Reakcje

[rozwodnica]

Mam dziś doła. Mam go właściwie nieustannie ostatnio. A powodem są reakcje
moich rodziców. Obwiniają mnie o wszystko, kompletnie o wszystko... Tak więc w
kolejności niekoniecznie alfabetycznej:
- jeśli mój mąż się stoczy, np zacznie pić - moja wina
- jeśli wpadnie w tzw. zabawowe życie (co teraz robi i co się nie podoba
rodzicom) - moja wina
- jeśli znajdzie sobie jakąś kobietę (już znalazł) i przestanie mieć czas dla
dziecka - moja wina
- jeśli ułoży sobie na nowo życie i oleje całkowicie przeszłość - moja wina
- matce się "nie układa" w pracy (zawsze była nadambitną pracoholiczką) - moja
wina
- jedno z nich ma złe wyniki badań, konsekwencje mogą być bardzo poważne - nie
życzą sobie mojej pomocy, ja to odbieram jako karę

A jednocześnie nie wolno mi się odsunąć, odmówienie przyjścia na niedzielny
obiad jest powodem do histerii...usłyszałam wczoraj, że "nasza rodzina się
rozpada". A ja myślałam, że rozpadło się moje małżeństwo...i ciężko mi z tym,
a z ich strony otrzymuję tylko nowe kopniaki. Dochodzę do wniosku, że mój dom
rodzinny to idealny przykład tego o czym tu czasem piszecie - układ trzymający
się tylko ze względu na dziecko... Strasznie się czuję ze świadomością, że na
moich barkach ma opierać się trwałość CAŁEJ rodziny - czyli związku
matka-ojciec również. Czy ktokolwiek by to zniósł? Czy gdyby oni postanowili
się rozejść to wolno byłoby mi ich potępiać?! Oskarżać o cokolwiek? Myślałam,
że miłość rodziców jest bezwarunkowa... Święta naiwności

[spadajaca-gwiazda]

Nie pozwól sobie na to!Oni celowo chca w Tobie wzbudzac poczucie winy bo wtedy
Ty zrobisz wszystko by to wszystko ciagnac.Beda starali Ci sie udowodnic jaka
to zła kobieta z Ciebie!Niedzielne obiadki to dla nich sposob kontrolowania
Ciebie-oddziaływania ich wpływu na Ciebie.Zdaja sobie sprawe z tego ze moga
Toba "manipulowac" bo Ty i w taki czy inny sposob pozwalasz na to!
Dlatego nie mozesz brac do siebie tak bardzo tego co Oni mowia,straj sie
uodpornic na to.Najwazniejsze zebys Ty wiedziała czego chcesz i do tego dazyła
a w zyciu tak juz jestem ze wszyustkim nie dogodzisz.
Rodzice powinni Nas wspierac i pomagac Nam ale Oni czesto sami sie w tym
wszystkim gubia i dopoki nie postawi sie ich przed faktem nie zakceptuja tego

[rozwodnica]

Wiem Gwiazdo... To wszystko mocno boli. Ja mam naprawdę wielkie poczucie winy i
nie ukrywam, że od rodziców oczekiwałabym raczej czegoś w rodzaju "zrobiłaś
błąd, ale jesteśmy z Tobą". Dostaję "przyniosłaś wielki wstyd i bądź wdzięczna
że w ogóle z Tobą chcemy rozmawiać". Sytuacja jest skomplikowana, ponieważ "od
zawsze" rodzice zabierali moje dziecko do siebie na weekendy, to też było niby
bezinteresowne, ale jednocześnie oczekiwali jakiejś wdzięczności. Wczoraj, po
długich utarczkach ucięłam wszelkie kontakty. Nie będzie odwiedzin, zawożenia
dziecka, nie będzie świąt. I nie będzie też mojego związku, który być może się
rodził, bo jeśli mamy dla siebie czas raz lub dwa razy w tygodniu po kilka
godzin to ja nie widzę najmniejszych szans powodzenia.

Tak to się skończyło mili Państwo, na uciechę wszystkim zdradzonym i żądnym kary
dla wiarołomców.

[z_mazur]

> I nie będzie też mojego związku, który być może się
> rodził, bo jeśli mamy dla siebie czas raz lub dwa razy w tygodniu po kilka
> godzin to ja nie widzę najmniejszych szans powodzenia.
>
> Tak to się skończyło mili Państwo, na uciechę wszystkim zdradzonym i żądnym
kary
> dla wiarołomców.

Hmmm, a to mnie akurat dziwi.
Nie będę się wypowiadał w kwestii relacji z rodzicami bo przydałby sie dłuższy
wywód, poza tym dziewczyny już sporo napisały, ale co do tego związku...

Dwoje dorosłych ludzi ze zobowiązaniami może mieć problem z wykrojeniem z
tygodnia czegoś więcej niż dwa razy po kilka godzin. Wiem o czym mówię bo też
tak mam.

[rozwodnica]

Hm. Może jestem naiwna. Może chodzi o to, że my mamy ZAKAZ spotkań ze swoimi
dziećmi nawzajem. I pomimo, że je znamy i lubimy nie wolno nam np. wziąć
chłopaków razem do kina...a mijając się na ulicy pewnie nie powinniśmy nawet
przystanąć i porozmawiać...

Widzisz z_mazur, nam nie chodzi o gorące randki, ale o zwykłe spotkanie na palcu
zabaw

Wszędzie zakazy, nakazy, zaczynam czuć się jak zbuntowana nastolatka.

[kat_maj]

rozwodnica napisała:

> nam nie chodzi o gorące randki, ale o zwykłe spotkanie na palc
> u
> zabaw
>
> Wszędzie zakazy, nakazy...
przepraszam, ale zacznę z odrobiną złośliwości: gdzie te zakazay i nakazy? na
placu zabaw ne widuje sie tabliczek: Pani X i Pany Y razem wstęp wzbroniony?
Kobieto - ile Ty masz lat???
dlaczego dajesz sobie wmawiac ze to wszystko to Twoja wina?
dlaczego przyjmujesz ich argumentacje?
A tupnac nuzka nie potrafisz?
jak nie to radze natychmiastowe udanie sie do psychologa bo cos jednak nie tak
jest w Twojej relacji z rodzicami
Fakt ze Cie wychowali nie daje im prawa by manipulowc Toba, Twoi zyciem; To ze
są Twoimi rodzicami nie daje im prawa by określac z kim masz Ty sie widywac na
placu zabaw i Twoje dziecko, nawet jesli sie nim opiekuja, to ,MUSZA przyjac ze
to Ty odpowiedzialna jestes za jego wychowanie!!!

przepraszam jesli za mocno, ale dawno nie zdenerwowoałam sie tak czytajac
forum!!!

[13monique_n]

Nie daj się manipulować, jesli potrafisz.
Wytłumacz im, ze to Twoje życie. Jeśli chcą, moga w nim uczestniczyć, ale to
nie znaczy - kopać. Jeśli zamierzają Ci dokładać zamiast wspierać - niech sobie
darują. Ty i tylko Ty odpowiadasz za swoje życie. Nie pozwól się przekonać, że
jako "grzeczna" dziewczynka będziesz przez nich bardziej kochana. Jeśli nie
wspieraja teraz, jak sama mówisz "bezwarunkowo", to potem znajdą nowy warunek,
który "musisz" spełnić, żeby Cie przytulić, wesprzeć, kochać.
Lepiej staw temu czoła od razu. Pójdź na terapię, zwróć się do przyjaciół. Dasz
radę, chociaż początek jest bardzo ciężki. Trzymam kciuki.

[rozwodnica]

Nie wiem czy potrafię, właśnie to sprawdzam. Chodzę na terapię i terapeutka już
dawno zwróciła uwagę na moje zaburzone stosunki z rodzicami, na to, że nie
potrafię im postawić granicy. Więc próbuję, choć moment strasznie nieodpowiedni.
Ale po wczorajszej próbie wyciągnięcia ręki, po wczorajszej ofercie
pomocy...poddałam się. I wiecie jaka jest reakcja - to wina tego faceta, diabeł
mnie opętał, odrzuciłam rodzinę, wiarę, ideały. Rodzice zawsze tacy byli - jeśli
miało się odmienne zdanie odbierali to jako atak na siebie. W kłótniach zwykłym
tekstem były "jestem dla Ciebie za głupi/a", "ze mną nie warto rozmawiać, za
głupi/a jestem" itp... Najgorsze jest to, że ja już zaczynam wierzyć w to, że
nie zasługuję na nic.

[13monique_n]

Zasługujesz na wszystko, przede wszystkim na szacunek. Rodzice przeoczyli fakt,
ze z Ciebie raczej duża dziewczynka jest. Mam bardzo bliska znajomą, która
rodzina próbuje poddać podobnej presji - podobnej w znaczeniu emocjonalnym, ona
ma sie ugiąć. Na szczęście jest terapia, i sa bliscy jej ludzie. Bo to ciężko
jest czuć się aż tak manipulowanym przez rodziców. Moment wybrali w dodatku
kompletnie niewłaściwy. To też wskazówka dla Ciebie - czy im na pewno o Ciebie
chodzi?
Wątpię.
A co do czasu w weekend i permanentnej "wdzięczności" - sorry, ale niech
spadają. Rozbuduj raczej krąg znajomych, znajdź ewentualnie chętną nianię,
która za niewielkie pieniądze popilnuje Ci dzieci. Wtedy masz czysty układ.
Zasługujesz na szacunek - ze tak się powtórzę. Ale szacunek zaczyna sie od
Ciebie - Ty siebie musisz szanować, wtedy inni też, mimo niezadowolenia, to
zaakceptują. Dasz radę. Tylko w domu się nie zamykaj. Nie warto.

[rozwodnica]

Cholera jak to napisać, żeby nie wyjść na malkontentkę...To wszystko racja. Ale
z nianią niestety nie ma szans, musiałaby być za darmo
Mąż daje mi oszałamiające 250 złotych, po czym potrafi pochwalić się, że wydał
tyle w jedną noc w dyskotece...Ale cóż, jego pieniądze, jego sprawa.
Wkurza mnie natomiast, że poczuwa się po wysuwania żądań odnośnie tego z kim
może spotykać się dziecko, natomiast sam ustawia sobie spotkania jak jemu
wygodnie... Zapytałam wczoraj grzecznie czy istnieje szansa jakiegoś spędzania
weekendów z małym od czasu do czasu...odpowiedział, że tak "o ile nie będzie
miał planów". On ma plany co weekend teraz.
Wychodzi standardowo niestety...matka ma obowiązki, ojciec jest bohaterem jak mu
się w ogóle chce spotkać z dzieckiem. Niby czas pomoże...ale obawiam się, że jak
cały świat będzie gotowy na ustępstwa to mnie już będzie wszystko jedno.

[13monique_n]

Nie wyjdziesz na malkontentkę. Wychodzisz z zakletego kręgu i zwyczajnie musisz
uwierzyć, że to możliwe. Sprawa rozwodowa - wystąp o ustalenie dni spotykania
się ojca z dziećmi. I tego sie trzymaj. MASZ prawo miec plany i je realizować.
Ale to Ty jesteś początkiem.
Co do niani za darmo - też tak się zdarza. Zaprzyjaźione osoby chętnie pomogą.
TYlkoponownie - trzeba poprosić. Jeśli to ktoś życzliwy, to zgodzi się szybciej
niż myslisz.
Jeśli dzieci małe - to może jakaś nastolatka "babysitter" za mniejsze
pieniądze?
Szukaj dróg dla siebie. I decyduj. Wymagaj "Ja tez mam plany, więc powiedz mi,
kiedy weźmiesz dzieci/dziecko". To trudne, ale możliwe i wykonalne. Potem
bedzie lżej, bo wszyscy przywykną.

[rozwodnica]

Zaprzyjaźniona osoba ma dwoje swoich dzieci w tym jedno malutkie, sama chętnie
by się pozbyła choć na moment. Innych brak, choć to smutne. Zawsze był nasz mały
świat, nawet na wakacje jeździliśmy tylko we troje. Z rodzicami trzymaliśmy się
blisko, choć nie było to zdrowe - te obowiązkowe obiadki co niedziela...jak nas
to czasem męczyło

Z resztą nie w tym rzecz - ja nie chcę się pozbywać mojego synka. Ja chcę po
prostu żyć. Zabrać dzieciaki do zoo razem. A nasi ex ustawili się w pozycji "NIE
BO NIE". Dostali bez walki wszystko czego chcieli, mój K. wyszedł z domu z jedną
walizką. Z kolei mój mąż zabierał co tylko chciał, łącznie ze sztućcami,
talerzami i kwiatkami doniczkowymi...Zabrał większy tv "bo ma wadę wzroku" (on
-0,5 ja -8 dioptrii hahahah). Może za łatwo odpuściliśmy... Może oni
potrzebowali walki, a skoro jej nie było, to próbują ją wywołać...Wariuję

[kat_maj]

dziewczyno - wasi ex moga sobie stwiac poprzeczke chocby i spotkan na marsie -
nie rozumiesz - oni nie maja akiego prawa!!!
2. musisz ustalic schemat spotkan dziecka z ex (np co 2 weekend) i juz; a nie
kiedy on ma czas
3. kor o stac go na wydawanie na zabawe to zloz o stosowne alimenty - policz
ile dziecko kosztuje (z opiekunka platna) i polowe placi on i koniec
4. kolezanka potrzebuje "pozbyc sie dzieci" to sie nimi zajmij a dzien po
zajmie sie ona Twoim
5. podzial majatku moza sadownie przeprowadzic
6. obowiazku rodzinnych obiadkow w naszym kraju nie ma (poki co
Rozwodnica - kopa potrzebujsz i wiary w siebie!!!
rozwod nie oznacza ze do konca zycia zalezysz od oczekiwan rodzicoow i humorow
ex - gdyby tak bylo nikt by sie na niego nie decydowa/l!!!
głowa do góry!

[ivone7]

podpisuje sie pod tym obiema rekami...kiedys czytalam ksiazke autora i tutylu
nie pamietam..ale sens byl taki, jesli chcesz zmian-zmien siebie, chcesz by
inni cie szanowali-szanuj siebie..
a co do nowego zwiazku..blagam nie rezygnuj z tego, moze to jest wlasnie cos na
co czekalas..
zakazy spotykania sie z dziecmi? a kto to ustalil? wasi ex malzonkowie?..
przemysl..a zmiany pod okiem terapeuty rob malymi krokami..
relacje z rodzicami zawsze sa skomplikowane, bo wszyscy ( i my tez dla swoich
dzieci) jestesmy na pewnien sposob toksyczni...
nie radze ci gwaltownego zerwania kontaktu z rodzicami, tylko stopniowemu
mowieniu NIE..
NIE mozemy przyjsc na obiad w ta niedziele, bo mamy inne plany, za tydzien
bardzo chetnie
NIE bedziemy rozmawiac o moim malzenstwie, bo to jest sprawa miedzy mna a moim
exem
NIE czuje sie winna, ze on sie stoczy, bo to dorosly facet i swoj rozum ma
mam nadzieje, ze to po czasie przyniesie efekt..
u mnie bylo podobnie..tylko ze mnie wspierali, ale chcieli mna kierowac, moimi
zachowaniami, poczatkowo na to pozwalalam, bo nie mialam sily na bunt..ale po
czasie zaczelam mowic NIE, zaczelam mowic glosno ze dorosla jestem i wiem co
robie i za swoje czyny tylko ja nikt inny ponosze odpowiedzialnosc..
pamietaj zycie masz tylko jedno..zacznij myslec troszke o sobie..czego Ci zycze
z calego serca

[libra22]

Brak umiejętności stawiania granic dotyczy tez byłego męża, prawda? Znam to
niestety, choc nie w tak ostrej formie jak Ty.
Dziewczyny mają rację: powoli i konsekwentnie trzeba powtarzać to czego się
chce, choć spotkasz się tez z reakcją być może ostrą.
Nie rozumiem dlaczego mąż, który nie zajmuje się prawie wcale dzieckiem (swoją
drogą "fajna" droga manipulacji Tobą, zebyś na nic nie miała czasu) ma prawo
określać z kim ma się bawić? I zcemu Ty się tym przejmujesz?

[rozwodnica]

Nie można powiedzieć, że nie zajmuje się wcale.
Poniedziałki i czwartki to jego dni. Na początku przywoził małego na bajkę i
znikał - wywalczyłam, że ma go "obsłużyć" kompleksowo, ja mogę wrócić o 22:00.

Bierze też małego w prawie każdy piątek na noc...bo piątek mu pasuje. Bo w
soboty imprezuje. I raczej nie ma możliwości zamiany. A jak mam prosić tydzień
prędzej...to mi się odechciewa.

Ja się przejmuję...nie wiem czemu. Bo kocham syna, który ma świetny kontakt z
ojcem. Bo kochałam jego ojca. Bo nie chcę spieprzyć jeszcze bardziej...

[menab]

Za bardzo się przejmujesz innymi.Łatwo mówić, sama robiłam zawsze, żeby
wszystkich zadowolić.Ale to się zmieniło, jak podjęłam konkretne decyzje -
chyba najtrudniejsze decyzje.

[menab]

A dlaczego oni to ustalili?Teraz mi to przyszło do głowy, a tyle razy
gadałyśmy - jakie mieli prawo?

[rozwodnica]

Mena

BO TAK.
Taka jest odpowiedź.
Bo K. to "zły człowiek"
Bo ja to "zła kobieta"
Skrzywimy dzieciom psychikę.

Sama wiesz - ona raz, w przypływie dobrego humoru zgodziła się na wspólne
wyjście. Poszliśmy na kręgle, specjalnie w większym gronie...
Na drugi dzień z powrotem był zakaz. Moim zdaniem dzieciak za dobrze się bawił.

[menab]

Wiem, że moja koleżanka zrobiła taki manewr w sądzie, ale ojciec się temu nie
sprzeciwił i chodziło o to, że ta jego next swoje dziecko porzuciła i być może
stąd.Może warto, aby sąd się określił w sprawach kontaktu z dziećmi z waszymi
nex.Tak swoją drogą fajnie.Twój mąż nie zajmuje się na codzień dzieckiem, a
dyktuje warunki, jakbym mojego słyszała.Nieźle.Mi wszysko wolno, ale Tobie nie.

A to nie jest sądownie? n/t

[maheda]

a co ma do tego

[libra22]

Ja tez wolałabym, aby mój były jak bierze syna nie jezdził z nim tak czesto do
swoich rodziców, bo moim zdaniem tesciowa to zła kobieta jest, ale tak naprawdę
on go bierze i on decyduje jak z nim spedza czas. A obiektywnie oprocz swojej
niecheci i oceny byłej tesciowej, nie moge sie przyczepic do babci formalnie.
Ja trochę przerysowuję, bo ogólnie nie zabroniłabym kontatktu z dziadkami (choć
ograniczyłabym), ale chodzi mi o to, że nie mogę w sumie ingeorwać jakoś w czas
spędzany przez syna z jego ojcem.

[rozwodnica]

No to przydałby się jakiś list otwarty do mojego męża w tej sprawie, bo on
uważa, że ma takie prawo. Twierdzi, że każdy tylko nie K. I dlatego nie wierzę w
bajeczki o tym, że chodzi o dobro dziecka. Chodzi o rozwalenie naszego
ewentualnego związku. I chyba się udaje. Ja nie mam siły czekać aż on znajdzie
kogoś na poważnie i sam będzie prosił o zmianę. Dół, no cholerny dół.

Aha a argumentacja była taka "cały ostatni rok nie myślałaś o moich uczuciach
(czytaj:romans), pomyśl choć teraz". No i dałam się w to wplątać

[libra22]

Właśnie, dajesz się wplątać w poczucie winy. Czemu?

[rozwodnica]

Bo je mam.
Nawet sobie na nie pozwalam, to chyba świadczy o tym, że nie jestem taką suką
bez uczuć jak niektórzy myślą...
Ale kopać nie chcę się dawać a jak widać to już jest problem. Mam leżeć
grzecznie i czekać aż kopiącym się znudzi.

[rozwodnica]

Jako, że spadam do innych zajęć to na razie się żegnam, dzięki za odpowiedzi,
mimo wszystko podnoszą na duchu.

[libra22]

Trzymaj się

miałam/mam to samo

[mindsailor]

dlatego rozumiem cię doskonale. rodzina, rodzice, którzy mieli cie wspierac
zawsze i wszedzie, byc podporą w najgorszych sytuacjach nagle stają sie twoimi
wrogami. nie chcę się rozpisywac, co ja przeżywałam z moimi rodzicami, może
trochę informacji jest w moich starszych wątkach. staram się o tym zapomniec,
bo to nic miłego.
powiem ci tylko, że wyjście jest jedno-odciąć się. postawić na swoim i od nich
się odciąć, bo inaczej będziecie się wzajemnie zadręczać. oni bedę budowac w
tobie poczucie winy, ty będziesz się pogrążać i tak koło się zamyka. a
tłumaczenie, i rozmowy, i racjonalne argumenty na niewiele się zdadzą.
musisz sobie powiedziec, że czasem niestety tak bywa w przyrodzie, że rodzice
nie kochaja cię bezwarunkowo i akurat masz tego pecha, że trafiło na ciebie. im
szybciej sobie to uswiadomisz, tym lepiej dla twojego zdrowia psychicznego. i
przede wszystkim, to co pisały wyżej dziewczyny - szanuj siebie, nie daj sobie
źle mówic o sobie, poniżać się i obrażać. nie pozwól się maltretować
psychicznie. chodź zawsze z podniesioną głową i myśl o sobie dobrze. nie daj
się zdołować, nie daj się upakarzać, nie pozwól sie kopać. jesteś dorosła i
masz prawo decydowania o sobie. i im szybciej twoi rodzice to zrozumieja, tym
lepiej tez dla nich. moi niestety chyba do tej pory tego nie rozumieja i teraz
mam lepsze kontakty z sąsiadka niz z własna matką. i to on ana tym cierpi
najbardziej. jestem jedynaczką, jestem młoda, układam sobie zycie bez niej. a
ona beze mnie nie potrafi. to toksyczny układ i dlatego trzeba go jak
najszybciej urwać. pewnie będzie ci szkoda, bo to rodzice i zawsze jest szkoda
i przykro, że ma sie taka sytuacje w domu. ale mówie ci z doświadczenia - na
nic rozmowy, wyjasnienia i sensowne argumenty. życzę ci, abys szybciej podjęła
decyzje o zerwaniu kontaktów z rodzicami i oszczędziła więcej zdrowia swojego i
bliskich, niż ja
ja walczyłam z moimi rodzicami przez trzy lata. ostatnio się poddałam. po
świętach bożego narodzenia stwierdziłam, że nic na siłę. że skoro oni mnie nie
akceptują, i jak powiedziała to moja mama "nie taką córkę chcieli mieć", to
trudno. ja też nie takich rodziców chciałam mieć i do kogo mam mieć pretensje?
przestałam walczyć i jest mi lepiej - nie szarpię się, nie łudzę, że coś może
się zmienić, nie tłumaczę i nie przekonuję ich. żyję tak, jak uważam za słuszne
i jestem szczęsliwa, a skoro oni tego nie akceptuja (bo tu już nie chodzi o
zrozumienie - można kogoś nie rozumieć, ale go tolerować), ich problem. świąt
ani tych wielkanocnych, ani żadnych innych też nie będziemy spedzać razem. i
szczezrze, to nawet mi nie szkoda. nawet jak moi rodzice nie przyjdą na chrzest
mojego dziecka, też przyjmę to na chłodno.
Zycze ci dużo wytrwałości, wsparcia bliskich i odwagi:0
jak chcesz napisz na priva. opisze ci jak to było u mnie i jak jest teraz

powodzenia i trzymaj się

Polecam

[nangaparbat3]

wszystkie książki alice Miller.
Na temat.
Zdecydowanie.

[13monique_n]

nangaparbat3 napisała:

> wszystkie książki alice Miller.
> Na temat.
> Zdecydowanie.
To ja czekam, nango

[crazyrabbit]

Odcięłam się dość stanowczo od moich rodziców. Toksycznych rodziców - moja
matka nawet świetnie pasuje do jednego ze schematów z książki o tym właśnie
tytule.
Nie odpowiadam jedynie za gradobicie , trzęsienie ziemi i koklusz!

Kilka lat temu mój mąż wyprowadził sie z domu do.... moich rodziców , którzy
przygarnęli biedaka , a mnie nakłonili do "spróbowania naprawienia małżeństwa".
Jak widać , próba się nie powiodła
Zapraszają go na obiadki (mnie nie!) , jeżdżą razem na tenisa (ja nie!) ,
próbowali go nawet podstępem zwabic na Wigilię , ale cudem odmówił (cohones mu
urosły?)
Jak ja się wyprowadziłam z młodą do wynajętego mieszkania - fanaberia , znowu
mi odbija.
I tak całe życie... kurcze nawet jak byłam dużo , dużo młodsza to i tak byłam
etatową rodzinną czarną owcą...
Acha , i zawsze słyszałam , że dla mnie liczą się tylko znajomi a nie rodzina.
No ale skoro nie mozna mieć wsparcia we własnych rodzicach , to chyba dziwne
nie jest?!

[inc.ognito]

Od rodziców trzeba się odciąć. Ich życie, ich zachowania, ich chore układy, a
Ty masz swoje zycie i o nie masz dbać. Nie odpowiadasz za ich życie ale za
swoje. Rozumiem, że emocjonalnie bardzo trudno sie oddzielić i zmienić
zachowania... Moja przyjaciółka z powodu takich rodziców wyprowadziła się z
mężem i dzieckiem za granicę żeby mieć spokój od matki...

[rozwodnica]

Wszystkim hurtem:
po pierwsze dziękuję. Sami wiecie, pomaga już fakt, że komuś chciało się do
Ciebie napisać.

Po drugie - ja nie byłam etatową czarną owcą. Byłam wzorową uczennicą, grzeczną
córką (wyobraźcie sobie, że uroczyste pozwolenie na powroty o 22:00 dostałam w
dzień moich 18 urodzin - i nie przeszkadzało mi to!). Jednocześnie popalałam,
popijałam piwo, byłam pankówą nawet Potem rodzina, studia zaoczne, praca -
można było się mną chwalić rodzinie. "Nasza córka tak sobie świetnie radzi". No
i mąż - taki dobry człowiek, bardzo czuły ojciec, nie kłóciliśmy się
(przynajmniej nie przy ludziach)... A teraz taki szok. Taki wstyd.
Starałam się ich rozumieć. Zaciskałam zęby i przełykałam przez dwa miesiące
wszystko - od obelg, po zarzuty, że nie mam sumienia i nie kocham ich. Było
nawet straszenie mnie samobójstwem... I to wszystko osoby, które wcześniej
dałyby sie za mnie pokroić, wiem to. Nagle odwrót o 180 stopni...
Po mojej wczorajszej ostrej reakcji mama już przeprasza. Ona się kompletnie nie
znajduje w sytuacji, widzę, że mnie kocha ale nie potrafi się pogodzić z
rzeczywistością.

Boję się, że nie dam sobie z tym rady.
K. jest ta moją przysłowiową drugą połową...ale są momenty kiedy kłopoty na
linii rodzice - mąż - dziecko - brak czasu dla siebie nawzajem przysłaniają mi
wszystko. Kiedy nie mam siły wstać z łóżka rano, bo nie widzę celu. Oprócz tego
dochodzą czysto fizjologiczne reakcje - ciągle mi zimno, nie mogę spać albo
wręcz przeciwnie, jestem ospała i nic do mnie nie dociera... Jeszcze jakiś czas
temu potrafiłam cieszyć się ze spotkań, żyć nimi, w międzyczasie być radosną
osobą. Wydawało mi się, że zmierzam ku czemuś fajnemu. Teraz nie mam sił walczyć
z kimkolwiek, dochodzi do tego, że gdy mąż prosi o zamianę terminu "widzenia" z
synem a ja już mam na ten dzień plany to potulnie się zgadzam...Najchętniej
skuliłabym się gdzieś w kącie i siedziała tam, taka cholerna kupka nieszczęścia.

[spadajaca-gwiazda]

Nie wolno Ci tak zrobic,nie wolno Ci sie odosobnic od ludzi i zamykac w sobie!
Nie jestes sama masz dziecko masz faceta ktory chce byc z Toba i korzystaj z
tego.Zacznij dbac o swoje szczescie bo nikt inny za Ciebie tego nie zrobi

[pszczolkalodz]

ja zrobilam tak, na malych samoprzylepnych karteczkach napisalm takie krotkie
zdania np. to nie moja wina, jestem fajna dziewczyna, chce mi sie zyc bo... i
nakleilam je na lustrze w lazience. Co kilka dni inne zdania. Codziennie je
czytalam i pomoglo. Bo to nie moja wina ze mialam takiego meza, ani Twoja, ze
masz taka rodzine, exa. Proponuje Ci to bo dziala. Ivone 7 (ktora czule
pozdrawiam) ma racje, naucz sie mowic nie, nie rob rewolucji tylko ewolucje tzn
malymi krokami, a zobaczysz jak zwieksza sie tlen w powietrzu. Jedyna osobe,
ktora mozesz zmienic i miec wplyw jestes Ty sama i to od siebie musisz zaczac.
Zaufaj.

[ivone7]

pszczolkalodz ma racje...zrob ewolucje nie rewolucje...i powoli malymi krokami
daz do celu...a sposob z karteczkami naprawde dziala...koniecznie wyprobuj

[tojo]

Rozwaliłaś dzieciom rodziny. Nie tylko swojemu dziecku ale rozwalilaś takze
rodzinę Twojej niby połowki. Zburzyłaś dzieciom swiat. I dziwisz sie reakcjom
tamtej kobiety i swojego meża? naprawde sie dziwisz? Troche empatii. Teraz Ci
ciezko? bo mało czasu. Zyuczę powodzenia w zyciu a dzieci jak podrosną i tak
was podsumują.

Tojo... czyzby nowe wcielenie bet?

[13monique_n]

tojo napisał:

> Rozwaliłaś dzieciom rodziny. Nie tylko swojemu dziecku ale rozwalilaś takze
> rodzinę Twojej niby połowki. Zburzyłaś dzieciom swiat.
A z czego wynika Twoje niemiłosierne stwierdzenie? Z patentu na rację???? hehe,
to może ewakuuj się stąd - tutaj nikt nie ma patentu, a na rację to z pewnością
nie.

Cześć, Monique

[nangaparbat3]

przeczytałam, chetnie po prostu podrzucę ))

[angoisse]

tojo napisał:

> Zyuczę powodzenia w zyciu a dzieci jak podrosną i tak
> was podsumują.


Oczywiście, że kiedyś podsumują. Ale wcale nie znaczy, że negatywnie. Jesli
cała czwórka dorosłych uczestników wykaże się empatią.

[rozwodnica]

Podsumują tak czy owak.
Tak jak ja moich rodziców, którzy byli ze sobą sami nie wiedząc dlaczego, którzy
śmieją mi się w nos kiedy mówię, że nigdy nie widziałam ich trzymających się za
ręce... Oni takie zachowanie traktują z politowaniem. To przystoi nastolatkom,
nie mężowi i żonie. A teraz mama potrzebuje wsparcia ojca i nie otrzymuje go.

Czego bym nie zrobiła, dziecko mnie oceni, to też był powód "rozwalenia"
małżeństwa. Dlaczego mam mu serwować wzorzec, w który sama nie wierzę? Ja chcę,
żeby widział, że kiedy mamy problem, rozwiązujemy go, a nie zamiatamy pod dywan.
Mój syn jest mądry i ma prawo do własnych ocen, nawet teraz choć ma 6 lat. A ja
nie jestem matką-kwoką, która chce się dla dziecka poświęcać. A potem po latach
mówi mu, że jest niewdzięczne. O nie!

[nangaparbat3]

rozwodnica napisała:

> Podsumują tak czy owak.
> Tak jak ja moich rodziców, którzy byli ze sobą sami nie wiedząc dlaczego,
którz
> y
> śmieją mi się w nos kiedy mówię, że nigdy nie widziałam ich trzymających się
za
> ręce... Oni takie zachowanie traktują z politowaniem. To przystoi nastolatkom,
> nie mężowi i żonie. A teraz mama potrzebuje wsparcia ojca i nie otrzymuje go.
>
Bo jakby sie za ręce trzymali, to by Cie nie potępiali teraz.
Jakoś tak jest, ze im kto bardziej zadowolony z własnego zycia, tym mniej
dowala innym.
Proste jak drut.

[calineczka2]

Rozwodnico, nie daj sobie wmowic, ze to twoja wina. Doskonale cie rozumiem. Moi
rodzice przez pierwsze kilka miesiecy byli oburzeni. Ojca sie bardziej balam
niz rozwodu, mimo, ze mieszkalam w innym kraju jak moi rodzice. Opowiadali, ze
mi sie znudzilo, ze to fanaberie, ze przeciez mam wszystko z eksem (finansowo)
i co ja robie. Ciezko bylo, szczegolnie, ze za granica gdzie pojechalam za
exmezem nie mialam wielu znajomych, a potrzebowalam wsparcia osob bliskich. Ex
byl z toksycznego, zaklamanego pseudomafijnego srodowiska z ktorego nielatwo
sie bylo wyrwac. Przekonali sie moi rodzice dopiero, kiedy sie od osoby
postronnej dowiedzieli, co z mojego ex jest za numer. Mnie nie wierzyli.

Niedlugo po mojej wyprowadzce, ale przed rozwodem, moj tato sie rozchorowal
bardzo ciezko, spedzil wiele miesiecy w szpitalu. Ex stwierdzil, ze to moja
wina ze tato jest tak chory, bo ja bylam inicjatorka rozwodu, i to przez to i
tak mnie wkrecal w obwinianie siebie, ze troche w to uwierzylam. Bardzo mi bylo
ciezko. Dziadkowie i dalsza ultrakatolicka rodzina do tej pory mi nie wybaczyli
(pewnie, dziadek pil cale zycie i zdradzal babcie na lewo i prawo, ale do
kosciolka co niedziela i rozwod to grzech smiertelny!).

Po ponad 2 latach mam nowego partnera i nareszcie oddycham pelna piersia,
uwierzylam, ze jestem wartosciowa osoba i dobra corka. Moze rozwodnico,
oslabienie kontaktow z rodzicami da im do myslenia? Moze im, tak jak mojej
dalszej rodzinie, trudno wyjsc za katolickie ramki?