Trybik w maszynie

[magd.a]

Tak mnie ciapnęło po oczach stwierdzenie w innym wątku, że gdyby nie
dotychczasowe ułożone wygodnie życie i dziecko to małżonek nie walczyłby o
małżonkę która chce odejść.

Czyli wartościowa jest ta osoba jako część maszynerii która mnie zapewnia
wygodę ale nie jest już wartościowa sama w sobie??

Czy to nie jest tak, że mościmy wygodną dla siebie spółkę z podziałem
obowiązków i przestajemy się przejmowac małżonkiem bo on jest i to wystarcza?
zapominamy, że druga osoba ma uczucia i chce się czuć wyjątkowa jako
jednostka, doceniona, że nie chce się czuć jak trybik w maszynie, który ma
spełniać okreslone czynności nam ułatwiające życie.
zaprząc do kieratu.
A potem zjawia się jakiś Boski Romeo, lub jakaś Słodka Rusałka o ciepłym
spojrzeniu i dziwimy się, że małżonka(ek) nagle pęka, wypisuje się z
maszynerii bo ktoś pogłaskał po ręce, zatrzymał się nad nią, porozmawiał o
uczuciach, powiedział rozumiem cię i podziwiam ... za kilka ciepłych gestów
maszyna staje?
Każdy chce czuć się wartościowy sam w sobie... Małżeństwo to nie wyrok
dożywocia tylko wspólna wola i o podtrzymanie jej wzajemnie trzeba dbać
codziennie...
Mądr polak po szkodzie.

[z_mazur]

Kazdy kij ma dwa końce. Bycie trybikiem w sprawnie funkcjonującej
maszynie daje też poczucie bezpieczeństwa, przewidywalność, pewność
i spokój. Więc ja bym tego tak łatwo nie krytykował. Zresztą często
ten brak stabilizacji jest przywoływany na forum jako jedna z
najbardziej dotkliwych kwestii po rozstaniu (rozwodzie).

Trudno jednak znaleźć balans i równowagę pomiędzy tymi kwestiami.

[plujeczka]

trybik jak to trybik nie naoliwiony chrzęsci, zgrzyta i na końcu
staje -tak samo w małżeństwie .Chwała "mechanikom" , którzy potrafią
trybik naprawić, nasmarować i szczęsliwie jechać dalej.....a jak nie
to...znajduję pocieszenie na takim forum jak to na którym piszemy
swoje posty.

[to.ja.kas]

I dobrze Cię ciapnęło (bardzo mądry post)...bo bycie w związku to
wspólnota...ale tez dbanie o to by nasz partner czuł sie wyjatkowy i
kochany...jak jedna z tych rzeczy nawala...wtedy dupa

[aron95]

>Małżeństwo to nie wyrok
dożywocia tylko wspólna wola i o podtrzymanie jej wzajemnie trzeba dbać
codziennie...


W padając w tryby małżeństwa trzeba pamiętać o wspólnych obietnicach
"i że Cię nie opuszczę aż do śmierci "
Jeśli chcesz wyrażać wspólną wolę z założeniem szantażu - bo jak nie będziesz o
mnie codzień zabiegał to sobie poszukam kochanka
to jesteś niepoważna , taka dziecinada dziś pobawimy w małżeństwo
tak dla jaj
Dla jaj to nie małżeństwo a kury sie chowa

[akacjax]

Obawiam się, że młode pokolenie coraz częściej(i to jednakowo kobiety i mężczyźni) uważają, że małżeństwo z założenia nie nosi cech -do śmierci. Innym słowy zawiera w sobie pewną dozę tymczasowości.
To jest taka zmiana postrzegania, która utrudnia dyskusje, znosi pewne punkty odniesienia i czyni małżenstwo instytucją o innych wymiarach.

Do tego wydaje mi się, że ten trend "panoszy się" i wśród coraz starszych osób, nie należy się więc dziwić, że tyle osób po 60, można spotkać na korytarzach sądowo-rozwodowych.

W którą stronę to idzie?

[ja_trybik]

Zgodnie z loginem muszę coś napisać w tym poście. Mam wrażenie, że obecny tryb
życia, brak zagrożeń, w miarę dobra możliwość finansowa funkcjonowania samotnie
też ma wpływ na ilość rozwodów. Po prostu jest możliwość życia samotnie.
Generalnie w historii ludzkości taka możliwość pojawiła się stosunkowo niedawno.
Rodzina jako komórka społeczna nie była wynikiem żadnej miłości tylko
przystosowanie i zwiększenia szans na wychowanie wspólnych dzieci, oraz
inwestycją bo te dzieci potem utrzymywały rodziców.

[akacjax]

Po części tak jest, ale niezupełnie można samotnie wychowywać dziecko. I właśnie to jest pewien kompromis: matka ma współopiekę ojca nad dzieckiem(i po części sobą-ze wzajemnością z resztą), sama może pracować poza domem, a dla mężczyzny jest jeszcze korzyść dodatkowa-zwiększenie pewności ojcowstwa.

Wiecej-dla rozwoju dziecka wskazana jest współpraca obojga rodziców-bo daje to większe szanse dziecku na "szczęście" w jego dorosłym zyciu.
I choć można samotnie, choćmożna przetrwać rozwód, kryzys, głosić chwałedla samotengo wychowywania dziecka itd. -to liczą się tylko skutki-nie koniecznie na indywidualnych przypadkach-ale takie "statystyczne" .