matka i corka

[maryna04]

Koncze czytac ksiazke amerykanskiej lingwinistki Deborah Tannen "You're
wearing that? Understanding mothers and daughters in conversation." Autorka
zajmuje sie analiza typowych rozmow matek i corek - krotko mowiac wzajemne
niezrozumienie. Na pewno wkrotce ukaze sie ta ksiazka w jezyku polskim.
Autorka napisala tez (mysle, ze tlumaczona w Polsce) ksiazke - "You just
don't understand" o komunikacji slownej miedzy mezczyznami i kobietami.
Fajnie sie czyta, chociaz moznaby to wszystko udowodnic na znacznie mniejszej
ilosci kartek.

Kazda z nas ma (lub miala) mame, a jak domniemywam wiekszosc ma corke -
dlatego sie rozpisuje. Autorka nie zajmuje sie emocjami i nieporozumieniami
miedzy nastolatkami i matkami, ale porozumiewaniem sie slownym matek i
corek w doroslym wieku. Przytoczane rozmowy dot. mlodych kobiet i ich matek
i dalej, az do autentycznych dialogow powstalych w rozmowach miedzy corkami
50+ i ich matkami. Zreszta ksiazke ta poswieca autorka matce, opisujac, ze
ich zwiazek byl burzliwy. Matka zmarla w 2004r jako 90+ i do konca jej zycia
corka pytala siebie - "co powie na to mama?", chociaz we wczesnym wieku
opuscila dom i ma szczesliwe zycie osobiste i zawodowe.

Najwieksza skarga corek - starych i mlodych jest oczywiscie: "Moja mama
ciagle mnie krytykuje", na to matki odpowiadaja: "Kazde moje slowo corka
bierze za krytyke, a przeciez ja to mowie z milosci". Scenek rodzajowych
przytacza autorka wiele, niektore jak bym ja rozmawiala z moja corka. Nie
tylko przytacza, ale nastepnie analizuje i to jest wielce pouczajace, nawet
jesli ktos uwaza, ze w dziedzinie komunikacji miedzyludzkiej wie wszystko.
Zwiazek matki z corka opiera sie na ciaglych rozmowach, czesto sa one bardzo
osobiste, intymne i jest to spoiwo laczace te tak bliskie sobie kobiety.
Zwiazki z matka w Ameryce czesto sa bardzo bliskie. Ewa Hofman w
ksiazce "Zagubione w przekladzie" pisze o zadziwieniu odwiedzajacych ja w
Stanach Polakach, cos mnie wiecej tak: "Czy Amerykanie maja fiksacje na tle
swoich matek, kazdy w co drugim zdaniu powoluje sie na nia." Od poczatku
pobytu mialam takie samo wrazenie. Na matki i babki powoluje sie kazdy
celebrities w tv, rowniez o nich wtracaja komentatorzy tv w czasie dziennikow
itd.
Autorka podkresla, ze w dzisiejszych czasach matki i corki sa
przyjaciolkami, zreszta matki mowia, ze zyja w znacznie lepszych,
przyjaznych relacjach ze swoimi corkami niz byly ze swoimi matkami. Corki zas
opisuja matki jako swoje najlepsze przyjaciolki. Moze to tylko specyfika
amerykanska - zastrzega sie autorka- na podstawie badan porownawczych
przeprowadzonych z Australia. W badanej probce kazda 12-letnia amerykanska
dziewczynka stwierdzila, ze matka jest jej najlepsza przyjaciolka i ani jedna
australijska. No to starczy tego streszczenia.
Oczywiscie z moja corka jestesmy najlepszymi przyjaciolkami, co nie
przeszkadza, ze ksiazka w zakresie naszej komunikacji slownej dot. w wielu
przypadkach jak najbardziej nas.

[kanoka]

Witaj, Maryno po teksaskich wojażach
Książkę D. Tannen o matkach i córkach, z pewnością kupię i przeczytam
> Najwieksza skarga corek - starych i mlodych jest oczywiscie: "Moja mama
> ciagle mnie krytykuje", na to matki odpowiadaja: "Kazde moje slowo corka
> bierze za krytyke, a przeciez ja to mowie z milosci"
O, to coś jakby o mnie i mojej córce.
Drugą ksiażkę tej autorki, (wyszła w Polsce pod tytułem "Ty nic nie rozumiesz!
kobieta i mężczyzna w rozmowie") nie tylko czytałam, ale nawet mam. Co prawda, z
wiekszością poradników, to już tak jest, że kupujemy, czytamy, przyznajemy
rację(lub nie - autorowi) i....nic się w naszym postępowaniu nie zmienia.
Może czytamy je zbyt późno, kiedy mamy już utrwalone wzorce i schematy
postepowania, może uważamy, że czytajac zaklinamy i zamawiamy swoje problemy i
to juz wystarcza? Cos przeciez zrobiliśmy - przeczytalismy poradnik .To czasem
działa jak psychoterapia.

[mammaja]

Tez chetnie przeczytam te ksiazke, stale zastanawiam sie gdzie jest granica
pomiedzy checia rozsadnego doradzenia, a proba narzucenia wlasnych doswiadczen.
Akceptuje wybory mojej corki,chociaz w dlugim widzeniu ich konsekwencji mam
wiele obaw, czy sa sluszne. Staram sie pomagac, a nie krytykowac - ale wiecie
jak to trudno. Dla mnie mama byla najprawdziejszym autorytetm. Ale najlepsze
uklady mialam z nia kiedy juz sama zostalam mama, a ona byla mi pomoca. Zawsze
mnie wspierala. Mysle, ze to jest najwazniejsze. Poza tym wiele zawdzieczam corce -
wprowadzila mnie w swiat komputerow, namowila na narty po przerwie, jestem
zorientowana w nowosciach w wielu dziedzinach dzieki naszym rozmowom. Ale tez
ciagle jestem jej potrzebna w drobnych sprawach zyciowych. Wlasciwie ciekawa
jestem co o mnie mysli ))))

[skir.dhu]

Zawsze mnie zastanawia na czym mialaby polegac "przyjazn" miedzy mna a moja
corka. Jest bardzo wiele spraw, ktorych z moja corka dzielic nie bede, bo albo
chce Ja chronic, albo zwyczajnie jest Ona za mloda by pewne moje dylematy
zrozumiec (w tym roku skonczymy Ona - 19, ja - 50). Oczywiscie, domyslam sie,
ze i Ona ma swoje tajemnice z bardzo podobnych powodow Ufam Jej i Ona mi
ufa, Ona moze na mnie polegac (i polega) w 100% ale ja w zadnym razie nie
oczekuje od Niej tego, co sama daje. Wrecz przeciwnie - zawsze jestem gotowa
dac wiecej i wziac mniej. Dla mnie to jednak wyklucza przyjazn przez duze "P" -
ten brak wzajemnosci w kwestii kto sie na kim opiera. Mam nadzieje, ze moja
corka kiedys mnie pochowa - nie chce zeby robiac to miala poczucie, ze stracila
i matke, i przyjaciolke. Z przyjaciolkami nich zyje po wiek wiekow
Skir Dhu

[kanoka]

Miałam - tak sądzę - bardzo dobry kontakt ze swoja mamą. Z córka - niezadobry.
Kochamy się mocno, zrobimy dla siebi bardzo dużo, ale nie potrafimy ze sobą
rozmawiać. Porozumieć się.
Tak jak pisze o książce Maryna
"Najwieksza skarga corek - starych i mlodych jest oczywiscie: "Moja mama
ciagle mnie krytykuje", na to matki odpowiadaja: "Kazde moje slowo corka
bierze za krytyke, a przeciez ja to mowie z milosci".
Co ciekawe, z synem nie mam takich problemów. Rozmawiamy, czasem się pokłócimy,
ale nie ma nigdy tego napięcia między nami. Pełnego miłości, i..... wzajemnego
niezrozumienia.....
Kocham ich oboje, ale syna "bezwstrząsowo", a z córką zawsze na wulkanie.
Wzajemne oparcie? Wiadomo, że było asymetrycznie. W literaturze, jest ikona
żydowskiej matki, ale myślę, że matka Polka - wcale nie mniej oddana ani mniej
ofiarna.
A teraz? No cóż, jesteśmy na tym etapie życia, kiedy dzieci już mocno stoją na
własnych nogach i zakładają własne rodziny, a my jeszcze nie wymagamy podpory. I
oby tak jak najdłużej

[kanoka]

nie za dobry?
Sama już nie wiem - razem , czy osobno?
Chyba jednak osobno

[kornikuno]

coz, dwie kobiety pod jednym dachem...to jak bomba atomowa
Nie wiem jak jest byc Matka, wiem natomiast jak jest byc corka, no coz, corka
nie jest byc latwa a i Matka tez! - to tak z perspektywy czasu i wydarzen
zyciowych...

Trudne to okrutnie: bo przeciez Matka chce jak najlepiej!

Mysle ( jako corka), ze to "najlepiej" , to trzeba wybic sobie z glowy!
kazdy uczy sie na swoich wlasnych bledach: moje nie beda nigdy takie same jak
mojej Matki...i nie ma na czym sie uczyc: inne charaktery, zamilowania, inna
osobowosc po prostu!
Podpowiedziec? jak najbardziej; przekonywac? absolutnie nie!

Ale to moje zdanie, bo jednak nie mam "doswiadczenia" jak to wyglada od strony
Matki...
IzaBella

[mantra1]

Bylam cija kiedys na BWBK (Bardzo Waznej Babskiej Konferencji) i gdy juz
skonczyly sie oficjalki, a delegatki miast, wsi i zagranicy zostaly wyprawione
do domow, zostalysmy w skromnym, circa dwudziestoosobowym gronie organizatorek i
wspolpracowniczek, zamowilysmy sobie z pobliskiej knajpy miednice pierogow i
druga salatki, szefowa organizacji z sluzbowej szafki wyciagnela jakies flaszki,
bo akurat byly jej urodziny, porozsiadalysmy sie gdzie kto mogl i zaczelysmy sie
integrowac. Zgadnijcie, jaki byl temat przewodni tej dyskusji w gronie pan
miedzy 30 a 50? Otoz nie chlopy, nie praca, nie dzieci, ani tez nie choroby,
moda czy przepisy kulinarne. Zaczelysmy gadac o naszych matkach i na gadaniu o
matkach po trzech godzinach skonczylysmy bez wyczerpania tematu. Okazalo sie, ze
relacje miedzypokoleniowe sa niezwykle trudne nie tylko z nastoletnimi corkami,
ale chyba jeszcze bardziej skomplikowane sa one miedzy corkami calkiem juz
doroslymi i matkami w starszym wieku. Podobnie, jak Kornik nie wiem, jak to
dziala w druga strone, bo corki nie mam, wiem tylko, ze moje relacje z Mama,
chociaz bardzo sie kochamy nigdy do latwych nie nalezaly. Najpierw byly to proby
urabiania mnie "na obraz i podobienstwo swoje", pozniej, kiedy "urobilam sie"
juz sama (a raczej zycie mnie urobilo) i Mama przekonala sie, ze inaczej niz ona
tez mozna calkiem niezle zyc i, ze to ona popelniala bledy, ktorych mnie udalo
sie uniknac, a ja popelnialam swoje, o ktorych nawet jej sie nie snilo, ze moge
je popelnic, punkt ciezkosci konfliktu przeniosl sie w inne miejsce. Nie bede
sie tu dlugo rozpisywac, o co chodzi, ale mniej wiecej wszystko sprowadza sie do
tego, ze Mama, sama bedac osoba aktywna zawodowo i towarzysko i dowolnie
organizujaca sobie wolny czas oczekuje, iz moje zajecia zawodowe, zycie rodzinne
i towarzyskie zostana podporzadkowane jej harmonogramowi. W praktyce wyglada to
tak, ze gdy akurat w ktorys weekend nie spotyka sie ze swoimi przyjaciolkami,
czy nie jest zajeta to ja powinnam "umilic" jej czas, stawiajac sie w
wyznaczonym dniu i godzinie, nawet jesli jestem umowiona z kim innym, czy chce
zwyczajnie pobyc w domu z menszczyznom. Powinnam miec czas rowniez wtedy, gdy
wypiwszy kawke z przyjaciolka dzwoni do mnie, zeby "pogawedzic" (czytaj: zdac
szczegolowa relacje z rozmowy), kiedy ja akurat mam robote na cito, gosci, czy
przytulanki z chlopem. Od kilkunastu lat nie przyjmuje do wiadomosci, ze
czlowiek pracujacy "na swoim" nie ma wyznaczonych godzin pracy od-do i ze
godzina 22 jest tak samo dobrym czasem na robote, jak kazda inna. Niby
deklaruje, ze to rozumie, ale...dasa sie, a czasami nawet daje do zrozumienia,
ze mi nie wierzy, "bo przeciez wczoraj mowilas, ze nie masz zlecen" ) Taki
uklad, niestety nie dziala w druga strone, Ona ma prawo nie miec czasu, gdy jej
potrzebuje, czy mam ochote sie z nia spotkac.
Mimo wszystko jednak Mama jest dla mnie chyba jedyna osoba, na ktorej moge
polegac w 100%. Ona na mnie tez, chociaz niejednokrotnie dawala wyraz swoim
watpliwosciom, aczkolwiek mysle, ze nigdy tak naprawde jej nie zawiodlam (no,
moze poza faktem, ze nie dalam sie uksztaltowac tak, jakby chciala).
A jednak sie rozpisalam
Wybaczcie.

[maryna04]

Po rozpoczeciu swoim postem tego watku "cos mi sie zacielo" i przez trzy dni
nie ukazal mi sie zaden ciag dalszy, a teraz sie "odcielo" i widze - sa matki
i corki. Jak widac pod kazda szerokoscia, czy dlugoscia geograficzna problem
jest ten sam. Ksiazke ta wyszukala moja corka, kupila i troche poczytala
zdajac mi sprawozdanie przez telefon. W podrozy do Teksasu ja czytalam
szturchajac ja co chwila "o, o - przeczytaj". Jakie to cudowne - "two in one" -
czytamy dwie absolutnie rozne ksiazki. Po czym spytalam, czy moge podkreslac na
zolto to co mnie uderza. Ona na to, ze bedzie to dla niej przykre, bo to bedzie
odbierac wlasnie odwrotnie. No to mowie, ty podkreslaj na zielono - co bedzie z
kolei dla mnie przykre.
Kanoko, z synem jest latwiej - bo ma sie od niego mniejsze oczekiwania (nie w
sprawie "kariery" zyciowej), ale mniej sie o niego obawiamy, mniej
pokrewienstwa plci. Z czasem Ci sie ulozy lepiej - zobaczysz.
S.h. wiek corki 19 lat to jeszcze czas burzy i naporu, wiec trudno okreslic,
czy w zyciu doroslym bedzie Twoje przyjaciolka. Moja corka ostatnio mnie
poinformowala, ze w wieku 16 lat przestala ze mna rozmawiac na jakies dwa lata,
ja ja z kolei poinformowalam, ze tego naprawde nie zauwazylam. Poza tym, jest
to oczywiste, ze te przyjaznie matka - corka nie sa partnerskie i naogol to
matki ciesza sie, ze corki uwazaja je za swoje przyjaciolki nie zadajac
wzajemnosci w wysluchiwaniu tego co naprawde w duszy i ciele gra.
Jak pisze Mantra o swojej mamie - ze mna jest podobnie jak z jej, z tym, ze
jej Mama tez na pewno uwaza (i tak jest), ze ja nie zadrecza swoimi problemami
do konca. Po latach mam "wyuczone", ze moje pretensje powinnam zachowac dla
siebie (co oczywiscie nie zawsze mi sie udaje) - bo wiem, ze ona naprawde nie
ma czasu, kiedy nie "tokuje" ze mna zbyt dlugo. I jeszcze drugie wiem, co jest
bardzo wazne - ze jak jest szczesliwa w zyciu osobistym to mniej dzwoni. W
ogolnosci ona duzo czesciej do mnie dzwoni, bo wtedy jest o.k. w rozmowach. O,
wlasnie ona na pewno dzwoni, bo jeszcze nie dzwonila.... Pogadalysmy, o
czym? Przytocze - nawet dla wlasnej zabawy. Najpierw mi powiedziala, ze
dzwonila (bo boi sie, ze ja przepytam) do tego S... do Warszawy i w dalszym
ciagu ma on wylaczona komorke tak jak nie odpowiada juz dwa tygodnie na e-
maile. Ustalilysmy, ze od jutra przystepujemy same do dzialania - tzn. ja
glownie. Nastepnie omowilysmy jej brata a mojego syna, ze maja klopot z
podnajmujaca ich byle mieszkanie "glupia...i tu padlo przeklenstwo", ktora sama
wpedzila sie w klopoty. Nastepnie omowilam, artykul z Polityki, ze gorzej jest
jak kon sobie naciagnie miesien, niz czlowiek - bo czlowiek jakos sie pozbiera
i jakos bedzie pracowal wczesniej lub pozniej, a kon juz nie. I co z takim
koniem zrobic? I jest to swieta prawda. Omowilysmy tez kolacje towarzyska z
wczoraj, gdzie byly tez dwie panie latynoskie - mama 70+ i corka odpowiednio
mlodsza. Miedzy ktorymi nawet przy najwiekszym "udawaniu" przy stole mniej
iskrzy niz miedzy nami. Po czem omowilysmy sprawe, ze nie nalezy placic
rachunkow naprzod, bo jej kochanie tak zaplacilo i zaden komputer i panienka
(uprzedzenie - stwierdzilam, bo dlaczego panienka) przy nim w City Banku nie sa
w stanie przyjac tego do wiadomosci. Corka sie rozgadala, a mnie ciagnelo do
skonczenia postu, ona niewiele wie, ze ja sie tu udzielam.
Zadzwonil tez wczesniej moj syn, co niekoniecznie zdarza sie codzien, i co
najwazniejsze rozgadal sie, co juz nie zdarza sie prawie wcale. I ja uwazalam,
zeby podtrzymywac rozmowe w interesujacych go sprawach, i bron Boze nie
omawiac swoich. No bo bylam, ze tak powiem zaszczycona tym telefonem.
P.S. Przykladzik z tej ksiazki, ktory posluzyl jako tytul.
Corka przyjechala z wizyta do mamy, ktora mieszka w jakims domu seniora
(osobne mieszkanie, ale jednak jakas wspolnota). Wieczorem wybieraly sie na
kolacje do restauracji na dole budynku. Przed wyjsciem matka obejrzala corke od
stop do glow i rzucila: "Chyba nie masz zamiaru isc tak ubrana", na to corka,
ktorej podnioslo sie cisnienie: "Dlaczego nie, co jest w tym zlego?"
Matka: "No wiesz, tutaj na kolacje ludzie staraja sie ubierac porzadnie".
Corka: "Dlaczego wiecznie masz uwagi na temat mojego ubrania?" Matka: "Ja
tylko pomyslalam, zebys mogla bys sie w cos przebrac".
Matka mogla zwrocic uwage mniej drazliwie, lub wcale. Ale jak by powiedziala
prosto: "przebierz sie bo...." to tez nie byloby najlepiej. Pozostawic corke w
stroju dowolnym? Przeciez matka chciala sie pochwalic elegancka corka, a nie
garkotlukiem, a zreszta moze corka bylaby niezadowolona, kiedy okazaloby sie,
ze jako jedyna wyglada jako ten wspomniany garkotluk.
Autorka nie daje recept, tylko analizuje. Ja osobiscie ze swoja mama nigdy,
nawet jako dziecko nie bylysmy blisko. Ja bylam dziwaczka, ale moze trzeba
bylo starac sie do mnie zblizyc. Nie mialysmy osobistych dialogow - chyba
obydwie przez to wiele stracilysmy z zycia. Nie zmienilo sie to do konca, co
nie przeszkadzalo, ze zarowno ja jak i moje rodzenstwo do konca jej zycia
bylismy dobrymi, troskliwymi dziecmi.

[mammaja]

To sie czyta jak powiesc psychologiczna, Maryno ))))Jestem z uznaniem!

[warum]

Jakos nigdy sie nie zastanawiam nad tym jakie byly relacje matka- corka w
odniesieniu do siebie. Nie bylo zadnej relacji- godnej pamietania.Choc 30 lat
temu byla tylko jedna-odciac sie raz na zawsze.
A mimo to uwazam sie za dobra matke. I mimo wszystkich zgrzytow na lini
ja-dzieci- chyba / bo mowie tu przeciez tylko za siebie/ sie kochamy, a one
wiedza,ze mimo nieakceptowalnej przez nie, mojej szczerosci do bolu w ocenach -
moga na mnie polegac. One tez mnie glosno i bezposrednio krytykujabo ja, jak
ta cnota.... co sie o wladze nie boi, pozwalam.
Mam nastoletnia corke. Zgrzyty byly na kazdym krokuod urodzenia, w miare /jej
oczywiscie!/ starzenia jakos obie lagodniejemy. Bo charakterna jak ja/ lecz
bardziej zawzieta/. I czesto byly starcia - kto ustapi. Poczawszy od
podstawowego "w co sie ma / powinna ubrac" . Nawiazujac-wstawka: nie zapomne
jak majac ze 4-5lat- dowiedziala sie,ze beda robione "zdjecia" w przedszkolu.
Przygotowalam jej stroj/ wg mnie elegancki jak na taka pamiatkowa okazje, a moja
harda pociecha wziela do worka niebieski kapelusz/ oklejony karbowana bibulka z
jakiejs zabawy choinkowej/ i ukochany domowy blue sweterek/ zuzyty co nieco/.
I sie samodzielnie przebrala -juz w przedszkolu! Fotograf uwiecznil pieknie -
jej zdecydowanie i sile charakteru ,na profilu jej buzki- ten portret/ naprawde
swietne zdjecie z doskonalym oswietleniem i gra polcieni/ oddaje cala moja corke.
Generalnie uwazam,ze sa okresy w zyciu, kiedy klotni w relacji matka-corka nie
da sie uniknac /dla dobra wzajemnego/hormony, miloscie,rozstania/. Bo
najwazniejsze jest okazanie / w miare cywilizowanie/ emocji i tego co jest dla
nas wazne, wtedy nie ma problemu wzajemnego niezrozumienia. Ale....to wieka
sztuka- probowac zrozumiec dziecie , jak ono sie "zapiera" i wszystko chce po
swojemu
Sensowny dystans do problemow i wiara,ze ono to wie,ze my je i tak bedziemy
kochac. Wtedy moze nie zbladzi...czego sobie i innym posiadaczom niedoroslych
jeszcze pociech zycze. Dorosle... niech zyja swoim / szczesliwym ale i byc moze
pelnym potkniec /zyciem.

[jan.kran]

Ja z moją Mamą miałam poprawne stosunki. Ona była bardzo konserwatywna a ja
szybko jak mi się wydawało wyszłam spod Jej skrzydeł.
Jednak było to przekonanie fałszywe jak teraz widzę z perspektywy czasu.
Gdybym kierowała się własnym rozumem i intuicją byłoby mi znacznie łatwiej w życiu.
Najlepiej rozumiałam się z Nią kiedy moje dzeci były małe, bardzo dużo mi
pomogła i była świetną Babcią.
Teraz jest stara , schorowana a ja nie mogę Jej za bardzo pomóc . Trudno, mam
ten komfort że moi Bracia opiekują się Nią znakomicie i mogą na Nich liczyc.
Moim największym marzeniem jest to żeby dożyła jak naprawdę stanę na nogi.
Szanse na to są nikłe... ale nie tracę nadziei.

Z moją córką mam kontakt bdb i to nie jest moje zdanie tylko Jej.
Nie szukam w Niej przyjaciółki i powierniczki ale gadamy codziennie minimum
godzinę, od kiedy jesienią wyjechała. Czasem dwie
Staram się trzymać rękę na pulsie Jej życia. Podziwiam Ją i wkurza mnie
równocześnie . Czuje się winna za Jej problemy i próbuję wyprostowac ścieżki Jej
życia.
Jest świetnyn człowiekiem , mądra ,przebojowa , inteligentna , nadwrażliwa.
Zobaczymy co z Niej wyrośnie...
Kran

[kanoka]

> Kanoko, z synem jest latwiej - bo ma sie od niego mniejsze oczekiwania (nie w
> sprawie "kariery" zyciowej), ale mniej sie o niego obawiamy, mniej
> pokrewienstwa plci.
Wiesz, że to chyba tak jest...
Może więć przyszłość pokaże, że masz rację i wówczas, gdy piszesz dalej:
>Z czasem Ci sie ulozy lepiej - zobaczysz.
Pozdrawiam

[popaye]

To jest watek w ktorym syn/maz/ojciec nie bardzo powinni sie wypowiadac bo ich
doswiadczenia maga byc tylko przekazem subiektywnych obserwacji
gdy Opatrznosc pozbawila ich mozliwosci widzenia wiekszosci barw w przebogatym
spektrum odbioru wrazen i hierarchii spraw waznych w kobiecym Swiecie odczuc,
uczuc i interesow.
Z wlasnych obserwacji moge tylko przyznac sie do zupelnego niezrozumienia
zasad (dla mezczyzny przewidywalnych) funkcjonowania
ukladu tak roznych (charakterem, reakcjami i zachowaniem) kobiet jak
moja dorosla juz dawno corka i jej matka a moja zona.
Z jednej strony radykalnie rozne podejscie do wiekszosci typowych problemow
codziennosci, zycia rodzinnego, metod wychowania dzieci
a... nawet gustow, smaku, upodoban i zainteresowan polaczone jednoczesnie z
niespotykanym u mezczyzn obustronnym zaufaniem i bliskoscia polaczona z
intymnoscia wyznan i zwierzen.

Niezbyt sobie wyobrazam takie uklady ojca z synem bo.... wiekszosc "problemow"
kobiecych w meskich ukladach rodzinnych nie istnieje
albo obydwie strony (ojciec-syn/ziec) nie uwazaja ich za szczegolnie wazne czy
dominujace we wzajemnych stosunkach.

Co dla nas, mezczyzn - wazne, zapewne nie jest rowniez bez znaczenia
w stosunkach matka-corka ale, hmmm...... momentalne nastroje, humory czy
jednostkowo nieopacznie wypowiedziane slowa lub uczynione gesty.....

Nie na darmo, pomiedzy kolejnym drinkiem czy kieliszkiem wodki panowie (miedzy
soba!) kwituja wiekszosc tych "problemow" jako ... babskie fanaberie .