co robić?

[monika25.3]

witam wszystkich,jestem tu poraz pierwszy,chciałabym żeby ktoś mi
poradził co robić.Jestem 1,5 roku po ślubie i czuję że to już dłużej
nie ma sensu.Oddalamy się od siebie,codzienne kłótnie,głupie docinki
z męża strony,już nie daję rady.mamy 1,5 rocznego synka,nie wiem co
robić.Mąż ciągle mówi że ja już go nie interesuję,że obchodzi go
tylko syn,że ja mogę odejść,ale zostawiać syna.To tak boli!jedej
dzień jest dobrze,spokój i miło,a następnego już beznadziejnie,mąż
twierdzi że on może iść z kumplami na piwo,bo ciężko pracuję,a ja
nie bo muszę zająć się dzieckiem.Nie otrzymuję pieniędzy na życie,on
za wszystko płaci,a jak coś potrzebuję to muszę go prosić o każdy
grosz,to poniżające!twierdzi że nic nie robię całymi dniami,że
siedzę i się nudzę,a przecież opieka nad dzieckiem to też jakiś
rodzaj pracy.Ciągle mi dogaduje że ja mogę odejść,że jest tyle
ładnych dziewczyn,często wspomina o jakiejś dziewczynie.nie wiem czy
jest sens ratować ten związek.pomóżcie mi,co robić.

[mary171]

Nie wiem co Ci poradzić. Ale z tego co piszesz to maż wogóle Cię nie
szanuje. Może zacznij wychodzić sama. Pomalauj sie ubierz i umów z
koleżankami na miasto. Niech zobaczy, że Ty też potrafisz. Na pewno
nie mozesz pozwolic się tak traktować. Trzymaj się.

[jasmin.dor]

Myśłę,że nikt nie odpowie Ci na to pytanie ,czy jest szansa ratowac
ten związek, sama musisz podjąc decyzje co dalej, czy chcesz trwać w
tym co jest , czy chcesz coś zmienić ,nie wiem czy rozmawiałaś o tym
z kimś z rodziny i czy masz na kogo liczyć w razie potrzeby.

Wiem na pewno ,że jeżeli jest coś nie tak ,to musisz coś z tym
zrobić, ale co, to juz tylko od Ciebie zależy. Porazmawiaj z
blizkimi Ci osobami , może jakaś praca , między ludźmi człowek
zawsze inaczej się czuje i łatwiej jest podjąć jaką kolwiek decyzje
jak jest się niezależnym finansowo.

[sbelatka]

zadbac o siebie dziewczyno...

ja bym z takiego związku zwiewała biegusiem..

domniemywam, ześ młoda i szansa na to, ze wyniknie z tego Twojego
małżeństwa cos na jakies dobrych 40 lat - DOBREGO - według mnie jest
minimalna..

nie czekaj..
usamodzielnij sie i
a potem zobaczysz....

ja myśle, że zobaczysz drzwi do wolności..
ale to dopiero potem

stań na własnych nogach - póki co...

[sylwiamich]

Moniko...ratowąc można coś gdy chcą obydwie strony.A muszą chcieć
bardzo.Czy Twój mąż chce?

[ivone7]

witaj moniko..
wspolczuje Ci, czujesz sie ponizona, zaniedbana i niedoceniona..aaa
i nie szanowana..
ale to juz kilka razy tutaj padalo i mysle ze kiedys tez Ci sie
obilo o uszy powiedzenie jesli ty sie sama nie szanujesz nikt cie
nie uszanuje...
rozumiem Twoje rozdarcie..poczucie ze zyjesz jak w matni..
musisz rozpoczac swoje Nowe Zycie malymi krokami..
1.poszukaj pracy..moze na poczatek na pol etatu
2.zorganizuj opieke nad dzieckiem
3.zacznij wychodzic do ludzi, do kolazanek, do znajomych..czy do
tych ktore poznalas na spacerach z dzieckiem czy dawnych
przyjaciolek..
4.jak maz jest w domu..zostaw go z dzieckiem..powiedz ze musisz
gdzies wyjsc, gdziekolwiek..ciekawe czy po 2 godz tez bedzie uwazal
ze to takie NIC..
5.zadbaj o siebie i zacznij SIEBIe lubic i szanowac..
6.nie pozwol sobie wmowic ze biale jest czarne a czarne..biale..
7.zagladaj tutaj, pisz jak najwiecej..
i dopiero jak zaczniesz siebie szanowac..to mozesz zastanowic sie
czy warto taki zwiazek ratowac..jesli tak, to Ty bedziesz na innej
pozycji
wez to pod uwage, zycze powodzenia
zawalcz najpierw o siebie...a potem ewentualnie o was

[monika25.3]

dziękuję Ci bardzo za te słowa,naprawdę od razu lepiej się
poczułam,widząc że ktoś mnie chociaż terochę rozumie.ciężko jest mi
w tym związku,ale muszę coś zrobić,coraz miejsze szansze widzę na
ratowanie tego związku,dzięki

[turzyca]

zanim zaczniesz zajmowac sie zwiazkiem, zajmij sie soba.
Rady powyzej sa bardzo bardzo madre. Jak juz zajmiesz sie soba, bedziesz
niezalezna, bedziesz miala prace, znajomych, odzyskasz atrakcyjnosc, to wtedy
dopiero podejmij decyzje co robic ze zwiazkiem. Moze okazac sie, ze nic albo
niewiele, bo maz widzac nagle zmiany przestraszy sie, ze Cie straci i zacznie
sie starac. A jesli uznasz, ze zwiazek jest nie do naprawienia, to i tak bedziez
miala duzo lepsza perspektywe niz teraz.
Zrob sobie plan dzialania i dzialaj! I to juz, od teraz. Gazete do reki i
obejrzyj ogloszenia. Latwiej teraz znalezc prace niz nawet rok temu.

[amk79]

hej monika! witaj w klubie kobiet co poslubily zakompleksione dzieci
bo nazwac mozna naszych mezow! ja jestem 3 lata po slubie (zaraz 28
sierpnia jest a juz nie jest moja 3 rocznica) mamy 5 miesieczna
corke, ze swoim mezem nie mieszkam juz ponad miesiac. u nas poszlo o
to ze ja powiedzialam ze nie ma bata i wracam do pracy po skonczeniu
macierzynskiego i wypoczynkowego (i wracam teraz 3 wrzesnia) i wiesz
co strasznie sie ciesze ze obstalam przy swoim bo on i tak by sobie
poszedl bo w dupie mial obowiazki w domu i przy dziecku. tez caly
czas wychodzil (od poczatku czerwca znikal na kazdy weekend s...) a
mi tez mowil ze on ciezko pracuje a ja siedze poprostu w domu wiec
czemu jakis tam spraw nie pozalatwiam i wogole mam zapomniec o
powrocie do pracy bo ja i tak nic nie osiagne! prawda jest taka ze
go cholernie boli to ze mam wyksztalcenie, zajebista robote i
znajomych. chcial mnie od tego odizolowac. jak zobaczyl ze sie nie
dam to stwierdzil ze mamy inna wizje przyszlosci i sie zabral. teraz
straszy ze sklada pozew do sadu (tak minal juz miesiac i jeszcze nie
zlozyl). a ja tak sie ciesze ze dla tego du..p..ka nie zrezygnowalam
ze swoich planow. gdyby nie ci znajomi i praca do ktorej wracam to
chyba bym sie wykonczyla. jezeli tylko masz rodzine ktora moze ci
pomoc w opiece nad dzieckiem i w razie czego wspomoc finansowo
znajdz prace i zajmij sie swoim zyciem i szczesciem, potem zastanow
sie czy chcesz z nim byc. powodzenia!

[delika1]

cześć..wiesz , u mnie też się tak zaczynało..umniejszanie,
poniżanie, docinki, agresja, teksty w stylu "tyle ładnych
dziewczyn", jestem tylko dla syna a ty S**** gdzie pieprz rośnie..i
PO 11 tu latach znalazłam się na tym forum.Rada dla Ciebie
(niełatwo, ale da się)-zadbac o siebie, uniezależnić się
emocjonalnie (ja nauczyłam się "słuchać" go jak starego radia),
okopałam się, uniezalezniłam, zaczęłam żyć swoim zyciem..Wszystko
powolutku, stopniowo.Cały czas było ciążko, bo tacy faceci to
zazwyczaj przemocowcy, ale nabrałam siły by odejśc.On oczywiście
teraz błaga o powrót, mnagle "kocha" itd.Za późno. Acha, i zgłaszaj
na policję jakiekolwiek przejawy agresji z jego strony, zbieraj
dowody,świadków to ważne na przyszlość, wiem,że nie masz glowy do
tego i sily, ale postaraj się.

[monika25.3]

hej,jak czytam to co Cię spotkało,to jakbyS pisała o mnie,on też nie
chce żebym wróciła do pracy,bo zarobię najniższą krajową i nie
wystarczy mi na opiekunkę i że i tak do niczego nie dojdę,twierdzi
że moja praca jest do kitu!wspominałam mu że od czerwca jak skończy
mi się wychowawczy to wracam do pracy,a on na to że wtedy już nie
jestem jego żoną!już dawno odeszłabym od niego,alenie mam
dokąd,rodzice moi mają małe mieszkanie w którym mieszka mój brat z
żoną i dzieckiem i ja z synkiem już tam się nie zmieścimy,dlatego
siedzę tu z przymusu,nie mam z kim zostawić synka żeby wracać teraz
do pracytak chciałabym zacząć nowe życie.w czerwcu nasz synek
kończy 2,5 roku,wtedy chciałam go zapisać do 3 latków,ale mąż mi
oznajmił że sama będę go zawozić i odbierać z predszkola!skoro mam
takie głupie pomysły,a po rozwodzie,powiedział że nie płaciłby
alimentóchociaż bardzo dużo zarabia,ale na czarno,więc nie wiem jak
dam radę.boję sie podiąc jakąkolwiek decyzję

[turzyca]

Twoj maz nie ma racji. Rynek sie zmienil. Tyle osob wyjechalo na Wyspy ze
latwiej teraz o prace i place.
Poza tym nawet jesli Twoja praca bylaby niewiele wyzsza od tego, co trzeba
zaplacic opiekunce to i tak jest to zysk dla Ciebie - z jednej strony bedziesz
zdobywac doswiadczenie czyli w przyszlosci bedziesz cenniejszym pracownikiem, z
drugiej wyjdziesz do ludzi, bedziesz miala inna perspektywe, z trzeciej bedziesz
placic skladki na emeryture. A dziecku tez przyda sie urozmaicenie. Opiekunka to
inny czlowiek, nowe doswiadczenia (dobra nianie wspomina sie z sentymentem przez
cale zycie.)
Warto isc do pracy. A przedszkolem zainteresuj sie odpowiednio wczesniej, teraz
znow jest wyz i brak miejsc.

Alimenty liczy sie od mozliwosci zarobkowania. Sad powinien wziac pod uwage
wyksztalcenie, zarobki w branzy, a z drugiej strony potrzeby dziecka.

[benartecom]

Moim zdaniem to proba. Jak rodzi sie dziecko i pojawiają sie nowe
obowiązki, traci sie niezależność, psychika troche upada ale to
wszystko zalezy od was, od Ciebie i męża. Ja bym NIE przekraślała
waszego małżeństwa. Ja też miałam podobny problem gdy moje dziecko
miało 1-1,5. Ale teraz po 9 latach małżenstwa widze, ze małżenstwo
to nie tylko radość i przyjemność ale wyrzeczenie, poświęcenie,
zrozumienie. I przygotuj sie, ze czeka ciebie jeszcze wiele ale
jeżeli wytrzymacie najgorsze chwile, kryzysy, to bądź pewna ze
będziecie na zawsze razem. W moim małzenstwie było różnie, była i
zdrada i kłótnie i przeklęstwa a mimo to po 9 latach dzwonimy do
siebie i mówimy "kocham cie złotko" a tylko dlatego, że jest
tolerancja, tolerancja, której nauczyliśmy się dopiero po tych kilku
latach małżeństwa. I to co piszesz to dokładnie to samo co ja czułam
i pisałam w swoim pamiętniku po 1,5 roku małżenstwa. Pamiętaj - to
tylko próba waszego małżeństwa, jeżeli kochaliście się naprawdę to
waszse małżeństwo sie nie rozpadnie. Ludzie, którzy sie rozwodzą to
albo są słabi i nie przetrwali tej próby albo nie byli sobie
przeznaczeni i muszą szukać dalej. Trzymaj się i poddawaj się tak
łatwo

[benartecom]

miało być NIE poddawaj się tak łatwo