Problem tak paktyczny, że aż nie wypada...

[milenium5]

...prosić o pomoc. Z drugiej strony choć jestem tu od niedawna, znam
leczniczą moc tego forum... Więc co mi tam, poproszę Was o mądre
rady raz jeszcze. Postaram sie krótko: jestem w trakcie rozwodu. Mąż
w ciagu jednego roku zafundował mi chyba wszystkie możliwe kszmary,
które na tym forum się pojawiają. Gdy w końcu postanowiłam z tym
skończyć trafiłam tu i zbiorowa mądrość ludzi tu obecnych odkryła
przede mną nieznane wcześniej pojęcie - chad. Specjalista tylko
potwierdził u mojego męża to forumową diagnozę. Teraz sytacja
wygląda tak, że mieszkamy razem do Bożego Narodzenia a później każdy
idzie w swoją stronę. Decyzja moja, bo już dużej w tym koszmarze
zdecydowanie nie daję rady, a muszę myśleć odziecku. Mąż porosił o
czas do świąt, aby mi po raz 33 w tym roku udowodnić, że teraz
będzie inaczej i nie będę już musiała przez niego płakać. Jakoś w to
nie wierze. Planowałam więc pojechać z małym na święta do mamy, aby
to koszmarne pierwsze samotne Boże Nardzenie jakoś przetrwać. Minusy
tego rozwiązania są takie, że mama o niczym nie wiem i za blisko to
my nigdy nie byłyśmy. I jak ja tam będę płakać? I teraz przechodzimy
do sedna. Mąż w ramach ratowania nas wymyślił magiczne wspólne
święta w zasypanym śniegiem dworku. Miało być wyjątkowo. Po miesiącu
starań z jego strony zafudował mi jednak dziś koszmar z tych
grubszego kalibru. I śmieszne nawet mnie to już tak badzo nie boli.
Płaczę sobie, ale kombinuję co teraz zrobić ze świętami - mama mnie
pewnie rzygarnie, nawet gdy zdecyduję się w wigilie, ale w dworu-
hotelu zaliczkę trzeba wpłacić do wtorku. Kasa jest dość spora, a
miejsce ostatnie. Miusy świąt z mężem nigdy nie wiem co odpali i czy
dotrwamy wspólnie do świąt. No i co robić, płacić tą zaliczkę, czy
nie?

Zapłać...

[tricolour]

... i wypożycz film "Lśnienie" z Nicholsonem w roli głównej. Wystarczy na
uruchowmienie wyobraźni...

Mama nie jest złym rozwiązaniem w takiej sytuacji. Będzie też okazja zbliżyć się...

[a.niech.to]

milenium5 napisał:

> Planowałam więc pojechać z małym na święta do mamy, aby
> to koszmarne pierwsze samotne Boże Nardzenie jakoś przetrwać.
Minusy
> tego rozwiązania są takie, że mama o niczym nie wiem i za blisko
to
> my nigdy nie byłyśmy. I jak ja tam będę płakać?
Płacz nie jest rzeczą naganną ani wstydliwą. O śmiechu nie myślisz w
negatywnych kategoriach. Jedź do mamy, może zyskacie okazję, aby się
do siebie zbliżyć?
> mama mnie
> pewnie rzygarnie, nawet gdy zdecyduję się w wigilie,
Zdaje się to jedyna pewność/stałość, jaką posiadasz, a jest Ci ona
niezmiernie potrzebna. Po rozwodzie musisz zbudować nowy świat dla
siebie i dziecka, może jako pierwszą zaproś do niego mamę?

[salemka1]

mąż Ci dzis zgotował koszmar, a Ty się zastanawiasz, czy z nim wyjechac na
święta? Ja bym radziła spędzić te święta w spokojnej atmosferze, bez stresu, że
znowu coś zgotuje.
Trzymaj się dzielnie.

[panda_zielona]

Daj szansę,jedź do tego dworku.Jeśli potem nie uda się,trudno.No
chyba,że nie masz już względem niego żadnych uczuć.

[kasper254]

Ostatnio przeprowadzono fajne badania. Dotąd się mówiło, że finanse
mają jdno z ważnych miejsc na skali afirmacji miejsca pracy. Okazało
się, że to tylko pół prawdy. Najważniejsze, aby inni zarabiali mniej
niż my.
Słuchając rad innych, pamiętaj o naturze ludzkiej. Ci, którzy będą
urągać innym i płacz innych mieć za nic, mogą stać się łagodnymi
owieczkami wobec ciebie. Nie ma czegoś takiego jak "zbiorowa
mądrość", jest tygiel mądrości i głupoty, a bardziej kłębowisko
ludzkich namiętności, małości, wielkości.
Zamiast zapłacisz, odpowiedz sobie na pewne pytania, np.: Czy, jeśli
wiem o chorobie, to do czego mnie to zobowiązuje? Czy powinnam
wykorzystać każdą szansę dla ratowania rodziny? Czy kiedyś nie będę
żałowała, że nie pojechałam? Co jest dobre dla dziecka, może spytać
go, może chciałoby być razem z rodzicami, może potrzebuje tej chwili
szczęścia?
To jak z tą drogą - tylko gdzie jest ta droga...
Oczywiście, że pojechałbym, nawet na koniec świata, bo być może
kiedyś będziesz tylko wdową po byłym mężu i sobie.

[milenium5]

Kasper, problem w tym, że w moim przypadku święta z mężem i
dzieckiem mogą być chwilą szczęścia - jak piszesz - a mogą oznaczać
niezły koszmar 50/50. Ja naprawdę nie wiem co robić - jestem pełna
dobrej woli, ale gdy tu kiedyś napisałam o moich próbach ratowania
mojego małżeństwa, to wiele doświadczonych osób mi napisało w
stylu "ile jeszcze musisz dostać po głowie by do ciebie dotarło, że
to nie ma sensu?". A.niech.to, jak zwykle masz rację, to dobry
moment aby jakoś dogadać się z mamą, ale boje się, że nie będę w
staniej jej tego wszystkiego wytłumaczyć... Dalej nie wiem co robić.
Nie mogę już tak planować mojego życia na dwa sposoby - gdy będziemy
razem/ gdy nie będziemy razem. Za mną kolejna przepłakana noc, a mąż
jak zwykle przeprasza, ale chyba nie do końca rozumie o co ja mam
pretencję... I to jest najgorsze. On chyba już sam nie wie co jest
dobre a co złe...

[sylwiamich]

Ja na Twoim miejscu zmieniłabym sytuację.Nie bardzo rozumiem czego
chcesz?Rozwodzisz się?Dajesz mężowi szansę?A jesli ani jedno, ani
drugie...to nie ryzykuj utrata pieniędzy gdy cos
niewypali.Zaplanujcie wspólną wigilię w domu.Gdy do tego czasu coś
się zmieni...pojedziesz do matki.Jesli problemem jest matka, to
spędż tą wigilię z dzieckiem.Ale przede wszytkim postaraj się unikać
sytuacji gdzie masz ograniczoną możliwość zmiany.Bo to może zostać
cudownie wykorzystane pzrez drugą stronę.A i przez Ciebie...żeby
sobie móc powiedzieć, że nie miałaś innego wyjścia

[a.niech.to]

sylwiamich napisała:

> Ja na Twoim miejscu zmieniłabym sytuację.Nie bardzo rozumiem czego
> chcesz?Rozwodzisz się?Dajesz mężowi szansę?A jesli ani jedno, ani
> drugie...
Może separacja?
> przede wszytkim postaraj się unikać
> sytuacji gdzie masz ograniczoną możliwość zmiany.Bo to może zostać
> cudownie wykorzystane pzrez drugą stronę.
Dobitnie mówiąc, biega o szantaż emocjonalny, w tym dzieckiem?
> A i przez Ciebie...żeby
> sobie móc powiedzieć, że nie miałaś innego wyjścia
Uzależnienie jest potężnym paralizatorem.

[a.niech.to]

milenium5 napisał:

> A.niech.to, jak zwykle masz rację, to dobry
> moment aby jakoś dogadać się z mamą, ale boje się, że nie będę w
> staniej jej tego wszystkiego wytłumaczyć...
Rację, jak wszyscy miewam czasami.
Matki na ogół kochają bezwarunkowo, jakby to nie wyglądało od strony
dziecka. Zazwyczaj też niosą taką pomoc, jaka jest w zasięgu ich
możliwości. Aby kochać , niekoniecznie trzeba do końca rozumieć.
Czego się bardziej obawiasz? Świąt w rodzinnym domu czy przy boku
męża? Gdzie Twoje dziecko ma większą szansę spędzić je w spokoju?
Odbierz @

[z_mazur]

> Zamiast zapłacisz, odpowiedz sobie na pewne pytania, np.: Czy, jeśli
> wiem o chorobie, to do czego mnie to zobowiązuje? Czy powinnam
> wykorzystać każdą szansę dla ratowania rodziny? Czy kiedyś nie będę
> żałowała, że nie pojechałam? Co jest dobre dla dziecka, może spytać
> go, może chciałoby być razem z rodzicami, może potrzebuje tej chwili
> szczęścia?

Kasprze po raz kolejny się z Tobą nie zgodzę. Dorosły człowiek będąc w takim kłębowisku emocji ma problemy z podejmowaniem decyzji, a Ty tego wymagasz od dziecka. Dziecko zawsze by chciało miec dwoje kochających i szanujących się rodziców i co z tego? Co Ci daje taka wiedza? Twoje posty są dla mnie takim roztaczaniem wizji "jakby to było pięknie na świecie gdyby ludzie byli dobrzy i wspaniali". Może by i tak było, tylko że ludzie tacy nie są. Sam piszesz o naturze ludzkiej, więc wiesz jaka potrafi byc i dotyczy to wszystkich osób także współmałżonka i dzieci. Oglądałeś "Balladę o Januszku"? Momentami bawi, a momentami złości mnie Twój nawet nie idealizm tylko naiwnośc. Niektórzy marzą o nowotestamentowym miłowaniu bliźniego i nadstawianiu drugiego policzka, ale większośc stosuje w praktyce i tak starotestamentowe "oko za oko".

W Twoich postach ciągle przebija się wizja poświęcania siebie i własnego ja wobec jakichś wyższych wartości, jak rodzina i dzieci, tylko zastanów się, czy to poświęcenie ma jakikolwiek sens. Czy własne ja jest rzeczywiście mniejszą wartością?

[kasper254]

To dobrze, jak się nie zgadzamy ze sobą, to idziemy do jakiegoś celu.
Przcież wiesz, co daje wiedza o tym, czego chciałoby dziecko. Ono
się nie prosiło na świat i zawsze, niezależnie od wieku, będzie
dzieckiem. To do czegoś zobowiązuje rodziców.
Myślisz, z_mazur, że w świecie dostrzegalnych wartości
hedonistycznych, przesytu formy nad treścią nic innego nie ma sensu,
lub choćby - co najmniej - pewne rzeczy są przez inne eliminowane?
Myśląc tak, jesteśmy w błędzie. Są jedne i drugie. Bez
konsumpcjonizmu nie znalibyśmy horyzontów poświęcenia, bez
naiwności - granic odwagi itd.
Mówiąc inaczej - poświęcenie dla drugiego człowieka ma zawsze sens.
Nie ma racji logicznych i moralnych poświęcenie innych dla siebie.
Tutaj rodzą się okrucieństwa i fałsz. Człowiek żyje tak długo, jak
jest w innych, a nie - w sobie. Lustro swojego ciała i duszy jest
zwodnicze, stronnicze. Własne "ja" nie jest żadną wartością. Jest
tylko lewiatanem.
Jak tylko mam czas, jestem na tym forum. Czytam wnikliwie, uczę się,
czytam czasem wyrywkowo,ale w tym zawsze niektórych - jak Ciebie.
Jesteś, jak sądzę, młodym człowiekiem. Ja życie przeżyłem i dlatego
podkreślę mocno: Własne "ja" jest mniejszą wartością, co nie znaczy,
że nie jest wartością.
I do Autorki postu. 50/50 to dużo, by ciągle wierzyć, aby być
człowiekiem, a nie tylko egzekutorem - swojego "ja". Zrób tak, abyś
umiała zawsze patrzeć w lustro.

W sumie to jest niezła rada...

[tricolour]

..." Zrób tak, abyś umiała zawsze patrzeć w lustro" - bo do niczego nie
prowadzi, nie każe podejmowac decyzji, a skupia się na - bliżej nieokreślonym -
wyniku.

Taka rada - wytrych. Nie mówiśż, że ma zostać z mężem, ani nie mówisz, że ma
jechać do mamy, ani żadnego innego rozwiązania - ma tylko zrobić tak, by "było
dobrze". Taki miałki konkret...

[kasper254]

Nie doczytałeś, tricolour. Wcześniej pisałem, że powinna zostać z
mężem; że ja bym został. To nazbyt wielkie okrucieństwo pozostawić
kogoś, tym bardziej w święta. Ja to znam. Mnie zostawili najbliżsi.
Czekałem na łaskę, na sprawiedliwość. Już nie czekam, nie żebram,
jestem silniejszy - dzięki bliskim i dzięki Wam - tym, którzy na
forum tak mądrze piszą, tak gorzko, tak prawdziwie. Może jej mąż też
tego oczekuje - tej łaski pojednania, wybaczenia?
A wynik - zgoda z samym sobą, wyczerpanie wszystkich środków,
jakie są możliwe, aby pomóc drugiemu człowiekowi - i sobie. To jest
konkret. Musisz to rozumieć.

Oni rozwodzą się - proces w toku...

[tricolour]

... facet wariuje i robi koszmary. Po co zostwać na święta? Z zasiedzenia,
tradycji, poczucia obowiązku?

Nazbyt wielki okrucieństwem jest zostawić kogoś w święta, a nie jest
okrucieństwem doprowadzić do rozwodu?

"Może jej mąż też tego oczekuje - tej łaski pojednania, wybaczenia?" - ten mąż
ma najpierw zrobić porządek ze sobą, potem niczego nie oczekiwać tylko prosić o
przebaczenie za konsekwentne rozwalanie rodziny latami...

[milenium5]

tricolour napisał:

> ... facet wariuje i robi koszmary. Po co zostwać na święta? Z
zasiedzenia,
> tradycji, poczucia obowiązku?

Tricolour - tak sobie czytam i myślę, dlaczego miałabym zostać z nim
na święta? I chyba jednak nie z powodów o których napisałeś, ale z
poczucia jakieś bliskości mimo wszystko...
Kasper, Twoje rady są jednoznacze, ale co w sytuacji, gdy tata
bardzo kocha syna, syn bardzo kocha tatę. Ale tata zaczął mu robić
krzywdę, choć sam nie chce w to uwierzyć... Czy wtedy też ratowałbyś
za wszelką cenę? Mały ma sześć lat...

To czego Ty chcesz?

[tricolour]

Rozwód jest czytelnym sygnałem czego chcesz, a tu nagle poczucie bliskości,
które zmusza Cię do zastanawiania się nad wspólnym spędzaniem świąt?

Chcesz mieć poczucie bezpieczeństwa bez męża i poczucie bliskości z mężem? No
tak się nie da. Czas na decyzje i wynikające z tego konsekwencje, czyli godzenie
sie ze stratami...

[kasper254]

Tricolour - dajesz rady jak dot. przepisu na bigos. Tutaj chodzi o
ludzi, o bardzo skomplikowane rzeczy, o świat, w którym nie ma
prostych recept, ale jednak muszą być stosowane jakieś zasady,
przestrzegane jakieś wartości, chodzi o miłość, o lojalność, o
wierność sobie - innym.
Gdyby tata krzywdził syna - nie pozwoliłbym na to. Wtedy nie
ratowałbym za wszelką cenę, ale przecież piszesz, że się kochają.
Więc ratowałbym - dla nich.
Jedż więc gdzie indziej, z dzieckiem, ale nie zostawiaj męża bez
nadziei. Człowiek, a tym bardziej on, musi ją mieć.

Recepty są zawsze proste...

[tricolour]

... jeśli są zasady. Jeśli zasadą jest, że chory mąz się leczy, to żona czeka na
efekty leczenia.

Jeśli chory mąz nie leczy się, a wszczyna awantury, potem przeprasza (i tak w
kółko), a żona nie podejmuje żadnych decyzji, to tworzy sie skomplikowana
sytuacja i chora rodzina.

O jakich wartościach piszesz? Nie ma wartości w związku, w którym osobniki chore
są świętymi krowami. Lojalnośc nie polega na konieczności przebywania z chorym,
a na rozumieniu przez chorego, że ma obowiązek sie leczyć - nie ma nic
wstydliwego w chorobie, wstydliwe i toksyczne jest opieranie się leczeniu.

I rzecz ostatnia: zostałeś porzucony i jesteś pełen goryczy do tego stopnia, że
nie zauważasz, że problem leży w chorobie męża Millenium.

[a.niech.to]

milenium5 napisał:

> Tricolour - tak sobie czytam i myślę, dlaczego miałabym zostać z
nim
> na święta? I chyba jednak nie z powodów o których napisałeś, ale z
> poczucia jakieś bliskości mimo wszystko...
Milenium, czy "bliskość" to wlaściwe słowo? Szukaj synonimów, może
znajdziesz trafniejszy wyraz. Pomylenie pojęć mści się w okrutny
sposób.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> ..." Zrób tak, abyś umiała zawsze patrzeć w lustro" - bo do
niczego nie
> prowadzi, nie każe podejmowac decyzji, a skupia się na - bliżej
nieokreślonym -
> wyniku.
Patrzenie w lustro prowadzi do diagnozy. Każdy jako tako rozumny
człowiek funduje sobie następnie terapię.

Diagnoza jest jasna - facet jest chory.

[tricolour]

I to on ma sie leczyć, a nie otoczenie, by sprostać wymogom chorego człowieka.
Patrzenie w lustro nie da żadnego efektu poza zmarnowaniem czasu.

[a.niech.to]

Przecież piszę o normalnym przeglądającym się, a nie o psychicznym,
który - jak mi się wydaje - zaprzecza faktowi choroby.

Wyszło drobne nieporozumienie....

[tricolour]

Kasper pisał o Milenium, ja też, ty widać też... a wyszło mi, ż diagnoza ma
dotyczyć męża, który w lustro nie patrzy...

Drobnostka.

[a.niech.to]

Zatem zaproponujmy Milenium sensowne rozwiązanie: użycie środków
przymusu pośredniego, a jeśli będzie taka potrzeba - bezpośredniego,
aby jej mąż w pełni zmotywowany podjął terapię.

Wskażę na jedyne, acz bardzo ważne zastrzeżenie: czy Milenium jest
odpowiednio zmotywowana, aby takie działania podjąć i w przypadku
rozpoczęcia leczenia czekać na jego efekty.

[wsiowy-misior]

Nie chcę się wtrącać, ale wiesz aby na pewno co to jest chad? Na to
trzeba mieć dużo siły, to leczy się do końca życia. To jest podobno
niedowytrzymania dla domowników i to w każdej fazie. Ja bym się
poważnie nad tym zastanowił.

[wania46]

jestem dzieckiem schizofrenika,ktory nie chcial sie leczyc a mozliwosci tez byly
inne niz teraz.Konsekwencje zycia w takim domu sa ponure i moga "toczyc" rodzine
przez kilka pokolen.
W/g mnie szanse powodzenia sa tylko wtedy gdy chory uzna to,ze jest chory,bedzie
sie leczyl,stosowal do zalecen lekarza a partner bedzie korzystal ze wsparcia
psychologicznego.W innym wypadku
energia ,ktora powinna byc przeznaczona na stworzenie bezpiecznego domu dla
dziecka zostanie zmarnowana na walke z chorym,chory bedzie caly dom.

[a.niech.to]

Mniejsza o moją orientację w zakresie chadu. Natomiast Milenium
kontaktowała się z lekarzem specjalistą, więc żywię nadzieję, że
przebieg chadu został jej przedstawiony.

[i33]

z całym szacunkiem do twoich przeżyć!
nie chce ciebie urazić...
o jakiej miłości mówisz? jakie widmo miłości ma to dziecko jeśli
tatuś nie chce sie leczyć... jak ma stworzyć ta kobieta poczucie
bezpieczenstwa dla dziecka w dwubiegunowym domu----domu na huśtawce--
---bedzie raz fajnie zaraz strasznie--tatus bedzie kupował prezenty--
bawił sie z uśmiechem, wywracał koziołki...a za moment--rzucał
sprzętami... a mama bedzie sie motać płakać, bedzie wiecznie
umęczona, zadręczona...i żeby nie było gorzej
prawo chorego do rodziny a prawo DZIECKA DO NORMALNEGO DOMU, ROZWOJU-
----STABILNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA!!!
zawsze zastanawiało mnie w naszym społeczeństwie----problem
wywyższania potrzeby dorosłego ponad potrzebą dziecka..

jak na kazaniu------WY CIERPCIE ---JA NIE MUSZE, WY NIE GRZESZCIE-JA
MOGE...
obłudą słowa "poświęć sie"jest to, że mówi je ten ---kto nie wie o
czym mówi, a raczej kto nie zaznał jego wykonania we własnej
osobie...