Poniżanie

[mayflower_1]

Powiedzcie mi, jak reagować na poniżające teksty m? Podam przykład.
Za 2 tygodnie wyjeżdzam ze znajomymi na urlop, strasznie się
cieszyłam, bo może od tego wszystkiego się oderwę, a od m słyszę
żebym wzięła prezerwatywy, że ja wydaję po 10 000 (???!!!) na
tydzień urlopu, a on nie ma pieniędzy (???!!!) zeby gdzieś pojechać,
że dorobiłam się na tym małżeństwie. Nie odpuści żadnej okazji żeby
się przyczepić, robi to na kazdym kroku i przy każdej okazji. A ja
juz nie mam ochoty słuchać człowieka, który może zazdrości, może
zwariował, może jest tak złosliwy, może..., może...? Nie pomaga
grzeczny zwrot pt. "pozwól, że sama będę decydowała o sobie", nie
pomaga "odczep się", nie pomaga brak reakcji. Co zrobię, to jest
komentarz i próba upokorzenia. Z jednej strony to się nawet
uodporniłam, ale ile można pozwolić człowiekowi jeździć na sobie,
jak na łysej kobyle? Jak uciąć te jego idiotyczne zachowania? Może
temat jest błahy, ale nie potrafię obronić swojej godności.

[przed.brama]

Stajesz naprzeciw przemocowca nękacza. Jeśli nie uleczy go terapia,
Ty sobie na pewno z nim nie poradzisz. W pewnym momencie będziesz
się czuła jak bezwolna miazga, pozbawiona swojej osobowości, w tym
woli i umiejętności działania. To będzie już uzależnienie od
przemocy. Facet Cię dręczy zgodnie z wszelkimi założeniami sztuki
molestowania.

[zuza145]

Lać z góry na takowe teksty- nawet nie reaguj.
Konsekwentnie , ze świadomością że może to trwać- napisz sobie na
kartce- on jest chory!!!.
I nie oczekuj że to ty go uleczysz- on musi sam.
Niestety- nie masz wpływu.
wiec ledyne wyjście- lać na to z góry że tak brzydko określam.
I pytanie dodatkowe- skąd on tyle wie o twoim życiou?
Może więcej tajemniczości się uda zagwarantować?
Dziamał z pewnością dalej będzie- niech dziamie.
Napis na kartce głosi- to chory gość.

Czucie się bezwolną miazgą nie jest jego zasługą.
Tkwi w tobie brak odporności.
To sobie ją wytrenuj.

Pomyśl sama- jak ci ktoś powie że jesteś złodziejką to oznacza że
nią jesteś?
Ano nie.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Taką samą wymowę mają jego teksty.

[przed.brama]

zuza145 napisała:

> Czucie się bezwolną miazgą nie jest jego zasługą.
> Tkwi w tobie brak odporności.
> To sobie ją wytrenuj.
Nie wolno zachęcać kogoś, żeby ćwiczył się w odporności na ciosy. Tą
drogą doszłoby się, że ich zadawanie stanowi normalność, a przecież
tak nie jest. Natomiast wrażliwość na upokorzające zachowania jest
na pewno w normie. Facio powinien poddać się terapii dla
przemocowców. Jeśli tego się nie podejmie - wypad z życiorysu.

[sylwiamich]

przed.brama napisała:
> Nie wolno zachęcać kogoś, żeby ćwiczył się w odporności na ciosy.
Tą
> drogą doszłoby się, że ich zadawanie stanowi normalność, a
przecież
> tak nie jest. Natomiast wrażliwość na upokorzające zachowania jest
> na pewno w normie.

Zgadzam się w całości.Dodam od siebie jeszcze uniewrażliwienie na
swoją i cudzą krzywdę, oraz naturalny mechanizm
odreagowywania...zachowania autodestruktywne, choroby psycho-
somatyczne i oddawanie agresji innym.

[mayflower_1]

Ja już się nawet uodporniłam, ale mnie to po prostu denerwuje. Zlać
to już teraz zlewam, ale on się czuje wtedy jak pan na włościach i
niewolnika pejczem, a co tam! I jeszcze bardziej się nakręca. Na
całe szczęście skończyły się chamskie teksty przy
pracownikach "gruba babo, weź się do roboty!".

[przed.brama]

mayflower_1 napisała:

> I jeszcze bardziej się nakręca.
Najbardziej nakręca takiego próba rzeczowej rozmowy.

[zuza145]

owszem- stąd mój wniosek że olewać- bo on musi sam.
A jak Mayflower1 ma go przekonać do terapii?
Utopia!!!.
A uodpornienie- poprzez pracę własną to żadne zachęcanie- to
samoobrona bo nic mu nie zrobi namowami- bo on musi sam- więc jedyne
wyjście obudować siebie tak- aby się te gadki odbijały.

wrażliwość

[zuza145]

nie oznacza że musi się cierpieć- wrażliwośc nie ma nic wspólnego.
mówimy o obronie siebie- w sposób niezwiązany z tolerowaniem takiego
zachowania.
Wrażliwośc nie wyklucza oswojenia tematu- które to oswojenie
zaprocentuje umiejętnością obrony siebie samej.

[mayflower_1]

A do terapii to go już nie będę namawiać, bo nasze wspólne dni są
już policzone. Owszem, jest mi nadal w jakimś stopniu bliski i żal
mi go jako człowieka, ale jeżeli on nie zrozumie tego co robi, to
takie będzie miał życie. Na jedną terapię raz udało mi się go
wyciągnąć, co potem mi wypomniał, że został zwabiony podstępem i
osaczony! Kompletne nieporozumienie

chory facet!!!!!

[zuza145]

[womania]

wiej dopoki nie masz dzieci bo potem zaczna sie dylematy.

[mayflower_1]

On zwiał, bo nie mógł dłużej wytrzymać z kobietą, która ma tak
bardzo zły charakter (!).

WOW!!!!!!!!!!!!

[zuza145]

A kiedy ci się tak pogorszył charakter?????????????
Nagle go olśniło???????????????
He he he- skądś to znam.

[bozenadwa]

May,nie moge sobie teraz przypomniec Twojej historii ,jak zwial??
Jesli tak to dobrze ,ja tez wierzylam ,ze moj, m ,pojdzie na
terapie ,i tez zwial,no bo juz mial dosc.Zylesz z chorym
facetem ,jest wiele ksiazek na ten temat ,w niektorych opisuja jak
nalezy reagowac ,albo nie reagowac na ponizanie ,Najlepszym
wyjsciem ,jest UNIKAC ,Jesli jednak sie nie da ,To odpowiadac w
olewacki sposob ,ale to juz trzeba miec SILNIE odbudowana
tozsamosc.Przemocowcy ,sa to ludzie chorzy na poczucie swojej
niskiej wartosci i tak mocno ,ze funkcjonuja tylko wtedy jesli moga
kogos ponizyc.

Odpuść sobie...jak dasz radę:)

[zielona_ropucha]

Po prostu podaruj sobie spokój...inaczej jak to juz napisano OLEJ
to,ja stwarzam pozory olewania... może nauczę sie tego naprawdę?

[mayflower_1]

Dam radę, teraz juz tak

[przed.brama]

Od czegoś trzeba zacząć.

[mayflower_1]

Jak zwiał? Pierwszy raz - on pojechał coś gdzies załatwić, ja
pojechałam ze znajomym (sam m załatwił mi ten transport)na miejsce
naszego wspólnego spotkania, a on na nie nie dojechał i nie było go
2 tygodnie. Potem wrócił, wyjechalismy na urlop i znowu się
yprowadził, potem wrócił na moje imieniny, urzadził mi impre w
restauracji, ale nie bardzo się udała, ja osmieliłam się skrytykować
zachowanie tescia, który nawet nie złożył mi życzeń, nie mówiąc juz
o durnym kwiatku, na co m o północy wyszedł na dobre.
Dopiero teraz, prawie po roku dociera do mnie, że jego zachowania to
przemoc psychiczna, ale powoli zaczynam "normalnie myśleć", a nie
przez pryzmat pięknych chwil, których dawno już nie było. Poniekąd
sama jestem sobie winna, bo głupia myślałam, że miłość, oddanie,
lojalność, wierność zwyciężą każdy kryzys. Teraz wiem, że to
nieprawda.

[bozenadwa]

Nie wolno Ci tak myslaec nawet ,ze jestes sama sobie winna ,Dobrze
myslisz ,ze milosc ,oddanie ljalnosc zwycieza kazdy kryzys,bo tak
jest ,Tylko chodzi o to ,ze oboje kochaja i oboje sa lojalni itd.Nie
mozna polegac na chorym czlowieku ,ze bedzie lojalny ,ze bedzie
kochal ,bo on nie potrafi kochac samego siebie.Nie wiem czy Ty znasz
mechanizm przemocy?? I czy Ty znasz jakies ksiazki na ten temat ???

[mayflower_1]

W tym największy jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz - jak
mawiała pani od rosyjskiego (rosyjski - to były czasy ).

[przed.brama]

mayflower_1 napisała:

> Dopiero teraz, prawie po roku dociera do mnie, że jego zachowania
to
> przemoc psychiczna, ale powoli zaczynam "normalnie myśleć", a nie
> przez pryzmat pięknych chwil, których dawno już nie było.
Oczytaj się w literaturze o przemocy. Zobaczysz, jak bardzo typowe i
doskonale znane są zachowania m. Zrozumiesz także, na czym polega
uzależnienie od przemocy i jak sobie z nim radzić. Może polecam te
zagadnienia Twojej uwadze trochę na zapas, ale z pewnością nie
zawadzi być o krok mądrzejszą.

[mayflower_1]

Parę książek już przeczytałam, chyba najbardziej "przemówiła" do
mnie Robin Norwood "Kobiety, które kochaja za bardzo".
Natomiast "przetrawienie" wszystkiego a tym bardziej wprowadzenie w
życie jest kwestią czasu i to zdaje się dość długiego.
Już jakiś czas temu wiedziałam, że jestem DDA, ale nie zdawałam
sobie sprawy z konsekwencji. I jestem z tych, co nie chodza na
skróty i muszę włożyc rękę w ogień, żeby się przekonać czy
jest"ciepło", więc np. nie bardzo trafiały do mnie rady terapeutów.
A najlepsza grupa wsparcia jest na tym forum, bo o każdej porze
można szukać rady i nigdy się nie zawieść, a na wizytę czeka się
tydzien, albo i dłużej.
Dzięki wszystkim. Buziaki

[mairie]

miły, usłużny, przystojny, dobra praca, świetny kontakt z dzieckiem, nie
imprezuje, kocha żonę - to wszystko widzieli znajomi i bliscy. mój osobisty
emocjonalny wampir atakował w domu. dolegliwość natury fizycznej, z którą można
sobie poradzić w pół roku, przerodziła się w poważne schorzenie psychiczne.
powoli, podstępnie, prawie trzy lata - finał u psychiatry, psychologa. pomaga
bardzo, ale nie mnie. przeczekałam najgorsze - posądzenia, podejrzenia, godziny
upokarzających "rozmów", głupie teksty. nie jestem bez winy i nigdy tak nie będę
twierdziła. poczekałam cierpliwie, aż się polepszy i złożyłam pozew. żałuję, że
tak późno. jestem kłębkiem nerwów i nawet nie wchodzę na wagę. najgorsi są
mężczyźni, którzy atakują naszą psychikę. siniaki (dla mnie nie do
zaakceptowania)szybko zginą, psychika szybko do rownowagi nie wraca. wiem to.
współczuję ci bardzo, a jedynym sposobem jest izolacja od takiego człowieka.
bezwarunkowo

[womania]

czy masz dzieci? bo ja jestem w podobnym polozeniu, tylko ze jeszcze
w tym tkwie i to ja pracuje a on nie (bo jest chory). no wiec
dochodzi ewentualne poczucie winy wobec dziecka ze mu zabieram
tatusia... no i kupa innych okolicznosci lagodzacych', czyli ze go
ciagle tlumacze. czy mozesz cos mi pradzic? ew na priva.

[sylwiamich]

Terapia dziewczyny.Terapia.Żeby wasze ruchy nie wywoływały w was
następnego poczucia winy.Brakuje mi społecznego uświadomienia w
temacie przemocy...zwłaszcza psychicznej.Jak słyszę
o "przewrażliwieniu" to rece upadają.

[przed.brama]

Spotykają się dwa zielone ludziki. Jeden pyta:
- A gdzie twoja stara?
- Kazałem jej spierdalać i się obraziła.
- Ciekawe, o co? Do swojej często tak mówię, a dalej stoi przy
garach.

[mairie]

mam syna i przez długi czas myślałam, że dla niego właśnie warto tkwić w tej
beznadziei. m też chętnie używał tego argumentu i dlatego jeszcze pomieszkuje.
odwleka wspólną rozmowę z synem do września, aby nie psuć wakacji, ja uważałam,
że sprawę należało wcześniej wyjaśnić. to ostatni akt uległości z mojej strony.
m wzbudzał poczucie winy we mnie nieustannie, więc teraz już się uodporniłam.
nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo wciągnął mnie w swoje gierki.
ostatni rok był dla mnie koszmarem. mam silny charakter, ale on sprawił, że
czułam się jak zero. decyzja o rozwodzie była bardzo trudna i bardzo to
przeżywam, ale mam nadzieję, że to minie.

[ta]

Szukaj "Molestowanie moralne". Nie mam w tej chwili możliwości
podania Ci autora, ale z pewnością, ktoś z forumowiczów uzupełni tę
informację, bo tytuł ten był juz cytowany.
To jest najlepsza książka o przemocy psychicznej na naszym rynku.
Otworzy Ci oczy i przygotuje do odejścia od m. albowiem tylko ta
droga jest słuszna.
Ta_

[womania]

tak, wiem, molestowanie moralne autorka marie bodaj hirigoyen czy
jakos. terapia tez jest, bo wiadomo ze inne sfery zycia tez sie
sypia. ale nic tak nie trafia jak rozmowa z kims kto to przeszedl. i
wlasnie nie chodzi mi o bicie czy alkohol, tylko o przykladnego meza
(troche chorego, biedaczek) ktory wyladowuje swoje zyciowe traumy na
mnie.
a najlepiej zeby ktos zamnie od niego odszedl ) ja przyjde jak juz
bedzie posprzatane. ktos reflektuje?

[sylwiamich]

womania napisała:
ja przyjde jak juz
> bedzie posprzatane

zacznij od pójścia sobie))

[przed.brama]

womania napisała:

> nie chodzi mi o bicie czy alkohol, tylko o przykladnego meza
> (troche chorego, biedaczek) ktory wyladowuje swoje zyciowe traumy
na
> mnie.
> a najlepiej zeby ktos zamnie od niego odszedl ) ja przyjde jak
juz
> bedzie posprzatane. ktos reflektuje?
Drugi raz się nie piszę.)

[womania]

ciesze sie ze jestescie doswiadczone, z gory wspolczuje. to moze
jakis trening online... sama nie wiem, na razie po prostu tkwie w
tym, oziebla emocjonalnie. no bo nie moge sobie pozwolic na uczucie,
skoro on to wykorzystuje i zawladnia cala mna i nie daje mi
odetchanac. i kazde moje spojrzenie w strone komorki jest odbierane
ze ja kogos mam. nie moge sie isc wykapac bez 50 pytan: dlaczego,
czy sie ubrudzialam. pal szesc jego, ale ja wpadam w ta paranoje!!
help, kopnijcie mnie na otrzezwienie!

[mairie]

nie liczyłabym, że mąż da ci odetchnąć. wygląda na ciężki przypadek. ja daję ci
mocnego kopniaka. skup się na bliskich z wyłączeniem m. oni potrzebują twoich
emocji, ale tych pozytywnych.

[przed.brama]

womania napisała:

> na razie po prostu tkwie w
> tym, oziebla emocjonalnie. no bo nie moge sobie pozwolic na
uczucie,
> skoro on to wykorzystuje i zawladnia cala mna i nie daje mi
> odetchanac.
Zamrażasz razem z negatywnym uczuciami także pozytywne, nie da się
tego przeprowadzić wybiorczo. Dalej - pustka z depresją już na
Ciebie czekają.

[mairie]

zgadzam się w 100%.w pewnym momencie przychodzi taki głupi stan, że jest ci
wszystko obojętne. to chyba taka skorupa. ja uslyszłam, że jestem wyprana z
uczuć. trochę czasu zajęło mi, zanim sobie uświadomiłam, że tych dobrych mam
ogromne pokłady, ale zostały stłumione. nie walcz sama, bo to cholernie
trudne,może ktoś bliski jest w stanie pomóc?

[womania]

ale co to znaczy pomoc? w wyprowadzce? rozmawiam ze znajomymi, ale
jestem daleko i to jest kontakt tylko tel.
tak wlasnie jestem wyprana z uczuc, jak przez szybe. i musze zmienic
prace bo ta jets strasznie oglupiajaca i w ogole mnie nie ma w domu
z corka.
co mam robic? jaki pierwszy krok? problem w tym, ze jak nie czuje,
to tez nie wiem, ile zlego sie dzieje, nie mam rownowagi. tak z dnia
na dzien. a moj maz teraz zaczyna mowic przepraszam, ze sie
postara... ale ja WIEM ze sie nic nie zmieni. juz nie mam zludzen.
jak to ciagnac?

[przed.brama]

womania napisała:

> tak wlasnie jestem wyprana z uczuc, jak przez szybe.
Początek końca osoby ludzkiej.
> co mam robic? jaki pierwszy krok?
Znajdź odpowiedzi.
> problem w tym, ze jak nie czuje,
> to tez nie wiem, ile zlego sie dzieje, nie mam rownowagi. tak z
dnia
> na dzien.
Drugi początek końca.
> WIEM ze sie nic nie zmieni. juz nie mam zludzen.
To jest pierwszy krok, najważniejszy.
> jak to ciagnac?
Każda decyzja jest lepsza niż jej brak. Znajdź odpowiedź.

[rene15]

Poczytaj to. Ja wdrażam w życie niektóre rady.
www.forum.niebieskalinia.pl - jest to forum na temat przemocy w
rodzinie. Nieocenione źródło informacji na temat przemocy.
Szczególnie cenię sobie niejaką "Dynamikę"

[mayflower_1]

Wiecie co, smutno mi się dziś zrobiło, bo przez to jego molestowanie
tak się poddałam, że zrezygnowałam z tego co dla mnie było istotne.
To, że pozbawił mnie rodziny, możliwości zostania matką, to jakby
juz ode mnie nie zalezy, bo on się wypiął, ale uwuwa mnie z firmy i
będę musiała szukac pracy. A ta była dla mnie tak ważna, bo tyle
serca w nią włozyłam, tyle satysfakcji mi dawała i nic z tego nie
będę miała. Już opowiada wszystkim jak to będzie po rozwodzie jak
już nie będę tam pracować. Przykro mi cholernie

[mayflower_1]

Zaczęłam czytac książkę molestowanie moralne i jedna z pierwszych
historii powaliła mnie z nóg - wypisz, wymaluj nasze z m życie,
nawet przytoczone okreslenia, są takie, jakimi epitetami m
mnie "uszczęsliwiał". A uszczesliwia mnie codziennie i to
coraz "lepszymi". I zaczął robić to z usmiechem na ustach. Wydawało
mi się że dam raze olać, ale łzy same płyną. Jestem kłębkiem nerwów,
nie chce mi się wychodzić z domu, nie chce mi się nawet wstać z
łóżka, nie jestem w stanie niczym się zająć.... Do bani to
wszystko...