Sanacja państwa

[Gość: Roman]

Kryzys państwa, z jakim mamy do czynienia w czasie rządów postkomunistów,
sięgnął dna. Od czasów ujawnienia afery Rywina doniesienia o korupcji
podawane są przez media niemal każdego dnia. Poparcie dla rządu spadło do
nienotowanych dotąd niskich poziomów. Zachodzi pytanie, czy korupcja na taką
skalę to zjawisko dzisiejsze, czy dzisiaj ujawniane są tylko patologie od
dawna goszczące w polskim życiu państwowym?
Wydaje się, że nieprzypadkowo afera Rywina stała się sygnałem zwrotnym w
ujawnianiu przypadków korupcji. Do tego momentu media skupiały się przede
wszystkim na atakowaniu prawicy. Jakby echem powtarzano słowa premiera
Millera, że AWS była największą patologią polityki polskiej; że SLD ma
program, ma kadry i będzie rządzić sprawnie. Wydaje się, że afera Rywina jest
symbolicznym końcem czegoś, co powszechnie określa się mianem układu
Okrągłego Stołu. Pamiętajmy, że sprawę Rywina ujawnił jeden z głównych
architektów porozumienia "Solidarności" z komunistami - Adam Michnik.
Uderzenie w Rywina to uderzenie w ogromny blok interesów różnych grup
postkomunistów. Doskonale pokazały to prace sejmowej komisji śledczej. Za
sprawą tą kryją się przedziwne układy w telewizji publicznej, w Krajowej
Radzie Radiofonii i Telewizji, a dalej w różnych kręgach finansowych. Zatem
Michnik dał sygnał końca ładu Okrągłego Stołu. Uderzając w układ, "Gazeta
Wyborcza" ogłosiła się główną siłą walczącą z korupcją w Polsce.
Spróbujmy przeprowadzić mały eksperyment myślowy. Ponieważ w życiu polskim
nawarstwiło się dziś dużo mafijnych wręcz afer, umówmy się, że nie będziemy
ich rozliczać, że nie będziemy urządzać "polowania na czarownice". Oddzielimy
przeszłość "grubą kreską" i zaczniemy życie od nowa. Na taki postulat wszyscy
krzyknęliby, że to idiotyczne, że tak nie można budować sprawiedliwego życia
w państwie. Pierwsza ogłosiłaby to walcząca dziś z korupcją "Gazeta
Wyborcza". Ale czyż nie tego samego dokonano w 1989 r.? Wszak w ówczesnym
państwie mieliśmy do czynienia z niewiarygodną wręcz patologią. Przestępcy
znajdowali się na szczytach życia państwowego. Prześladowcy
antykomunistycznego podziemia, różni ubecy, esbecy, ormowcy itp. cieszyli się
najwyższymi przywilejami. W sferze gospodarczej to samo. Dokonano
patologicznego uwłaszczenia nomenklatury za czasów rządów Mieczysława
Rakowskiego. Ci nowo uwłaszczeni mieli mafijne wręcz powiązania ze światem
polityki. I cóż na to ówczesna "opozycja"? Ogłosiła "grubą kreskę".

cd

[Gość: Roman]

Dzisiejszy kryzys państwa to nic innego jak efekt tamtej decyzji. Bo
nieosądzone przestępstwo mści się w życiu społecznym. Zostawiono w polityce i w
biznesie mafijne układy w imię iluzorycznego porozumienia. Od czci i wiary
odsądzono wszystkich, którzy się temu przeciwstawiali. Nazywano ich oszołomami,
ciemniakami, ksenofobami. Tymczasem okazało się, że ci "polujący na czarownice"
mieli rację. Bo wcale nie chodziło o to, by na postkomunistach się mścić.
Chodziło z jednej strony o elementarną sprawiedliwość, z drugiej - o rozbicie
układów przestępczych z czasów PRL. Ich zakonserwowanie wprowadziło III
Rzeczpospolitą w ogromny wewnętrzny kryzys. Ktoś powie, że przecież korupcja
nie tylko dotknęła postkomunistów, z AWS było to samo. Oczywiście, że tzw.
kręgi prawicowe również zostały przeżarte korupcją. Tylko pamiętajmy, że był to
wynik z jednej strony braku w tym środowisku pozytywnej selekcji (przykładowo
brak sensownej lustracji), z drugiej zasadniczo ludzie ulegają demoralizacji w
kraju, w którym dobrze się mają wielcy przestępcy. A wielkimi, publicznie
znanymi przestępcami byli ludzie z elity komunistycznej czasów PRL.
Nieosądzenie tamtych rządów, tamtych zbrodni i kradzieży doprowadziło do
ogromnej demoralizacji społeczeństwa. Przestępstwo nieukarane demoralizuje
ludzi - o tym trzeba pamiętać na przyszłość. Zatem gdy dzisiaj
środowisko "Gazety Wyborczej" mieni się prekursorem walki z korupcją, niech
przypomni sobie swój grzech pierworodny, grzech "grubej kreski", który
popełniono w 1989 r. Jego skutki odczuwamy dziś z całą mocą.
Pozostaje pytanie o los obozu eseldowskiego w obecnej sytuacji. Otóż nikt nie
zaprzeczy, że znajduje się on w ogromnej zapaści. Miller, choćby bardzo chciał,
nie jest w stanie powstrzymać kolejnych afer korupcyjnych. Naturą tego
środowiska jest działanie w układach patologicznych, jak zatem można oczekiwać,
by się ono oczyściło. Premier jest więc skazany na kolejne afery, pętla wokół
jego szyi coraz bardziej się zaciska. Sam Miller staje się politykiem ogromnie
niepopularnym w kraju. Jego mimo wszystko silna pozycja wewnątrz SLD może
doprowadzić tę partię do totalnego upadku. I tak dokona się w sposób naturalny
to, co powinno mieć miejsce już w 1989 r. - trwałe odsunięcie postkomunistów od
steru rządów w Polsce. Trzeba to zrobić nie tyle szybko, co definitywnie. W
przeciwnym razie nie skończy się patologia polskiego życia państwowego. Jest to
bardzo możliwe, ale potrzebna jest realna alternatywa - ludzie uczciwi,
stanowiący fundament nowej elity państwowej zdolnej wziąć odpowiedzialność za
Polskę. Problemem numer jeden nie jest dziś odsunięcie SLD od władzy. To się
dokona prędzej czy później. Problemem jest nowa kadra. Bez intensywnej pracy
środowisk narodowych nad jej stworzeniem nie będzie żadnej sanacji państwa.
Powstanie jeszcze większa patologia od tej obserwowanej dzisiaj. Doskonałym
tego przykładem jest Samoobrona, struktura polityczna o radykalnych, narodowych
hasłach i w wielu wypadkach patologicznych kadrach. Rzucenie Polaków w kierunku
takiej alternatywy byłoby nieopisanym dramatem i gigantycznym paradoksem losu.
Mieczysław Ryba

[Gość: Elzbieta]

www.polska-zbrojna.pl/dyskusja/read.php3?num=1&id=42185&loc=0&thread=42185