on sie wyprowadza

[jakteraz]

Nie wiem, czego oczekuję pisząc tego posta. Jestem załamana, mąż
twierdzi, że wszystko umarło, że się wyprowadza, że to koniec. Dla
mnie to jakiś koszmar, świat mi się zawalił. Mam zostać sama z 2
letnim synkiem. Gdy pytam o co chodzi, to się wścieka, twierdzi, że
wygodniej będzie mu żyć samemu, że nie kocha mnie już od dawna. A
ja, moje uczucia się nie liczą? Proszę go żebyśmy poszli na jakąś
terapię, nie chce o tym słyszeć. Myślę o samobójstwie, nie potrafię
się pozbierać.

[deleine]

Ja po roku od takiego mężowskiego numeru mam się troszkę lepiej, ale nadal nie
umiem w to wszystko uwierzyć. Sprawa w sądzie za kilka tygodni i zupełnie nie
wiem co mówić. Myśl o samobójstwie przechodziła gdy tylko miałam w rękach
kilkumiesięczne dziecko. Teraz muszę tylko chować w łzy w poduszkę, żeby nie
widziała. To co chcę powiedzieć, to banalne - świat się na nim nie powinien
skończyć. Mimo żywionego uczucia warto trzeźwo spojrzeć i zobaczyć, że nie ma co
się marnować dla kogoś, kto nie dał szansy ponoć kochanej kobiecie i wspólnemu
dziecku. Bez względu na to, czy się miało coś za przysłowiowymi uszami, czy też
nie. Odpowiedzialni i sensowni ludzie tak nie postępują. Ja też usłyszałam, że
już nie będzie musiał być od nikogo zależny itd. itp. Tylko po co było zakładać
rodzinę... Jest trudno, żal i smutek wracają, ale wracają także siły, by żyć
dalej. Żyć a nie wegetować.

[jakteraz]

Deleine podziwiam, że się pozbierałaś. Straszne jest to, że
niektórzy potrafią mysleć tylko o sobie. Nie wiem, czy mi się uda.
Myśę o najgorszym, ale nie chcę, żeby mój syn i moi rodzice
cierpieli, przez moje i męża problemy.

[plujeczka]

dzeiwczyno mysli samobójcze odrzuć i to natychmiast, jestes matką i
nie wolno CI pozostawić tego maluszka samego na świecie bo chyba nie
masz watpliwości ,ze twój mąż tego nie zrobi a dom dziecka czy to
miejsce dla niego?...wiem ,ze jest Ci trudno, wiele kobiet na tym
forum przeszło przez piekło ale dały sobie radę, ty również
poradzisz sobie świetnie choć w tym momencie o tym nie wiesz. Matka,
kobieta ma to do siebie ,ze drzemią w niej nieskończone pokłady sił
i narazie uśpione w odpowiednim momencie pomoga Ci stanąć na nogi.
Nie piszesz nic o rodzinie,mieszkają w pobliżu, masz matkę ? ojca?
rodzeństwo? przyjaciół? poproś o pomoc, nie wstydź się ot choćby
to ,ze wezma maluszka na spacer a ty bedziesz miała chwilkę oddechu
dla siebie.Poszukaj a wrchiwum tego forum wposty DONI, to była zdaje
się dzewczyna w twoim wieku, została sama kiedy była w ciazy z
drugim dzieckiem, prawie ,że na naszych oczacg urodziła nam KASIĘ i
podnosła się, dzisiaj cieszy sie szczęściem a nawet pojawił się ktoś
w jej zyciu kto wywołał " motyle w brzuchu", poczytaj, walczyła
podobnie jak ty z odrzuceniem, brakiem miłości ze strony meża,
którego kochała.Prosze Cie obetrzyj łzy, czy warto kogos prosić o
miłość? kto na nia nie zasługuje. Nie wiem jak jest w przypadku
terapii małżeńskiej choć ja osobiście w takie terapię nie wierzę,
tridno wzbudzic w meżczyźnie zimnym jak lód z powrotem uczucie do
zony,,ja nie bardzo to widze ale to moje subiektywne
spostrzeznienie, dziewczyny z tego forum chodziły to sadzę ,że
podziela się z Tobą własnym doświadczeniem.A teraz
obiecaj ,ze ..wracasz do świata ludzi zywych, opiekujesz się
dzieckiem, zaczynasz mysleć troszeczkę o sobie i ..nie porś o
miłość, twoja obojetnośc bedzie lepszym lekarstwem na jego
zachowanie.teraz widzi ,ze Ci na nim zalezy, kopie twoje uczucia bo
to najłatwiej a kiedy pokażesz ,ze nie jesteś tak mocno nim
zainteresowana zobaczysz zdziwi się dlaczego?..tylko czy ty wówczas
bedziesz chciała wrócić to już inna sprawa.NO, nos ma byc wytarty i
łzy maja byc tylko ze szczęścia, będę to sprawdzała.

[ani.chybi]

Plujeczka napisała:
> osobiście w takie terapię nie wierzę,
Co skłania Cię do takiego stanowiska?

[plujeczka]

i jeszcze jedno , na chłodnio ustal z nim zasady finansowanie Ciebie
i dziecka to bardzo wazne na początek i nie zatrzymuj go, bądż
zdecydowana i metodyczna, z pawlacza wyjmij walizkę dla niego, oddaj
mu wszystko tak żeby nie miał pretekstu aby po coś wracać i
spokojnie.....bez łeż, teraz walcz o pieniądze bo z tak małym
dzieckiem musisz się z czegoś utrzymać a w poniedziałek wnieś do
sądu wniosek o alimenty i zabezpieczenie was na czas trwania
procesu, wyprzedź jego działania pamietaj lepiej atakowac niz być
atakowanym. Jesli bierze coś cennego niech Ci pokwituje z data na
pismie , pozniej w sądzie może się wyprzeć.Wiem ,że taraz nie masz
do tego głowy ale jak ktos jest S..to dlaczego ty miałabyś byc
lepsza, nigdy nie wiesz jak bedzie się zachowywał na sprawie np. o
podział

[mola1971]

Zgadzam się z tym co dziewczyny wyżej napisały. Wiem, że teraz trudno jest Ci w
to uwierzyć, ale może to jedna z najlepszych rzeczy, jaka Cię mogła w życiu
spotkać. Z czasem to zrozumiesz.
A teraz przede wszystkim dbaj o siebie. Nie myśl o samobójstwie bo to nie jest
żadne rozwiązanie problemu. Masz ochotę płakać to płacz. Nie zabraniaj sobie
żadnych emocji. Daj im się wypalić. Tylko nie rób tego przy nim. Przy nim bądź
chłodna i do bólu konkretna i racjonalna. Uczuciowa możesz być, gdy jesteś sama
lub przy kimś naprawdę bliskim, kto Cię zrozumie. Może masz jakąś koleżankę,
którą kiedyś zostawił mąż? Rozmowa z kobietą, która już coś takiego przeżyła,
żyje i ma się dobrze to najlepsza terapia bo pozwala uwierzyć w to, że da się
bez niego żyć. Poza tym wielu kobietom na tym forum się to udało, więc dlaczego
miałoby się to nie udać Tobie?
Wszystko będzie dobrze tylko potrzeba na to czasu.
Dbaj o siebie i o dziecko. Rób to, co dla Ciebie i dla dziecka dobre. Plujeczka
dała Ci dobre rady praktyczne, o których w silnych emocjach często się nie
pamięta. Posłuchaj jej.

[jakteraz]

Bardzo Wam dziękuję, że tak szybko zareagowałyście i to tak
pozytywnie. Nie wiem czemu, ale cały czas mam nadzieję, że wszystko
się uloży. Dużo łatwiej byłoby, gdyby go nie kochała a tak ...
Wiem, że od jakiegoś czasu nie było kolorowo. Sczzególnie kłóciliśmy
się o jego picie alkoholu. Dla niego dni bez 4 piwek lub butelki
wina zdarzały się raz na tydz. A mnie tgo już doprowadzało do szału.
Tylko dookoła wszyscy twierdzili, że to ja dramatyzuję i powinnam
być szczęsliwa, że mam męza, który ma taką dobrą pracę. Jakby tylko
to się liczyło.

Nie wiem co zrobić, bo twierdzi, że muszę dać mu kilka dni na
znalezienie mieszkania do wynajęcia. I nie wiem teraz, jak mamy
funkcjonowac? Czy pozwoli mu na to mieszkanie, czy niech się
wyprowadza? Przeciez on też się nie martwi, jak ja sobie później
poradzę. Czy jeśli zostanie, to nadal mamy wspólne jedzenie itd?
Jak mam powiedzieć o tym wszystkim dziecku, moim rodzicom?
Dziewczyny mi chyba się nie uda

[super.anczysko]

Uda Ci się, uda, uda, uwierz w to ! Wiem, że to trudne, ale
konsekwentnie idź do przodu.
Ja bym nie pozwoliła mieszkać do czasu znalezienia przez niego
mieszkania. Tak jak pisała plujeczka - walizka z pawlacza i won ! Co
Ty masz do tego, że on musi sobie znaleźć inne mieszkanie?? A w
dupie, cholera, sorry za wyrażenia, ale do tej pory miał gdzie
mieszkać, to co źle mu było??? Skoro źle, to won za drzwi bez
oglądania się za siebie! Niech idzie do mamusi, pod most, wszystko
jedno. Skoro jest w stanie podjąć decyzję, że nie będzie
odpowiedzialny za rodzinę, dziecko, to niech będzie w stanie wynająć
sobie hotel albo komórkę dla królików. Ciebie to nie powinno
obchodzić, naprawdę.
Co do powiedzenia rodzicom - zrób to jak najprędzej, żebyś to Ty go
wyprzedziła, rozumiesz? Bo potem on może odwrócić kota ogonem i
powiedzieć, że go wyrzuciłaś, jak wtedy będziesz się bronić???
Normalnie idź do rodziców, swoich, potem jego i powiedz prosto z
mostu: "mój mąż od nas odchodzi, nie wiem dlaczego i chcę, żebyście
o tym wiedzieli". To proste zdanie jest trudne, wiem, ale dalej już
pójdzie samo.
Rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać z kimś musisz, to pewne. Nie piszesz
nic, czy masz rodziców, czy to jego rodzice, jak tam to wygląda, czy
będziesz miała jakiekolwiek wsparcie. W razie czego tu zaglądaj,
ktoś zawsze tu jest i w razie czego poradzi, pokrzyczy, pomoże.
Jedno jest dla mnie jasne - dla faceta tego pokroju nie ma
wytłumaczenia, litowania się że nie ma gdzie mieszkać, nie ma
ciepłego jedzenia i pełnej lodówki, nie ma łez w oczach. Wypracujesz
to z czasem, teraz na świeżo to trudne.
Uwierz, że Ci się uda, nie jesteś sama.
Trzymam kciuki, odzywaj się do nas.

[na.rozdrozu]

Emily Dickinson mawiała, że rozpacz porzuconego kochanka to wszystko
co musimy wiedzieć o piekle. Wiem co czujesz - ale masz dla kogo
żyć! To właśnie to dziecko jest Twoją największą motywacją i
miłością! Skąd jesteś? Jeśli chcesz - możemy porozmawiać na priva
lub w realu. Przede wszystkim - nie możesz być sama. Jak nie masz
ludzi wokół siebie - znajdziesz ich. Masz prywatnego maila?
Pozdrawiam i trzymaj się!

[jakteraz]

Nie odważylam się wystawić jego walizek za drzwi. Kolejna porażka.
Wiem, że błagając o miłośc, nie wzbudzę w nim szacunku. Najgorsze,
że kocham go każdą swoją komórką i nie potrafię mysleć racjonalnie.

[mola1971]

To pisz na tym forum o wszystkim co czujesz. I nie obwiniaj się. Masz prawo nie mieć siły i masz prawo go kochać, ale on nie ma prawa traktować Cię w taki sposób. Nie pozwól się upokorzyć i nie błagaj o miłość bo to i tak nic nie da a tylko może wzbudzić w nim agresję.
Jeśli będziesz zachowywać się histerycznie to tylko utwierdzisz go w przekonaniu, że dobrze robi odchodząc od histeryczki. Tylko spokój może Cię uratować. On nie spodziewa się, że tego, że możesz być w tej sytuacji spokojna.
W chwilach słabości - jeśli nie masz z kim pogadać, pisz. Albo tutaj, albo po prostu pisz listy do niego, ale mu ich nie dawaj. To naprawdę pomaga. W ten sposób człowiek (kobieta) porządkuje emocję.
I pamiętaj, że to co teraz czujesz jest NORMALNE.

[kasiekgabi]

A JA MOJEMU NAWET ZANIOSŁAM BAGAŻE POD BRAME I CHOĆ OKROPNIE CIRPIE I MAM
STRASZE DOŁY DOCHODZE DO WNIOSKU ŻE TO NIE Z MIŁOŚCI CIERPIE TYLKO ZE STRACHU
PRZED SAMOTNOŚCIĄ. A ON - ON PO AKCJI "WYPROWADZAM SIĘ" ZROBIŁ SIE BARDZO
AGRESYWNY I NIEPRZYJEMNY DLA MNIE. MYŚLE ŻE ZACZYNA GO PONOSIĆ I W KOŃCU
WYMIĘKNIE I JESZCZE BĘDZIE SKOMLAŁ ŻEBY WRÓCIĆ.

[plujeczka]

widzisz nie na darmo nasze babcie mowiły cyt.."miłośc gorsza od
sraczki"....tylko pamietaj błagając, skomąc o miłośc u faceta ,
którego kochasz powodujesz odwrotną reakcje od tej , która
zamierzałaś uzyskać.Dlaczego nie możesz wystawić mu walizki za
drzwi? z miłości? a co to za miłośc , która rani ale dziwnym trafem
nie jego?a Ciebie.Wydaje mi się ,ze u niego miłośc do Ciebie
wygasła a nawet zaryzykuje stwierdzenie ,ze twój facet kogoś ma bo
jak znam zycie i to orum to chyba byłby to drugi przypadek kiedy
facet odchodzi bez powodu i donikąd.
Coz małżeństwo to niestety niewiele przyjemności za to cała masa
obowiązków , które z reguły spoczywaja na kobietach, wstawanie do
dzieci w nocy, strach i obawa kiedy płacze i nie wiadomo co mu jest -
to wszystko co niektórych Panów przerasta a miało byc tak
cudownie..bobas usmiechnichniety jak na reklamie mleka dla
niemowląt, zona zadbana, elegancka z usmiechem podajaca Panu
herbatkę SAGĘ, i piżamkę do łózka....Moja droga nie czas na łzy a
juz napewno nie wtedy kiedy on widzi, popłacz keidy jesteś sama,
zwróć sie o pomoc do rodziców, do przyjaciółki i prosze nie blagaj
go o miłośc bo za kilka miesiecy nie będziesz mogła sobie spojrzeć w
twarz,zajmij sie soba i dzieckiem i co najwazniejsze nie wraca i nie
wspominaj przeszłości czyłych chwil,kolacji przy świecach ( jesli
były ) bp to tylko wspmienia, które powodouja napływ łez.Znasz
powiedzenie " co było i nie jest nie pisze sie w rejestr"....i
głowa do góry, dasz radę.
Ktos mnie pytał dlaczego mam złe zdanie o terapii małżeńskiej, sorki
moze nie tyle co mam złe zdanie ( sama nie korzystałam żeby było
jasne) ale dla mnie taka terapia jest bez sensu, nie bardzio wiem
jak obcy człowiek moze pomóc-przepraszam Was jes.li moje
stwierdzenie jest dla was niezrozumiałe, mam prawo tak sadzic może
wynika to z tego ,ze nie bardzo moge sie otworzyć na obcego
człowieka, swoje problemy starałam sie całe zycie rozwiazywac sama
bo któz jak nie ja znam własne zycie.
Być moze komuś terapia pomogła, zdaje się ,ze było tutaj na tym
forum kilka takich wypwiedzi ale w morzu innych postów to była
faktycznie sprawa incydentalna co potwierdza moje stanowisko.No i
jakoś z tytułu terapii małżeńskiej nie widze ,żeby liczba rozwodów w
Polsce zmalała a śledzę te dane na bieżaco.

[mola1971]

plujeczka napisała:
> Być moze komuś terapia pomogła, zdaje się ,ze było tutaj na tym
> forum kilka takich wypwiedzi ale w morzu innych postów to była
> faktycznie sprawa incydentalna co potwierdza moje stanowisko.No i
> jakoś z tytułu terapii małżeńskiej nie widze ,żeby liczba rozwodów w
> Polsce zmalała a śledzę te dane na bieżaco.

Plujeczko, czasem terapia (a właściwie najczęściej) pomaga po prostu podjąć
decyzję o rozwodzie. To jest taka ostatnia deska ratunku, po którą sięgają
ludzie gdy już nie mogą się dogadać a nie mają wystarczająco dużo odwagi na to
by samodzielnie podjąć decyzję o rozwodzie i terapeuta niejako podejmuje decyzję
za nich. Takie jest moje zdanie o terapii Bo przypadku uratowanego przez
terapię małżeństwa też nie znam.

[plujeczka]

no własnie bo jakaz to obca odoba naprawi to co dwoje dorosłych osób
naprawic nie może. Ja was naprawde przepraszam jesli ton mojej
wypowiedzi np. dotknał kogos komu akurat terapia pomogła, jesli jaet
na tym forum taka osoba to dobrze żeby sie odezwała może jej
wskazówki pozwolą innym wyjśc z "dołka" ale ja niestety sceptyczna
pozostanę. Patrząc na siebie nie wyobrazma sobie terapii, ex oschły,
zimny jak lód, patrzacy na kazdego na na "smiecia", ponizajacy
wszystkich i wszystko dookoła to biby jak ta terapia miałaby
wygladać/ br. wstrzasam się na sama mysli, dzieki Bogu to jedno mam
za sobą.

[kami_hope]

plujeczka napisała:
> no własnie bo jakaz to obca odoba naprawi to co dwoje dorosłych
osób
> naprawic nie może.
Zgadzam się. Bo naprawić swoje życie może (tylko!) sama osoba
zainteresowana. (np.)Psychiatra (będę posługiwała się jednym
określeniem dla ułatwienia, mam na myśli osobę zdolną do prowadzenia
terapii) nie jest emocjonalnie związany z pacjentem. Łatwiej mu
słuchać(!). I na podstawie tego co się usłyszy, stawia się diagnozę.
Gdyby jednak sprawa nie była taka "prosta", lekarz zadaje
pytania/kontynuuje rozmowę, spotkania, itd. Tak to wygląda w dużym
uproszczeniu. Później podejmuje decyzję o konkretnej terapii/planie
działania. I tu zadanie terapeuty mogłoby się skończyć. Pacjent
podejmuje decyzje, czy chce wyzdrowieć, czy nie chce...
Pole do działania jest szerokie. To wszystko zależy od pacjenta (od
jego zaangażowania i współpracy). Czasami już samo określenie
sytuacji, wytłumaczenie zachowań, maleńka inspiracja, wystarczą aby
po zamknięciu drzwi pacjent nabrał dużo powietrza w płuca,
przekroczył próg, stanął na gruncie, być może jeszcze chwiejnie, ale
o własnych (!) siłach pójdzie dalej.

[barbasia01]

Mój mąż wyprowadził się 9 dni temu. O tym, że chce się wyprowadzić
dowiedziałam się na początku maja. Codziennie przez ten czas
usiłowałam walczyć z tą decyzją. Wyprowadził się twierdząc, że
wszystko się wypaliło, że chce być sam. Jednocześnie bardzo mocno
pragnie rozwodu byle jak najszybciej. Nie mogłam się pogodzić z tym
wszystkim, też myśałam by odejść w zaświaty, ale mam dziecko, które
bardzo kocham i nie mogłabym zrobić mu tego. Dziś sądzę, że poprostu
jest ktoś inny, pojawiła się w naszym związku nowa osoba,
ładniejsza, bardziej zadbana ponieważ nie posiada ona rodziny. Ja
nie miałam na wszystko czasu ponieważ to ja zajmowałam się wszystkim
w domu, nie oznacza to, że jestem kocmołuchem, ale zwyczajna
codzienność dobiła nasz związek. Nikt z osób które nas znały nie
chce uwierzyć, że my się rozchodzimy, bo nigdy poza sobą świata nie
widzieliśmy. Dziś z tak małej perspektywy widzę jak bardzo mój mąż
mnie oszukiwał i kłamał, a ja ufając mu nie widziałam tego co się
dzieje. Jestem sama tęsknota za nim wdziera się do serca, codzienny
ból i stos pytań na które nie doczekam się odpowiedzi. Jest też siła
by żyć dalej dla syna i powoli dla siebie. Z uczuciem faceta do
innej osoby nie można walczyć, bo i tak nie wygrasz. Czy nie
zasługujesz na to by żyć z kimś kto bardzo Cię kocha, czy chcesz być
z kimś kto będzie z Tobą, ale codziennie będziesz się zastanawiać
czy Cię kocha czy odejdzie czy też nie. Teraz jest ciężko, ale
uwierz mi dasz radę, a Twoje uczucie do niego nie zatrzyma go. Mój
związek skończył się po 12 latach i nie wiem jakie będzie moje
dalsze życie, ale wiem, że nie chcę być z kimś kto mnie nie kocha,
nie szanuje. Coś pękło i trzeba sobie pozwolić na poukładanie tego
spokojnie od nowa. Pozdrawiam i wiary w życie, dasz radę.

[malwa200]

barbasiu, a ile miałaś lat gdy się pobraliscie?

[barbasia01]

21

[susi5]

Mój mąż zostawia mnie i córkę po 10 latach małżeństwa.Jest w jego
życiu inna kobieta i dla niej przewrócił do góry nogami cały nasz
świat-mój i dziecka.O tym,ze mnie nie kocha i nigdy nie kochał
dowiedziałam się w kwietniu.Bolało strasznie i boli nadal tak, jakby
mi ktoś wyrywał serce.Mąż pragnie wykreślić nas jak najszybciej ze
swojego życia, tzn jak najszybciej pozbyć się nas z domu(bo to ja z
córką się wyprowadzamy) i jak najszybciej wziąć rozwód.Wiem jedno,
inna kobieta wyzwala w mężczyznach najgorsze instynkty:gniew,
agresję,nienawiść.Wiem już też, że rozpacz kobiety, jej prośby i
błagania jeszcze potęgują te zachowania i nie ma takiej siły i
sposobu, aby ich przy sobie zatrzymać.Mam teraz świadomość, że ten
oszukujący,kłamiący,obłudny, nieczuły mężczyzna to ktoś całkiem mi
obcy i nieznany,kto nie zasłużył na moją miłość, a tym bardziej na
moje łzy.Balsamem dla mojej duszy są te chwile, gdy jego nie ma i
myślę, że całkowita izolacja od niego pozwoli mi na budowę
lepszego,spokojniejszego świata dla siebie i dla dziecka.Boję się
tylko, że ten ból, strach, niesamowity żal, to straszne poczucie
krzywdy i porażki już nigdy mnie nie opuszczą i juz zawsze będą mnie
paraliżowały, odbierając mi chęci do życia i do walki o nowa
siebie.Czy są szanse ,aby zapomnieć i znależć jeszcze jakiś sens i
cel?

susi5

[malwa200]

są szansę. są wielkie, ogromne szanse. nie płacz, bo szkoda Twoich
łez, nie rzucaj pereł między swinie a Twoje łzy sa perłami wartymi
najszlachetniejszych uczuć, poragnień i czynów. Nie płacz nad
rozlanym mlekiem , wiem że to jest trudne ale postaraj się
zrozumieć, że często bywa tak, że człowiek, którego przez ileś tam
lat traktowalismy jako wspaniałego-okazuje się po latach, ze był to
jednak pewna pomyłka, może błąd ze strony faceta. wiedz, że każdy
facet jest cholernym egoistą i zwsze wybierze opcję bardziej wygodną
dla siebie-nie dla Rodziny i Dziecja-ale tylko dla siebie. egozim
jest wpisany niejako w ich naturę. ja osobiście nienawidzę facetów-
0szczerze i do końca i jeszcze nie spotkałam takiego, który nie
byłby do bólu egoistą. Ale wiem, że tacy istnieją, wierz mi, że
spotkasz takiego. Swoją drogą to nie wszyscy faceci poddają się
wpływom kochanek-najczęściej jest tak, ze wręcz nie chą odejść od
żony. Może postaraj się jednak pzreczekać ten okres o ile dasz radę
i o ile masz siły i motywację do tego? Może jednak mu przejdzie? ale
broń Boże nie wiń siebie za to! żaden facet na tym świecie nie jest
wart jajgorszej, najbrzydszej i najbardziej zakłamanej kobiety. po
protu oni są aż tak zepsuci i okropni. wierz w Siebie i Swoje
dziecko i nie martw sie pomimo wszystko bo na to nie zasłuzyłaś

[evikon]

jedna z Was rozstała się po 10 latach, inna po 12, ja po prawie 25, a boli tak
samo w każdym wieku. Płakałam , prosiłam, groziłam, na nic, to wiem po czasie.
Ta druga była lepsza bo pisała wiersze, śpiewała piosenki i ogólnie trajlowała
głupoty. Każda musi poznać to sama, ale macie absolutną rację powinnyśmy
zachować dumę, bo fakt że upokarzamy się przed kimś bardzo boli zwłaszcza po
czasie gdy odzyskujemy jakąś równowagę, gdy przypominam sobie tamte chwile czuje
teraz niesmak.

[rura11]

Dawno się rozstałaś?,pytam bo ja też z 25-letnim stażem i też jak już pisałam w
innym wątku się wyprowadzam-jutro.(mała dygresja-1,5 roku temu zmarła moja
mama,mój ból był ogromny,straszny,a dzisiaj ją wspominam już właściwie bez
łez)tzn,że czas leczy wszystkie rany.

[evikon]

O zdradzie mojego męża dowiedziałam się 3 lata temu, przez 3 miesiące
"próbowaliśmy" (bo jak się okazało tylko ja próbowałam) posklejać to, ale
oświadczył mi że on bez niej żyć nie może. Przez następne 11 m-cy próbowałam
dalej, ale tak naprawdę to byłam tyko służącą. Prawie 2 lata temu wyprowadziłam
się. Boli mnie to do tej pory, ból jest już mniejszy, ale boleć będzie sądzę
zawsze (byliśmy dobrym małżeństwem i przeżyliśmy wiele pięknych chwil). Ale
skończyło się. Odszedł do innej kobiety gdy miałam problemy emocjonalne, byłam
chora. W jednej z wcześniejszych wypowiedzi napisałam, że jedynym sposobem na
odzyskanie jakiejś równowagi jest inny mężczyzna. I tak się stało. Ale nie do
końca. Mój mąż skaleczył mnie na całe życie. Nie wiem czy kiedykolwiek naprawdę
zaufam jakiemukolwiek mężczyźnie. Choć jestem z kimś od roku, ale nie mieszkamy
razem, spotykamy się kiedy chcemy, wyjeżdżamy i podchodzę do tego związku z
dystansem. To mimo wszystko lepsze od samotności, rozczulania się nad sobą.
Trzeba żyć dalej. Może kiedyś zaświeci dla mnie słoneczko i będę jeszcze szczęśliwa.
Mimo wszystko uważam, że łatwiej jest młodszym kobietom. Mają szanse na drugą
normalną rodzinę, kochającego męża, dziecko. Ja już nie.
Mnie było jeszcze bardziej ciężko, bo byłam z tym wszystkim sama bez matki (choć
żyje, ale to inna historia), z przyjaciółmi ale (syty głodnego nie zrozumie tak
do końca). Trzeba żyć, nie ma innego wyjścia. O samobójstwie nie myślałam nigdy.

[jakteraz]

Bardzo Wam dziękuję, że tak mnie wspieracie i że tyle kobiet przy
okazji mojego posta, wyrzuciło z siebie swój żal. Przeraża mnie, jak
egoistyczni potrafią być faceci, jak bardzo potrafią nas ranic. Nie
miałam świadomości, jak wiele z nas to przezywa.
Mam do Was pytanie: skąd wiedziałyście, że pojawiła się inna, że
mąż Was zdradza? On twierdzi, że nikogo nie ma, ale jak mam mu
wierzyc, skoro tak mnie zawiódł. Teraz wyjechał na ponad tygodniowe
szkolenie, czyli sytuacja została jakby zawieszona, nadal jego
rzeczy są w naszym domu. Tylko czuję się z tym beznadziejnie, że
znowu mnie wykorzystuje.