Rozpacz i zazdrosc

[maghalia]

Pare dni temu odeszlam od meza po dziewieciu miesiacach piekla na
ziemi: jego romansu, kolejnych dawanych mu na jego zyczenie ale
niewykorzystanych przez niego szans, klamstw, oszustw, upokarzania.
Bardzo ciezko to przezylam: fizycznie i psychicznie jestem wrakiem
czlowieka. On wybral sie na swieta do kochanki, jest teraz bardzo
szczesliwy, ona triumfuje, poniewaz ostatecznie ze mna wygrala. Mimo
tego, co przezylam, choc wiem, ze to potwornie glupie, przezywam
katusze. Wciaz mysle o jego szczesciu i mojej rozpaczy, samotnosci.
Nasze rozstanie splywa po nim jak po kaczce. Dobrze mu zycze, ale
nie moge pogodzic sie z faktem, ze jest teraz tak szczesliwy,
podczas gdy ja przezywam najtrudniejsze chwile w zyciu. Rodzice nie
maja zrozumienia dla mojego stanu, uwazaja ze po tym, co mi zrobil
powinnam Bogu dziekowac za to, ze sie od niego uwolnilam. Choc wiem,
ze to trafna decyzja, nie moge pozbyc sie zazdrosci. On nie ulatwia
mi zycia, poniewaz wciaz mna manipuluje - pomimo wyjazdu do niej
proponuje rozpoczecie nowego zycia i zapewnia o swojej milosci
(sic!). Doprowadza mnie do szewskiej pasji takze fakt, ze jego
rodzina zna wersje o nieporozumieniach miedzy nami i moim
opuszczeniu go przed swietami (w ktorej nie ma mowy o kochance).
Czuje sie - zwlaszcza wobec rodzinnego charakteru swiat - rozbitkiem
zyciowym, ktory najwyrazniej zasluzyl na swoj los. Wiem, ze wielu z
Was ma podobne doswiadczenia, moze ktos zdola mnie jakos podniesc na
duchu. Bylabym bardzo wdzieczna.

[katarzyna_sk]

Witaj. Jestem w identycznej sytuacji i przeżywam dokładnie to samo.
I nie umiem Ci nic doradzic, bo sama jestem wrakiem człowieka i
zastanawiam się czy kiedykolwiek jeszcze się z tego wszytskiego
podniosę. Poza tym mamy dziecko, ale nawet ten fakt nie robi
wrażenia na moim mężu. zakochał sie i już -co ja od niego chcę?
Pozstawa moich rodziców też identyczna, a ja cierpię i wyję do
księżyca. Beznadziejne to wszytstko. Ale miejmy nadzieję, że po
burzy i dla nas zaświeci słońce. Pozdrawiam Cię serdecznie.

[problempowazny]

witajcie
ja jestemm z tej drugiej strony
ja sie zakochałem
wolabym zeby czas sie cofnal
i zebym sie nigdy sie nie zakochał
próbowałe przez dwa lata uciekac od tego po to zeby byc z dziecmi i
zona, zmieniałem telefony, prace zeby z nia nie pracowac.wiem ze ona
tez cierpi
2 miesiace temu spotkalismy sie przypadkiem na stacjii benzynowej
wszystko wrociło kurde wszystko
tak sie tego bałem
teraz jest gorzej niz przez te 2 lata meki
ona tez 2 lata cierpiała
to nie wytlumaczenie
nie potepiajcie nas
naprawde wolabym zeby to sie nie wydarzyło
po swietach odchodze z domu
chyba zabieram córki zona nie chce ich w takiej sytuacjii wychowywac
ale to juz wszystko było poukładane przez Najwyzszego
takie mam wrazenie
nie umiałem to jest silniejsze

[dorata351]

Najwyższy to ci, mam nadzieję jeszcze poukłada. Nie rozumiem takich
pajaców, biedaczek, a możeby tak najpierw skończyć małżeństwo , a
potem dopiero zaczynać coś nowego. Byłoby mniej cierpienia i więcej
przyzwoitości. Sami powinniście się potępiać.

[problempowazny]

wszystkiego dobrego na swieta
i lepszego roku 2009

[wania46]

"próbowałe przez dwa lata uciekac od tego po to zeby byc z dziecmi i
zona, zmieniałem telefony, prace zeby z nia nie pracowac.wiem ze ona
tez cierpi
2 miesiace temu spotkalismy sie przypadkiem na stacjii benzynowej
wszystko wrociło kurde wszystko
tak sie tego bałem"
Alkoholik czy inny uzalezniony tez tak opisuje swoj problem powazny...tak mi
sie skojarzylo.

pozdro dla problem poważny

[adam_gsxf]

powaznie
a.

[maghalia]

Kasia, przytulam Cie wirtualnie i jestem myslami z Toba. Wiem
doskonale, co czujesz, choc zapewne marna to dla Ciebie pociecha.
Pamietaj, ze w przeciwienstwie do mnie masz dziecko i tym samym dla
kogo zyc... Nie jestesmy niestety jedynymi kobietami, ktore tego
doswiadczyly, wiele z nich wiedzie jednak nowe, szczesliwe zycie. W
obecnie rzadkich chwilach, w ktorych opuszcza mnie "pomrocznosc
jasna" wierze, ze nam sie tez uda

[zuzka712]

To jest bardzo trudne i bolesne. Podejdźcie, dziewczyny do tego jak
do żałoby. Po Waszych wyobrażeniach, nadziejach, miłości. Musicie to
pogrzebać, opłakać i ... wrócić do życia.
Jeżeli nie będziecie tłumić, wypierać tych uczuć to one przepłyną.
Widocznie życie szykuje Wam coś lepszego. We właściwym czasie.

[mmilky11]

moze spokojnie zareagujesz

[mmilky11]

trzym sie magdaulia

[scar11]

jestem w podobnej sytuacji i z tego co widzę, nie ma ratunku.
Wybieram się na terapię, może to mi pokomże poukładać się ze sobą.
też cierpię i też nie wiem jak się tego pozbyć. ludzie unikają
podświadomie wejścia w role radzącego w takiej sytuacji, bo co
można? co można powiedzieć? to tak jakby ktoś ci umarł, jest totalna
rozpacz, wściekłość, bezsilność. nikt nie ma żadnej rady, współczuje
a to doprowadza cię do jeszcze większej rozpaczy, bo potwierdza, że
rzeczywiście twoje położenie jest kiepskie a zmienić możesz go tylko
ty.

[majka-81]

Dziewczyny, nie zamiatajcie takich spraw pod dywan. To wraca.
Pójdźcie na terapię, naukę życia BEZ NIEGO w ogóle, nawet w tle,
nawet w myślach. Jesteście naważniejszymi osobami w Waszym życiu.
Zaraz potem są dzieci.

Znalazłam ten wątek właśnie dzisiaj. jakieś trzy lata po tym, kiedy
się rozstaliśmy. Pięc- od kiedy wiem, że jest ktoś inny. On- mistrz
manipulacji, chory człowiek, który sam wierzy w te wszystkie
patetyczne brednie, które wymyśla.

A ja- naiwna idiotka, która dwa lata wierzyła, że to skonczył, dwa
lata szalałam po każdym kolejnym dowodzie na nieprzerwany z nią
kontakt. Zawsze wytłumaczony- ważne, absolutnie konieczne telefony.
Próba rozmowy- zawsze okazywało sie, że ktoś umarł, ktoś śmiertelnie
choruje (właśnie się dowiedział), a tu ja wyskakuję z takimi
prozaicznymi histeriami. Rozstalismy się po 10 latach związku. W tym-
kilku zmarnowanych.

Po pewnym czasie wydawało mi sie, że wszystko mam poukładane. Ze
mamy przyjacielskie relacje, że akceptuję te sytuację, jego związek
ze swoją kochanką, że życzę im szczęścia....

Jednak dziś, kiedy uslyszałam, ze zmieniają mieszkanie, że
zamieszkają nieopodal, kiedy słyszę, ze tamta kobieta, to jednak nie
jest to (choć właśnie wrócili z egzotycznych wakacji). Kiedy słyszę
ciągłe przeprosiny, za to, że zniszył coś tak pięknego, jak nasz
związek- i kiedy zaraz potem uswiadamiam sobie, że natychmiast po
wygłoszeniu tych patetycznych bredni o bliskości, o więzi...on po
prostu wraca do osoby, z którą rozmienił na drobne nasz 10-letni
zwiazek...coś we mnie pękło. Wróciły wszystkie uczucia, poczucie
beznadziei, roztrzasanie wszystkich swoich niedostatków (może
kobiecości?, moze braku najmodniejszych ciuchów? a moze ładniejszych
włosów? bardziej klasycznych rysów........?). I to wszystko- po
trzech latach od rozstania.

Powiedziałam, że nie chcę go więcej widzieć. nie wiem, co zagrało-
mój egoizm, zazdrośc, a może wreszcie troska o własną skórę?

O kilka lat za późno. Nie życzę wam takiego scenariusza. Dbajcie o
siebie, zerwijcie wszelkie kontakty. Im więcej wiedzy o detalach-
tym gorzej. Wymarzcie tego człowieka z myśli, chocby na siłę.
terapia, psycholog- poruszcie niebo i ziemię, żeby nie zmarnowac
tyle czasu, co ja. Tym bardziej, że ja nie chciałabym do niego
wrócić, nawet wtedy, kiedy przyszedł skruszony. Pomyślcie, że jesli
do takich skutków, jakie ja poniosłam, dołożycie jeszcze nadzieję na
powrót... to ockniecie się kilka lat pózżniej. Szkoda życia, szkoda
czasu. Nie wiem, jak długo dziś patrzyłam w sufit i nie wiem, jak
długo ryczałam. powinnam była to zrobić kilka lat temu, a nie
udawać, ze jestem silna, ze ze wszystkim sobie wspaniale poradzę. I
że fakt, ze wybrał inną (lepszą?), kompletnie na mnie nie robi
wrazenia.

Trzymajcie się i myślcie o sobie i o tych najbliższych, którzy są
tego warci. Życzę Wam wszystkim spokoju ducha i wewnętrznej
harmonii. Wierzę, że mozna ją osiągnąć w pojedynkę.

[marimax]

A ja was nie zaluje bo jestescie tak samo podle