Tejkowski w Oświęcimiu

[brak_nadziei]

W 1996r. wojewoda bielsko - bialski zezwolił organizacji B. Tejkowskiego
na demonstrację przed obozem w Oświęcimiu. Faszystowska demonstracja wywołała
oburzenie w demokratycznym świecie i zaszkodziła Polsce.
SLD - owski wojewoda Marek Trombski tłumaczył,że nie wiedział,iż organizacja,
która wystąpiła o zezwolenie,to Tejkowski. Premier Cimoszewicz
niekompetentnego,nieodpowiedzialnego wojewody nie zdymisjonował (udzielił mu
nagany). M. Trombski do dziś jest czynnym politykiem SLD.

gwoli ścisłości to Trombski działa w PD-d.pl

[alfa1234]

do której przeszedł z SLD i kandydował w 2005 do Senatu

A to ciekawe

[janbezziemi]

Zyd Tejkowski w obozie oswiecimskim? Ciekawe...

[ossey]

A co tam robi Tejkowski?

[alistair-p]

Obóz chyba nie jest czynny?

[tylko_smutek]

Demonstrował,bo dostał pozwolenie od lewicowego wojewody.

[s.berkowicz]

Heil Hitler w Auschwitz 1996

W dniu 6 kwietnia 1996 roku Polska Organizacja Narodowa pod kierownictwem
Bolesława Tejkowskiego przeprowadziła nazistowską manifestację na terenie obozu
w Oświęcimiu. Do manifestacji doszło pomimo odmownej decyzji kierownictwa Muzeum
Auschwitz-Birkenau oraz władz miasta Oświęcimia. Zakazy zostały uchylone przez
wojewodę bielskiego Marka Trombskiego, funkcjonariusza SdRP. Wojewoda twierdził,
że “uległ naciskom narodowców, którzy zagrozili, że w razie odmowy może dojść do
manifestacji 16 bm., kiedy w Oświęcimiu odbywać się będzie Marsz Żywych,
upamiętniający Holocaust.” “Opierając się na ustawie o zgromadzeniach nie mógł
podjąć innej decyzji, gdyż według jego wiedzy PWN-PSN jest partią działającą
legalnie.” (“Rzeczpospolita” z dnia 10 kwietnia 1996 r.) Wypowiedzi wojewody
były w sposób oczywisty kłamliwe. Jako zwierzchnik władz policyjnych w
województwie i osoba urzędowo odpowiedzialna za światowe miejsce pamięci, którym
jest Muzeum Auschwitz-Birkenau, na groźbę ataku na młodzież żydowską miał
obowiązek zareagować przez użycie sił policyjnych i prokuratury, a nie przez
udzielenie zezwolenia na manifestację.

Działając wbrew swym obowiązkom, oraz wbrew ustawie o zgromadzeniach,
bezpodstawnie uchylił decyzję kierownictwa muzeum i władz miasta Oświęcimia.

Decyzji tej z całą pewnością nie mógł podjąć samodzielnie. Ponieważ z góry
wiadomo było, że przeforsowana przez władze administracyjne manifestacja
nazistowska w KL Auschwitz wzbudzi protesty i potępienie na całym świecie, i
ponieważ jego działanie miało charakter bezprawny wobec jedynie legalnych
decyzji kierownictwa Muzeum i władz miasta Oświęcimia, więc wojewoda Trombski
musiał decyzję tę uzgodnić i uzyskać dla niej poparcie ze strony Leszka Millera,
który był w tym czasie jego zwierzchnikiem służbowym jako minister, szef Urzędu
Rady Ministrów, oraz zwierzchnikiem partyjnym w SdRP.

Należy uznać, że o działaniach na rzecz udzielenia pomocy w organizowaniu
nazistowskiej manifestacji w Muzeum Auschwitz-Birkenau poinformowany był i
wyraził na nią zgodę prezydent Aleksander Kwaśniewski. Kwaśniewski prowadził w
tym czasie aktywną politykę wobec środowisk żydowskich i robił to przy pomocy
osób doświadczonych w organizowaniu prowokacji antysemickich - komunistycznych
funkcjonariuszy PZPR i Służby Bezpieczeństwa. Gdyby Kwaśniewski nie wiedział i
nie akceptował prowokacji z nazistowskim marszem w Auschwitz, to musiałby,
chociażby pod presją środowisk żydowskich, zażądać dymisji Millera i Trombskiego
i publicznie ich napiętnować.

Wszyscy organizatorzy antypolskiej prowokacji w obozie Auschwitz mieli
świadomość, kim jest “wódz narodowców”, gdyż Tejkowski był dawnym
funkcjonariuszem PZPR i agentem SB. Tejkowski rok wcześniej został skazany na
osiem miesięcy więzienia, w zawieszeniu na dwa lata, za nawoływanie do waśni
narodowych. (W cztery miesiące po prowokacji w Auschwitz, w sierpniu 1996 roku,
Tejkowski stanął znowu przed sądem za nawoływanie do waśni narodowościowych w
ulotkach rozpowszechnianych w Warszawie. Mimo działania w warunkach recydywy,
sąd umorzył postępowanie ze względu na znikome /sic!/ społecznie
niebezpieczeństwo czynu.)

W tych warunkach udzielenie mu zgody na demonstrację w Muzeum Auschwitz musi być
traktowane jako w pełni świadome i bezpośrednie działanie na szkodę państwa i
narodu polskiego.

Z drugiej strony zadziwiająco zachowały się środowiska żydowskie. Na początku
pojawiły się gwałtowne protesty, żądania dymisji osób odpowiedzialnych i doszło
nawet do wrzucenia bomby na teren ambasady polskiej w Rzymie. Szybko jednak
nastąpiło całkowite wyciszenie tych protestów i zaprzestanie akcji. Wskazuje to
na zawarcie poufnego porozumienia między postkomunistami, a liderami organizacji
żydowskich. Potwierdzeniem tego może być historia działań organizacji żydowskich
w sprawie księdza Jankowskiego Bowiem trochę wcześniej samo milczenie Lecha
Wałęsy wobec mniej radykalnego wystąpienia księdza podczas kazania w kościele
św. Brygidy, wywołało interwencję Białego Domu, z groźbą odwołania oficjalnego
spotkania Clintona z Wałęsą.

Gdyby, w przypadku marszu skinów w Auschwitz, nie było porozumienia między
środowiskami żydowskimi, a postkomunistami, to doszłoby do zastosowania sankcji
dużo surowszych, niż wobec austriackiego polityka Jorga Heidera, gdy zastosowano
bojkot międzynarodowy. Skoro za skandal w Auschwitz nie zapłacili postkomuniści,
to oznacza, że umówiona została zapłata przez polskie społeczeństwo.

Sprowokowanie nazistowskiej manifestacji w Muzeum Auschwitz okazało się
najwybitniejszym aktem propagandy antypolskiej od czasu pogromu kieleckiego w
1946 roku i zostało po 50 latach odczytane przez światową opinię publiczną jako
naoczne, pełne potwierdzenie polskiej winy za ten pogrom, oraz dowód trwania
zdziczenia moralnego Polaków do chwili obecnej.

Prowokacja została zorganizowana w sposób precyzyjny, dzięki czemu wokół skinów
był obecny tłum odpowiednio wcześnie zawiadomionych dziennikarzy prasy i
telewizji z całego świata. Utrwalony przez nich obraz najbardziej jaskrawego,
symbolicznego i ohydnego aktu zbezczeszczenia przez Polaków miejsca świętego dla
całej ludzkości, stał się materiałem filmowym stale rozpowszechnianym przez
telewizje na całym świecie.

Dzięki temu obraz młodego Polaka podnoszącego rękę w geście nazistowskiego
pozdrowienia pod bramą obozową z napisem “Arbeit macht frei” został
zaprezentowany światowej opinii publicznej jako symbol współczesnej Polski.
Zapewne nigdy żadna inna wiadomość o Polsce - z wyjątkiem może wyboru i dokonań
Jana Pawła II oraz Solidarności - nie dotarła do tak szerokiego kręgu odbiorców.

Ta antypolska prowokacja posłużyła do tego samego celu, który od roku 1944
realizowały komunistyczne władze PRL, działające na polecenie władz Rosji
sowieckiej. Tym celem było przedstawienie za granicą możliwie negatywnej opinii
o Polakach, którzy “pozostają narodem ciemnym i ksenofobicznym”, i wobec którego
dawniej komunistyczna, a obecnie socjaldemokratyczna lewica ma zadania
poskramiające i cywilizujące.

www.glos.com.pl/Archiwum_nowe/Rok%202006/027/Temat_tygodnia.html