szczenięta

[nangaparbat3]

Kiedy przygarniamy czy kupujemy szczeniaka, kazdy jest zachwycajacy, budzi w
nas najlepsze uczucia, bezmiar czulości, nadzieje, ze wyrośnie piekny, mądry,
zdrowy, karny pies.
Potem sie okazuje - nogi jamnika, tułów boksera, uszy basseta, oczka bull
teriera. Do tego krnąbrny, tchorzliwy, i szkodnik.
I co? Nic - mowi sie "trudno" i kocha sie dalej.

Z wyborem czlowieka do kochania jest podobnie - na początku każdy "wybrany"
wydaje sie właśnie"tym", tą osławioną "połówka pomarańczy" (aż sie otrzasam
na dźwiek tego okreslenia, choc nie do końca wiem dlaczego, moze mi kto
powie), ma w sobie mnostwo cudownosci i obiecujacych spełnienie tajemnic - no
a potem wychodzi szydło z worka.

I tu analogia ze szczenieciem sie kończy, bo zamiast powiedzieć "trudno" i
dalej kochać -

Powiedziano mi kiedyś, ze miłość to decyzja. Nie zgadzałam się, nie
wierzyłam, zapomniałam.
Ostatnio mi sie przypomniało i zaczynam sie zastanawiać. Moze to rzeczywiscie
decyzja - taka jak kupno czy przygarniecie szczeniecia.

(Tu przypomina mi się znajoma, wielbicielka owczarkow alzackich, ktora przez
rok sprawdzała najrózniejsze hodowle, potem kupila takiego superextralux
rodowodowego po medalistach złotych, a jemu - USZY NIE STANĘŁY!!!! - i co?
Nic, kocha dalej.)

[bursztynowe]

coś w tym jest

.. bo niektórzy jak im się znudzi wywalają ... z serca

W schronisku serca.

[phokara]

Nanga, Ty jak zakladasz watek, to mi sie chce pisac. A wrecz myslec...

To jest tak... ten przyklad ze szczenietami jest bardzo piekny ale nie do konca pasuje do
zwiazku dwojga doroslych ludzi. Bo wlasciwie z dziecmi sie sprawdza... kochamy je nawet jak
wyrastaja na srednio urodziwych/genialnych i wspanialych doroslych. Nie ma sily, ktora oslabi ta
milosc.
Jednak z partnerem nie jest wcale jak ze slodkim i rozkosznym szczeniakiem, ktory nas
rozczula po calosci. To znaczy, tak moze jest w fazie 'ajlawki'. ktora niewiele ma wspolnego z
miloscia. Bo nasz partner jest dorosly... choc niby faktycznie czesto po paru latach okazuje sie
szczeniakiem. Ale nie o to mi chodzi. Chodzi mi o to, ze milosc nasza do partnera i w druga
strone jest bardziej wymagajaca. I sama w sobie nie wystarcza. Bo OCZEKUJEMY po tym kims,
ze .... lista jest dluga. Duzo dluzsza, niz ze bedzie chodzil na smyczy i nie sikal na dywan.
Generalnie oczekujemy, ze dopelni w jakis sposob nasz sposob postrzegania swiata. Poszerzy
pole widzenia. Bedzimy sie mogli przy nim rozwijac i wzajemnie inspirowac. Nie wiem czy to
dobrze czy zle... ale tak jest. To jest roznica w relacji partnerskiej zakladajaca rownosc w
obrebie mozliwosci, odpowiedzialnosci i emocji; a relacja w ukladzie, gdy jedna strona jest
zalezna od drugiej.

Ja to zawsze powtarzam - bardzo piekna i wzruszajaca jest historia zycia matki Teresy, ktora
potrafila kochac takich tredowatych od poczatku do konca, ale liczne przyklady (z forum tez)
zabawy w matke Terese przynosza same zgliszcza i frustracje.

[chalsia]

zgadzam się.
Szczeniak jest jak dziecko - w pełni zależny, a uczucie do niego to klasyczna
miłość rodzicielska.
Partnerów poznajemy jako (mniej więcej) dorosłych.
Owszem i u dorosłych bywa i tak, że uczucie kobiety do partnera jest takie
bardziej "macierzyńskie" niż "dojrzałe/partnerskie".
I jakoś tak mi się widzi, że w takich związkach opartych na "macierzyńskości"
łatwiej o "dozgonną" akceptację/pogodzenie się ze wszystkimi (równiez żłymi)
działaniami faceta.
Chalsia

[nangaparbat3]

Pho kochana, kundel tez z czasem dorosleje. A szczenię to dla mnie ta druga
osoba w okresie ajlawki czyli zakochania, ktore faktycznie z milością ma tylko
odrobine wspolnego (choc jak zauważyłam, z wiekiem coraz wiecej
I czasem trzeba się z nim (psem) rozstac, kiedy na przyklad jest piekielnie
agresywny i gryzie domownikow (podobno takie rzeczy sie zdarzają).
a czasem trzeba sie rozstać, bo dziecko ma alergię.
OK.
ale nikomu nie przyszloby do glowy karać go (kundla) za to, prawda? A jest
niemal normą, ze karzemy ludzi za to, ze ich porzucamy.

To co piszesz o rozwoju i porzeszaniu horyzontow rozumiem lepiej niż cokolwiek
na swiecie - ale też wiem już, ze kazdy autentyczny, bliski kontakt z drugim
człowiekiem cos takiego powoduje. I ze najwspanialszy człowiek moze sie przed
nami zatrzasnać.

W tej analogii mnie sie zasadniczo nie zgadza inna sprawa - ze kundel zaawsze
nasze uczucie odwzajemnia, z nawiazką. I tu sie całe porownanie wali.

Co do Matki Teresy, to jedno pewne - ze byla szczęśliwą, spelniona osobą.
Przeciwieństwem cierpiętnictwa. ale też - opiekowała sie ludźmi obcymi, od
ktorych niczego nie oczekiwała. To daje wolność. ale tez dlatego nie ma sensu
odwolywać sie do niej przy okazji rozmów o relacjach miłosnych czy rodzinnych.
To zupełnie inna bajka.

Co do miłosci jako decyzji - tez protestowałam. I spotkałam parę dni temu
znajomą, dla ktorej to sie własnie tak odbyło. Męża jej wyswatano (mieszkał na
drugim końcu swiata), polaczył ich przede wszystkim system wartosci. (Ona byla
wtedy piekną, fascynujacą dziewczyną, kochało sie w niej mnóstwo mezczyzn.)
Są jakieś 17-18 lat po ślubie, maja troje dzieci i wszystko wskazuje na to, ze
jest dobrze. Oczywiscie jak jest, nie wiem, wiem, ze wyglada. Tak jak ona
wyglada na szczęsliwą.
Dało mi to do myslenia.

[z_mazur]

Ech nanga napisałaś większość rzeczy, które chciałem napisać
odnośnie "szczeniaka" i miłości jako kwestii wyboru, a nawet Matki Teresy
(miałem podobną refleksję dotyczącą obcych osób i braku oczekiwań).

To o czym piszesz w ostatnim akapicie o takiej "miłości z wyboru"
fajnie jest opisane w "psychologii miłości" (jedna z pozycji podrzuconych przez
zaplutego karła). Na dobrą sprawę zakochanie i zauroczenie nie zawsze jest
najlepszym doradcą w podejmowaniu decyzji o byciu z kimś. ))

[blue_a]

piękne
i fajna analogia
decyzja, zdecydowanie

[misbaskerwill]

Wysoki Sądzie...

[misbaskerwill]

...nie mogę być z tym mężczyzną, bo jemu
USZY NIE STANĘŁY!!!!

))))))))))))))))))))))))))))))))

a ja nie chciałam

[blue_a]

mu pomóc, aby mu stanęły

[phokara]

>Powiedziano mi kiedys´, ze mi?os´c´ to decyzja. Nie zgadza?am sie˛, nie
>wierzy?am, zapomnia?am.

Nie zgadzam sie. Mozna sie zdecydowac na milosc (inaczej - na pojscie jej sladem, jesli juz sie
pojawila), ale to zupelnie cos innego. Choc rozumiem, w jakim kontekscie zostalo to
powiedziane.

>Ostatnio mi sie przypomnia?o i zaczynam sie zastanawiac´. Moze to rzeczywiscie
>decyzja - taka jak kupno czy przygarniecie szczeniecia.

Decyzja o przygarnieciu szczeniaka to jeszcze nie milosc. Milosc przychodzi... od pierwszego
polizania reki. Natomiast owa wczesniejsza decyzja (wybor) powinna dawac tej milosci parasol
ochronny z naszej odpowiedzialnosci, co powinno sprawic, ze nie wyrzucimy takiego psa w
lesie, jak nam sie znudzi... to znaczy, jak przestaniemy go kochac.

[sbelatka]

Mis..
ubawilam sie..
cudne to bylo
dzięki...

[nangaparbat3]

misbaskerwill napisał:

> ...nie mogę być z tym mężczyzną, bo jemu
> USZY NIE STANĘŁY!!!!
>
> ))))))))))))))))))))))))))))))))
>
Misiu!!! Popłakałam sie ze smiechu )))

[fiducia_32]

Bardzo piekny i inspirujacy do myslenia watek. Tak sobie mysle o wadze. Zwyklej
wadze. Dzieci i szczenieta sa na szali, ktora zawsze jest troche ciezsza od tej
na ktorej mi stoimy. Tam jest odpowiedzialnosc,milosc rodzicielska absolutne
oddanie i dawanie. My ksztaltujemy te postac. I chyba zawsze powinnismy mniej
wymagac, niz od siebie. W zwiazku, partner juz "jakis" jest. I chyba wymagac
musimy tyle ile od siebie. Tez stajemy na wadze jak zaczynamy wspolne zycie.
Tylko ze ta waga powinna sie wahac w obie strony. I jak sie tak dzieje jest
sukces. Bo przeciez w zaleznosci od sytuacji, od samopoczucia,od klopotow
partner wymaga naszej opieki. Czasami my jej potrzebujemy. Jak szale sa
zablokowane na rownym poziome, ludzie czuja sie zawsze tak samo wazni,
najwazniejsi niestety ladujemy w sadzie...

[nangaparbat3]

>>>>miałam szczeniaka, takiego z którego wyrósł
doberman, lub inna agresywna rasa z tym, że ja biorąc go wiedziałam, iż
wyrośnie z niego pies z tych bojowych, niestety, mimo to wierzyłam mocno, że
opiekujac się nim i troszcząc stanie się choćby tylko dla mnie przyjacielem,

No własnie, niesamowite jak często dajemy sie wpuscic w taki kanal wyobrażajac
sobie, ze ten ktoś nas bedzie jakos szczegolnie traktowal, inaczej niz
pozostałych ludzi. Nie bedzie. Skończy sie taniec godowy, i zaczniemy obrywac
tak jak wszyscy inni.