Chciałabym odejść ale....

[karin_d]

nie mama na to siły
Mąż mnie zdradzał Zaczęło się psuć, myślałm że ma jakieś problemy ze sobą a
okazało się, że ma inną kobietę
Czuję się zawiedziona Nie potrafię mu zaufać i kochać go tak jak kiedyś go
kochałam
Jeśli odejdę to zostanę bez niczego Bez mieszkania, sama w obcym mieście

Ale czuję że jedynie rozstanie może mi pomóc
Chce wierzyć w miłośc i wierność Chce być szczęśliwa....

[cien_wiatru]

mieszkanie mozesz wynajac
znajomych po jakims czasie znajdziesz

a chcesz zyc z gosciem , ktory Cie zdrawdza ?

p.s. czy to obce miasto nie jest przypadkiem za granica ?

[karin_d]

Miasto nie jest za granicą
Nie wiem czy dam rade wynając bo marnie zarabiam
A znajomych rzeczywiście bardzo mi brakuje

[mala_mala]

karin jesli nie odejdziesz nie spobujesz to zawsze bedziesz miec do siebie
pretensje, ze moglas i zaniechalas
moja sasiadka w wieku ponad 80 spakowala swoja walizke i zostawila faceta... nie
wiem o co poszlo ale musial ja juz porzadnie zdenerwowac

ja wiem ze mialam przyjaciol, znajomych, rodzine na miejscu ktorzy zebrali mnie
do kupy kawalek po kawalku po tym jak zawalil sie moj swiat i moj ukochany i nie
uznajacy zdrady mezczyzna zostal przylapany na goracym uczynku
najpierw w szoku probowalam nie wiem co... chcialam go odzyskac i zabic
jednoczesnie, czulam ze nie moge go stracic, bo bez niego sobie nie poradze
wiedzialam ze moge liczyc na rodzine, ale chcialam jego...
w koncu odeszlam, zawiesilam sie na kilka miesiecy na rodzinie i na
przyjaciolach, a teraz jestem daaaaaaaaaleko od nich, z dzisiejsza wiedza wiem
ze zdecydowalabym sie znow odejsc, nawet bez nich bosile i tak musialam wziac z
siebie samej, ze srodka...
ruszylam dalej w swiat i jakos sobie radze choc rozowo nie bylo na poczatku,
nadal jest lekko do kitu, ale zyje, zarabiam na siebie i nie jest zle...
zawsze bede zarabiac zbyt malo w stosunku do potrzeb... a raczej zachcianek
ale odbudowalam swoj swiat i... siebie troche,
moj ex chce teraz zebysmy sprobowali jeszcze raz... ale watpie ze doszloby do
tego gdybym czekala przy nim az zmadrzeje, sam mowi ze dopiero jak odeszlam
zaczal rozumiec...
a abstrahujac od mojej aktualnej sytuacji uczuciowo-malzenskiej to otworzylam
sie na swiat, nigdy nie chcialam mieszkac z obcymi ludzmi... teraz mieszkam w
domu w ktorym mam swoj pokoj i reszta jest wspolna... z jednym chlopakiem sie
zaprzyjaznilam a parka ma swoj swiat, sa ok, ale nadal obcy i co z tego
dzielimy sie wydatkami i kazdy ma swoje zycie
znajomych... jeny ilu ludzi poznalam przez te pare miesiecy... i paru moge juz
nazwac moimi przyjaciolmi, z innymi jedynie przyjemnie spedzam czas, zartujac,
bawiac sie, tanczac czy jezdzac na wycieczki
ja pojawilam sie w obcym miescie, obcym kraju
zdarzaja sie samotne wieczory i byly na poczatku kiedy nie mialam odwagi
wychodzic do ludzi bo balam sie ze sie rozplacze, ale bierzesz sie w kupe
zakladasz najfajniejsze ciuchy, make-up i idziesz na impreze, na poczatku sama
sie wpychalam, pozniej juz ludzie wiedzieli ze to naturalne ze ja jestem i byc
powinnam i juz powiadomienia na tel dostawalam gdzie co i kiedy
jesli wiesz ze nie warto juz z nim byc, to po co marnowac kolejny piekny dzien
na cos takiego?

[karin_d]

Nie wiem czy watro z nim być
Ten facet to miłośc mojego życia był cudowny i wspaniały do czasu!!!
Teraz zrozumial że może mnie stracic i prosi mnie bym dała mu szansę
Ale ja sobie z tym chyba nie poradzę Nie bede go potrafiła tak kochac jak
kiedyś Nie bede potrafiła zapomniec wybaczyć
I dlatego uważam że powinnam zacząć nowe życie Po to by sie nie zastanawiac co
robi gdy go nie ma
Zawiódł mnie na całej lini Zranił tak mocno Tego sie po nim nie spodziewałam
Czy ja się z tego podniosę?

[verita75]

Jak to jest, że często cudowny i wspaniały, nie uznający zdrady - zdradza? Mój
mąż też był dokładnie taki. Zdrada go brzydziła, odrzucał naszych znajomych,
którzy zdradzili, a jednak...

Czy się podniesiesz? Na pewno. Poczytaj to forum i zrozumiesz. Daj sobie czas.
Parę tygodni na ochłonięcie, przyjrzenie się sobie, Wam.
Ja też na samym początku myślałam, że się nie da. Że tylko rozwód. Ale jednak
jestem z nim. Nie mówię, że coś się udało, bo jeszcze tego nie wiem. W zasadzie
to chyba na łożu smierci tylko będę mogła to powiedzieć) Bo do tego czasu
nawet jeśli będzie dobrze to gdzieś na dnie duszy zostanie niepokój. Już wiem,
że zdarzyć się może wiele.
Ale czasami warto spróbować. Piszesz, że to miość Twojego życia a miłość nie
trafia się tak łatwo. Choć może
Co do wybaczenia i zapominania, sama jeszcze nie wiem. Zapomnieć się nie da.
Nie ma szans. Wybaczyć? Nie wiem co to znaczy tak naprawdę. Chyba nauczyć się
jakoś z tym żyć nie cierpiąc tak bardzo, bez wypominania, oskarżania. To chyba
można. Ale żal zostanie na pewno.
A co do kochania. Na pewno nie można kochać jak kiedyś. Ale można inaczej. Być
może nawet mądrzej, dojrzalej. Nie idealizując, bardziej myśląc o sobie.
Ten zdradzający też z tego wyciąga solidną lekcję. Piszesz, że zrozumiał, więc
kto wie... On zawiódł nie tylko Ciebie ale i siebie. I też dźwiga swój ciężar.

Cokolwiek zdecydujesz, dużo siły życzę.

[karin_d]

Dzięki za te słowa verita
Poczytałam troche forum i czuję się lepiej bo są tutaj osoby które potrafią
zrozumieć co to znaczy bo same tego doświadczyły
A tak w życiu codziennym wszyscy ode mnie oczekują że przejde nad tym do
porządku dziennego "bo przecież takie rzeczy sie zdarzają"
A ja poprostu potrzebuję zrozumienia i może pocieszenia bo bardzo mi ciężko
Jestem z tym problemem sama Nawet nie mam się komu wyżalić
Nie chce mieć ciągle do niego pretensji, wylewać na niego całej żółci A z
drugiej strony coś we mnie pękło coś umarło Kurde źle mi z tym Cały czas o tym
myśle I tym myśleniem powoli się wykańczam Wiem że tak nie może dalej być
Ale czy komuś kto został i spróbował zapomnieć udało się?????????????
Wiele zależy ode mnie Ja musze się postarać udzignąć ten ciężar
Dlaczego los wystawia mnie na taka próbę?

ufffff czasem łatwiej jak człowiek to z siebie wyrzuci

[akacjax]

> A tak w życiu codziennym wszyscy ode mnie oczekują że przejde nad tym do
> porządku dziennego "bo przecież takie rzeczy sie zdarzają"

No chyba tylko teoretycy mogą tak mówić. Ktoś, kto został zdradzony zna ciężar tego bólu i nigdy nie powie, że to nic takiego.

Czasem po chwili zaprzecenia, złosci, smutku i wszystkich tych uczuć, w świetle postawy partnera dochodzi do próby mediacji, zrozumienia, wybaczenia. Ponoć jedna zdradę można wybaczyć. Ale do tego tanga trzeba dwojga.
Pytasz po co ta próba-dowiesz się gdy ją przejdziesz-niezależnie jaki będzie Twój wybór.
Na początek trzeba pobyć w tym cierpieniu, poużalać się nad sobą, zaopiekować się sobą, wszak jesteś bardzo zraniona(a o ranę się dba).

[verita75]

> Ale czy komuś kto został i spróbował zapomnieć udało się?????????????

No niestety Karin, zapomnieć się nie da. Ja przez wiele miesięcy mówiłam, że
marzę o gumce, która to wymarze. Nie znalazłam takiej.
Ale z tym działaniem czasu to jest prawda. Naprawdę łagodzi, ukaja. Na początku
myślałam o tym ciągle, bez przerwy. Wykańczałam się jak Ty. Z czasem coraz
mniej. Teraz owszem, zdarza się i wtedy przechodzę małe kryzysy ale jest o
niebo lepiej. I taka jest chyba kolej rzeczy (aż mi się nie chce wierzyć, że
tym razem ja piszę takie rzeczy, dotychczas sama ich potrzebowałam)

To prawda, że coś umiera po takim doświadczeniu. Ja też to czuję. Mam wrażenie,
że pewne sprawy idą do przodu, jest coraz lepiej, walczymy, ale jakaś część
jest już nie do odzyskania. Ale z tym też można żyć. I może pojawić sie coś
nowego.
Musisz sama się zastanowić, czy Twój mąż jest wart szansy, czy Ty tego chcesz.
I nie słuchać osób które nic nie rozumieją tak naprawdę.

Ja, mimo miesięcy, które upłynęły, nie mogę uwierzyć, że to się stało. Ale
stało się. I widząc starania mojego męża, jego determinację i zmiany jakie w
nim zaszły, wierzę, że jest wart. Mimo iż wiem, że nie będzie zawsze lekko,
łatwo i pewnie jeszcze nie raz będę tu pisać z jakimiś wątpliwościami.
Ale takie pisanie ukaja i daje dużo do myślenia.
Więc pisz. Jak chcesz to pisz na maila.

My chodzimy na terapię. I mogę to naprawdę polecić. Jest to możliwość
przyjrzenia się wszytkiemu inaczej. Najpierw na terapię poszedł sam mój mąż. Po
paru miesiącach, gdy zaczęłam wierzyć, my razem.

[karin_d]

Ja na terapię raczej się nie wybiorę
To forum działa na mnie jak terapia Mogę się wyzalic do woli
Mąż stara się robić wszystko by było dobrze Mysle że może byłoby mi łatwiej
gdybym go nie kochała gdyby mi nie zależało ale to jest najlepsza droga do tego
by być nieszczęśliwą
Dzięki verita Mam nadzieję że u mnie bedzie podobnie jak u Ciebie Tylko
dlaczego ten czas sie tak wlecze Mam dośc zamartwiania się i myslenia o tym
Jestem zmęczona psychicznie tym

[soniaaa]

Karina, mozna zapomniec. Ja zapomnialam. Wybaczylam. Po jakichs 12 latach
sytuacja sie powtorzyla. Wiecej juz nie chcialam zapominac. Odeszlam. Bylam bez
mieszkania, sama w obcym miescie.
Mozna sobie dac rade i byc szczesliwym. Naprawde. Trzeba tylko wiedziec, ze sie
tego chce.
Moj ex powtorzyl swoj blad sprzed lat. Ale nie kazdy tak musi sie zachowywac.
Mysle, ze znajduja sie osoby, ktore potrafia zrozumiec swoj blad i wiecej go
nie popelniac...

[karin_d]

soniaaa napisała:

>
> Mysle, ze znajduja sie osoby, ktore potrafia zrozumiec swoj blad i wiecej go
> nie popelniac...

Ja wierzyłam w to że są mężczyźni którzy poprostu nie zdradzają (naiwniara) a
teraz wątpię szczerze w to że już nigdy tego nie zrobi, choć zaklina się że
nigdy więcej
Teraz mam szanse sobie ułożyć życie Jestem jeszcze w miare młoda i nie mamy
dzieci bo ich nie chciał Teraz wiem dlaczego - chciał odejść z kochanką cudowną
i wspaniałą, Ona jednak od niego chciała tylko dziecka i nie była z nim do
końca szczera (Lataka jej lecą - dużo stasza od niego) Mówiła że go kocha a
teraz jak wybrał mnie to go nienawidzi
A ja nie potrafie go znienawidzić

I cały czas sobie myśle że jak ktoś raz zdradził to zrobi to drugi raz a wtedy
może być za poźno na układanie nowego życia i wtedy można skrzywdzić małe
niewinne istotki Mnie można skrzywdzić ja sobie rade dam ale dzieci moich nie
dałabym skrzywdzić

To takie moje dylematy Jakbym nie zrobiła i tak bede się cały czas zastanawiała
czy zrobiłam dobrze

[soniaaa]

To prawda, nie ma recepty. Mozemy jedynie probowac nie zwariowac.
Trzymaj sie!

[karin_d]

Dzięki Ty też się trzymaj

[tina73]

moja droga. przed laty mialam dokladnie ten sam dylemat. po odejsciu od męza
pozostala perspektywa bycia samej z dzieckiem w obcym miescie. zrobilam to
jednak . odeszlam , spakowalam to co zmiescilo sie do busa, dziecko i wrocilam
do mojego rodzinnego miasta. dodam ze nie mam tu juz bliskiej rodziny , a
znajomosci niestety pokonczyly sie gdyz nie bylo mnie 10 lat. jednak poradzilam
sobie i wiem ze jesli tylko sie chce to mozna wszystko. od tego momentu minelo
7 lat i pomalutku staje na wlasnych nogach a co najwazniejsze-jestem
szczesliwa , sama ale szczesliwa. tobie zycze tego samego , pozdrawiam