kolejne etapy

[kobieta306]

No dobra, to mam kolejny temat do rozebrania na atomy
najpierw rozstanie z mężem/żoną, później kolejne związki/związek i pewnie kolejne rozstania. No i właśnie - jak te rozstania na was wpływają? Dołują, nie robia już wrażenia? Tracicie wiarę w drugiego człowieka? Tracicie wiarę w siebie i swoja zdolnośc tworzenia relacji? A może od razu trafiliście na tę właściwą osobę i żadnych kolejnych rozstań nie było? A może chcecie być sami?
I mam tez takie spostrzeżenie - im dłużej sie jest samemu, tym trudniej później stworzyć związek. Człowiek nabiera "staropanieńskich" nawyków widzę to niestety po sobie i zaczyna mnie to martwić

[mam1977]

ostatnio czytałam super wywiuad z Agata Młynarska
Jakis poradnik domowy czy cos to bylo
Opisala tam ze 4 lata "staropanienstwa" wykorzystala na samodoskonalenie siebie
a z moich doswiadczen wynika ze owszem...powiem tak nowemu związkowi ale nie - wykorzystywaniu i podejsciu typowowemu do kobiet.
nauczylam sie miec swoj swiat i nei biegne na kazde zawolanie
Moze po to ktos tam na gorze postanowil mi dac kilka lat samotnosci
ale najgorsze jest to ze ja zaczynam ta samotnosc lubic
i tego sie boje

[kobieta306]

Przeraża mnie, że lubię jak mi się po domu nikt nie kręci (oprócz dzieci rzecz jasna).
To chyba jest pierwszy krok do dziwaczenia.

Rozstanie - też nie robi na mnie większego wrażenia.

Rozwodnicy - czasami dostają grubej skóry

generalnie wygląda to tak - chciałabym z kimś byc ale tak, żeby mi ten ktoś za bardzo w życiu nie przeszkadzał - a to nie jest "normalne" chyba??
Wniosek - w grę wchodzi tylko "relacja weekendowa".
Ale to jest chyba takie nieludzkie bo wokół WSZYSCY sa w szczęśliwych związkach.

[malgolkab]

Miałam dokładnie takie podejście po rozstaniu z pierwszym mężem. Jak poznałam drugiego męża to przez kilka pierwszych kilka miesięcy była to właśnie taka "relacja weekendowa" I obojgu było nam wtedy z tym dobrze... potem się po zmieniało i skończyło się w USC, czego oboje na początku na pewno nie zakładaliśmy. Ważne, żeby pasowało obu stronom

[maciekqbn]

To chyba tak jest gdy zakończy się związek toksyczny lub taki w którym od lat tkwiło się 'bez sensu', bez miłości. Wydaje mi się, że człowiek patrzy przez pryzmat swoich negatywnych doświadczeń i to do tego stopnia, że niemal przestaje odczuwać potrzebę bycia w związku, bo stan w jakim się obecnie znajduje to wręcz Arkadia w porównaniu do tego, co było uprzednio.
Z czasem jednak przychodzi refleksja - zwłaszcza, gdy wokół znajomi żyją w szczęśliwych związkach - że jednak coś jest nie tak. Czasem może jest to żal, że 'nie tak miało być'.

No i niestety... lata lecą, atrakcyjność spada, zobowiązania zostają, wymagania rosną a ilość dostępnych kandydatów/kandydatek do związku już nie taki jak jak kiedyś. Jeśli jeszcze uwzględnić własne negatywne doświadczenia, to niejednokrotnie można z premedytacja odrzucić kogoś wartościowego. Tak więc najbezpieczniej żyć sobie spokojnie. Troche to smutne ale tak to już jest.

[sonia_30]

A co jest "normalne"? I WSZYSCY w szczęśliwych związkach? Ymmm.. to na jakiej planecie Ty żyjesz? Bo ja mam odmienne spostrzeżenia - owszem znam szczęśliwe pary, ale to nieliczne wyjątki, nie norma.
A w temacie wątku: lubię być sama ze sobą, lubię jak mi się po domu nikt nie kręci i absolutnie mnie to nie przeraża, relacje weekendowe czy wieczorowe jak najbardziej dla mnie, jest mi dobrze i mało mnie interesuje czy to normalne, czy nienormalne, ludzkie czy nieludzkie, bo WSZYSCY tak, a ja nie.

[mola1971]

Mam podobnie. Z tym, że mi to się obecnie nie chce wdawać nawet w jakieś relacje wieczorowo - weekendowe.
Może mi przejdzie, może nie. Na razie dobrze jest, jak jest i w nosie mam to jak żyją inni.

[kobieta306]

czyli Mola jesteś na etapie, do którego ja się zbliżam

a nie boisz się, że kiedyś to może się "zemścic"?

[mola1971]

Ale w jaki sposób to miałoby się zemścić?

[kobieta306]

mola1971 napisała:

> Ale w jaki sposób to miałoby się zemścić?

no nie wiem, myślałam, że Ty mi powiesz. Ale na przykład w taki sposób, że pewnego dnia po prostu nagle będziemy samiutkie jak palec. Dzieci wylecą w świat, co juz pomału następuje, bo więcej ich w domu nie ma, jak są. Koleżanki, przyjaciele - ok, fajna sprawa. Ale później wracasz do tej chaty, a tam ciemno, buro, nikt nie czeka

[mola1971]

Po pierwsze, jaką pewność tego, że na starość sama nie będę, dałby mi jakiś związek, do którego nie mam przekonania obecnie? Żadnej.
Po drugie, mnie samotność, w sensie przebywania samej w domu nie przeraża. Ba, taka perspektywa bardzo mi się podoba, ale może skrzywiona genetycznie jestem, bo moja Babcia kochana (której charakterek mam) od 55 roku życia, czyli odkąd owdowiała, żyła sama. I nie dlatego, że chętnych brakowało (ba, chłopy leciały na nią jak misie na miód), ale dlatego, że tak chciała. Zmarła w wieku 86 lat otoczona stadem dzieci, wnuków i prawnuków. Nie umierała sama, umierała otoczona troskliwą opieką ludzi, którzy szczerze i prawdziwie Ją kochali.
Po trzecie głód kontaktu z ludźmi (wszak zwierzęta stadne jesteśmy) można zaspokajać w inny sposób, niż tylko mając przy sobie chłopa. Pomijam to, że większość chłopów to istoty aspołeczne z założenia

Nie zarzekam się, że nigdy z nikim się nie zwiążę, bo tego nie wiem, ale na pewno jakiegokolwiek związku nie będę traktowała jako zabezpieczenia przed samotną starością.

[kobieta306]

> Nie zarzekam się, że nigdy z nikim się nie zwiążę, bo tego nie wiem, ale na pew
> no jakiegokolwiek związku nie będę traktowała jako zabezpieczenia przed samotną
> starością.


o widzisz, i to do mnie przemawia

[sonia_30]

Takie relacje są ogólnie męczące, ale od czasu do czasu można się nagiąć

[mola1971]

Ostatnio w weekendy mam inne zajęcia
Z Kaś i Arte w jednym klubie jesteśmy

[sonia_30]

Matko z córką... na msze razem biegacie?????

[mola1971]

Tak
Chcesz z nami do dominikanów iść? Spodoba Ci się

[maciekqbn]

A jakieś fajne kółko różańcowe znasz?

[mola1971]

My we trzy tworzymy fajne kółko różańcowe Może Sońka do nas się dopisze jeszcze
A co? Chcesz się zapisać?

[sonia_30]

Taaaaaaaaaaaaaa ja i kółko.. różańcowe... Kto by to wytrzymał

[mola1971]

Jak to kto? My! Arte, jak ją ładnie poprosisz, to Ci taki ładny różaniec jak Kaś przywiozła, przywiezie z Ziemi Świętej

[sonia_30]

Na razie podziękuję uprzejmie, weekendy mam wypełnione po brzegi

[mola1971]

Ale jakbyś zmieniła zdanie to pamiętaj, że program pielgrzymki, oprócz mszy, obejmuje również pogaduchy w kawiarni dominikanów, a mają tam pyszności - latte, cappuccino, czekoladę na gorąco i mrożoną oraz ciasta i ciasteczka domowej roboty. I nie to, żebym Cię kusiła...

[sonia_30]

Do kawiarni wpadnę chętnie na latte z ciachem

[mola1971]

Jak już wpadniesz na latte z ciachem, to i na mszę Cię zaciągniemy

[sonia_30]

Na ciacho to ja wpadnę po mszy

[mola1971]

No to się zgadamy następnym razem

[maciekqbn]

mam1977 napisała:

> podejsciu typowowemu do kobiet.

A co to jest podejście typowe do kobiet?

[lampka_witoszowska]

zaczyna się

to ja tez jestem ciekawa, jak inne panie widza podejście typowe do kobiet bo mam wrażenie, że jako podobne odczucia możemy mieć w kwestii
kobieta - istota z regły o mniejszej objętości niż mężczyzna, więc z mniejszym mózgiem, czyli na niczym się nie zna, ma zająć się sprawami przyziemnymi, kiedy pan i władca będzie meczyk oglądął albo puszył piórka (znaczy, zajmował się poważnymi sprawami)

ma się wdzięczyć i generalnie podstawowym obowiązkiem kobiety jest bycie głupszą od samca, który przecież i tak nie będzie jej traktował powaznie

rokowania dla związku: albo samca porzucić, albo zrobić z siebie idiotkę (na własne życzenie)
- można zrobić z siebie idiotkę z podejściem filozoficznym w stylu "mężczyzna potrzebuje być mądrzejszy"

[argentusa]

Od rozwodu upłynęło spooooro czasu. Bardziej rozumem niż sercem wiedziałam, że musze sobie dać czas by siebie poznać. Za żadną cholerę od razu w jakikolwiek związek. Bo potrzebny jest czas na odkrycie czego się właściwie od zycia chce. A czego na pewno nie chce.
Były jakieś przelotne znajomości mniej lub bardziej "bliskie", ale zawsze bez żalu się kończyły.
Bo ja czułam,ze na żadne kompromisy w imię nie-bycia-samej się nie zgodzę.
No i ja lubię być sama ze sobą.
Zauważyłam ,że im dłużej jestem sama tym mam większe wymagania co do towarzystwa.
Aż poznałam Obecnego i jego specyficzny sposób bycia. Też trochę "odrębny", też musi mieć dużo wolnosci dla siebie (co oznacza, że sam idzie do swojego hobby i inni ludzie nie są mu potrzebni do tego). No i pełnoletni i dojrzały -nie strzela focha, że ja nie chcę by przyjechał w piątek, bo akurat mam sabat czarownic. Sam się sobą zajmie i spotkamy się w sobotę. Jak on idzie z kumplami na wódkę - ja nie umieram, zajmuje się sobą.
Mimo, że tęsknimy to nie zamykamy się w "nas". My - to raczej dopełnienie osobnych naszych żywotów.
Dobrze jest.
Ale jak znam siebie, to byłoby równie dobrze gdyby go nie było obok.
Tylko nie miałabym kogo w ten sposób kochać ...
Ar.

[zmeczona100]

Też trochę "odrębny", też
> musi mieć dużo wolnosci dla siebie (co oznacza, że sam idzie do swojego hobby
> i inni ludzie nie są mu potrzebni do tego). No i pełnoletni i dojrzały -nie str
> zela focha, że ja nie chcę by przyjechał w piątek, bo akurat mam sabat czarowni
> c. Sam się sobą zajmie i spotkamy się w sobotę. Jak on idzie z kumplami na wódk
> ę - ja nie umieram, zajmuje się sobą.
> Mimo, że tęsknimy to nie zamykamy się w "nas". My - to raczej dopełnienie osobn
> ych naszych żywotów.

A ma brata bliźniaka może?

[argentusa]

Blźniaka nie, ale brata ma, hihihi sparowanego jednak ))))))
a co? w razie co bierzesz jak leci?
Taki typ co to na głowę sobie nie da wejść. I to czasem frustruje, hihihihi
Ar.

Tylko dla kobiet ;)

[wawrzanka]

kobieta306 napisała:

> Tracicie wiarę w drugiego człowieka?


Absolutnie nie. Bo kolejne etapy nie są domeną tylko i wyłącznie rozwodników Każdy przechodzi jakieś etapy w swoim życiu. Nam tu trafił się akurat rozwód, ale innym trafiła się powódź, podróż dookoła świata, nieszczęśliwy wypadek, albo wygrana w totolotka ( czasem idzie w parze z rozwodem, nie przeczę ; ) ) Sama po sobie wiem, że gdybym myślała o związkach w kategorii etapów to byłabym mentalnie, emocjonalnie i zawodowo na o wiele wcześniejszym etapie, niż jestem teraz. Uważam, że nie warto myśleć o facetach jako o kolejnych etapach w życiu. Bo według mnie oni nie wyznaczają żadnych etapów. Są ludźmi spragnionymi miłości, ciepła i rozumianej według ich kategorii normalności. Zawsze. Nawet największe szuje. I też są na jakimś etapie życia, co nie znaczy sami, czy z kimś pierwszym, drugim, następnym.

[izak28]

Opisałyście wszystko co u mnie- kolejne krótkie związki, kolejne rozczarowania, utrata wiary w siebie i drugiego człowieka.
Wiara w siebie wróciła, w mężczyzn i związki nie. Nie chcę już rozczarowań, więc polubiłam swoją samotność. A żeby nie dołować się w weekendy bez dziecia, kupiłam psa.
Tłok w domu już mam- syn, kot i pies, więc nikogo więcej mi nie trzeba.
Więc kobieto nie jesteś sama w tym dziwaczeniu

[wawrzanka]

izak28 napisała:

> Nie chcę już rozczarowań, więc polubiłam swoją samotność.

Może tych rozczarowań było zbyt wiele. Samotność nie uszczęśliwia człowieka, sama piszesz niżej, że kupiłaś psa, żeby się nie dołować.
Ale samotność jest potrzebna, żeby docenić jak cudownie może być z kimś naprawdę ukochanym. Z kimś, na kogo warto czekać. I na Ciebie też ktoś czeka. Kobiety, polecam Wam książkę Hanny Samson "Życie po mężczyźnie". Słodko-gorzka, bardzo śmieszna, przynajmniej dla mnie

[tesknotazabija]

Jestem od 2 lat sama. Jeszcze nie po rozwodzie, ale wierzę, że już bliżej niż dalej. W czasie ostatnich 24 miesięcy zdarzył mi się krótki "epizod" spotykania się z jednym facetem. Nic ważnego, nic też bliskiego. Tak chyba tylko, aby móc z kimś zupełnie obcym pogadać czy czasem się spotkać. Relacja zakończona z mojej inicjatywy. Dzisiaj mam 33 lata. Nie zatraciłam wiary w drugiego człowieka, czy też wiary w siebie czy moją zdolność tworzenia relacji. Zatraciłam natomiast na pewno wiarę w szczęśliwe związki. Za dużo się dzieje w otoczeniu moich znajomych, najbliższych. Obserwuję i wyciągam niestety przykre wnioski.
Nauczyłam się być sama. Chociaż jeszcze 2 lata temu kiedy weszłam na to forum wypisywałam tu, że życia bez mojego męża sobie nie wyobrażam. Los chciał, że musiałam sobie jednak to wyobrazić, zaakceptować i z tym żyć. Jestem sama i momentami przeraża mnie to, że jest mi z tym chyba dobrze. Przyjaciele naciskają, abym się odblokowała i szukała drugiej połówki, a przynajmniej dawała szansę. Tylko, że ja chyba nie chcę. Tak, przerażające jest to, że polubiłam ten czas, kiedy wchodzę do domu, zamykam drzwi i wiem, że jestem w nim tylko ja i moje dziecko. Może za mało czasu upłynęło, a może już tak pozostanie. Coraz częściej myślę, że właśnie tak będzie.

[xciekawax]

Tesknota, a czy przypadkiem nie popadasz w depresjie. Ludzie sa zwierzetami stadnymi. Nie buduj swojego zycia wokolo dziecka, bo je krzywdzisz. Ono kiedys odejdzie budowac wlasna rodzine, szybciej niz sie obejrzysz, a ty gdzie wtedy bedziesz miala swoja tozsamosc?

Pogadaj z kims. Byc moze zyczywiscie sie zablokowalas. Albo nikogo wyjatkowego nie poznalas, ale wiesz, samo sie nie znajdzie, trzeba dac szanse

[kobieta306]

Dziewczyny kochane, dzielę się z Wami tym co sama przeżywam i odzew Wasz jest dla mnie super sprawą, bo jednak nasze przemyślenia, problemy, niepewności nie są tylko nasze ale spotykają niemal każdego, a przynajmniej wielu z nas.
Ciekawi mnie jaki etap życia po rozwodzie będzie następny strach się bać

[kobieta306]

jeszcze Wam coś powiem - jakiś czas temu rozwiodła się moja znajoma, babka w okolicach 50-tki. Jej matka, starsza pani, doradziła aby natychmiast się z kimś związała, bo samotność bardzo potrafi się spodobać, z wygody, z lenistwa i wtedy już nie ma szansy na związek i życie z kimś. Mówiła z własnego doświadczenia. Słuchałam wtedy i uśmiechałam się, że bujdy gada. A tu proszę - właśnie stwierdzam, że z wygody i lenistwa, z powodu własnych przyzwyczajeń, egoizmu, ochoty na święty spokój , natomiast nie ze strachu (a tak kiedys zakładałam) - nie chcę wchodzić w żadną relację. Czyli może warto słuchać mądrości starszego pokolenia?

[mola1971]

A co złego jest w tym, że ktoś jest samotny, skoro ta samotność mu się podoba i dobrze się w niej czuje?

[kobieta306]

jak się dobrze z tym czuje to ok. Ale ja np. nie czuję się z nią dobrze. Znaczy - tak źle , a inaczej jeszcze gorzej - coś na tej zasadzie

[mola1971]

No to jak się źle z tym czujesz, to brykaj na jakiś portal randkowy Żab się nacałujesz od cholery, ale i księcia może jakiegoś spotkasz Jest też taka opcja, że to całowanie żab tak Cię znudzi, że docenisz samotność
Ja się z obecnym stanem rzeczy czuję dobrze, więc parzyć mi się nie chce

[kategemi]

Ja myślę, że trzeba przede wszystkim słuchać siebie . Ja wiem, że nie wyobrażam sobie chwil, gdy moje dzieci pójdą w świat, a ja będę sama jadła śniadanie w niedzielny poranek. Wiem, że wtedy moje życie straci sens.

[kobieta306]

nooooo no właśnie totototo

[mola1971]

No widzisz, to zależy co kto lubi, bo mnie taka perspektywa wcale nie przeraża.
Jajecznica na bekonie, na samotne śniadanko... Mniam, mniam, mniam...

[lampka_witoszowska]

o, to to
i można miec pędze i farby rozrzucone wokół talerza, przerwać, kiedy się potrzebuje, kawę postawić na kawałku wolnego miejsca na stole, byle z daleka od słoika z wodą do płukania pędzli
nikt się nei przeziębi, jak w zimie zechce się na tarasie posiedzieć z ta kawą - a trudno całą rodzinę ubierać, bo własnie matka chałupę skuteczne wietrzy siedząc na zewnątrz

[argentusa]

ooototototot!

Ja nawet teraz, mieszkając z Obecnym, najbardziej lubię poranki, na tarasie, w weekend, w któy chłopaki u ojca, a Obecny wyjechany. A tu sobota, można samej usiąść i spokojnie wypić kaffkę i w szlafroczku poczytać. Mniód
Ar.

[heksa_2]

Zacytuję moją córkę: mamo, siły trzeba szukać w sobie.

[mola1971]

Dokładnie
A tak przy okazji, skoro zacytowałaś córkę. Naprawdę bardzo dużo można nauczyć się od własnych dzieci. Ja to uczenie się (i od) młodego pokolenia, wręcz ubóstwiam
Ale to też po Babci mam

[heksa_2]

Ale też nie rozumiem uwieszenia się na wlasnych dzieciach. Jak można powiedzieć, że życie się kończy po wyprowadzce dzieci z domu? Ono się dopiero zaczyna. A dzieci muszą żyć własnym życiem, a nie żyć z kulą u nogi w postaci uwieszonej mamusi. I nawet jeśli ktoś się tak czuje, to przenigdy nie powinien tego dziecim powiedzieć.

[mola1971]

Całkowicie się zgadzam, ale każdy żyje tak jak lubi i jak chce.
Kocham moje dzieci nad życie, ale tak jak one nigdy mi kulą u nogi nie były (choć przy trójce maluchów trudno bywało), tak też ja nigdy, przenigdy nie zamierzam być dla nich obciążeniem. Nie zamierzam również bez nich być nieszczęśliwa. Będę szczęśliwa jeśli okaże się, że wychowałam je na dobrych i szczęśliwych ludzi (nie mylić z ludźmi sukcesu).
Ale to też po Babci mam

[lampka_witoszowska]

zauważa, że bardzo, bardzo, ale to bardzo dobrz erobią w życiu autorytety

zaprzyjaźniony, uważny, dojrzały, stabilny emocjonalnie i spełniony człowiek to dla dziecka na wage złota jest

lampka - córka mądrego tatusia

[kategemi]

heksa_2 napisała:

> Ale też nie rozumiem uwieszenia się na wlasnych dzieciach. Jak można powiedzieć
> , że życie się kończy po wyprowadzce dzieci z domu? Ono się dopiero zaczyna. A
> dzieci muszą żyć własnym życiem, a nie żyć z kulą u nogi w postaci uwieszonej m
> amusi. I nawet jeśli ktoś się tak czuje, to przenigdy nie powinien tego dziecim
> powiedzieć.

Oczywiście, że życie nie kończy się na wyprowadzce dzieci z domu . Ale gdy już namaluję 20 obrazów , wrócę w wymarzonego rejsu na morzu, posiedzę z przyjaciółmi przy winie, przeczytam zaległych sto książek, obejrzę film z przyjaciółką, pojeżdżę na rowerze, zadzwonię do córek...........to pewnego dnia obudzę sie rano i będę jednak sama w domu. A tego nie chcę! To nie moje życie.

[lampka_witoszowska]

po rozwodzie nei doszłam do etapu kolejnych związków, nie chcę, nie jestem gotowa, nie potrzebuję i nie mam czasu - było dziecko i próby rozumienia siebie, ludzi i tego, czym wypełniamy czas, jaki tu spędzamy

jak się poczułam dobrze sama ze sobą, ustaliłam w ciągu paru lat, co jest ważne, co lubię i czego chcę (to są przemyślenia nieustające, tylko to poczucie równowagi i wyczucia, co mnie boli, a co przyjmę - dobrze się ukorzeniło) to do etapu randek dochodzę

randkuję z rodzonym byłym mężem

[kobieta306]

lampka_witoszowska napisała:

> randkuję z rodzonym byłym mężem


POWAŻNIE ??????? Czy mnie w jajo teraz robisz?

[1lapaz]

Kiedys myslalam, że pełnię szczęścia można osiągnąć mając fajnego faceta i realizując swoje marzenia. Czas pokazał, ze te dwie sprawy nie idą w parze i trzeba wybierać . Co wybrałby kazdy ?

[lampka_witoszowska]

jeśli trzeba wybierać, to nie ten facet

[maciekqbn]

Jeśli miałbym wybierać, to na pewno nie wybrałbym faceta hehehe

[lampka_witoszowska]

ano, poważnie, poważnie
szlag mnie ostatecznie trafił jak jedna przefajna , ale rycząca 40tka zachwyciła się nim w robocie: o rany, pani Olu, aaaaaaleeee facet!
szlag był mi nie na rękę, dał do myślenia i jak zebrałam te gwoździki do trumny to wyszło, co mnie uwiera - i co ja będę sama ze sobą wojowała, no bez sensu

życie to kawał cholery i do tego szalenie dowcipne bywa

no, to ja tyle w tym rozkminianiu, nawet etapy się jakby zgadzają

[1lapaz]

> szlag mnie ostatecznie trafił jak jedna przefajna , ale rycząca 40tka zachwycił
> a się nim w robocie: o rany, pani Olu, aaaaaaleeee facet!
> szlag był mi nie na rękę, dał do myślenia i jak zebrałam te gwoździki do trumny
> to wyszło, co mnie uwiera - i co ja będę sama ze sobą wojowała, no bez sensu

ja tez walczylam do pewnego momentu, ale pozniej pomyslalam, ze wlasciwie o co ? To byla gra, w ktorej wygrana byl nieświaży ogórek ;P

[lampka_witoszowska]

ja zaś nie walczyłam przez kilka lat
teraz tez nie mam wrażenia toczenia walki

a ogórki kupuję w sklepie