dziś się rozwiodłam

[nubba]

Dziś był mój rozwód. Siedzę otępiała i jakoś nie mieści mi się to w głowie.
Parę lat temu mieliśmy wielkie plany. Piękne plany. A dziś? Mam tysiące
pięknych wspomnień. Nie chcę nimi żyć, chcę patrzeć w przyszłość i się
uśmiechać. Tylko jakoś sobie tego dziś nie wyobrażam. Jak mam żyć bez
najważniejszego dla mnie człowieka? Jak mam żyć bez najlepszego przyjaciela?
Jak mam żyć bez mojego życia?

...

[leptis]

Spisz swojego przyjaciela na papierze krotko.
Pomyslimy, czy myslimy o tym samym.

pozdrawiam cieplutko

[akacjax]

Pocieszę Cię : ten stan mija. Tu się mawia: daj czasowi czas.
Płacz , płacz, płacz, dziś jest na to czas. Jutro przyjdzie pora na śmiech. Ale
tylko pod warunkiem, że etap płaczu będzie za Tobą.

[dorata351]

Trzymaj się. Wszystko co złe mija.

[plujeczka]

kobieto o jakim ty piszesz przyjacielu? o jakim ty piszesz mężu?,
kogo ty wspominasz?..przyjaciel nie odchodzi, maż jest przy Tobie do
końca twoich dni w zdrowiu i chorobie...a ON co odszedł...to
przyjaciel?......maż?......odpowiedz sobie sama na to pytanie? I NIE
PŁACZ NAD ROZLANYM MLEKIEM,WEŻ SIĘ W GARŚĆ=życie toczy sie dalej,
znów bedą kwitły kasztany,znów młodzież rozesmiana wysypie się ze
szkół, znów zakwitna kwiaty i znów bedziesz szcześliwa tylko u boku
kogoś innego, zamknij przeszłość to wówczas otworzyszz się na
przyszłość czego Ci z całego serca zyczę.

[marta-9090]

Dlaczego tak popieprzony ten charakter mamy my kobiety?
Facet odchodzi w dupie ma wszystko.
Dla nas to dramat, dla nich zamknięcie rozdziału.
Dzisiaj znowu mam gorszy dzień. Wypłakałabym się na czyimś ramieniu
ale wszyscy dookoła myślą, patrząc na moja uśmiechnięta twarz, że
kto jak kto ale ja - gruboskórna twarda baba, radze sobie ze
wszystkim.
Dzisiaj bym nawet poddała sie, seks bez zobowiązań.
Cholera, cholera, cholera

[dorata351]

Nie ma co biadolić. Jesteśmy twarde baby i już. Mam nadzieję, że
jeszcze nie gróboskórne. Nie damy się dziewczyny, jescze się
usmiechniemy i będziemy z siebie dumne, miałysmy odwagę stawic temu
czoła i jeszcze spotkamy nan swojej drodze kogoś kto to i inne
rzeczy w nas doceni.

[marta-9090]

W tym sęk, że ja nie chcę byc twarda!
Czy to dowód ograniczenia umysłowego gdy do spokojnej egzestencji
potrzebuje silnego mężczyzny?
I nie mówcie mi baby, że nie jest tak!
Każda tak ma!

[nubba]

Trochę musimy być twarde, żeby nie zwariować, żeby wstawać do pracy i nie
zawalić swojego życia. Bardziej jednak robię to w pełnej apatii i jakoś z
przyzwyczajenia niż dlatego, że chcę być silna i wstać z łóżka. Dodaje mi otuchy
to, co piszecie - za jakiś czas mam nadzieję móc napisać jakiejś świeżo
upieczonej rozwódce, że jeszcze trochę i będzie się znów śmiała, że jeszcze
trochę i będzie o niebo szczęśliwsza niż wcześniej.

Ale zgadzam się z marta-9090 - nie chcę być twarda, nie chcę udawać, że nie
potrzebuję mężczyzny, że jestem samowystarczalna. Ja jestem stworzona do
miłości, chcę być z człowiekiem, któremu będę mogła moją miłość podarować. Chcę
silnego, mądrego ramienia. Nie chcę być twarda!

[panda_zielona]

> Ale zgadzam się z marta-9090 - nie chcę być twarda, nie chcę
udawać, że nie
> potrzebuję mężczyzny, że jestem samowystarczalna. Ja jestem
stworzona do
> miłości, chcę być z człowiekiem, któremu będę mogła moją miłość
podarować. Chcę
> silnego, mądrego ramienia. Nie chcę być twarda!

Każdy z Nas ludzi jest stworzony do miłości,każdy chce kochać i być
kochany,może to banał,ale prawdziwy.Jeśli nie chcesz być
samowystarczalna,samofinansująca to niechybnie będziesz się pakować
w związki z popaprańcami.Wystarczy,ze okaże Ci trochę
zainteresowania.Łatwo Cię będzie oszukać.

[gallama]

A przypadkiem to nie ojca Ci brak?
Albo silnie wszczepiony patriarchat z iluzorycznym "silnym" mężczyzną jako
centrum życia i podporządkowania kobiety?
(są przeróżne oznaki "siły" w męskim wykonaniu i nie wszystkie przynoszą dobre
owoce)
Każdy człowiek niezaleznie od płci, powinien dobrze się czuc we własnej skórze
jako istota samodzielna. Taki człowiek stworzy zdrowy związek dwojga dojrzałych
osób.
Nie trzeba być "babochłopem" żeby wprowadzić życie nieuczepioną do męskich spodni.
Kobieta powinna byc kobieca... nie zapominać o swojej
delikatności,atrakcyjności,erotyźmie itd
Co nie jest równoznaczne = bez silnego chłopa umrę = życie bez chłopa to
nieustanny strach o egzystencję. Czyli wybór z lęków? A gdy lęki się zaspokoi -
to nawet nie ma o czym pogadać?

Każdy chce miec szczęsliwy związek z partnerem którego ma za co podziwiac. Obie
płcie tego chcą. Tak jak i seksu, czułości, bliskości, bezpieczeństwa, braku
przymusu - tego co niesie za sobą udany związek.
Do spokojnej egzystencji facet potrezbny nie jest (często dopiero rozstanie z
facetem zapewnia spokojną egzystencję )
Do spełniania się w związku jak najbardziej by się przydał

[nubba]

Piszesz, że nie trzeba być babochłopem, żeby żyć samodzielnie - zgadza się, ale
zaznaczasz to, bo taki gdzieś tam panuje stereotyp. Podobnie jednak,
stereotypowo oceniasz - to, że przyznajemy, że chcemy być z kimś, że nie chcemy
być takie twarde, że potrzeba nam wsparcia partnera, nie znaczy, że brakuje nam
ojców albo, że nie wyobrażamy sobie życia samotnie. Wczoraj był mój rozwód, taka
"wisienka na torcie", bo mój były wyprowadził się już ponad pół roku temu. Masz
wiele racji - życie w pojedynkę może być spokojne i naprawdę satysfakcjonujące -
przez te miesiące zrobiłam wiele rzeczy, których nie zrobiłabym przy partnerze.
Brakuje mi raczej nie tego, żeby wieszać się na czyimś ramieniu, tylko żeby
dzielić z tą osobą codzienność. Chodzi mi o to, że gdy gotuję coś z nowego
przepisu, układam pięknie na talerzu i siadam do stołu, to jest mi tak cholernie
przykro, że nie usłyszę "Kochanie, ale pyszne".

[gallama]

Wiem, że brakuje bliskości drugiej kochanej osoby, bycia w związku
i po rozstaniu bez tego życie wydaje się nie do wytrzymania.
Ale nieprawdą jest twierdzenie , że do spokojnej egzystencji niezbędny jest
silny facet" Spokojna egzystencja kobiety bez mężczyzny może się spokojnie
obejść.
Natomiast jak najbardziej, jak odprawisz żałobę po rozstaniu, to warto rozglądać
się za kimś nowym do związku i poczynić starania by takowy stworzyć z kimś
innym, a nie zamykać się w skorupie "twardej z musu kobiety" i nieszczęśliwej z
braku mężczyzny, której już żaden związek zdarzyć się nie może więc będzie tylko
cierpieć, albo wiązać się z przypadkowymi męzczyznami z lęku, potęgując tym brak
ogólnej satysfakcji z życia. Przed Tobą czas zmian i nowych możliwości. Wymarz
sobie przyszłość i staraj się do tych marzeń dążyć.

[nubba]

Masz absolutną rację - to chyba największa pułapka dla kobiet - zamykają się w
twardej skorupce tak szczelnie, że nawet gdy już przeżyją swój ból i żal, nie
dopuszczają do siebie ludzi. Nie chcę na siłę wchodzić w chore relacje, byle
mieć komu ten "obiadek" podać Mam taki plan na swoje życie, żeby rozwijać
się, cieszyć życiem i nie szukać... ale jednocześnie nie zamykać oczu, bo
wierzę, że w odpowiednim momencie i właściwy mężczyzna się znajdzie.

To może zabrzmi nieco patetycznie, ale Wasza obecność w moim życiu w tych
pierwszych chwilach po rozwodzie dodaje mi niejako otuchy

[kicia031]

Czy to dowód ograniczenia umysłowego gdy do spokojnej egzestencji
> potrzebuje silnego mężczyzny?

Niestety tak. Co gorsza, mezczyzni wieja extracugiem od kobiet,
ktore nie potrafia zyc same i musza wisiec na facecie.

> Każda tak ma!

Nie kazda. Ja nie mam. Prawde mowiac tesknie troche za czasami kiedy
bylamsamotna matka i nikt mi sie nie wtracal w moje decyzje.

;-P

[marta-9090]

Nie jestem typem kobiety uwieszonej, jestem niezalezna finansowo,
nie szukam tatusia - czemu czuje sie bezpieczniej gdy jest ten
ktos??? Przykład pierwszy z brzegu - Boje się wieczorem wyjść
wypuścić psa, mieszkam w domu w dość ustronnym miejscu...
nie jest to przyjemna sprawa, a boje się jeszcze bardziej jak słysze
w nocy podejrzane odgłosy za oknem.
I nie mówcie, nie udawajcie, że takie cudowne sa wieczory z książka
bo fajnie jest potem przytulic się do kogoś i opowiedzieć jak minął
dzien....

[alfika]

chwalić Boga, ja też tak nie mam, więc nie każda
a przytulić to dziękuję, jak mam się przytulać i potem znowu zyskać
tę nieprzyjemną świadomość, że tulę się (dla zasady) do gamonia...
to ja już wolę się nie tulić

i mam radochę, że rządzę sobą, że jedziemy z Młodą gdzie chcemy i
jak chcemy, bez oglądania się na to, że obiad/pranie/poczekać na
resztę rodziny/a może reszta nie będzie miała chęci/albo zdominuje
każdą jedną wyprawę i na rozmowy z Młodą albo oglądanie ślimaczków
nei będzie przestrzeni...

..., że nie patrzę na czyjeś fochy i nie wysłuchuję tępych
filozofii, że nie muszę się usiłować dogadać z kretynem, który nie
ma zamiaru się dogadać, że biorę książkę jeśli chcę i kiedy chcę, że
maluję do nocy, że jem obiad w łóżku z Młodą, bo tak chcemy, że nie
muszę oczekiwać pomocy, której i tak zwykle nie dostawałam, co mnie
dodatkowo wściekało, że nei muszę! nie muszę!!! nic nie muszę!!!

nie tracę energii na użeranie się, orkę, ciągłe manie-pod-górkę,
robię co czuję i co chcę i nareszcie od czasu do czasu wiem, że to
dobre

i spacer z psem i małym dzieckiem jest łatwiejszy niż spacer z
dzieckiem i psem w wykonaniu rodzinnym! pies nei plącze smyczą
wszystkich, bo każdy ma swoje stałe miejsce na chodniku ))

nikt nie robi rycia beretu i przestaję mieć opory przed odezwaniem
się do kogokolwiek

a zgraja krewnych-i-znajomych, którzy odwracają głowy i udają
niewidzenie - dodatkowo mi mówi, że to zwykły cieć był, a nie bliski
człowiek

ja łapię oddech pełną piersią
znowu
nareszcie

[50v]

alfika napisała:


> a zgraja krewnych-i-znajomych, którzy odwracają głowy i udają
> niewidzenie - dodatkowo mi mówi, że to zwykły cieć był, a nie bliski
> człowiek
>

Jednak życie czegoś pożytecznego tez uczy, a ludzie właśnie są tacy

[mayenna]

Marta, każda z nas tak ma. Pójście za porywem chwili w takiej
sytuacji chyba tylko doda problemów a niczego nie załatwi.
Trzymaj się. Jeszcze wiele dobrego przed nami

[gggusia]

ja jestem 5 miesięcy po rozwodzie i dopiero teraz od czasu do czasu
udaje mi się stwierdzić że tak jak palacz rzuca palenie tak ja
dopiero zaczynam oczyszczać swoje myśli związane z eks.Myślę że to
będzie etap długi więc staram się tylko myśleć optymistycznie i
czasami żyć marzeniami.Marzenia zostawiam dla siebie a staram się
patrzeć na zycie bardziej realnie
Sobie i przede wszystkim wam i nubba Tobie życze spokojnego
przejścia po procesowego ,będzie i musi być dobrze
Pozdrawiam cieplutko

[jarkoni]

Wtrącam się w "babskie" rozmowy?
Z jednym się zgadzam: często poszukiwania tzw. oparcia w silnym facecie ma swoje
źródło we wcześniejszych latach, czyli z brakiem ojca, takiego prawdziwie
opiekującego się i dbającego o swoją rodzinę OJCA.

I wredny PS:
A z drugiej strony przyszło mi coś głupiego do głowy: czy Wy kobiety nie
pracujecie, czy wszystkie "akurat przypadkowo z tragarzami" pracujecie w jakiś
piekarniach na nocne zmiany?
Albo wszystkie "przypadkowo" bezrobotne z internetem?
Albo też każda ma swoją firmę?
Ja się nie czepiam, ale większość wpisów jest w czasie normalnego dnia pracy,
czyli pracy dla swojego kochanego pracodawcy..
Tylko bez linczu proszę..

[sauber1]

jarkoni napisał:


> I wredny PS:
> A z drugiej strony przyszło mi coś głupiego do głowy: czy Wy kobiety nie
> pracujecie, czy wszystkie "akurat przypadkowo z tragarzami" pracujecie w jakiś
> piekarniach na nocne zmiany?
> Albo wszystkie "przypadkowo" bezrobotne z internetem?
> Albo też każda ma swoją firmę?
> Ja się nie czepiam, ale większość wpisów jest w czasie normalnego dnia pracy,
> czyli pracy dla swojego kochanego pracodawcy..
> Tylko bez linczu proszę..



I to też mi się bardzo podoba
Nawet pomyślałem sobie że w takim feministycznym klubie jako instruktor jak
najbardziej bym się odnalazł
A żeby mnie się nikt nie haczył, że tu też zaglądam często, przyznam się bez
bicia, kupiłem sobie dobrą emeryturę i całkiem mi dobrze

[marta-9090]

w godzinach pracy - dobra organizacja pracy załatwia wszystko.
Ale co Wy faceci możecie o tym wiedzieć
Trzeba tak wszystko pogodzić żeby praca była przyjemnością.

P.S. Ciekawe czy mój pracodawca monitoruje odwiedzane strony

[jarkoni]

P.S. Ciekawe czy mój pracodawca monitoruje odwiedzane strony

No właśnie

[sauber1]

marta-9090 napisała:

> P.S. Ciekawe czy mój pracodawca monitoruje odwiedzane strony

Lepiej coby nie, bo jak to facio, a ma zonę to szkoda Kobietki

Nie ma chyba nic bardziej wartościowego w życiu jak praca, która cieszy i daje
możliwość samorealizacji

[gggusia]

jarkoni kazdy ma prawo do wygłaszania swoich przemyśleń ,rozterek
czy jest się cieciem czy pracuje się w piekarni widocznie taka
forma odreagowania pomaga ,mi na samym początku bardzo pomogła.

p/s to nie jest lincz

Pozdrawiam

[gallama]

hihi, Jarkoni. U mnie w firmie każdy ma nieograniczony dostęp do netu non-stop.
Za pozwoleniem szefa. Gdyby szef nie chciał by pracownicy internet mieli to by
go nie udostępniał. Ja mam swoją działkę do wykonania i wykonuję ją bo terminy
rzecz święta. W międzyczasie poczytanie forum z tym nie koliduje bo i tak praca
musi być wykonana-jesli trzeba to po godzinach/niepłatnych.
Jakoś bardziej podoba mi się zaglądanie na fora dyskusyjne niż to co robi reszta
współpracowników płci męskiej -tj handlowcy układają pasjanse i kierki albo
ogladają panienki na portalach randkowych(wszyscy zonaci), magazynier gra w
"zabójcze okręty" czy inne badziewie z dużą ilością strzelania, informatycy
bawią się wszelkiej maści gierkami a szef ogląda strony erotyczne i ściąga z
nich wirusy

[mayenna]

W pracy po prostu mam swoje zrobić i już.
Na dokładkę trwający jeszcze rozwód i wszystko przed nim tak mnie
pokopało, że nie mogę spać. Dosłownie sypiam 3 - 4 godziny na dobę.
Trzeba czymś ten czas zapełnić a nocą zajęcia powinny buyć w miarę
ciche.
Z tym ojcem to najprawdziwsza prawda. ale jesli zdajemy sobie sprawę
z własnych ciągot to najlepsza ochrona przed popełnieniem błędu.

[lampka_witoszowska]

moim Ojcem (nie biologicznym, ale tym prawdziwym) był drugi mąż
mojej mamy - niezwykły człowiek
wzbudzał niesamowity szacunek (roztaczał aurę ), byl mądry, dobry,
silny, stabilny, inteligentny, wolny, łagodził, bo - nie musiał
walczyć o nic, miał wszystko, co potrzebne, dawał oparcie,
wystarczylo, że był... i byliśmy nie dośc, że zaprzyjaźnieni, to
nadawaliśmy na jednej fali

był taki, jak powinien być mężczyzna

jeden z moich adoratorów po kilkuminutowym przebywaniu z moim Tatą
oznajmił - Jezuuu, nigdy nie mówiłaś, że masz TAKIEGO tatę!...

i co?

ano... żaden mu nie dorasta do pięt ))
ale jedno się zyskuje, mając takiego tatę - siłę, samodzielność i
wewnętrzne oparcie w sobie... chłop zbędny, acz miło jak jest

ps. reasumując - i tak źle, i tak niedobrze z punktu widzenia
związków bo jak się ma spierniczyć, to się spierniczy

[sauber1]

lampka_witoszowska napisała:

> moim Ojcem (nie biologicznym, ale tym prawdziwym) był drugi mąż
> mojej mamy - niezwykły człowiek
> wzbudzał niesamowity szacunek (roztaczał aurę ), byl mądry, dobry,
> silny, stabilny, inteligentny, wolny, łagodził, bo - nie musiał
> walczyć o nic, miał wszystko, co potrzebne, dawał oparcie,
> wystarczylo, że był... i byliśmy nie dośc, że zaprzyjaźnieni, to
> nadawaliśmy na jednej fali
>
> był taki, jak powinien być mężczyzna


To wygląda na to, że Twoja mama miała przeogromniaste szczęście trafić i poznać
takiego człowieka, aż miło się czyta, ale nie wszyscy maja takie szczęście, a
nawet śmiało można rzec, że niewielu ...

[lampka_witoszowska]

być może, kolego Sauber, byc może
każdy ma swoje szczęścia i nieszczęścia w życiu
taki los

mi się nie podoba, że biologiczny sobie mnie odpuścił, ale w sumie
miałam szczęście, że nie dokuczył matce straszeniem, że mnie
odbierze - a niedajbóg, żeby jakaś sędzina odkryła, jaki on jest
super... tego bym mu pewnie nigdy nie darowała

pisze to jednak nei po to, by kogoś kłuło po oczętach, ale po to, by
pokazać, że nie tylko poszukiwanie ojca w dorosłym życiu
nienajlepiej wróży związkowi, ale też niektóre wzorce bywają trudne
do doscignięcia

o to szło, kolego Sauber

[evikon]

Choć po rozwodzie jestem dopiero co, to właściwie czuje się rozwiedziona od 3
lat (od 2 mieszkam sama). Pewnych myśli nie jestem mimo wszystko w stanie pozbyć
się, wracają są namolne. Z perspektywy czasu widzę że tylko udany związek z kimś
innym byłby w stanie wyleczyć mnie z przeszłości. Ale w moim wieku mam duże
wątpliwości czy to się kiedyś stanie. To o czym wiele osób pisze "musisz polubić
samą siebie", "musisz zająć się sobą, dogadzać sobie, robić na co masz ochotę"
itd - to wszystko piękne ale na krótko - przerobiłam to. Cóż z tego że byłam na
cudownych wycieczkach jak nie mam z kim podzielić się wrażeniami, cóż z tego że
odnoszę sukcesy zawodowe gdy nie mam o tym komu opowiedzieć. I nie chodzi wcale
o to aby uwiesić się czyjegoś ramienia, chodzi o to by mieć poczucie spokoju,
bliskości.

[kasiapfk]

A ja tam wierzę, że szczęście nas nie ominie. Wszystko jednak w
swoim czasie

[nubba]

Kiedy wcześniej pisałam o tym, dlaczego tak bardzo nie chcę żyć sama, miałam na
myśli dokładnie to, o czym piszesz. Nie chodzi o uwieszenie się na czyimś
ramieniu. Chodzi o to, że nawet gdy dotykasz cudu, nie ma on znaczenia, kiedy
nie możesz się nim podzielić.

Napisałam, że mój mąż był moim najlepszym przyjacielem, a wtedy któraś z
dziewczyn odpisała, że to żaden przyjaciel... Zastanawiam się dlaczego tak jest
(zazwyczaj), że jak ludzie się rozstają to w dobrym tonie jest mieć do siebie
pretensje i odczuwać wrogość - to takie normalne, do tego jesteśmy
przyzwyczajeni. A jeśli ktoś ma nadal dobre stosunki, to jest to dziwne co
najmniej.

Zmierzam do tego, że ja nadal jeśli wydarzy się coś, co mnie poruszy, opowiadam
o tym mojemu najlepszemu przyjacielowi. Nie udało nam się uratować naszego
małżeństwa, ale nie rezygnujemy z przyjaźni, bo choć to trudne, jeszcze
trudniejsze byłoby stracić przyjaciela...

[lampka_witoszowska]

ładnie napisane

z mojego punktu widzenia jednak w moich kręgach w dobrym tonie jest
rozwieść się zgodnie, po przyjacielsku - a przynajmniej w najgorszym
razie po koleżeńsku

i to udało się i moim rodzicom, oboje byli po rozwodach, i mi za
pierwszym razem, i paru znajomym

tym bardziej jestem jeszcze (rok po aferze) w szoku, że można aż tak
się zająć niszczeniem jak obecnie-nie-mój
ale szok mija i nadal twardo trzymam się wyuczonych dobrych tonów -
ex jest w swoich kręgach i tak trzymać
byle dziecku oszczędził

(w co wątpię, ale to już inna opowieść)

[nubba]

Minęły dwa miesiące, odkąd napisałam tu do Was. Wydarzyło się w tym czasie
bardzo wiele, bardzo wiele dobrego. Miałyście rację - daję czas czasowi i boli
mniej i mniej z każdym dniem. Czasami tylko chwyta mnie jeszcze skurcz w gardle.
Myślę wtedy niezmiennie, że nie poddam się znowu. Przełykam tę gulę w gardle i
mówię sobie, że to dzień jak każdy inny. Jeszcze niedawno słuchałam w kółko
piosenki Hani Banaszak
"Do do domu sama wrócę dziś.
Pogadam z psem, do lustra zrobię kilka min.
Znów nie zadzwonisz, przecież wiem,
trzeba w końcu się pogodzić z tym.
[...] Głodna życia jestem znów,
wciąż apetyt na nie mam.
Dziś przegrałam, jutro dalej gram!"
Coraz częściej się śmieję, odkrywam nowe miejsca, aktywności, smaki. Organizuję
sobie życie od nowa i cieszę się spokojem. Długa jeszcze i żmudna droga przede
mną, ale chcę Wam podziękować, że byłyście ze mną w tych pierwszych chwilach,
kiedy czułam się nieskończenie smutna i bezbronna. Moje dawne życie, moja
rodzina wydaje mi się tak odległa, tak nierealna - jak prędko człowiek
przystosowuje się do nowych warunków... Tęsknię jednak za obecnością drugiego
człowieka... Wszystkiego, co najlepsze, moje drogie! Życzę Wam dziś dobrej nocy,
a jutro - grajmy dalej!

[sauber1]

nubba napisała:


> Dziś przegrałam, jutro dalej gram!"
> Coraz częściej się śmieję, odkrywam nowe miejsca, aktywności, smaki. Organizuję
> sobie życie od nowa i cieszę się spokojem. Długa jeszcze i żmudna droga przede
> mną, ale chcę Wam podziękować, że byłyście ze mną w tych pierwszych chwilach,
> kiedy czułam się nieskończenie smutna i bezbronna. Moje dawne życie, moja
> rodzina wydaje mi się tak odległa, tak nierealna - jak prędko człowiek
> przystosowuje się do nowych warunków... Tęsknię jednak za obecnością drugiego
> człowieka... Wszystkiego, co najlepsze, moje drogie! Życzę Wam dziś dobrej nocy
> ,
> a jutro - grajmy dalej!



Też bym tak chciał kiedyś tu w ramy słowne swoje odczucia zamieścić gdyby nie
wizja czarnego końca, a może nie takiej muzyki słucham ... ?
Życzcie mi dużo wyjątkowego szczęścia i tak na serio, za co z góry serdecznie
dziękuje i nie tylko w swoim imieniu ...

[nubba]

Życzę Ci, sauber1, wyjątkowego szczęścia zatem Życzę Ci też cierpliwości i
więcej optymizmu. I, kiedy już będziesz gotów, umieścić swoje odczucia w
słownych ramach - napisz proszę.

[bluemoodgirl]

Nawet nie wyobrażasz sobie jak bardzo jestem Ci wdzięczna za ten wpis To mój
początek drogi - nawet nie wyszłam tak naprawdę za próg naszego małżeństwa ale
juz wiem, że będzie mi bardzo ciężko. Byliśmy razem 11 lat, 5 lat po ślubie. 3
lata temu jego romans, o którym dowiedziałam się rok później. Kochasz=zaufaj i
zaryzykuj. To motto w naszym przypadku się nie sprawdziło... Kolejny ponoć
"tylko" internetowy/telefoniczny romans (skoro razem pracowali/pracują nie
bardzo w to wątpię)przesądził sprawę...Powiedziałam, żeby się wyprowadził. Jutro
minie tydzień a ja całą sobą czuję w nocy pustkę po lewej stronie łóżka...Nie
mogę spać pozbawiona jego ciepła... Powrót z kina do pustego mieszkania dobija
ciszą czterech ścian...
Ale pewnie z każdym kolejnym seansem będzie lepiej...

Jeszcze raz dziękuję za nadzieję

[nubba]

Ta pustka (w moim przypadku po prawej stronie łóżka) boli bardzo. Na pocieszenie
powiem Ci tylko, że z czasem odkryjesz jak wygodnie jest spać samej Na pewno
będzie Ci ciężko. Zapewne w najbliższych miesiącach czeka Cię więcej smutnych
niż radosnych chwil, ale potem po smutku zostaje jedynie nostalgia, a uśmiech
sam pojawia się na twarzy. Po kolejnym miesiącu mogę Ci tylko powiedzieć, że
jest coraz... hm... normalniej po prostu. Ale boli jeszcze. Poznałam Kogoś, a
raczej odkryłam Kogoś, kogo znałam od dawna. Jest mi przy nim coraz lepiej,
otwieram się i jest to dla mnie największy sukces, jaki odniosłam od dawna. Ale
odkrywam przy okazji kolejne konsekwencje rozstania z mężem - panicznie boję się
odrzucenia. Zamiast myśleć "Jest nam coraz lepiej razem, może za jakiś czas się
pokochamy", myślę "Zaczyna mi zależeć - to może oznaczać tylko tyle, że będę
cierpiała, jak okaże się, że on nic do mnie nie czuje". To kolejna przeszkoda, z
którą muszę sobie poradzić, by w pełni odzyskać swoje życie.

Bluemoodgirl, jak Ci jest dzisiaj. Minęły kolejne tygodnie od Waszego rozstania
- dajesz sobie radę?

[aura8]

Po pierwsze to już nie jest najlepszy przyjaciel, musisz się z tym
pogodzić. Poza tym daj sobie czas na różne emocje, które będą
pojawiały się przez jakiś czas. Rozwód to jest strata, więc można
czas PO przyrównać do czasu żałoby. Trzeba wyrzucić z siebie cały
żal, smutek itd., ale bez pośpiechu. Jak już uporządkujesz swoje
emocje i myśli, zaczniesz żyć własnym życiem, uśmiechać się i
będziesz miała z tego wielką frajdę. Życzę powodzenia!