witajcie

[roxpox]

jeszcze 3 tygodnie temu byłem szczęśliwym małżonkiem, a teraz żona w
wynajętym mieszkaniu, coś mówiła o separacji i zastanawianiu się, potem
okazało się, że kogoś ma, lepszego niż ja, że mnie już nie kocha, że byłem
zawsze egoistą (byłem), dziś już chce składać pozew rozwodowy, za kilka dni
będzie gotowy projekt indywidualny naszego domu, nad którym tak długo się
razem zastanawialiśmy... córeczka raz cos paplała o wesołym panu, który kupił
jej prezent.... 7 rok małżeństwa , 10 rok razem... i wszystko w gruzach, nie
śpię, nie żyję, obwiniam się za nieczułość, za niesłuchanie tego co między
wierszami... psychiatra mówił, że oprócz psychotropów warto bym z kimś o tym
porozmawiał, kocham ją nadal, choć jesteśmy różni, do tej pory nie wiedziałem
co to ból

[maheda]

Współczuję.
Jedyne, co możemy Ci powiedzieć, to to, że ból z czasem zniknie, zblednie.
Trzeba dać czasowi czas.
Musisz się trzymać.

PRZYTULAM

[pszczolkalodz]

Cie bardzo goraco, nie ma takich slow ktore ukoja Twoj bol. On musi byc i
niestety bedzie jeszcze dlugo. Pisz tutaj jak najwiecej, nie jestes sam. Czy
Twoje malzenstwo jest na pewno skonczone, moze terapia? Widzisz swoje bledy czy
zona wie o tym? Macie dziecko, jest o co walczyc. Jesli jestes pewien ze to juz
koniec, to o jedno Cie prosze nie badz w tych chwilach sam, na sile wychodz do
ludzi, szukaj celow i... trzymaj sie!

[roxpox]

dziękuję za wsparcie, staram się walczyć, boję się o córkę, ale ona wszystko
odrzuca, nie chce terapii, nie chce mnie, mówi że spotkała kogoś na całe zycie
a mnie nie chce poprawiać, wiem że totylko słowa i użalanie się ale ona chce
juz jutro składać pozew o rozwód

[pszczolkalodz]

nie mozna nikogo zmusic do milosci.... jesli zona tak mowi, to musisz pogodzic
sie z sytuacja, zaczac zyc na nowo. To "nowe" zycie tez jest ciekawe,
madrzejsze, .. zobaczysz. Tylko czas moze uleczyc Twoje rany, trzymaj sie!

[danagr]

trzymam za Ciebie kciuki źebyś szybko się otrząsnął. Boli i będzie boleć jeśli
Twoje uczucie jest silne względem źony ale świat idzie na przód a Ty razem z
nim. Nie zamykaj się w swoim świecie, czterech ścianach, staraj się przebywać
duźo między ludźmi i pisz tutaj, pomaga, jesteś wśród osób które Cię rozumieją,
rozmowy teź są wskazane. Jeśli widzisz jakąś szanse, próbuj ratować małźeństwo,
jeśli nie pozwól źonie odejść. Pozdrawiam ciepło.

[misbaskerwill]

Witaj "egoisto"!

Nie musisz się dobijać. Zdradzająca żona zawsze znajdzie jakiś powód - każdy
człowiek ma wady, a miłość polega m.in. na tym, że te wady akceptuje się, pomaga
się przezwyciężać, a nie wykorzystuje się ich jako wymówki do zadawania bólu.
Za związek zawsze odpowiadają dwie strony. Jak mówią realiści, na Ziemi była już
Święta Rodzina i więcej takowych nie będzie, więc Twoja żona popełniła równie
wiele błędów co Ty, na dodatek, nie miała nic przeciwko, by wbić ostatni gwóźdź
do trumny.

Skoro małżonka dojrzała do rozwodu, znaczy, że ma wszystko już "ułożone" i to
się zapewne nie zmieni. Nie warto tracić czasu na mrzonki. Musisz się wziąć w garść.
Ona pomyślała o sobie, a Tobie pozostaje pomyśleć teraz o Sobie, czyli egoizm
właśnie.

Zacznij myśleć, czy potrzebujesz adwokata (nie jest on konieczny), o tym, czy
chcesz, by sąd orzekł winę małżonki (to w końcu ona odchodzi i ona Cię
zdradzała), w jaki sposób ustalić rozdzielność majątkową, żeby nie okazało się,
że ten zaprojektowany dom to masz jeszcze wybudować "nowej parze"...

Wielu z nas przeszło to, co Ty. Jest to bolesne i łatwo nie przechodzi, ale
uwierz... przed Tobą będą góry i doliny, ale w końcu będą też kiedyś piękne dni
i nie warto się grzebać za życia.

Pozdrawiam,

Miś

[roxpox]

Wiem, że masz rację, to bardzo racjonalne co piszesz, choć nie koi bólu, na to
trzeba czasu. Wyjśc do ludzi, ale jak ? Rodzina na emigracji, stare znajomości
zostały kilksaet km i kilkanaście lat temu, nowe miasto (wawa), zmiany pracy,
czuję sie teraz sam jak palec, a kto chce słuchać przygnębionego i nadal
zakochanego 34 - latka ? Znaleść psychologa ? Jak sobie radziliscie ?

Niezły pomysł z psychologiem...

[tricolour]

... ale weź sobie jakiegoś konkretnego. Pozornie im gorszy (w obyciu) tym lepszy
dla terapii i Twojego zdrowia.
Najlepszy jest taki, który doprowadzi Cię do rozpaczy i jeszcze powie, że
"terapia to nie burdel - klient nie musi wyjść zadowolony".

Polecam.

[phokara]

Nie byłam nigdy ani w burdelu ani u psychologa, ale chyba Tri ma rację.

Dorzuce gratis jedna refleksje - jak chcesz zawalczyć o małżonkę, to musisz być
twardym i niezłomnym rycerzem. Jak się będziesz mazał i piszczał i pełzał u jej
stóp błagajac o szansę, to pójdziesz niechybnie na odstrzał. I
jeszcze 'nabijesz punkty' nastepcy. Tak wynika z rozlicznych (nie tylko)
forumowych historii. To na kobiety nie działa, a tylko utwierdza w decyzji, że
ten nowy to bohater, a mój mąż to pierdoła. Taka prawda.

Nie byłaś?

[tricolour]

Żałuj.

[phokara]

Daj spokój. Wszystko przede mną.

[danagr]

są w wawie organizowane spotkania forumowe, musisz tylko je śledzić. Niestety
ja jeszcze nie trafilam na takowe ale między innymi poprzez forum poznałam
przemiłą koleźankę forumową.
Osobiści chodziłam do psychologa, bardzo mi to pomogło. Jeśli chcesz i mogę Ci
jakoś pomóc pisz na meila gazetowego.

[roxpox]

dzięki danagr, masz ślicznego synka

[danagr]

dziekuję, to moja chluba i podpora

[alexolo]

ta droga ma kilka etapów..które sie mieszają ....doły i wzniesienia...
....niestety ...ty jestes w najgorszym punkcie!!!- na początku!!!

doskonale wiem co czujesz.......miłośc ...przyzwyczajenie..
nadzieja!!!!!!!!!!!!!!!.......

mimo z e pomożemy ci sie pozbierać ....bedziemy wspierać i
radzic.....jednak i tak musisz przejśc ta droge sam....wszystkie jej
etapy....u kazdego jest inaczej...ale z mojej strony ..dodam że jest
oooooooo wieeeele lepiej jak przestaniesz miec nadzieje ..porzucisz
mżonki....mimo ż e jeszcze kocham...rozpamietuje..rozmyslam...jestem już
inna osoba...jest ooo wiele łatwiej....i tak też bedzie u ciebie...to
wymaga czasu.....a psycholog....bbbbb duzo mi pomógł/ pomaga.
i pamietaj choć teraz ból jest nie do wytrzymania....mozesz nauczyc sie
patrzeć na wszystko inaczej....i wiedziec dobre strony..( ale to nie
ten etap)
trzymaj sie.... pisz ...bedziemy/bede pomagać'

ps.schemat rozpadu twego małżeństwa ...prawie jak u mnie

alexolo

A ja mu nioe będę pomagał...

[tricolour]

... niech sam sobie radzi - duży jest.

Ewentualnie jak się zegnie, to mogę pomóc się przewrócić...

[roxpox]

u Ciebie było tak samo ? ile czasu już minęło ?

[cathy_bum]

Ja bym powiedziała, że każdy "zdradzacz" znajdzie powód i chętnie obarczy
całkowitą winą drugą stronę. Zresztą to chyba nawet łatwo zrozumieć. "Zdradzam
go/ją, bo to zła kobieta/facet jest". Ot i proste. Tak w każdym razie myśle, bo
jeszcze nigdy nikogo nie zdradziłam.
Święty nikt nie jest i każdy błędy popełnia. Wobec partnera, dziecka. Ideały
to tylko w powieściach się spotyka i na niektórych forach dla młodych matek
Ja też znam ból bycia zdradzoną, porzuconą. Po pewnym czasie ten fizyczny ból
ustąpił, ale została wątpliwość, co w ogóle w naszym zwązku było prawdziwe?

Sama pisuję na tym forum od niedawna, czytam trochę dłużej. Ale widzę, że to
pomaga. Tu spotykam wirtualnie ludzi w podobnej sytuacji. Nie czuję też, że
zamęczam kogoś swoimi problemami.

Na tym forum jest sporo warszawiaków (ja np. też). Są spotkania forumowe - z
opisów sądząc udane, chociaż ja na żadnym jeszcze nie byłam.
Pozdrawiam

[julka1800]

3 tygodnie to malo, Twoja zona zrobila ruch, ale czy zdecydowala sie na cos
konkretnego, powiedziala Ci o tym? Rozmawialiście?

[roxpox]

tak, rozmawiamy, przeraża mnie jej zdecydowanie

[phokara]

Nie chcę Cię dobijać, ale kobiety są w takich sprawach dużo bardziej
zdecydowane i konkretne.

Przyjmij to

[kurka_wodna2]

Teraz cierpisz, ale sposób Waszego rozstania jest dla Ciebie najzdrowszy-krótkie
cięcie, prawda w oczy.
Masz szansę na swoje zycie, bez nast kłamstw i draństw.

Dlaczego nie zabierzesz dziecka do siebie??
Skoro tęsknisz i cierpisz-dlaczego oddałeś je bez walki??

[roxpox]

córka jest bardziej przywiązana do matki, choć mnie uwielbia, boje się zrobić
jej krzywdę (ma 3,5 roku)

[zalo_76]

roxpox - patrz priv.
Z.

[roxpox]

dzięki, odpisałem

[rumba65]

...niestety potwierdza się pewna prawidłowość. Kobieta, szczególnie kiedy ma
dziecko, w momencie kiedy oznajmia, że odchodzi zwykle ma już wszystko
poukładane. Wie dokąd, do kogo i raczej trudno zmienić jej decyzję. Ona to
sobie już przemyślała we wszystkie strony i tak jej wyszło. Z facetami jest
inaczej. Często robią to na żywioł i stąd potem korowody z powrotami, które są
powodem dylematów wielu dziewczyn na tym forum, moich też...
Tak czy siak trzymaj się ciepło. Będziemy Cię tu wspierać. To forum daje mnóstwo
pozytywnej siły. Zaglądaj i pisz..

[maslo-09]

Ja miałam podobną sytuację. Szybkie rozstanie po długim wspólnym życiu. On to
rozwalił. Cierpię do dziś ( 6 miesięcy). Zmieniłam pracę, miasto. Sprzedany
piękny dom w poprzednim mieście. Znalazłam sie w wielkiej Warszawie, gdzie w
tłumie ludzi człowiek jest anonimowy i samotny. Dużo pracuję. Najgorsze sa
wolne dni.....Też nie mam tu przyjaciół, to wymaga trochę czasu. Trzymaj się,
nie jesteś sam. Wiem jak to boli.

[robieprawkojazdy]

Ja też na forum od niedawna i też nie bardzo mam jak wyjść do ludzi. Niby jest
praca i fajnii ludzie, ale nie mam nikogo, kto chciałby słuchać moich wynurzeń.
Moi znajomi się wykruszyli, bo eks stopniowo, ale skutecznie ich wyprowadzał z
mojego życia. Chyba miał rację ktoś, kto napisał, że najlepiej dostać szybko
między oczy. U mnie były ciągle niespełniane obietnice, niepotrzebne nadzieje,
powroty i rozstania. Do dziś nie wiem, co było prawdą a co fałszem w naszym
związku. Powoli zaczynam się się z tego otrząsać. Małymi kroczkami wracam do
życia, czego i Tobie i wszystkim w podobnej sytuacji życzę. No i ja też
warszawska rozwódka. Jutro uprawomocni się wyrok w imieniu Rzeczpospolitej...
Czemu jest mi smutno?

[a.niech.to]

robieprawkojazdy napisała:

> Do dziś nie wiem, co było prawdą a co fałszem w naszym
> związku. Powoli zaczynam się się z tego otrząsać. Małymi kroczkami wracam do
> życia
Też strawiłam wiele czasu na oddzielaniu ziarna od plew. Odkąd zaniechałam tego
jałowego zajęcia, poczułam się lepiej. Nigdy się nie dowiem i basta.

[tina73]

bardzo dobrze ci psychiatra powiedzial , rozmowa ,rozmowa i jeszcze raz
rozmowa . wiem z wlasnego doświadczenia że to najlepsze lekarstwo.a co do żony -
musisz przeczekać , bo zazwyczaj ci co tak nagle się w kimś " nowym "
zakochują równie szybko się odkochują . poczekaj , nie rób żadnych pochopnych
kroków teraz, kiedy w grę wchodzą silne przecież emocje . trzymam za ciebie
kciuki

[roxpox]

dzięki

[roxpox]

w chwilach racjonalnego myślenia mam przebłyski, że jedynym lekarstwem na ten ból jest po prostu życie wypełnione nowymi pozytywnymi emocjami, problem tylko jak tę wielką wyrwę w życiu nimi zapełnić, czekając na nową miłość, która może przyjść niedługo, za kilka lat lub w ogóle

Nie da się zapełnić...

[tricolour]

... trzeba przeżyć.

[tina73]

hmmm.. na razie nie myśl o nowej miłości bo nie będzie to trwale uczucie , gdyż
powstanie na podwalinach twojej obecnej tragedii , i przez to jeszcze bardziej
okaleczysz siebie i możesz skrzywdzić potencjalna wybrankę. ale jak najbardziej
powinieneś wyjsc do ludzi. wiesz , kiedy ja to samo przechodzilam kilka lat
temu zylam w swoim nierealnym świecie zludzen przez prawie 2 lata,ale
wyjechalam do swojego rodzinnego miasta gdzie odnowilam stare znajomości.
wiesz , mam dwie przyjaciólki które dosłownie na sile wrzycaly mnie ryczącą do
samochodu i wiozly jak nie do lokalu to do kina itp... wiesz , dzieki temu
zaczelam inaczej patrzec na świat i ludzi, bardzo szubko stanęłam na nogach.
wiesz, jak po wielu latach uslyszalam że komuś się mogę spodobać albo ktoś ze
mną wogóle się chcial umowić to ( może i jest to puste rozumowanie ) ale bardzo
mnie podbudowalo. dziś jestem bardzo wdzieczna tym kolezankom . tobie zycze
takich wlasnie znajomych , takich ktorzy nie beda cie glaskac i mowic jaki
jestes biedny tylko po chlopsku wyciągną cie do ludzi

[wiona11]

roxpox napisał:

> jeszcze 3 tygodnie temu byłem szczęśliwym małżonkiem, a teraz żona w
> wynajętym mieszkaniu, coś mówiła o separacji

Jak to się zatem stało, że ona odeszła? Byłeś szczęśliwym małżonkiem, a ona?
Była szczęśliwą żoną? Niczego, ale to niczego nie zauważyłeś?
Przecież nikt nie podejmuje życiowej decyzji, a taką jest rozbicie rodziny, ot
tak, z dnia na dzień.
Twoje szczęście polegało na nieświadomości, na świadomej "niewiedzy" , na
niezauważaniu sygnałów zbliżającej się burzy?
Przecież to nie stało się nagle. Kobieta zanim porzuci ojca swojego dziecka i
odejdzie do innego, musi najpierw sprawdzić grunt, a to trwa i nie da się tego
nie widzieć.
Gdzie popełniłeś błąd, czego nie dopilnowałeś, co przeoczyłeś?
Może tak bardzo przyzwyczaiłeś się do faktu POSISADANIA żony, że przestałeś ją
zauważać, widziałeś projekt waszego domu, a nie zauważyłeś JEJ.

Nie chcę Cię dobijać, wiem, że Ci ciężko. Pomyśl jednak, czy nie warto się nad
tym zastanowić, może jeszcze nie wszystko stracone.

Trzymaj się mocno, w.

[roxpox]

wiona11 masz rację, to ja nie słuchałem jak moja zona coś mówiła, że coś nie do
końca jest tak jak chce, sęk w tym, że moja żona zawsze była tak niezdecydowaną
osobą, że z tych wszystkich jej wahań (zresztą zodiakalna waga) przestałem już
wyławiać te istotne i to jest mój błąd, moja wina, jak się kogos kocha to
trzeba bardziej się wczuwać w cudze uczucia i pragnienia, to lekcja, której
nigdy nie zapomnę, gdybym mógł cofnąć czas o choć kilka tygodni... dałbym
wszystko

[wiona11]

Odczekaj, przeanalizuj swoje błędy, przemyśl. Sprawa jest świeża, może jeszcze
nie wszystko stracone. Może żona chciała Tobą wstrząsnąć, może dość miała tego
niezwracania uwagi na jej wahania, na potrzeby, których nie widziałeś.
Dom, to nie mury, ale to, co je wypełnia.
Przecież razem z Tobą jeszcze kilka tygodni temu planowała przyszłość. To
wszystko nie zmienia się tak z dnia na dzień.
Daj jej ochłonąć, przemyśl to, co robiłeś źle, a potem porozmawiajcie. Nie proś
jej o nic, po prostu porozmawiajcie.
Pamiętaj - nigdy nie mów "nigdy".
Wierzę, że to bolesny i mocny, ale jednak tylko kryzys.
Spokojnie, powodzenia.