jestem nowa i jeszcze w szoku :(

[satin04]

Witam, na razie mi nieswojo pisac i czytac. Ciagle nie wierze, ze to mnie
dotyczy. Maz ode mnie odchodzi. Jestesmy w trakcie pisania pozwu z orzekaniem
o winie (jego winie i maz tak chce zeby bylo). Mam 2 letnia coreczke. Bardzo,
bardzo sie boje... mam ataki paniki, dusze sie. Musialam siegnac po leki
antydepresyjne. Nie mam wspracia w rodzinie. Bede tu teraz codziennie. Chyba
latwiej razem.

[przed.brama]

Przeżyjesz, choć cienko to wygląda z dzisiejszej perspektywy. Na
początek postaraj się powstrzymać wyobraźnię. Najbardziej potrafimy
nastraszyć się sami.
Trzymaj się

[bozenadwa]

Satin witam Cie i mocno przytulam .Rozumiem ,ze Ci nieswojo,To tak
na poczatku ,prawie wszyscy tutaj przechodzili to co Ty teraz ,wiec
niczemu sie nie dziwia i wszystko sa w stanie zrozumiec,Teraz jestes
w szoku i nie potrafisz sobie wyobrazic ,ze wrocisz do siebie.Ja to
samo czulam pol roku temu ,To sa takie etapy ,ktore trzeba niestety
przejsc ,Nie wiem ,jak odbierasz to co pisze ,ale uwierz mi jestem Z
Toba ,bo tez mi sie kiedys swiat zawali.Dzisziaj potrafie sie
smiac ,zartowac ,i nawet cieszyc sie z tego ,ze jestem sama,No nie
zawsze ,ale coraz czesciej ,Wszyszy podobnie czujemy ,i nawzajem sie
tutaj wspieramy ,i to pomaga ,Bedzie dobrze uwierz mi chosiaz
wiem ,ze teraz wydaje Ci sie to niemozliwe,Pisz tutaj ,moze masz
chosiaz przyjaciolke ,ktorej moglabys sie wygadac ,Dobrze jest jak
nie jest sie samemu ,Pozdrawiam Cie serdeczniei zycze duzo sily.

[maza15]

czytaj i pisz.To forum pomaga.

[sagaretia]

Pisz i wiedz,że smutek z kimś dzielony jest połową smutku.....
a nas tu taka masa ,że jak go zaczniemy dzielić i dzielić to dla Ciebie już nic
nie zostanie ....i o to chodzi
I spróbuj zajmować ręce i myśli czymś(czymkolwiek), a przy 2 latku to zajęć nie
brakuje i dobrze że jest zaraz lato - wychodźcie z maluszkiem dużo na
powietrze,nie unikaj ludzi bo potem będzie trudniej. Byle się nie dać wciągnąć w
wir przygnębiających myśli.
A jak będziesz czuła ,ze Cię jednak wciąga to pisz -tutaj zawsze ktoś znajdzie
się z zapasowym kołem ratunkowym (życzliwym słowem).
Pozdrawiam i głaskam

[jarkoni]

Łatwo się domyślić, że samo rozstanie i same jego początki są najtrudniejsze.
Mądrzy ludzie twierdzą, że da się to porównać ze śmiercią najbliższej osoby.
Podstawowa pomoc i podpowiedź - już to chyba Panie napisały - dziecko i nie
uciekać od przyjaciół, od ludzi ogólnie, nie zamykać się w tym durnym kokonie
zmartwień. Od zmartwień może na razie zbytnio uciec się nie da(ze wskazaniem na:
NA RAZIE), ale od odcinaj się od ludzi, wręcz przeciwnie- spotykaj się z
przyjaciółmi. I hmm, może bardziej takimi bardziej swoimi, niż mężowymi albo
wspólnymi, ale niepewnymi co do opinii o waszym rozstaniu. Bo to bardziej
zaszkodzi niż pomoże..

[mary171]

Pisz ile chcesz. Jesteśmy z Tobą bo większosc z nas na poczatku też tak się
czuła jak Ty i też nie wierzyliśmy ze bedzie dobrze. A jest. Przytulam Cię i sły
życzę.

[jarkoni]

cytat mój: " Od zmartwień może na razie zbytnio uciec się nie da(ze wskazaniem na:
NA RAZIE), ale od odcinaj się od ludzi"

OCZYWIŚCIE miało być: nie odcinaj się od ludzi. Czasem trzeba przeczytać co się
wysyła.
Trzymaj się..

[teuta1]

Mi też się wydawalo, że to mnie nie dotyczy... też nagłe ataki
paniki i duszności - na ulicy, na placu zabaw. Teraz czasem złość i
smutek i poczucie krzywdy. Do mnie dopiero teraz dociera, że to
wszystko się rzeczywiście stało, a minęło pół roku. Trzymaj się, baw
dużo z dzieckiem, staraj myśleć o pierdołach - że te zielone liście
na tle nieba wyglądają pięknie. Skupiaj się na szczegółach i wychodź
do ludzi. Opowiadaj przyjaciołom, będzie lżej. Pozdrawiam. Agnieszka

[kasiula_28]

Cześć,też jestem nowa i tez myślałam,że mnie to nie będzie dotyczyło,tylko że u
mnie to ja chcę rozwodu a mąż nie i też już mam tego dosyć,ale podobno wszystko
można przeżyć... trzymaj się cieplutko,nie jesteś sama

[katarzynka.30]

witaj satin
trzymam za Ciebie kciuki,
byłam w podobnej sytuacji, też mam 2 letnią córuchnę, mąż zostawił
mnie kiedy miała 2 miesiące, skutki stresowej sytuacji takie same
jak u Ciebie
stan aktualny : jest nieźle, choć cały czas pracuję (cholernie
ciężko) żeby było doskonale!
najważniejsze to nie skupiac się cały czas nad tym (myśleniem),
zająć się czymś (dla mnie powrót do pracy po macierzyńskim był
lekiem na całe zło),
no i wyjść do ludzi - nie wiem jak u Ciebie dla mnie było to
największym problemem, na początku do wszystkiego się zmuszałam,
no i trzeba samemu sobie kibicować- ja również nie miałam wsparcia
ze strony rodziny (mieszkam sama kilkaset kilometrów od rodziców)
jeśli jestes ze śląska to deklaruję swoją pomoc - taką bardziej
realną, a jeśli z dalszej okolicy to wirtualną


-------------------------------------------------------------------
Do the one thing you think you cannot do. Fail at it. Try again. Do
better the second time. The only people who never tumble are those
who never mount the high wire. This is your moment. Own it.

[d234]

Dzisiaj jesteś Nowa, a już za kilka dni będziesz zaliczona do starych. Tak
szybko powiększa się Nasze grono (czy z tego powodu cieszyć się czy płakać?).
Ten portal i przynależność do niego bardzo szybko wciąga. Ja podczytywałam go od
lipca ubiegłego roku, zanim zaczęłam w nim pisać. Siedzę na internecie, kiedy
tylko mogę, a i pośmiejemy się i pożartujemy, a czasami siebie nawzajem mocno
wspieramy. Bo my wiemy co kto inny przechodzi, to też było nasze.
Ale Witaj w Klubie

[satin04]

Jestescie kochani. To tak bardzo pomaga. Ze jest ktos, kto przeczyta i rozumie i
nie zadaje setek pytan, ale dlaczego? ze to nie tak wygladalo, ze to...ze tamto.
Ja bardzo potrzebuje Waszego wsparcia. Bede pewnie zadawac duzo pytan. Znam
zasady forum, najpierw poszukam w archiwum .

[bozenadwa]

Zasady ,zasadami ,ale jak bedziesz juz potrebowac odpowiedzi ,to wal
smialo,Kto bedzie w stanie odpowiedziec mto Ci na pewno
odpowie.reszte doczytasz w archiwum.

[przed.brama]

satin04 napisała:

> Bede pewnie zadawac duzo pytan. Znam
> zasady forum, najpierw poszukam w archiwum .
To się nazywa ambicja!

[agusia75]

Hej ja nie jestem "nowa" chociaż tu wcześniej nie pisałam,
dopiero dzisiaj. Trzymajcie się będzie dobrze, chociaż ja nadal
(po ponad roku od rozwodu) mam czasami straszne "dołki". Po prostu
zniszczyło mnie to psychicznie

Agata

[przed.brama]

agusia75 napisała:

> Po prostu
> zniszczyło mnie to psychicznie
Trochę rozchwierutało i tyle.

[a.b1]

witaj
jeśli moge coś poradzić, to najpierw uporaj się ze zdrowiem a potem
napisz pozew, jeśli Cie stać to zapłać i niech w tym pogrzebie
prawnik, bo szkoda Twoich nerwów i taplania się
jeśli bedziesz miałą pytania to pisz, na pewno znajdzie się ktoś kto
odpowie
aaaaaaaaa
czasami nam na forum nerwy puszczają.....nie nalezy się tym
przejmować

pozdrawiam
ps pewnie to już przeczytałaś kilka razy, ale naprawde za pare
miesięcy bedzie to wyglądac o wiele lepiej

[hela37]

Bardzo chciałabym Ci pomóc ale na to jedynym lekarstwem jest czas.U mnie było
podobnie, byłam w tak silnym stresie że przyplątały sie i zapalenie płuc i
anemia,potem rozstrój żołądka,problemy ze snem z kręgosłupem.Żyłam jak w amoku
ale czas i ,,dobrzy ludzie'' zrobili swoje.Jeszcze teraz po 3 latach dopada mnie
czasami stres, zwłaszcza ja ex wyskoczy z nowym kopniakiem/ a ciągle powtarza że
to ja go dręczę i nie moge sie odczepić/ ale o mniejszym natężeniu.Jest ciężko
ale da sie przeżyć.Wytrwasz.Buziaki i pamiętaj że jesteśmy z Tobą.

[irena815]

Witaj satin.Bardzo Ci współczuję,bo sama przechodzę piekło,ale trochę inne.Mąż chce ze mnie zrobić służącą(dosłownie)A jak mi się nie podoba,to mam spier.....z domu.Po 20 latach razem spędzonych.Po wychowaniu syna.który ma 18 lat.Po praniu ciuchów,gotowaniu co dzień obiadków,robieniu innych posiłków-zbuntowałam się i kazałam talerz po sobie sprzątać.Po którejś z kolei awanturze każe mi iść,jak nie chcę po nim robić.Wiesz, jakie to bolesne.A ja nie mam gdzie pójść,rodzina mieszka ode mnie 600 km.nie mam się komu wyżalić,bo jest mi wstyd.Dlatego też szukam jakiegoś kontaktu z ludźmi,chociaż przez net.Nie poddawaj się,odrzuć tabletki,bo masz małe dziecko i za każdym razem powtarzaj sobie-ja mam żyć dla kogo.Muszę być zdrowa,bo muszę wychować to maleństwo.Głowa do góry i myśl o dziecku.Pozdrawiam bardzo serdecznie,i życzę wytrwałości w tych ciężkich chwilach.

[a.niech.to]

irena815 napisała:

> nie mam gdzie pójść
Czy aby na pewno nic się nie da zrobić?
> nie mam się komu wyżalić,bo jest mi wstyd.
Powody do wstydu ma Twój m, nie Ty.
Witaj na Forum!

[irena815]

a.niech.Również Ciebie witam.Myślisz,że On się będzie wstydził,coś Ty,nigdy w to nie uwierzę.On wie,że ja nikomu nie powiem,jak faktycznie jest między nami,bo nigdy się nie skarżyłam,a co przeżyłam to moje.Jestem z problemem sama,no syn mnie podtrzymuje na duchu,i tylko wzdychamy,żeby się gdzieś wyprowadzić,ale za co.Ja zarabiam 1500,-to nawet na wynajem by mi nie starczyło.Pozdrawiam Ciebie bardzo serdecznie i dzięki za zrozumienie.

[a.niech.to]

irena815 napisała:

> Myślisz,że On się będzie wstydził,coś Ty,nigdy w t
> o nie uwierzę.
Nawet mi przez myśl nie przeszło, że Twój m jest zdolny do bodajże
zawstydzenia z powodu traktowania Cię w opisany sposób. Chciałam
jedynie dobitnie powiedzieć, że Ty nie masz żadnego powodu do
wstydu, więc śmiało możesz rozmawiać z ludźmi o swojej sytuacji.
Spróbuj, a przekonasz się, że nie spotkasz się z dezaprobatą, a
psychicznie poczujesz się lepiej.
Wyczyny Pana Męża świadczą o nim, nie o Tobie. Sama przyjmujesz za
nie odpowiedzialność bez żadnego, sensownego powodu. Tak widzą
układy podobne do Twojego postronne osoby.
> On wie,że ja nikomu nie powiem,jak faktycznie jest między nami,bo
> nigdy się nie skarżyłam,a co przeżyłam to moje.
Tym bardziej pozwala sobie na uwłaczające zachowania. Dzielenie
cierpienia zmiejsza jego ciężar. Lepiej, żebyś miała cząstkę
tego "co Twoje" niż kompletny, nagromadzony balast cierpienia.
> Jestem z problemem sama,
Jeszcze chwila a za towarzyszkę będziesz mieć depresję bądź nerwicę.
> syn
> mnie podtrzymuje na duchu,i tylko wzdychamy,żeby się gdzieś
wyprowadzić,ale za
> co.Ja zarabiam 1500,-to nawet na wynajem by mi nie starczyło.
Nie wiem, skąd jesteś, ale wymieniona kwota nie jest wcale tak
tragicznie mała, przynajmniej jak na moje 100-tysięczne miasto.
Żal mi Twojego syna, bo obarczasz go problemami, które nie powinny
go dotyczyć. Zanurzona w samotności zapomniałaś, że dziecko nie jest
najwłaściwszą osobą, u której rodzic ma prawo szukać wsparcia w
swoich problemach małżeńskich.
Nie traktuj mojego postu jako ataku na Ciebie. Prezentuję Ci jedynie
spojrzenie z boku, rzecz jasna nie pozbawione sympatii i
zrozumienia.

[irena815]

a.niech.to.Ja syna nie obarczam Broń Boże swoimi problemami,ale to się dzieje przy nim. Nieraz mówię,ach synku,tata ma zły humor.I nie uwierzysz,jak on wtedy wyznaje-jak ja go nienawidzę.Mój stary wręcz przy nim okazuje nienawiść zarówno do mnie,jak i do niego.1500,-to jest naprawdę mało na wynajem,przeżycie cały miesiąc i syn jest w klasie maturalnej potrzebuje na swoje wydatki.A ja nie wyciągnęłabym ręki do starego nigdy.A ja dziękuję Ci za porozmawianie ze mną.Jesteś pierwszą osobą przed którą się otworzyłam.Ale już więcej nie będę opisywała mojego życia,bo to jest pasmo nieszczęść.Pozdrawiam

[bozenadwa]

Witaj irenko ,nie musisz sie obawiac ze tutaj sie otworzylas ,kazdy
z nas ma mniejsze lub wieksze problemy ,i opisujemy tutaj wzajemnie
sie wspierajac.Przed Toba droga ku wyzwoleniu od tyrana ,ale musisz
tego chciec ,ja mam trojke dzieci 52 lata o dopiero teraz znalazlam
parace i to w niepelnym wymiarze godz, Twoj syn napewno to wszystko
przezywa ,i bedzie mialo na to na niego wplyw w
przyszlosci ,jeslichcesz to mozesz napisac do mnie na privmczyli na
poczte gazetowa,pozdrawiam Cie.

[irena815]

Witaj bozenadwa.Jesteśmy w tym samym wieku,więc na pewno rozumiesz mnie.Tylko
nie mów mi,że to się odbije na moim synu,bo bym nigdy sobie tego nie
podarowała.Dziękuje za odpowiedź i pozdrawiam.Ja nie wiem jak to się pisze na tę
pocztę.Ja tu jestem pierwszy dzień.Nie umiem się tu wcale poruszać.

[a.niech.to]

irena815 napisała:

> nie mów mi,że to się odbije na moim synu,bo bym nigdy sobie tego
nie
> podarowała.
Bożena dobrze wie, co mówi.
Dorastanie w nienawiści zagraża normalnemu kształtowaniu się
osobowości młodego człowieka. Nie chcę być złym prorokiem, ale być
może syn będzie miał do Ciebie w przyszłości wielki żal, że
dozwoliłaś, aby uczestniczył w bardzo trudnym związku swoich
rodziców i żył w nienormalnej rodzinie.

[a.niech.to]

Syn dorasta w nienawiści. Nie wiem, czy to nie najpoważniejszy
powód, aby pomimo wszystko rozważyć wszelkie, nawet na pozór
nieprawdopodobne rozwiązania sytuacji, w jakiej żyjecie.
Nienawidzieć własnego ojca to straszny ciężar, dzień po dniu, minuta
po minucie.
Nie mogę się zgodzić, że Twojemu m należałoby się zwolnienie z
obowiązku prawnego utrzymywania potomka, pokąd ten nie zakończy
edukacji. Alimenty to obowiązek prawny spoczywający na obojgu
rodzicach. Nie ma tu miejsca na wyciąganie ręki, dziecku się po
prostu należy, czego nie wolno mylić z łaską.
Gdybyś miała ochotę netowo się wygadać, możesz odezwać się na priv.
Pozdrawiam

[bozenadwa]

Irenko w googlach piszesz gazeta poczta ,potem sie logujesz i
piszesz np, do mnie na taki adres ,,[e-mail] Tylko
muszisz sie zalogowac aby zalozyc skrzynke ,do aniechto taki
adres a,[e-mail] Pisz ,to co bedziemy mogly Ci
doradzic napiszemy ,I nie boj sie ,ja tutaj jestem od pol roku i tez
na poczatku nie wiedzialam jak sie wysyla poczte,I tez myslalm to co
ty ,ze moze ja przesadzam ??i pisze nipotrzebnie,Dobrze .ze tutaj
trafilas,Tu sa wspaniali ludzie,nie jestes juz sama,

[a.niech.to]

Powątpiewam, że jestem w stanie cokolwiek sensownego doradzić, ale
zrozumienie dla Ireny jest u mnie gwarantowane.))

[irena815]

Ślicznie dziękuję koleżanki za zrozumienie mojej durnej sytuacji.Ale chyba
niepotrzebnie zawracam Wam głowę moimi pierdołami.Już mi lżej ,jak się trochę
wygadałam,ale dalsze roztrząsanie mojego życia jest chyba z mojej strony nie na
miejscu.muszę przemyśleć,czy powinnam moje dalsze straszne kwestie wyciągać na
forum.Nawet nie wiecie,jak pomogłyście mojej zwichrowanej psychice.Dzięki i
pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

[a.niech.to]

Twoja sytuacja nie jest "durna", jest jedną z trudnych, w jakie
obfituje życie. Być może najtrudniesza.
Zwichrowanie psychiki to nasza specjalność.
Zawsze możesz skorzystać z gazetowej poczty.

[panda_zielona]

irena815 napisała:

> Ślicznie dziękuję koleżanki za zrozumienie mojej durnej
sytuacji.Ale chyba
> niepotrzebnie zawracam Wam głowę moimi pierdołami.Już mi lżej ,jak
się trochę
> wygadałam,ale dalsze roztrząsanie mojego życia jest chyba z mojej
strony nie na miejscu.muszę przemyśleć,czy powinnam moje dalsze
straszne kwestie wyciągać na
> forum.Nawet nie wiecie,jak pomogłyście mojej zwichrowanej
psychice.Dzięki i
> pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

Samo wygadanie z pewnością też pomaga i to co piszesz wcale nie są
pierdoły.Jesteś w samym środku przemocy psychicznej i od Ciebie
tylko zależy czy zostawisz sprawy swojemu biegowi,czy zaczniesz
działać aby się nie dać przemocowcowi.pozdrawiam

[juztylkomama]

satin04 napisała:

> Witam, na razie mi nieswojo pisac i czytac. Ciagle nie wierze, ze to mnie
> dotyczy. Maz ode mnie odchodzi. Jestesmy w trakcie pisania pozwu z orzekaniem
> o winie (jego winie i maz tak chce zeby bylo). Mam 2 letnia coreczke. Bardzo,
> bardzo sie boje... mam ataki paniki, dusze sie. Musialam siegnac po leki
> antydepresyjne. Nie mam wspracia w rodzinie. Bede tu teraz codziennie. Chyba
> latwiej razem.
Na pewno znajdziesz tu osoby,które zechcą Ci pomócJa juz drugiego dnia przypomniałam sobie,że potrafię sie uśmiechnąć.I masz rację,razem łatwiej.

[ola-27]

Witaj Satin
Napisałaś wiadomość ponad miesiąc temu i mam nadzieję, że trochę
lepiej się już czujesz. Przykro mi, że do tej trudnej sytuacji
doszły jeszcze ataki paniki - mnie też one męczą. Jestem w trochę
innej sytuacji - ja odeszłam od męża 2 tyg temu i wreszcie czuję się
wolna, choć ostatnio samotna i zagubiona. Odeszłam od niego bo
zmianił się w tyrana, traktował mnie jak sprzątaczkę, swoją
własność. Nie mamy dzieci, byliśmy (właściwie nadal jesteśmy)
małżeństwem zaledwie rok... Płacę teraz za własną naiwność.
Masz dla kogo żyć, córka jest Twoim celem i wierz mi - dla niej
znajdziesz siłę, o której być może jeszcze nawet nie wiesz.
Powodzenia i głowa do góry

[jarkoni]

Satin i Irena, ja tam jestem facet, a oni podobno nie za bardzo potrafią uczucia
okazywać(albo nie chcą)..
A teraz po prostu nie wiem co powiedzieć i jak usprawiedliwiać Waszych...(miałem
napisać mężczyzn, mężów, facetów, chłopów albo coś podobnego, ale wstyd)..
Moja opinia: z ekstremistami szybko kończyć..