Nie potrafię się cieszyć

[lumena2]

W kwietniu ubiegłego roku, po wielu latach starań i leczenia urodziłam swój Cud.
Kochałam ją jak jeszcze nie było Jej w moim brzuchu. Teraz kiedy jest, jest
moim snem wyśniony, marzeniem spełnionym. Kocham ja bezgraniczne, jak patrzę
na Nią jaka jest piękna, mądra i uśmiechnięta, to płaczę ze szczęścia.
W zeszłym tygodniu okazało się, że jestem ponownie w ciąży. Jak na razie nie
potrafię się tym faktem cieszyć, a jedynie chodzę i płaczą, bo myślę, że moja
córeczka będzie zazdrosna, będzie się czuła odepchnięta. A ja nie wiem czy
jestem w stanie pokochać drugie dziecko, bo całą swoją miłość chciałam oddać
mojej jedynaczce. Czuję,że potrzebna jest mi porada psychologa, bo sobie nie
radzę. Na razie nie chcę kochać innych dzieci, chcę kochać tylko Ją.

[lazania3]

ojejej,jakbym widziała siebie sprzed dwóch lat i mimo,że druga dzidzia była
planowana miałam podobne obawy jak Ty,uważam,że niepotrzebnie się
zamartwiasz,ponieważ dałaś swojej ukochanej córeczce najpiękniejszy i największy
prezent siostrę lub brata,Twoje serce jet z pewnością takie wielkie,że pomieści
wiele miłości dla dwojga,napisałaś" całą miłość chciałam oddać jedynaczce" nie
obraż się ale trochę tego nie rozumiem, wydaje mi się,przez takie podejście do
sprawy mogłabyś skrzywdzić swoje dziecko,teraz jesteś w szoku,ale jak poczujesz
ruchy dzidziusia,to Twoje nastawienie do niego się zmieni,zobaczysz kiedyś jak
Twoje dzieci się kochają,bawią,psocą,nie wyobrażają życia bez siebie,to będziesz
się cieszyć,że Twoja córeczka nie jest jedynaczką,głowa do góry,pozdrowienia.

[lumena2]

Dziękuje Ci lazania3 za słowa otuchy. Takich słów mi teraz potrzeba. Ja też
myślę, że to dzieciątko kiedyś pokocham i że moja córeczka również.

[lazania3]

pokochacie tego maluszka tak,że nawet życia nie będzie sobie bez niego,niej
wyobrażać,gwarantuje Ci to,jak sama pisałaś Twoja córeczka daje CI wiele
szczęście, to pomyśl sobie,że teraz tego szczęścia będziesz miała jeszcze
więcej,bo razy dwa,trzymaj sie dziewczyno i ciesz,że jesteś w ciąży,bo tak czy
siak teraz nie wolno Ci się smucić i stresować,pozdrowienia.

[malabru]

Nic dodać, nic ująć lazania3 to pięknie napisała!
Polecam Ci jeszcze lekturę tego wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=26619&w=28147863&a=28147863

[benignusia]

ps ja tez mam córke z kwietnia 2006

[benignusia]

my razem zdecydowaliśmy ze chcemy małą różnice,tzn półtorej roku.zaszłam w drugą
ciąże ,jak zrobiłam test....zaczęłam być na siebie zła!!i jak patrzałam na moją
Emilke to ryć mi sie chciało!!bo nie wyobrazałam sobie ze ktoś jeszcze
bedzie,bede kogoś jeszcze kochać,przeciez to emilka jest najpiekniejsza,cudownie
sie tuli,i wogóle jest naszym najwiekszym szczesciem.....takie myśli mnie
nachodziły-choć decyzja świadoma i chieliśmy drugą córe dla niej!!a we mnie
takie uczucia.....
teraz jestem w 14 tyg,brzuch sie powiększa,byliśmy na usg
prenatalnym,widzieliśmy drugie bobo,rece nogi nosek...już przyzwyczaiłam sie do
tej myśli,myśle jak to bedzie,wybieramy imie,ale...dalej dziwnie sie czuje z tym
wszystkim,i najbardziej sie martwie ze bede musiała iść do szpitalla zeby
urodzić!!a co z emilką??/jak wytrzymie noc bezemnie...??cały nasz świat kreci
sie wokół niej....tak bardzo ją kocham,i pokocham drugie-bynajmniej tak powinno
byc....

[magdulichaa]

Oj jak ja dobrze znam to uczucie, z jednej strony radość a z drugiej złość na
siebie, jak ja mogłam pozwolić na to by mieć drugie dziecko, a co z Magdzią? Jak
podzielę ta miłość i wszystko z tym z wiązane, przecież to ona jest
najważniejsza, jak zniesie rozstanie za mną itd, itd, itd, rozstanie zniosła
doskonale z babciami, braciszka przywitała wspaniale, ale powiem wam, że chyba
jednak bardziej kocham córkę od syna, naprawdę, wiem, że to brzmi niedorzecznie
ale tak faktycznie jest, może nie bardziej ale bardziej dojrzale, sama nie wiem.
W każdym razie oboje ich kocham nad życie, a wszystkie moje obawy zupełnie się
nie sprawdziły!

[kakuba]

na razie mam tylko jedno dziecko, a zaglądam na to forum bo myslimy o drugim

jak miała przyjśc na świat nasza córeczka to mój mąż sie martwił, jak on teraz
będzie nas kochał
ja mu mówiłam, ze miłośc sie mnoży, a on potrafił sobie wyobrazić tylko, ze sie
dzieli
dzis córeczka ma roczek a mąż... cóż... przyznał mi racje, ze miłośc jednak się
mnoży... i tak napewno bedzie z naszym kolejnym planowanym dzieckiem
czego i Tobie życzę

[lumena2]

Dziewczyny, tak bardzo sie cieszę, że jest to forum, że można sobie pogadać jak
z nikim innym.
Myślę, że z każdym dniem będzie lepiej i nauczę się kochać moje nowe dziecko.
Tak jak powiedziała kakuba miłość się mnoży a nie dzieli.
Mama nadzieję, że tak będzie również ze mną.

[anaj75]

Takie odczucia jak Twoje nie są mi obce. Do tego mój starszy synek to
nadwrażliwiec, bardzo ze mną związany. Okazało się, że bycie bratem wiele go
nauczyło, korzystnie na niego wpłynęło. Podejrzewam, że gdyby nie młodsze
dziecię, to starszego bym zagłaskała na śmierć;P
Obaj żyć bez siebie nie mogą, gdy jeden zniknie z pola widzenia, to drugi go
szuka. Owszem i do starć dochodzi ale widzę, że rodzeństwo to fajny prezent dla
malucha
A sobie po prostu daj czas Bez obaw nauczysz się kochać, choć pewnie bedzie
to trochę inna miłość, bo wszak każde dziecko jest indywidualnością, ale równie
mocna

[creolka]

teraz bedziesz miala w domu jeszcze więcej miłości a ta mała istotka która
nosisz pod sercem jest najpiekniejszym darem jaki możesz dac swojej córeczce

[justkami]

Jestem mamą 11-miesięcznego chłopca. Od 3 dni wiem, że w brzuchu mam drugą małą
istotkę (może nie tylko jedną). Jeszcze nie ochłonęłam z wrażenia. Zawsze
marzyliśmy o trójce dzieci. Mam 34 lata, więc zegar biologiczny tyka. A teraz
nie przestaję się martwić i myśleć co to będzie. Nie o miłość do dzieci - bo
tej mamy wiele, nie o cierpliwość, czy wytrzymałość, bo to też mamy. Ale o
pracę i finanse. Jeżdżę na szkolenia i właśnie miałam zmienić stanowisko - a
teraz chyba nic z tego. Moja firma w przyszłym roku łączy się z inną i pewnie
matki na macierzyńskim nie będa chcieli zatrudnić. Nie wiem, co będzie, ale
wiem,że najważniejsza jest miłość i wzajemne wsparcie. Pozdrawiam wszystkie
mamy w podobnej sytuacji.
[e-mail]

[monika_oli]

Nie martw sie o pracę - na pewno wszystko dobrze się ułoży, MUSI!!! Ja po
urodzeniu młodszej córeczki także zostałam na zawodowym lodzie. Jednak jak mówi
mądre przysłowie - nie ma tego złego co na dobre nie wyjdzie - po tym jak się
dowiedziałam, że po 10 latach pracy w firmie nie przedłużają mi umowy i na moje
miejsce zatrudniają inną osobę, po trzydniowym totalnym załamaniu, nową (lepiej
płatną!) pracę znalazłam w ciągu dwóch tygodni od wysłania pierwszej aplikacji.
Teraz niestety sytuacja w firmie zrobiła się mocno napięta a decyzje
podejmowane przez szefa są bardzo dziwne, tak więc bardzo intensywnie szukam
czegoś innego i muszę przyznać, że w wielu firmach słyszałam już tekst, że
dzieki temu iż mam ustabilizowaną sytuację rodzinną - męża i dzieci, to mam w
procesie rekrutacji większe szanse, niż inni gdyż potencjalny praodawca
najbardziej obawia sie tego, że pracownica po kilku/kilkunastu miesiącach
pójdzie mu na urlop macieżyński.

Wracając do głównego tematu wątku, to mnie także (choć moja druga ciaża była
planowana i wyczekiwana kilka miesięcy) nie ominął paraliżujący czasem lęk o to
jak to będzie kiedy urodzi się maluszek. Na początku ciąży zamiast cieszyć sie
tym stanem częściej płakałam z jego powodu. Na szczęście życie z czasem
rozwiało wszystkie moje obawy, czego i Wam życzę z całego serca

Pozdrawiam ciepło
m.

[nelles]

GRATULACJE! To masz niebywałe szczęście: zdarzył Ci się cud po raz drugi!

Rozumiem co czujesz bo ja też byłam w szoku przy drugiej ciąży. Mieliśmy się
starać za 3 miesiące a dzidzia pojawiła się wcześniej. Było mi bardzo przykro
mimo, że szybko chciałam mieć drugie dziecko.
Tak samo patrzyłam na mojego synka i płakałam, płakałam, płakałam. Martwiłam się
że będzie taki malutki jak urodzi mu sie rodzeństwo. że tak bardzo mnie
potrzebuje a ja będę musiała swój czas podzielić między dwoje dzieci.
Teraz widzę że posiadanie rodzeństwa wychodzi mu tylko na dobre, braciszka
przyjął cudownie. Od samego początku całuje go, przytula się do niego. A teraz
wbrew pozorom nie potrzbuje mnie aż tak bardzo, jest już dosyć samodzielny (a na
pewno bardziej samodzielny niż rówieśnicy).
Posiadanie dówjki (i pewnie więcej) jest naprawdę wielkim szczęściem.

Daj sobie trochę czasu. Popłacz jeśli tego potrzebujesz. Daj upust swoim emocjom
a z czasem się wyciszysz i zaczniesz cieszyć się tym cudownym stanem.
Pozdrowienia))