Poradzcie mi proszę...

[marieta_makieta]

W najbliższą sobotę jest ślub i wesele kuzynki mojego męża. Zaproponował,
żebym z nim poszła. On już kuzynce jakiś czas temu potwierdził, że będziemy
oboje. No a ja się boję. Będzie cała męża rodzina, oczywiście wszyscy wiedzą,
że mieliśmy się rozwieść. I niestety wcześniej byli świadkami moich głupich
wyskoków. Boję się że:
a) spalę się ze wstydu,
b) rozbeczę w czasie ślubu, wspominając własny i to co wyprawiałam potem,
c) moja teściowa publicznie mnie sponiewiera.
jeśli chodzi o pkt ostatni, to oczywiście wiem, że sama sobie na to
zasłużyłam, ale jednak nie chciałabym w obecności całej męża rodziny i innych
gości uslyszeć " A pani co tu robi? Nie jest tu pani mile widziana". A z
drugiej strony, nie chciałabym zawieść męża. Wiem, że bardzo chce żebym z nim
poszła, no i w ogóle on naprawdę bardzo się stara (ja też, ja też!!) i mam
coraz więcej nadziei, że uda nam się naprawić nasze małżeństwo. Ale jak
zaczynam sobie wyobrażać ten ślub, wesele, rodzinę, to mam ochotę spieprzać
gdzie się da. No i jak myślicie, iść czy nie iść?

[z_mazur]

A rozmawiałaś z mężem na temat swoich obaw?
Jak on do nich podchodzi?
Dużo zależy tutaj od jego postawy. Czy będzie w stanie w sytaucji krytycznej
stanąć za Tobą murem dając odpór ewentualnemu atakowi w końcu jego rodziny?

[13monique_n]

Podpisuję się pod pytaniami(sugestiami) z_mazura. Po prostu porozmawiaj z
mężem. Jeśli oboje się staracie, to dobrze jest mówić na bieżąco o swoich
obawach. W razie czego możecie ustalić wspólnie postępowanie w razie którejs z
kryzysowych sytuacji. Warto.

[anula36]

wlasnie pogadaj z mezem, jak kolega dobrze radzi.
ja bym poszla, w najgorszym razie zawsze mozna wyjsc po angielsku po 4 toascie
Jesli kuzynka meza podtrzymuje zaproszenie, a jest to w koncu jej slub, to jestes tej imprezy pelnoprawnym uczestnikiem wiec gdyby mnie w takicj sytuacji ktos zapytal w stylu " co pani tu robi" to grzecznie ale zdecydowanie bym odpowiedziala ze jestem zaproszona przez mlodych na ICH slub i wesele.
Zreszta mysle ze wasza wspolna zabawa z mezem i pojawienie sie skutecznie rozwieje plotki o rychlym rozwodzie, a przeciez wszystkich imprez rodzinnych w rodznie meza nie unikniesz.

[marieta_makieta]

Rozmawiałam z mężem i mówiłam, że się boje i dlaczego. On to rozumie i nie
nalega na moją obecność, mówi, że zawsze może powidzieć, że dostałam ciężkiego
ataku ZJW (zespołu jelita wrazliwego, czyli NNS-nagłej, niepowstrzymanej
sraczki), ale ja wiem, że bardzo chciałby żebym z nim poszła. I pewnie pójdę,
bo rzeczywiście po pierwsze to nie teściowa będzie gospodynią na tej imprezie,
a poza tym wreszcie i tak będę musiała zacząć chodzić na rodzinne imprezy. To
juz lepiej zacząć od takiej, na której będę mogła "wmieszać się w tłum".

[anula36]

brawo za decyzje, trzymam kciuki

[ivone7]

marieta...wiem ile Cie to bedzie kosztowac..
trzymaj sie, powodzenia..i kurcze polam nogi w tancu z mezem..hihi
bawcie sie dobrze
i pamietaj masz byc dumna...masz chodzic z podniesionym czolem..
a kiecke wystrzalowa kupilas?

[marieta_makieta]

ivone7 napisała:

> marieta...wiem ile Cie to bedzie kosztowac..
> trzymaj sie, powodzenia..i kurcze polam nogi w tancu z mezem..hihi
> bawcie sie dobrze
> i pamietaj masz byc dumna...masz chodzic z podniesionym czolem..
> a kiecke wystrzalowa kupilas?
He, he, no pewnie, że kupiłam. I umowiłam się z manikiurzystką, bo się boję, że
rece tak mi się będą trząść, że jak sama się za paznokcie wezmę, to skonczę jak
Wenus z Milo.
A z tym podniesionym czołem...Oj, Ivone, to takie trudne, strasznie się
wstydzę, tego co kiedyś robiłam.

[aron95]

Najlepsza okazja na odbudowanie poprawnych stosunków z jego rodziną .

[anula36]

a maz nie moglby delikatnie pogadac z matka przed ta impreza zeby odpuscila dreczenie cie? Z sie zeszliscie ze jest szansa na wspolna przyszlosc. Mialabys jeden stres z glowy.

[ivone7]

cos sie dzieje z ta poczta...chyba nie dostalas mojego maila...
marieta..
1,pogadaj z mezem i ustalcie scenariusze..co bedzie gdy....
2. maz powinien uprzedzic tesciowa, zeby jazd zadnych nie robila..
3.na ewentualne komentarze.."a wy nie mieliscie sie rozwodzic" odpowiedzialabym
z usmiechem..."to zrobic najlatwiej, a my o siebie zaczelismy walczyc"
marieta, glowa do gory, kazdy ma prawo do pomylek, bledow i wypaczen...
ale rzecza ludzka jest bladzic...a boska wybaczac
przyznanie sie do tego, nie jest powodem do wstydu...najlatwiej odwrocic sie na
piecie i odejsc...trudniej walczyc..a jesli do tego tak podejdziecie..zobaczysz
ile sympatii bedzie w oczach jego rodziny...
trzymaj sie..

Iwonko...

[marieta_makieta]

rzeczywiście nie dostałam od Ciebie maila. O swoich obawach mężowi mówiłam, ale
to dobry pomysł, żeby zastanowić się "A co zrobimy jak X powie ....". A z
teściową to trudna sprawa, bo ona jakiegoś amoku dostała. NIe i nie. Wydzwania
do mnie, nalega żebym dała Tomkowi spokój. Kłóci się z teściem, bo on uważa, że
powinniśmy próbować być razem. Ja ją z jednej strony rozumiem, ale zaczyna mnie
to już męczyć i denerwować. No i martwię się, że jak dalej rodzice mojego męża
będą w naszej sprawie po przeciwnych stronach barykady, to się w końcu sami
rozwiodą. Jest mi strasznie wstyd, że nie dość, że doprowadziłam własne
małżeństwo do upadku, to teraz jeszcze skutkuje to całkowitą zapaścią w
relacjach mojego mężą z jego własną matką. Wiem, że i Tomek i jego ojciec
prosili teściową, żeby nie robiła przedstawienia publicznie, ale szczerze
watpię, by ich posłuchała. No i trudno, właściwie już zdecydowałam, że pójdę.
Zawsze ostatecznie mogę się dyskretnie zmyć. A przyszła panna młoda do mnie
dzwoniła i powiedziała, że się cieszy, że jednak się spotkamy. W sumie mogę
powiedziec, że mam w życiu szczęście, bo udaje mi się trafiac w większości
przypadków na ludzi lepszych ode mnie.
Iwonko, dzięki za wsparcie. Po prostu całą sytuację trzeba potraktować
normalnie: tak, mieliśmy problemy, omal sie nie rozwiedliśmy, ale chcemy być
razem.

[rozwodnica]

Powiedzieć mężowi ile Cię to kosztuje i jak się boisz, upewnić się, że
zrozumiał (bo to nie takie oczywiste), iść i świetnie się bawić.

A sobie dać prawo wyjścia z godnością gdyby coś było ponad twoje siły. Ale nie
będzie, zobaczysz.

Na marginesie - trochę ci zazdroszczę "powrotu rozumu" w odpowiednim momencie.
Powodzenia!

[marieta_makieta]

rozwodnica napisała:

> Powiedzieć mężowi ile Cię to kosztuje i jak się boisz, upewnić się, że
> zrozumiał (bo to nie takie oczywiste), iść i świetnie się bawić.
>
> A sobie dać prawo wyjścia z godnością gdyby coś było ponad twoje siły. Ale
nie
> będzie, zobaczysz.
>
> Na marginesie - trochę ci zazdroszczę "powrotu rozumu" w odpowiednim momencie.
> Powodzenia!
O, kochana, długo trwało, zanim rozum do mnie wrócił. A wogóle to zaczynam
nabierać ostrożnego optymizmu. Dwa tygodnie temu byłam z mężem na weselu,
wprawdzie u znajomych, nie u rodziny, ale dobrze się bawiłam, choć oczywiście
umierałam ze strachu. Ludzie są tak naprawdę zyczliwsi i mniej wscibscy niż się
pozornie wydaje.

pamietaj ze masz wystrzalowo wygladac:))))

[ivone7]

marieta, ja trzymam kciuki i wiem, ze sie uda...
pamietaj ze masz wygladac wystrzalowo, bosko, ponetnie...hihi seksownie
baw sie swietnie, tancz do upadlego..to najlepsza dla was terapia..
a mezowi powiedz, ze ty zalu do jego matki nie masz..ze rozumiesz jej bol i jej
zachowanie..( nawiasem mowiac jak zrobi jazde publicznie..powiedz glosno, ze ja
rozumiesz, ze pewnie tak samo bys sie zachowala jakby chodzilo o Twojego
syna..i wybaczasz jej to...i prosisz o wybaczenie, ze taka glupia bylas..jesli
normalna babka to powinna sie uspokoic)a meza sklaniaj do pogodzenia sie z
matka..bo ta sprawa to sprawa miedzy tesciowa a toba..
dasz rade
wierze w Ciebie..zreszta masz Tomka..on tez w to wierzy..

[marieta_makieta]

Ivone, ja już mówiłam mężowi, że jego matkę rozumiem. O wydzwanianiu do mnie
nie mówiłam mu w ogóle, teściowa sama się pochwaliła. Kurczę, moja koleżanka,
która ma synka w przedszkolu mówi, że bardzo przezywa jego niepowodzenia
typu: "Asia nie chciała dać mu wiaderka, a Karolek go nie lubi", choć wie, że
następnego dnia asia i Karolek bedą się z jej synkiem zgodnie bawić. A coż
dopiero mowić o mojej teściowej, która najpierw przez kilka lat patrzyła jak
się odnoszę do jej syna, potem poczula ulgę, że to już koniec, gdy złożył pozew
o rozwód, a teraz, z jej punktu widzenia, zabawa znowu się zaczyna.
Rzeczywiście, jak ona publicznie powie szczerze, co o mnie sądzi, to ja równie
szczerze mogę odpowiedzeć, że ją rozumiem. A potem padnę trupem ze wstydu... .
Naprawdę bardzo mi zależy na uzyskaniu akceptacji teściowej, ale jesli ona nie
będzie chciala-to niestety będę musiała to olać. Starając się zminimalizować
straty, czyli tłumaczac mężowi, że to sprawa między nami, kobietami.
kanonizowany.

[ivone7]

marieta...pamietaj nie dogodzisz kazdemu to raz...
dwa sa rzeczy wazne i mniej wazne...
trzy nie masz sie czego wstydzic-rzecza ludzka jest bladzic...
cztery..masz sie pogodzic z mezem a nie z tesciowa...nie zabiegaj o jej wzgledy
ona i tak tego nie doceni, lepiej traktowac z szacunkiem ale bez narzucania
sie..
piec..nie opowiadac mezowi, bo po co zaogniac sytuacje, zachowaj zimna krew...
zreszta..
szesc BAW SIE DOBRZE...mimo a wlasciwie dla tych jej spojrzen..