Uczciwość

[a.niech.to]

Bez wątpienia uczciwym jest ten, kto nie dopuszcza się zdrady, ale
przecież życie wiedzie nas krętymi drogami.
Mamy dwie sylwetki: osoba podejmująca okazjonalne związki, co
skrzętnie ukrywa przed małżonką i druga - zaplątana w płomienny
romans, dla którego decyduje się na odejście.
Jest i trzecia opcja: ktoś odnalazł miłość swego życia, ale...
przychodzi z problemem do współmałżonka, ale...czy to się w ogóle
zdarza?D

[puzzle33]

a.niech.to napisała:

> Jest i trzecia opcja: ktoś odnalazł miłość swego życia, ale...
> przychodzi z problemem do współmałżonka, ale...czy to się w ogóle
> zdarza?D
Mnie się zdarzyło. W efekcie ex odszedł do swojej miłości.

[undeadly]

Po części mnie też się zdarzyło ale nikt nie wyszedł na tym dobrze
tylko kupka ludzkiego cierpienia i nic więcej...

[a.niech.to]

A wzajemny szacunek?

[undeadly]

Jeszcze nie teraz... to zbyt świeże aby o tym mówić
Ja jak zwykle wycofałem się do swojej skorupy
a Ona ? ...... nie chcę pisać o niej
jeszcze nie teraz......

[mola1971]

Zawsze gdy do małżeństwa dochodzi osoba trzecia (nieważne czy to tylko okazjonalne skoki w bok, regularny romans, czy tzw. "miłość życia") oznacza to cierpienie. A to z zasady kłóci się z moim rozumieniem miłości. Już starożytni potrafili odróżnić miłość fizyczną (eros) od miłości polegającej na porozumieniu dusz (agape). Jedną z drugą trudno jest połączyć. Chyba nawet nie jest to możliwe. Co najwyżej pierwsza z czasem ewoluuje w drugą.
W przypadku zdrady małżeńskiej zawsze jest to typ miłości eros, która działa jak magnes. Niestety jest bardzo krótkotrwała i szybko wygasa. Wielu ludzi tego nie rozumie i ciągle wikła się w jakieś 'związki' poboczne by sobie podnieść poziom emocji.
Zdarza się również tak, że rzeczywiście trafia się ludziom będącym w stałych związkach miłość życia. I znam taki przypadek w najblizszym otoczeniu.
W większości przypadków jest to jednak nie warte swojej ceny gonienie za erosem i tyle.
Przeżyłam coś co miało być miłością życia. Miał być związek a wyszła przygoda. Może kiedyś przeżyję przygodę, która zamieni się w związek. Może...
W każdym razie w moim wieku i z moimi doświadczeniami interesuje mnie tylko i wyłącznie miłość typu agape. Porozumienie dusz, wzajemna troska, wspólne zainteresowania, cele i pragnienia.

Reasumując - wg mnie uczciwe jest niezdradzanie. Jeśli już jednak z jakiś powodów to się zdarzyło to uczciwie jest się przyznać i wziąć na siebie odpowiedzialność za własne czyny. Bez względu na to ile bólu i cierpienia to kosztuje. Bo wg mnie jest to o niebo lepsze od życia w kłamstwie. Zdrada to nowotwór, który zżera związek. Przyznanie się to coś w rodzaju operacji która usuwa nowotwór i po rekonwalescencji daje szanse na powrót do zdrowia. Życie w kłamstwie ta tak jakby człowiek ze zdiagnozowanym nowotworem zamiast iść do lekarza czekał aż samo mu przejdzie. A jak wiadomo samo nigdy nie przechodzi.

[michszyb]

A ja goniłem za erosem, bo nie było go w małżeństwie. No i eros mnie trafiła tak
bardzo, że nie wyobrażam sobie jak to było wcześniej gdy nie rozmawiałem z moją
"trzecią w związku" Najpierw było zauroczenie, jak supernova, a teraz jest
agape. Tylko dlaczego ja się jeszce nie rozwiodłem???

[joanna9969]

Bo ,ogolnie mowiac, nie masz jaj.Bo boisz sie odpowiedzialnosci.Bo nie potrafisz
byc facetem.Bo podejmowanie decyzji i ponoszenie ich konsekwencji cie przeraza i
przerasta.
PS.Czytalam twojego bolga slodki pierdziuszku . Jak dla mnie jestes zerem.

[a.niech.to]

joanna9969 napisała:

> PS.Czytalam twojego bolga slodki pierdziuszku . Jak dla mnie
jestes zerem.
Pohamuj swój rozpęd, Waleczna Kobieto! Forum służy wymianie myśli.
Aby je wyrazić, nie trzeba sięgać po inwektywy.

[joanna9969]

"slodki pierdziuszek" to inwektywa ?

[lima]

Bardzo proszę... nie przy jedzeniu! (obiad mam)

[a.niech.to]

Swojego czasu był praktykowany na forumie zbiorowy obrządek plucia
na komputer, ale to zdaje się nie o to chodziło.

[jarkoni]

a.niech.to napisała:

> Swojego czasu był praktykowany na forumie zbiorowy obrządek plucia
> na komputer, ale to zdaje się nie o to chodziło.

Mam durne skojarzenie
Podobno Angole masowo robią sobie w Krakowie fotki przed hotelem o wdzięcznej
dla nich nazwie "FART".
Dla nieznających lub mniej znających język Szekspira polecam sprawdzenie
znaczenia tego słówka. Gwarantuję, że naprawdę warto

[mola1971]

Sprawdziłam )))
A znaczenia rzeczywiście nie znałam
Co leniwszym forumowiczom załączam link
www.dict.pl/dict?word=&words=fart&lang=PL

[a.niech.to]

Kpina, drwina, szyderstwo. W każdym razie nie komplement, ani wyraz
sympatii.

[a.niech.to]

michszyb napisał:

> Tylko dlaczego ja się jeszce nie rozwiodłem???
No dlaczego?))

[michszyb]

Dlaczego???

No to proste. Bo jestem słodkim pierdziuszkim, tchórzem i boję się wziąć
odpowiedzialność za swoje czyny. Tak, przyznaje się. To trudne i choć wiem, że
właśnie teraz powinienem pokierować swoim życiem to najchętniej zapadłbym się
pod ziemie i nic nie robił. Ale oczywiście wiem, że jak ja nim nie pokieruję to
skończę marnie i samotnie. Nie wiem skąd czerpać siłę. Mnie wcale nie kręci
krzywdzenie innych. I wcale się nie usprawiedliwiam. Mam świadomość że zbrodnia
nawet nie zamierzona to zbrodnia. A zabawa życiem innych to cholerna zbrodnia.

[mola1971]

Taa...
Poużalaj się jeszcze trochę nad sobą a na pewno Twoje problemy rozwiążą się SAME
Chłopie, dorośnij! Czas najwyższy na to. A skoro sam nie umiesz to idź do
dobrego psychologa. I to nie jest żadna złośliwość tylko szczera idąca prosto z
serca rada.
Na forum swoich problemów nie rozwiążesz. To pewne.

P.S.
Zawsze 'fascynowała' mnie w facetach ta skłonność do chęci do zapadania się pod
ziemię przy problemach.
Z jednej strony są skłonni ryzykować życie uprawiając sporty ekstremalne a z
drugiej nie mają odwagi by to życie zmienić.
Doprawdy chyba nigdy tego nie zrozumiem.

[a.niech.to]

michszyb napisał:

> Mnie wcale nie kręci
> krzywdzenie innych. I wcale się nie usprawiedliwiam. Mam
świadomość że zbrodnia
> nawet nie zamierzona to zbrodnia. A zabawa życiem innych to
cholerna zbrodnia.
Co czuje niedoduszony, a dyndający na stryczku?

[michszyb]

> Co czuje niedoduszony, a dyndający na stryczku?

To chyba jasne co czuję. Skoro sam nie wykonuję ruchu to czekam aż ktoś szarpnie
za nogi do górę, albo w dół.
Ale z drugiej strony z tej perspektywy roztacza się widok jakiego wcześniej nie
znałem.

[a.niech.to]

michszyb napisał:

> > Co czuje niedoduszony, a dyndający na stryczku?
>
> To chyba jasne co czuję. Skoro sam nie wykonuję ruchu to czekam aż
ktoś szarpni
> e
> za nogi do górę, albo w dół.
> Ale z drugiej strony z tej perspektywy roztacza się widok jakiego
wcześniej nie
> znałem.

Obsadź w głównej roli swoją m.

[mola1971]

Ano jak dla mnie nie rozwiodłeś się bo tchórz zwyczajny jesteś.
Bo boisz się wziąć odpowiedzialność za własne uczucia i czyny.
Bo boisz się, że ta znienawidzona żona nie daj Boże po rozwodzie (gdy już opadną
emocje) też sobie kogoś znajdzie i będzie szczęśliwa. Moralność Kalego przez
Ciebie przemawia.
Ale powiem Ci jedno... Jazda na dwóch motocyklach w tym samym czasie to się
tylko w cyrku udaje. Ty najwyraźniej z życia cyrk masz ochotę zrobić. A to się
NIGDY udać nie może. Koniec końców zostaniesz sam jak palec. Kochanka się wkurzy
(i słusznie bo ile można czekać???), żona kogoś pozna (bo ile można znosić w
chałupie obecnego ciałem a nieobecnego duchem chłopa???) i zostaniesz z niczym.
Dla jasności dodam. Ja Cię nie oceniam Michszyb. Ja tylko kierując się własnym
doświadczeniem i znajomością kobiet próbuję Ci uzmysłowić, że jeśli sam nie
zaczniesz kierować swoim życiem to życie pokieruje Tobą. Niekoniecznie w taki
sposób w jaki byś sobie życzył.

[joanna9969]

Ogólnie zgadzam się z tobą . Jednakże jeśli chodzi o przyznanie się to punkt
widzenia zależy od punktu siedzenia , ja byłam zdradzona żona i czytałam wiele ,
wiele postów zdradzonych żon i moje zdanie jest takie , jeśli zdajesz sobie
sprawę ze to było jedno razowe bzykanie które dla ciebie nic nie znaczy a chcesz
jedynie ulżyć sobie , usunąć nowotwora jak ty to nazwałaś i wykazać się swoista
"uczciwością" to milcz .Skutki życia ze świadomością bycia zdradzonym są
naprawdę dewastujące dla psychiki człowieka . To zabija od środka i trzeba wiele
, wiele czasu aby się z tym uporać i odrodzić , a związek nigdy już nie będzie
taki sam , czasem , w bardzo rzadkich przypadkach , udaje się małżeństwu wyjść
na prosta , odbudować zaufanie , ale to nie zdarza się często. Reasumując milcz
bo skórka nie jest warta wyprawki,to będzie największa kara. Chcesz się oczyścić
,wyspowiadaj się księdzu ale nie żonie/mężowi bo oni są niewinni a ponoszą
największe psychiczne konsekwencje.

[mola1971]

Joanno, ludzie są różni. Ja jestem typem, który woli najgorszą prawdę od najsłodszego kłamstwa.
Ja też byłam zdradzana, ale bardziej od zdrady bolały mnie kłamstwa, które mi wciskano. Robiono mi wodę z mózgu wmawiając, że białe jest czarne. Wtedy człowiek przestaje ufać sam sobie. Przestaje ufać własnym myślom, uczuciom i emocjom. To dużo bardziej wyniszcza niż znajomość prawdy. Bo z prawdą można coś zrobić a z kłamstwem nie. Można je zamieść pod dywan, ale to nie jest metoda na rozwiązywaniem problemów.

[jarkoni]

Molu, to na pewno nie sposób na problemy, ale pamiętaj o złotoustym klasyku:
"nikt nam nie będzie wmawiał, ze białe jest białe, a czarne jest czarne"..
(to ten od Wolski, Borubara i Irasiad jest zmęczony)

[mola1971]

Jarkoni, od polityki to ja się trzymam baaardzo daleko
Normalnie wstręt jakiś mam.
Gazet codziennych nie czytam, tv nie oglądam (poza kuchnia.tv i tvn style), słuchając radia w samochodzie zmieniam kanał gdy zaczynają ględzić Bo jaki to wszytko ma wpływ na moje życie? Żaden a tylko nerwy skutecznie psuje.
Dla jasności dodam, że z wykształcenia jestem politologiem Choć może to jest prawdziwy powód mojej niechęci do polityki i politykowanie. Bo znam to g.wno od podszewki

[a.niech.to]

Większość powodów rozpadu małżeństw można by sprowadzić do braku
prawdy i kłamstwa.

[mola1971]

Masz rację. A do tego nieumiejętność komunikowania własnych potrzeb, brak chęci
do rozmowy i w ogóle szeroko rozumiane zamiatanie problemów pod dywan.

[a.niech.to]

Jakie to wszystko proste.DD

[mola1971]

A.niech.to, bo to jest proste
Tylko my ludzie nie wiedzieć czemu sami to proste życie sobie komplikujemy

[sauber1]

mola1971 napisała:

> A.niech.to, bo to jest proste
> Tylko my ludzie nie wiedzieć czemu sami to proste życie sobie komplikujemy

nie, my nie komplikujemy sobie życia, czasem tylko w swojej bezmocy,
nieporadności, życzliwości, uprzejmości, dobroduszności byśmy drugiej stronie
ustąpili miejsca, ale cóż jak ktoś nie chce daru sera przyjąć, wtedy nie
wiedzieć czemu i tak nagle wkracza ten okrutny i bez serca sąd paskudny i jak
dobry lekarz który zawsze wie najlepiej co nas boli tnie na oślep jak popadnie,
bo "ona" ponoć jest ślepa ?

[kami_hope]

Jestem podobna w tym do Ciebie Mola. Prawda jest mi potrzebna dla
zdrowia psychicznego. Słusznie zauważyłaś, że „wtedy człowiek
przestaje ufać sam sobie” – tak właśnie jest; już nie wiadomo co
jest prawdą, a co fikcją. Zatraca się zaufanie we własny rozum, we
własną logikę, i zdrowe pojmowanie rzeczywistości, a przyjmuje
obrazy przekazywane z zewnątrz (lub/i kreowane przez własną
wyobraźnię), bo ubrane pięknie w słowa i być może jeszcze okraszone
emocjami… lub przeciwnie – gdzie po drugiej stronie jest martwa
cisza. Kto potrafi się oprzeć „rzeczywistości” z „Truman show”?.
Pamiętacie jak skończył się ten film?
To cholernie niesprawiedliwe! Osoba przed którą ukryto prawdę może
dojść wręcz do obłędu.
I tak jak Mola napisała, z prawdą można coś zrobić, z kłamstwem
nic - jest się jego więźniem.
Prawda wyzwala, jakkolwiek bolesna by nie była, to w końcu po jakimś
czasie daje możliwość znów wskoczyć w tryb życia, pozwala kreować
dalej swój los, przywrócić harmonię… Nieprawda w każdej formie jest
czymś złym, wyniszczającym, przynoszącym chorobę, ból, zawieszenie,
bezruch, martwicę, ułudę, fiksacje, etc.
Jeśli my znamy prawdę i zachowujemy ją tylko dla siebie, to jesteśmy
winni zniewolenia drugiego człowieka. W pewnym sensie mamy nad nim
władzę. A koniec końców własny lęk i potrzeba zachowania
bezpieczeństwa (tu w jego bardzo negatywnym aspekcie) trzyma nas w
garści. Czyli ostatecznie stratni są wszyscy i usidleni mocą
nieprawdy.
W mojej hierarchii wartości, wolna wola stanowi niezbywalne i
naczelne prawo człowieka. Ktoś kto odbiera drugiemu godność nie może
mówić o godności własnej, bo sam się jej sprzeniewierzył.

Ludzie potrafią latami żyć z ukrytą prawdą. I choć całą mocą rozumu
można zepchnąć ją w „niebyt”, to jednak, ona niestrudzenie
przypomina o sobie co jakiś czas, chcąc być wydobytą na światło
dzienne. I tak można trwać bez końca.

------------
Do triumfu zła wystarczy tylko aby dobrzy ludzie nic nie robili.

[chalsia]

> nic - jest się jego więźniem.
> Prawda wyzwala, jakkolwiek bolesna by nie była, to w końcu po jakimś
> czasie daje możliwość znów wskoczyć w tryb życia, pozwala kreować
> dalej swój los, przywrócić harmonię… Nieprawda w każdej formie jest
> czymś złym, wyniszczającym, przynoszącym chorobę, ból, zawieszenie,
> bezruch, martwicę, ułudę, fiksacje, etc.
> Jeśli my znamy prawdę i zachowujemy ją tylko dla siebie, to jesteśmy
> winni zniewolenia drugiego człowieka. W pewnym sensie mamy nad nim
> władzę. A koniec końców własny lęk i potrzeba zachowania
> bezpieczeństwa (tu w jego bardzo negatywnym aspekcie) trzyma nas w
> garści. Czyli ostatecznie stratni są wszyscy i usidleni mocą
> nieprawdy.
> W mojej hierarchii wartości, wolna wola stanowi niezbywalne i
> naczelne prawo człowieka. Ktoś kto odbiera drugiemu godność nie może
> mówić o godności własnej, bo sam się jej sprzeniewierzył.
>

zgadzam sie całkowicie.

[ekscytujacemaleliterki]

Moj ex milczal jak zaklety. Sama sie pokapowalam. A pozniej to sie
ladnie wyspowiadal i jeszcze o pomoc i rade wnioskowal.
Zdewastowana psychika. A co to jest psychika? Ex wyeksmitowal moja
psychike na orbite.

[sauber1]

a.niech.to napisała:

> Bez wątpienia uczciwym jest ten, kto nie dopuszcza się zdrady,

co nie znaczy wcale, że nie może być winień rozkładu związku.
Dalsza interpretacja dowolna, acha spać już idę, miłej nocy

Dokładnie!

[natasza39]

> a.niech.to napisała:
>
> > Bez wątpienia uczciwym jest ten, kto nie dopuszcza się zdrady,

sauber1 napisał:
> co nie znaczy wcale, że nie może być winień rozkładu związku.
> Dalsza interpretacja dowolna, acha spać już idę, miłej nocy

Dokładnie to jest uczciwym w kwestii wierności fizycznej.
A w małzeństwie to jeszcze jest o uczciwości ogólnie oraz o miłości.
To, że sie fizycznie nie zdradza niekoniecznie jest
wyrazem "uczciwości".
Może to byc brak potrzeby zdradzania, małe libido albo najnormalniej
brak okazji do zdrady i amatora/ki na wdzięki.
W innych aspektach pożycia małżeńskiego taki "wierny uczciwiec" moze
być nie do zniesienia.
---------------------------------------------------------------------
Szarańcza jest plagą, chociaż jeden owad nie stanowi plagi. Podobnie
jest z głupcami.

[sauber1]

natasza39 napisała:

> W innych aspektach pożycia małżeńskiego taki "wierny uczciwiec" moze
> być .


Czy ja wiem Nataszo ?

W ogóle małżeństwo jako takie jest nie do zniesienia, to takie wielkie
aktorstwo, czasem może i dobrze, bo po co tyle filmów kręcić, jak każdy sobie ...

blog michszyb

[zo_e]

nie będę go komentować. Jednak nie wiem, czy zdaje on sobie sprawę, że chcąc czy
nie chcąc daje na nim tyle informacji o sobie, że prędzej czy później trafi tam
jego żona. I będzie trójgłos... to już będzie szczyt żenady.
A wysyłanie go do psychologa wydaje się zabawne, bo gość jest prawdopodobnie
lekarzem psychiatrą ewentualnie pracował/pracuje w firmie farmaceutycznej na
linii psychiatrycznej...

[joanna9969]

nie wiem czy psychiatra ale jest lekarzem , przy czym bardzo zabawna jest jego
niemożność podejmowania decyzji i zabawa ludzkim życiem
ehhh żebyśmy tylko na takiego lekarza nie trafili

[michszyb]

Eh trochę przesadzacie. Rozmawiamy o jednym wycinku mojego życia. W życiu
codziennym a tym bardziej w pracy problemów z podejmowaniem decyzji nie mam.
Żadnych.

[michszyb]

A tak swoją drogą to dużo myślałem na temat uczciwości i dlaczego nie jestem
uczciwy. Łatwo się zaplątać we własne kłamstwa, no i tak jest zazwyczaj
wygodniej i łatwiej, niż wyznać szczerze zdradę. No bo jakby nie było takie
wyznanie to jakby wbić tej drugiej stronie nóż serce. Czuję się natychmiastową
ulgę, ale wtedy to ta druga połówka musi się nauczyć żyć z tą wiedzą. Moja żona
powiedziała mi kiedyś, że wolałaby nie wiedzieć. I ja jej wierzę.
To taki rodzaj wyrzygania się emocjonalnego.
No ale z drugiej stroną brnąc w kłamstwo jest niezwykle trudno.

[zo_e]

czyli nie mówisz jej poniekąd na jej życzenie? tylko po co ten blog i odsyłanie do niego na tym forum? Naprawdę prosta droga do tego, że o wszystkim sobie przeczyta w necie.. Daruj ale to będzie dla niej ogromnie upokarzające i bolesne, dowiedzieć się kim dla Ciebie się stała i jak postrzegasz wasze małżeństwo..Swoją drogą, pierwsza myśl jaka mi przyszła po otworzeniu linka w Waszym blogiem, to pytanie: po co? i przyszło mi do głowy, że właśnie po to, żeby się dowiedziała.. Bolesne, ale wykonane jakby pośrednio.

[joanna9969]

Czyżby komentatorów na blogu brakowało ? W końcu bloga , otwartego , nie pisze
się dla siebie . Trochę to wszystko ....chore.

[michszyb]

Oj tu nie chodzi o komentatorów. Z początku to była dodatkowa forma komunikacji.
Pisaliśmy tam do siebie jakby pisząc w trzeciej osobie. To pozwala być bardziej
odważnym i powiedzieć trudniejsze rzeczy niż twarzą w twarz.
A komentarze właściewiie wszystkie mi nieprzychylne, to może taka forma pokuty.
Jak czuję się opluty, to zmywa to moje grzechy? Sam nie wiem

[ravny]

Nie zmywa. Powiększa.
A ty powinienes dostać zakaz wykonywania zawodu, bo ludziom możesz tylko
zaszkodzić poradami z zakresu psychologii czy psychiatrii sam mając w sobie taką
sieczkę.
Onanizujecie się publicznie i czerpiecie satysfakcję z takiego właśnie
onanizmu emocjonalnego, dodatkowo kręci możliwośc że żona to znajdzie i sama
twój syf posprząta(ty się wtedy rozpłaczesz bo wrazliwy jesteś), sadyzm i
masochizm emocjonalny jako dopalacz do byle jakiego życia. Tkwienie w syfie
was rajcuje a doskonale wiecie, ze bez tego syfu nic więcej was nie bedzie
łączyć i gdybyście mieli być w zwykłym związku to po kilku miesiącach umrzecie
ze sobą z nudów.

[mamaadama4]

michszyb napisał:

> A komentarze właściewiie wszystkie mi nieprzychylne, to może taka
forma pokuty.
> Jak czuję się opluty, to zmywa to moje grzechy? Sam nie wiem
Rany, Mniszkówna przy Tobie wysiada. To niemożliwe, że serio to
piszesz. Tylko nie płacz, bo trudno ci będzie chusteczkę podać.

[ekscytujacemaleliterki]

Łatwiej pojsc do lozka niz rozmawiac twarza w twarz, mhhh...w sumie racja, mozna
po ciemku nie patrzac sobie w oczy.
O nie Drogi Panie!
Rozgrzeszenie za bloga? Nie da rady nawet jesli napiszesz list do samego Boga.
Miej chlopie jaja.I uzyj ich nadobnym celu bo skrzywdzisz w koncu masakrycznie.

[michszyb]

Bloog zamknięty.

[gibbo]

a.niech.to napisała:
> Jest i trzecia opcja: ktoś odnalazł miłość swego życia, ale...
> przychodzi z problemem do współmałżonka, ale...czy to się w ogóle
> zdarza?D

Mojej żonie się nie udało. Szkoda. To chyba najbardziej mnie boli, że nie potrafiła powiedzieć wprost. Długo twierdziła, że nikogo nie ma. Ja już wiem, że ma. Przed dziećmi i znajomymi dalej gra. Poczucie bycia oszukanym i okłamywanym jest straszne.

[a.niech.to]

gibbo napisał:

> Długo twierdziła, że nikogo nie ma. Ja już wiem, że ma.
> Przed dziećmi i znajomymi dalej gra. Poczucie bycia oszukanym i
okłamywanym je
> st straszne.
Uczciwość też boli, lecz jest to zdrowy ból jak po zabiegu
chirurgicznym. Danie pozwolenia na jątrzenie się rany jest o wiele
gorsze. Zaczyna się rozkład i gangrena.
Prawda jest wyrazem szacunku. Co pozostaje, jeśli ich nie ma?

a co wtedy gdy...

[iwona.ana1]

zdrada sie zadzrzyła
była następstwem wielu kryzysów
braku dialogów itp. itd.

i współmałżonek, który zdradził szczerze wyznaje drugiemu

zdarza to się???

[jedyny_kwiatuszekkkk]

Kiedyś,gdzieś przeczytałam ze jak zdradzacz nie mówi zdradzanemu o zdradzie to
znaczy że kocha i mu jednak na zdradzanemu zależy.
Istna bzdura według mnie. Jeśli kocha i mu zależy, to nie zdradza i nie robi
krzywdy.
Mój mąż mnie zdradził , nie powiedział, dowiedziałam się przypadkiem.
Rzeczywiście jak już się dowiedziałam, to się przyznał, nie zaprzeczał. Mało
tego dowiedziałam się i o zdradzie dużo wcześniejszej.

[iwona.ana1]

jedyny_kwiatuszekkkk napisała:
> Mój mąż mnie zdradził , nie powiedział, dowiedziałam się
przypadkiem.
> Rzeczywiście jak już się dowiedziałam, to się przyznał, nie
zaprzeczał. Mało
> tego dowiedziałam się i o zdradzie dużo wcześniejszej.

mniejszą krzywdę Ci wyrządził niż gdyby się przyznał???

z drugiej strony przyznanie się prawie zawsze równa się z rozstaniem

[a.niech.to]

iwona.ana1 napisała:

> z drugiej strony przyznanie się prawie zawsze równa się z
rozstaniem
Na podstawie czego tak twierdzisz?
Moje obserwacje wskazują, że funkcjonuje także triada: zdrada -
prawda - naprawa ... i 20 lat udanego pożycia.

[kami_hope]

> mniejszą krzywdę Ci wyrządził niż gdyby się przyznał???
>
> z drugiej strony przyznanie się prawie zawsze równa się z
rozstaniem

Krzywda już się stała. I tu chyba nie ma wątpliwości. Istotne, co
zrobi się dalej?
Są ludzie, którzy wolą żyć złudzeniami, mają wrażenie, że "tak
łatwiej". Najczęściej ta droga prowadzi do nikąd. Wewnątrz gromadzi
się niewypowiedziany ból, frustracje... i najgorsze, że nie wiadomo
skąd to cierpienie (nieświadomość przyczyn).
Tak, być może "przyznanie się" sprowadzi rozstanie. To zależy od
więzi jakie powstały między małżonkami i co z nich jeszcze
pozostało. Jeśli okaże się, że niewiele i obie strony nie widzą
kreatywnej siły między nimi, to rozstanie może być wybawieniem i
umożliwieniem otwarcia się na przyszłość dla każdego z osobna.
Często rozstanie, to bardzo zdrowe rozwiązanie. Nie zawsze
oczywiście, czasami to ucieczka.
Wyznając prawdę drugiemu człowiekowi, okazujemy mu szacunek (ktoś
już to tu napisał).
Ja bym nie chciała aby partner ukrywał przede mną swoje uczucia
(romans, zdradę, etc.) np. w obawie, że mogłabym sobie nie poradzić.
Jesteśmy dorosłymi ludźmi, zdolnymi do rozwiązywania nawet
najbardziej zawikłanych spraw. Aby móc je rozwikłać trzeba najpierw
stworzyć ku temu warunki - powiedzieć prawdę.

Ja myślę sobie tak, że jeśli współmałżonek (choćby myślami) wiąże
swoją przyszłość z kimś innym, to uczciwie jest uwolnić od siebie
partnera, który i tak nie dostaje od nas tego, co mógłby dostać.
Mimo, że związek trwa, to jednak pozbawiony jest szans na tworzenie
głębokich więzi. Związek staje się powierzchowny i ograniczony do
współpracy na poziomie spraw "dnia codziennego" ( - wg. mnie - bez
sensu!).

[cleer13]

Zdradzac można na rózne sposoby. Myslę, że o jednarowym bzyknięciu,
pod wpływem chwili, alkoholu, sytuacji nie chciałabym wiedziec.
Zwykle taka zdrada u zdradzającego wywołuje poczucie winy i jeśli
jest to absolutnie wyjątkowa sytuacja to niech nie widzi światła
dziennego. Zdarzyło mi się,że zdradzono mnie dla " miłości życia" .
Miłośc ta zresztą też nie przetrwała i po kilku latach się
rozleciała. Bolało bardzo, ale nie odebrało szacunku dla
zdradzającego. Zakochał się, twierdził,że walczył z tym uczuciem,
nie potrafił z niego zrezygnowac, w końcu wybrał ją. Trudno.Teraz
dopadł mnie przypadek seksoholika, który zdradzał latami, z wieloma,
ktorych chyba nie darzył żadnym uczuciem oprócz chęci złapania
kolejnego króliczka. I to odbiera szacunek, niszczy wspomnienia,
poniża mnie. Jak pomyślę, w jakie idiotyczne kłamstwa byłam zdolna
uwierzyc! zastanawiam się czy on wciskając mi taki kit mial jeszcze
dodatkową satysfakcję z tego,że potrafił mnie tak ogłupic.

[kami_hope]

Tak, można zdradzać na różne sposoby. Te sposoby zależą m.in. od
charakteru, światopoglądu, potrzeb i ogólnego poziomu rozwoju danego
człowieka. "Jednorazowe bzyknięcie" - jak to raczyłaś nazwać - nie
powinno być spłaszczone/usprawiedliwione "wpływem chwili" lub/i
alkoholu. A to dlatego, że "chwila", nie czyni człowieka
bezrozumnym. Moment wcześniej, ów człowiek podejmuje decyzję, że
ulegnie następującej "chwili" (uzmysławia sobie rodzące się i
wzrastające emocje). Podobnie sprawa ma się z alkoholem. Zaraz
przed, człowiek ma świadomość, że alkohol wpływa na zmianę
postrzegania i woli. Dokonuje wyboru: "wypiję/nie wypiję" (zachowam
trzeźwość umysłu, świadomość/odlecę w świat alkoholowych zwidów i
pozwolę im kierować sobą).
Zastanawiam się jeszcze nad jedną sprawą, czy "jednorazowe
bzyknięcia" rzeczywiście są takie jednorazowe? Być może w sensie
pojedynczego spotkania z daną/ym kobietą/mężczyzną. Z dużym
prawdopodobieństwem podobny incydent powtórzy się za jakiś czas.
Dlaczego? A bo, raz "się upiekło", wyrzuty sumienia udało się
usprawiedliwić (i w końcu okazało się, że to nie jest takie złe, bo
w sumie "czego oczy nie widzą..."), a potrzeba
(niezaspokojona)/problem (nierozwiązany) wciąż istnieją, więc...

[cleer13]

Ja nie napisalam,że jednoraowy incydent usprawiedliwiam i uważam,że
nic się nie stało. Napisalam,że jeśli to była absolutnie jednorazowa
sprawa, to nie chciałabym o niej wiedziec. Bo przebaczyc byłoby
trudno, a szkoda rozwalac związku, jesli w nim jest uczucie. Wtedy
lepiej nie wiedziec. A jeśli "incydenty" - jak wolisz - się
powtarzają to nie sposób ich ukryc. Po jakims czasie zostanie jakis
ślad, ktory powoduje ,że sprawa się wyda. Poza tym
zmienia się życie pary - coraz mniej zainteresowania domem,
partnerem, chęcią wspolnego spędzania czasu i wspólnym seksem. Nikt
nie jest w stanie prowadzic na dłuższą metę podwojnego życia, tak
żeby nie rzutowało ono na codzienne życie. To tylko kwestia tego na
ile ta druga strona jest zakochana, że stara się tłumaczyc nawet
ewidentne dowody na korzyśc związku. Chory na raka jak uskłyszy
diagnozę też długo nie chce w nią uwierzyc i czepia się każdej
najmniejszej oznaki nadziei.