Realizm

[itsjustemichelle1]

Mnie dziś naszło na przemyślenia...
Mam czasem wrażenie, że to fake, że autorka ma wnuki xD
Przecież te nastolatki z neo to idealny materiał na klasowego kozła ofiarnego
i to z odautorskim komentarzem, że to super

[bupu]

Posiadanie wnuków nie oznacza automatycznie stałego kontaktu z nimi.Jeśli autorka widuje wyłącznie odświętne, uczesane i niebiańsko grzeczne wersje własnych wnucząt, raz na jakiś czas, to nie ma pojęcia jak one zachowują się na co dzień.

[itsjustemichelle1]

Ale ona zachowuje się trochę tak, jakby never- ever z nimi nie gadała

[kon.zrzeda]

Nawet mając własne dzieci, można przeoczyć ich problemy. Ma wnuki, ale wygląda na to, że od jakiegoś czasu żyje w bańce- dlatego Borejkowe też zaczęli w niej żyć. W bańce jesteśmy dobrzy "my" i źli "oni". Nie jest to jakiś szczególnie oryginalny mechanizm psychologiczny i w nawet nie chcę rzucać kamieniem, bo sama wpadam w bańki i czuję się w nich na tyle dobrze, że nie mam ochoty się wychylać. Po prostu skończył się okres dobrych obserwacji pozbawionych interpretacji. Teraz interpretacja rzeczywistości gra rolę główną. Bywa.

[tt-tka]

Mam wrazenie, ze kontakty z wnukami odbywaja sie na zasadzie "po co babcie denerwowac, niech sie babcia cieszy", czyli kreowana rzeczywistosc alternatywna.

A klasowym kozlem ofiarnym jest przeciez i Igstryba, i Jedrus, calkowicie (samo)izolowane sa obie Pyziakowny, nawet jesli nie czuja sie jak kozly...

[bupu]

tt-tka napisała:


> A klasowym kozlem ofiarnym jest przeciez i Igstryba, i Jedrus, calkowicie (sam
> o)izolowane sa obie Pyziakowny, nawet jesli nie czuja sie jak kozly...

A Nora to niby nie jest samoizolowana? Przecież ona ma dokładne zero koleżanek i głęboką wzgardę dla rówieśników, słuchających muzykę popularną. Która to wzgarda, coraz silniej emanujaca z Klanu B in toto, działa mi coraz bardziej na nerwy. Ale my nie gardzimy, prawdaż, Juliuszu...

[la_felicja]

Przepraszam, że się przyczepię, Bupu, ale - słuchających...czego??

[bupu]

la_felicja napisała:

> Przepraszam, że się przyczepię, Bupu, ale - słuchających...czego??

Ależ nie przepraszaj, czepiasz się najzupełniej słusznie. Doznałam jakiegoś gramatycznego zaćmienia mózgu. Słuchających kogo? czego? muzyki, oczywiście, nie kogo? co? muzykę.

[la_felicja]

Jak kiedyś strzelę jakiegoś byka, to mam nadzieję, że też mnie poprawisz :-)

[marutax]

Możliwe, że działa tutaj relatywizm oceny sytuacji. Czyli MM widzi przeżycia młodzieży, ale interpretuje je przez pryzmat własnej postawy życiowej. Ten problem pokazywało wiele książek i filmów - sytuację, którą dorośli bagatelizują, a która dla dziecka/nastolatka jest dramatem. Pierwsze z brzegu przykłady - filmy "Kolorowe pończochy" czy "Galerianki".
Być może Autorka słyszy o problemach pokolenia wnuków, ale widzi je ze swojej szczególnej perspektywy. W rezultacie mamy młodych bohaterów, którzy reagują na świat (lub są tego uczeni) jak zamożna osoba 70 +, której nie zależy na kontaktach poza "bańką", która ma ustaloną pozycję zawodową, swój mały świat i poczucie bezpieczeństwa, nie ma natomiast głodu życia, ambicji, dalekosiężnych planów, jak również obaw czy kompleksów.

[tt-tka]

Najdobitniej to pokazuje sie przy Jedrusiu - dzieciak ewidentnie ma duzy problem z tym, ze w klasie jest osamotniony i wysmiewany, szuka pomocy u doroslych, a co slyszy ? Olej, wystarczaj sam sobie. Bo dla jego matki i dla jego babki to nie problem, a ze dla niego ? A niech sia sam wychowa i niech starannie sobie pielegnuje poczucie lepszosci.

[marutax]

tt-tka napisała:

> Najdobitniej to pokazuje sie przy Jedrusiu - dzieciak ewidentnie ma duzy proble
> m z tym, ze w klasie jest osamotniony i wysmiewany, szuka pomocy u doroslych, a
> co slyszy ? Olej, wystarczaj sam sobie. Bo dla jego matki i dla jego babki to
> nie problem, a ze dla niego ? A niech sia sam wychowa i niech starannie sobie p
> ielegnuje poczucie lepszosci.
>
Dokładnie. Dla osoby, jaką jest autorka, to właściwe rozwiązanie. Ma pozycję, która jej odpowiada, nie musi o nic walczyć, nie zależy jej na akceptacji ze strony krytyków ani nawiązywaniu kontaktów spoza bańki. W obliczu ataku może po prostu machnąć ręką i stwierdzić "nie to nie, mi to wisi, wasza strata" - całkiem szczerze. I umyka jej, że w przypadku dziecka sytuacja jest inna i wymaga innego podejścia.