Musierowicz a Freud

[last-green-orange]

Na zajęciach z literaturoznawstwa przerabialiśmy dzieło Freuda "Creative writers and day-dreaming". Wg niego pisarze w swoch książkach podświadomie tworzą bohaterów na swoje podobieństwo, swoje alter ego. Czyli każdy charakter przedstawia jakieś cechy autora, świadome lub nie. Przyznam, że całe zajęcia myślałam właśnie o MM ;) Jak już zauważyłyście, wiele pozytywnych bohaterek jest podobnych do autorki, choćby przez fryzurę czy poglądy życiowe. A co z Matydlą, wredną policjantką i tak dalej?

[nessie-jp]

Matylda i wredna policjantka to pacynki, które pozwalają alter ego rozładować frustrację ze świata rzeczywistego. Czyli, skoro jakiś policjant dajmy na to był dla nas niemiły, to zmieszamy tę grupę zawodową z błotkiem w swoich książkach.

Z tym, że ja nie jestem zwolenniczką aplikowania teorii Freuda do literatury. Można się z nimi zapoznać, owszem, ale raczej na zasadzie ciekawostki historycznej: jak kiedyś ludzie myśleli o literaturze i psychologii postaci. Na pewno nie należy ich używać jako klucza interpretacyjnego w dzisiejszych czasach.

[verdana]

Biorąc pod uwagę, ilu mamy twórcow kryminałów i horrorów, to chyba bedę się bała wyjść na ulicę.

[ding_yun]

Myślę, że nie musimy brać teorii Freuda na poważnie, żeby pobawić się w takie wyliczanki :)
Trudno właściwie powiedzieć, która z bohaterek jest charakterem najbliższa autorce bo MM bardzo ewoluowała, kto zresztą nie zmieniłby się przez trzydzieści lat.

Na pewno na obraz i podobieństwo autorki są tworzone te bohaterki, które przeszły przemianę z szarej myszki w pewną siebie kobietę, MM pisała, że przeszła taką przemianę na studiach. Czyli mamy Milę i Idusię.
Są kobiety-strażniczki domowego ogniska. Wydaje mi się, że MM w pewnym stopniu też jest taką kobietą, przywiązaną do domowych rytuałów i poznańskiego porządku. Klasyk to oczywiście Gizela oraz babcia Jedwabińska.

[last-green-orange]

Myślę, że każdy z nas ma w sobie jakieś mordercze skłonności ;)

[anutek115]

last-green-orange napisała:

> Myślę, że każdy z nas ma w sobie jakieś mordercze skłonności ;)

Kolezanka mi w zamierzchłych czasach wpisała do pamiętniczka: "Gdyby chęć mordu i możliwość mordu szły zawsze w parze, któż ostałby sie przy zyciu?" ;)))).

[krezzzz100]

Samego Freuda, to może nie. Ale późniejszą psychonalizą jako narzędziem rozbioru literaturoznawczego to ja bym nie gardziła.

Podobnie jak analizną wedle Umerto Eco- na przykład przez liminalność: progowość/podprogowość. Róznice miedzy aspektem modelowym, czyli zamierzonym, a rzeczywistym (co rzeczywiście "wyszło", ale poza intencją autorską czy czytelniczą). Różnice między tym, co autor zamierzał powiedzieć,a co powiedział (niechcacy). Róznice między tekstem modelowym a liminalnym, czyli co się ukrywa w strategii tekstowej zamierzonej i niezamierzonej (co tekst miał powiedziec, a co powiedzial naprawdę). Wreszcie, co zamierzał odczytać czytelnik modelowy, a co odczytuje czytelnik liminalny.
Bardzo ciekawe kwestie. To ostatnie ciekawe w świetle samego forum dotyczącego twórczości MM, tak wiele mówiącego o samych czytelnikach i ich strategiach czytelniczych i ich skutkach.

Prosze nie bić za słownictwo. to oryganalne terminy samego Eco ("Intepretacja i nadinterpretacja", ostatnie wydanie ZNAK 2008).

[minerwamcg]

Co do podobieństwa i alter ego, to mamy na to zjawisko nazwę prostą i stosowną - Mary Sue :)

[chomiczkami]

To raczej projekcja marzeń ;) kto by nie chciał być taką Mary Sue...