na skraju łąki

[nangaparbat3]

Pies umarł.
Własnie go pochowaliśmy.
Umarł w domu, wyszłysmy na godzinę, kiedy wrociłysmy, nie żył. Nie wierzyłysmy. Mówiłysmy do niego, dotykałysmy.
Córka bardzo płakała - to ona 12 lat temu znalazla w trawie szczeniaka, własciwie wychowywała sie z nim.
Zadzwoniłam do exa.
Przyjechał swoim roboczym autem, pojechalismy na jego działkę - łąka i las, strumień, dwie kładki. Ex kopał grób. Świecił ksiezyc i fruwały świetliki.
W nocy na łące jest bardzo glośno, ale ten hałas niesie z sobą spokoj, ukojenie.
Pochowalismy go pod drzewami - dwa dęby i topola, na skraju łaki, na granicy lasu. Na granicy świata i zaswiatu (bo okazalo sie przypadkiem, ze Lesmiana, który sie zapodział, po prostu wzięla corka, i czyta).
Ktos mi mówił, ze szczęście jest najblizsze uczuciu łagodnego smutku.
Spokojnego.
Pogodny smutek.
Jakos tak.

[sylwiamich]

nangaparbat3 napisała:
> Ktos mi mówił, ze szczęście jest najblizsze uczuciu łagodnego
smutku.
> Spokojnego.
> Pogodny smutek.


Wiem...

[sylwiamich]

Moja mama chce kremację i żeby to było na naszej działce, w naszym
lasku...

[nangaparbat3]

Rozumiem.
Gdyby nie jakies idiotyczne przepisy, sama prosilabym owinac w całun i do ziemi
- ziemia ma w sobie cos nieprawdopodobnie kojacego, dotknełam kiedyś archetypu
powrotu do Matki Ziemi i wiem, jak bardzo jest to dobre.
Ale skoro nie mozna tak - też zadysponowalam kremację.
Wydaje się, ze mam jeszcze sporo czasu - ale to wazna sprawa, moze powinno sie z
nią oswajac całe zycie. Poza tym nigdy nie wiadomo, o czym wydajemy sie zapominac.

[libra22]

Choć smutne, to i piekne było to co opisałaś. Dobra śmierć i dobre pożegnanie.
I to, że byliście z małą oboje, choć już od dawna nie jesteście razem.
Ja nie widziałam swojego psa dwa lata i nie zobaczyłam przed śmiercią. Z powodu rozwodu. Żałuję.

[aron95]

To Wy już takie stare jesteście ?
O kremacji myślicie ? brrr
A w tedy to sie w ogóle nie wygląda >

[przed.brama]

aron95 napisał:

> A w tedy to sie w ogóle nie wygląda >
Można sobie wyglądać przez ruszt.

[niutka]

Moj ojciec tez mowi (po cichu), ze wollby kremacje. Ja mowie glosno, ze tego bym
chciala.

[plujeczka]

smutne ,że odszedł bo wierny, oddany, kochany i zawsze mozna sie
było w jego futro wypłakać, mam rację?....kocham swojego zwierzaka
aktualnie jest bardzo chory, jeżdżę z córką do weterynarza i obie
płaczemy jak bobry, nasz zwierzak jest z nami 15 lat, kochamy go
niewyobrażalnie i nie dopuszczamy mysli ,ze któregoś razu może od
nas odejść.......

[mayflower_1]

To straszne, gdy odchodzi najbardziej wierne, oddane nam stworzenie.
Takie, które nie żąda, nie każe, nie zmusza (no zmusza do spacerów,
ale to ku naszej zdrowotności).
Mój umierał 4 dni, a może dłużej, ale o tym nie wiedzieliśmy. Miał
dwa lata i serce pękało. A następnego dnia siedlismy do internetu
szukając nowego. I wtedy przyszły wątpliwości - jak można się tak od
razu pocieszać, zastapić tamto kochające stworzenie drugim. ale
klamka zapadła.
Teraz ma trzy i pół roku i jest mi najbliższy. Byłabym sama jak
palec, a on jest - wierny i oddany.
Aż się poryczałam teraz z tego wszystkiego....
Bardzo mi przykro...