Chwieją mi się nogi

[a.niech.to]

Jestem matkojcem, czyli otaczam moje dzieciaczki miłością bezwarunkową, ale i
mnie czasem tąpnie w wątpiach. Wtedy wygłoszam jakąś krytykę z pouczeniem i
tym sposobem płynnie przetaczam się do ojcowania. Tłukę do głów, co dobre a
co nie. Coś niepewnie się czuję w tej roli, bom sama człowiek zwątpienia. Nie
od dzisiaj nawijam na ten temat. Ludkowie, falszywie się czuję w roli faceta,
a przecież ktoś musi korygować, prowadić przez istny labirynt emocji w
porozwodowej rodzinie. Za każdym razem, gdy twardo stawiam sprawę białego i
czarnego, wypełniają mnie lęki, które nie do końca umiem nazwać. Na pewno
pojawia się obawa, żeby gówniarz nie poczuł się zdradzony przez matkę,
odepchnięty, a także wahanie, czy sama dobrze widzę. Drżę też, czy moja
gromadka zachowała morale brnąc przez ostatnie sensacje zafundowane jej przez
exa i mnie. Jestem zmęczona. Podobno nie da się być sprawnym matkojcem.
Próbuję. Parę innych niemożliwych rzeczy okazało się wykonalnych.

[amflandia]

Da się kochanie, ja jestem matkoojcem od lat pięciu, poza tym pracodawcą,
powierniczką, kierowcą, księgową, menagerem, kochanką, córką, siostrą ...
Wszystko się da.Zobaczysz .

[a.niech.to]

Aż tak wiele nie chcę, nawet nie potrzebuję.
Dzięki za dobre słowo.

[nanga.nanga]

No tak....
ale jak masz syna - synów - to inaczej sie nie da. Oni muszą mieć jasne zasady,
granice, poukładane, odtad dotad, tak tak, i nie nie.
Wiec masz racje. I niepotrzebnie sobie wyrzucasz.
O ile tylko wysłuchasz wczesniej ich wersji.
Bo dorosli bardzo często wyciagaja wnioski bardziej z własnej głowy, pelnej
obaw i przesadow, niz z rzeczywistosci. (To pisze ogolnie, głownie na podstawie
doswiadczeń z nauczycielami i własnych, samoobserwacji znaczy sie

[a.niech.to]

nanga.nanga napisała:

> dorosli bardzo często wyciagaja wnioski bardziej z własnej głowy, pelnej
> obaw i przesadow, niz z rzeczywistosci.
Ha, o to też się boję. A nuż przyłatam gówniarzowi swój lęk w miejsce, gdzie go
wcale nie było.

To stań na nich mocno

[weekenda]

Tak nie do końca wyczytałam o co Ci chodzi.

Ale wiem jedno: bądź dla dzieci tylko matką. Nie staraj się być ojcem bo JESTEŚ
MATKĄ. Jesteś kobietą nie mężczyzną.

I nie staraj się im zastapić ojca bo tego nie zrobisz. A jak będziesz na siłę
chciała stac się dla nich ojcem to tak naprawde będziesz tylko kiepską matką. A
ojcem dalej nie. Możesz być dla nich cudowną Matką! Tylko. I AŻ.

[amflandia]

Wiesz weekenda, tak jak nanga pisała, w przypadku chłopców trochę twardego,
męskiego podejścia jest niezbędne niestety.

[weekenda]

Jasne. Ale jako kobieta a nie jako kobieta starająca sie naśladować mężczyznę.

[amflandia]

Ja to czasem się zastanawiam ile we mnie kobiety zostało... pracuję z facetami,
myślę często jak faceci, wykonuję wiele typowomęskich prac zarówno zawodowo jak
i w domu, dobrze, że jeszcze na siedząco siusiam .Tak bym chciała móc poczuć
się słabą kobietką, która zgnie jeśli natychmiast męskie ramię jej nie
wesprze ).

[nanga.nanga]

ale wszak przeciez pisalas przed chwilą ze jestes "kochanką" - nie "kochankiem".

[anja_pl]

amflandia napisała:

> [ciach], dobrze, że jeszcze na siedząco siusiam .Tak bym chciała móc ...

i tu mi się od razu nasunęło:"siusiać na stojąco"?

ale doczytałam dalej...

ubaw miałam niezły

[a.niech.to]

Mam chandrę. Z matkowaniem też u mnie nie najlepiej. Właściwie nawet nie bardzo
umiałabym zdefiniować, na czym to właściwe polega.

[weekenda]

a po Ci definicje? Nie da się żyć wg schematu czy definicji.

Bądź sobą. I najważniejsze: słuchaj własnej intuicji. To Twoje dzieci. Ty je
urodziłaś. To Twoja krew. Nikt nigdy nie będzie tak dobrze znał Twoich dzieci
jak Ty. Słuchaj siebie a będzie dobrze

[a.niech.to]

Myślę, że moje obawy biorą się stąd, że sama nie jestem pewna swoich racji i -
cóż tu kryć - nie przepadam za sobą. Nie bardzo bym chciała, żeby dzieciska
były moją kopią, a często widzę w nich swoje odbicie. Co rusz odzywa się we
mnie tęsknota za kimś, kto wiedziałby lepiej i to na każdy temat.

[amflandia]

a.niech.to napisała:

> Myślę, że moje obawy biorą się stąd, że sama nie jestem pewna swoich racji
i -
> cóż tu kryć - nie przepadam za sobą. Nie bardzo bym chciała, żeby dzieciska
> były moją kopią, a często widzę w nich swoje odbicie. Co rusz odzywa się we
> mnie tęsknota za kimś, kto wiedziałby lepiej i to na każdy temat.

Ja biegam po różnych kursach i grupach wsparcia ( mam ADHD owca), ostatnio
skończyłam szkołę dla rodziców i wychowawców dzieci trudnych, czytam też
poradniki typu : "Jak mówić do dzieci, żeby nas słuchały, jak słuchać ...." i
im więcej wiem, tym bardziej mnie to wychowywanie przeraża. Zwłaszcza, że
jestem nieustannie krytykowana przez moją i exową rodzinę ).

Chwieją mi się nogi mają prawo

[brzoza75]

a wiesz, że mają prawo bo bywają czasem tak już mocno zmęczone podwójną
rolą, którą grasz...noszą oboje rodziców odpocznij sobie czasem...

[a.niech.to]

A może to jakaś skaza związana z rozwodem to wieczne roztrząsanie? Zanim
nastąpił nie miałam takich wątpliwości, jakby pełna rodzina była gwarancją na
sensowną linię wychowawczą. A przecież teraz jest dla dzieci o niebo lepiej,
przynajmniej mają jeden czytelny zbiór zasad. Do tego dochodzą niewyleczone, a
narzucane mi bez końca poczucie winy za rozpad małżeństwa. Chciałabym wiedzieć,
na ile moje uczucia i myśli są typowe dla rozwódek. Zawsze coś staje się
lżejsze, gdy się wie, że inni mają tak samo. W stadzie cieplej.

[menab]

Witaj, mam podobne obawy i jak uciekałam od męża to było wyłącznie myślą
przewodnią.Jak moje dziecko to przeżyje, jak będzie funkcjonować emocjonalnie?
Teraz padam już i nie mam siły być i matką, i ojcem.Nie daję rady wozić ja na
zajęcia pozalekcyjne - tzn fizycznie jeszcze daję, ale muszę być ciągle
dyspozycyjna, nikt mnie w tym nie wyręczy.To mnie męczy.Psychicznie myślę, że
oboje mamy teraz lepiej, tylko to przetrzymać.

[a.niech.to]

Taaa... Pewnie dopadło mnie wiosenne przydołowanie sprawiajace, że wyolbrzymiam
to, co w rzeczywistości nie powinno być aż tak przytłaczające.

[menab]

Tak to już bywa, że co jakiś czas dopada nas dołek.My jako kobiety podatne
jeszcze jesteśmy na cykliczne PMS.Ale mija i znowu będzie ok.

choroba zakaźna

[menab]

Coś mi się przypomniało.Moja córka w przedszkolu miała koleżankę, której
rodzice się rozwiedli i mój mąż zabraniał jej się z nia bawić.Pewnie bał się,
że może coś przynieść do domu= zarazić się, i przyniosła

[anka.xyz]

> A może to jakaś skaza związana z rozwodem to wieczne roztrząsanie?
Jak ja Ciebie rozumiem... nie mam dzieci to odpada mi niepokój o nie, ale jak ja
nienawidzę tej swojej niepewności, tego spojrzenia z każdej strony, tego
'rozdzielania' na siedemdziesiątosiem małych włosków... ech...

[a.niech.to]

Pewnie bym Cię w realu polubiła. Ech...