Jak to jest...

[robotobibok2]

Witam,
Zastanawiam sie. Czy chce probowac nie wiadomo ktory raz? Czy znowu rozmawiac,
zastanawiac sie, probowac zmieniac... Czy to ma sens, skoro jestesmy tak
rozni, skoro mam wrazenie ze nic nas nie laczy. To nie jest tak, ze dom
wyglada jak pole walki, ale ciagle sa jakies zadry, jakies male glupie sprawy
z ktorych robia sie wielkie problemy, ciagle jakies podchody...
Jest synek, ktorego bardzo kocham ale dotaje gesiej skorki kiedy lapie sie na
mysli, ze powinienem pracowac nad malzenstwem, zeby byc blisko niego, dla
niego. Wcale nie wiem czy to bedzie dla niego dobre. Zreszta zadne rozwiazanie
pewnie nie bedzie.
Nie wiem co robic - przepraszam za tak banalne stwierdzenie, ale czuje sie jak
wilk na lodzie: wszystko wyglada swietnie tylko lapy sie rozjezdzaja we
wszystkie strony.
Jestesmy razem juz 10 lat i zawsze to byl trudny zwiazek - nie pasujemy do
siebie jak cholera, na poczatku byla fascynacja, potem milosc, przywiazanie i
zawsze w tle totalne niedopasowanie. Ostatnio czuje ze nie mam juz sil zeby to
kontynuowac, ale po pierwsze - przysiega przysiega i mam obowiazek pracowac
nad tym zeby bylo jak najlepiej bo obiecalem ''do smierci'' a kobieta
poswiecila mi kawal swojego zycie; po drugie - synek - ma miec normalny, dobry
i spokojny dom. Tylko ze wiem ze dobre chwile sa przelotne, a po nich znowu
bedzie cicha klotnia o pietruszke, ciche dni, dramat, smutek i JUZ MI SIL
BRAKUJE!!!
Czy jest tu ktos kto zaczynajac od impasu wypracowal malzenstwo w ktorym sie
szczesliwie zestarzeje? Czy to w ogole ma sens - bo jesli tak to bede
probowal, ale mam coraz czesciej wrazenie, ze to bez sensu...

Przepraszam, ale musialem sie wygadac...

[z_mazur]

Rozumiem potrzebę wygadania się, ale raczej nie znajdziesz na tym
forum odpwoeidzi na nurtujące Cię pytanie. Tutaj jednak są głównie
osoby, których związki albo są w kryzysie i mają takie wątpliwości
jak Ty, albo już uległy rozpadowi w wyniku kryzysu.

Poczytaj historię tictac11, ona akurat pisze o tym, o co Ty pytasz.

[tictac11]

Mi pomogło odkrycie i akceptacja faktu, ze jesteśmy po prostu różni.
Stąd zapewne wzięła sie fascynacja Postaw sobie pytanie "Jeśli nie
z Nią, to z kim?"
Być moze ogarneło Cię chwilowe zniechęcenie...

[ivone7]

widzisz najgorsze to wychodzic z zalozenia, ze jak ludzie do siebie
pasuja...to nad zwiazkiem nie trzeba pracowac..
trzeba pracowac zawsze i to we dwoje..ludzie sie zmieniaja i to nie
tylko fizycznie, ale dojrzewaja psychicznie, zmieniaja im sie
poglady na wiele spraw..i jak tu nad tym ciagle zywym tworem nie
pracowac..
odejsc-najlatwiej
mysle, ze masz chwilowego dola..pogadaj z zona, opowiedz o swoich
oczekiwaniach, posluchaj jej...rozmawiajcie..nie tylko o zakupach,
garach, synku..o sobie..przede wszystkim o sobie i sluchajcie siebie
nawzajem..
jesli to nie pomoze, to sprobujcie terapii..
dacie rade..ale pod jednym warunkiem-RAZEM..
pozdrawiam i zycze powodzenia

[sbelatka]

nie wiem jak to jest..

ale wiem jak może byc...

z powodu drobiażdżków, które urastaja do rangi problemów odejdziesz
od zony i dziecka...

za jakis czas mozlwie, ze sie zwiazesz z kimś... i prawdopodobnie
pojawia sie podobne drobiażdżki, ktore z czasem beda urastac do
rangi problemów...

i pewnego dnai zastanowisz sie PO CO ja odchodzilem od mojej zony i
mojego syna...

zachęcam żebyś zadal sobie to pytanie juz teraz...

powodzenia

i cóz, trawa na innych łąkach zawsze z daleka wygląda na bardziej
zieloną...
z akcentem na "z daleka..."

[bedzislawa]

walcz, skoro tyle lat jestescie razem nie marnujcie tego, czasami
poprostu odpusc, gdy zaczyna sie awantura lub slowne potyczki o
pietruszke-odpusc przytul zone i powiedz, ze nie warto. Ja sie
wlasnie rozwiodlam i tesknota za przeszloscia za moim jak mi sie
wtedy wydawalo bezsensownym zyciem jest gorsza i bardziej boli niz
te zle chwile, ktore sa w kazdym ale to naprawde w kazdym
malzenstwie.

[lilyrush]

nikt z nas Ci nie odpowie czy Twoje małżeństwo i próbowanie ma sens. Nawet nikt
z Twoich znajomych widzących Was razem Ci tego nie powie. Tylko Ty sam potrafisz
podpowiedzieć na pytanie czy to Twoje poczucie "źle" jest prawdziwe i trwałe i
sie nie zmienia i nie wynika z kłótni, która akurat dzisaj była.
Moje małżeństwo na zewnątrz było takie jakby modelowe. Tyko ja sie o mało w tym
modelu nie udusiłam

[robotobibok2]

Nie bylo dzisiaj klotni... Ale nastepne spiecie to tylko kwestia czasu. I nie
chodzi o typowe klotnie, ktore zdarzaja sie w kazdym malzenstwie. Pamietam
wczesne lata moich rodzicow - oboje maja niezle temperamenty - zdarzaly sie
klotnie, ba nawet pare talerzy polecialo na podloge, raz jajecznica za okno, ale
to dzialalo jak wentyl bezpieczenstwa - po takim spieciu godzili sie i
dochodzili do porozumienia i sa juz razem 35 lat, nadal sie kochaja i kloca od
czasu do czasu.
U nas jest niestety inaczej - ja probuje przegadac problem - ona nie, zbywa mnie
stwierdzeniami typu ''widzialy galy co braly'' albo ''jak ci sie nie podoba to
mozemy sie rozwiesc'' albo kiedy probuje powiedziec co mnie w zwiazku boli ona
prawie zawsze odwraca problem na zasadzie ''ty robisz to samo tylko bardziej''...
I dla tego rece mi opadaja - ciagle przy klotniach dowiaduje sie, ze jej nie
kocham, ze do siebie nie pasujemy, ze po co sie z nia ozenilem skoro tak jej nie
nawidze...
I strasznie nie podoba mi sie ten facet w ktorego sie powoli zmieniam -
zgorzknialy i coraz bardziej cyniczny.
Kiedys mowilem sobie - ''oboje powinnismy sie bardziej starac - jezeli cos jest
nie tak to jest to problem jej i twoj'', teraz coraz czesciej mysle ''Pieprzyc
to'' i nie staram sie nic lagodzic.
Najbardziej jest mi przykro, kiedy stwierdzam ze moja zona olana i potraktowana
w sposob niemily nagle ma wieksza ochote sie godzic ze mna...
Dwa razy proponowalem, zebysmy sie zapisali na terapie. Skutek: ''Nie stac nas
zreszta nie jestem jakas wariatka'' i ''Po co ci terapia? Jak chcesz to mozemy
sie rozwiesc''

Do tego dochodzi kwestia stosunku do naszych rodzin - ona mojej nie trawi - wiec
po kazdej wizycie (a wlasciwie sa juz bardzo rzadkie) musze wysluchac jacy sa i
co zrobili zle. To jest czasami tak niemadre, ze nawet nie chce mi sie komentowac.
Ale ostatnio bylem zmuszony z powodu niezadowolenia zony wyprosic z domu swoja
siostre, ktora pomieszkiwala z nami w trakcie zmiany mieszkan. I to byl dla mnie
jeden z najbardziej przykrych momentow zycia...
Wiem lilyrush ze nikt mi nie odpowie czy moje malzenstwo ma sens. Mnie samemu
jest trudno znalezc odpowiedz. Poki co probuje, ciagle - tylko motywacja mi sie
konczy.

To sie nagadalem...
Dobranoc.

[a.niech.to]

Robotobibok2 napisał:

> nikt mi nie odpowie czy moje malzenstwo ma sens. Mnie samemu
> jest trudno znalezc odpowiedz. Poki co probuje, ciagle - tylko
> motywacja mi sie
> konczy.
No to masz gotową odpowiedź: Co dalej?

[lilyrush]

Rada mojego psychologa, jeśi normalne rozmowy nie pomagaja i on
rzuca takimi tekstami- spakuj sie i wyrowadz. Na jakiś czas. Powiedz
dlaczego to robisz. Że jak sie zastanowi i dojdzie do wniosku, ze
chce waczyć o Wasze małzeństwo to niech do Ceibie zadzwoni. Jeżeli
ona ci rzuca "mozemy sie rozwiesć" a Ty nie reagujesz to ona cczuje
sie bezpieczna. Bo Ty nic nie robisz.
Jeżeli jej jednak zależy to po 2-3 dniach zadzowni i moze coś sie
zmieni. Jeśi nie, to bedizesz miał odpowiedz na Twoej wątpliwosci...

[zuzka712]

Wiesz, do tanga trzeba dwojga.
Nie wystarczy, że jedna strona próbuje coś zmienić.

Przede wszystkim żona chyba nie jest świadoma powagi problemu.
Spróbuj powaznie z nią porozmawiać. Uprzedź ją o tej rozmowie,
napisz w punktach co cię gryzie (tylko niech to nie będą zarzuty do
żony typu: "bo ty jesteś.." "bo przez ciebie...")
Raczej weź pół winy na siebie - doprowadziliśmy do takiej
sytuacji... Bardzo mnie boli jak robisz..

No i moim zdaniem bez terapii małżeńskiej się nie obejdzie.
Czasem taki kryzys powoduje przełom i w efekcie sprawi, że
małżeństwo przetrwa i będzie dużo szczęśliwsze. Czego ci życzę.

Myślę, że bez względu na to co zrobi żona tobie też by się przydało
kilka wizyt u psychologa. Tak, żeby obejrzeć i uporządkować swoje
emocje, myśli, odczucia.