Wildstein "autorytet" donosił na kolegów

[titanic66]

we Francji w latach 80 tych pan Bronek donosił na pracujących tam ludzi
powiązanych z dawną opozycją.
M.in.dlatego Daniel Olbrychski w programie tvn nie podał mu ręki

[kazik.k]

to tylko karierowicz i smiec!nic wiecej!

[doc.holliday]

kazik.k napisał:

> to tylko karierowicz i smiec!nic wiecej!

No nie. Teraz będzie kolegą Tomasza Lisa w TVP.

[440417mz]

Podobno w Krakowie to;walczył; z milicją,a w Paryżu współpracował(kapował) z
flikami.Ciekawa optyka opozycjonisty(?).Ciekawe że nie urzeczywistnił swej
grożby podania(znów)D Olbrychskiego do sądu.

[t-800]

Na Ketmana z "GW"?

Za to Olbrychski Niesiołowskiemu może podać rękę

[1normalnyczlowiek]

titanic66 napisał:
> M.in.dlatego Daniel Olbrychski w programie tvn nie podał mu ręki


---> "Większość teczek dotyczących Niesiołowskiego zniszczono. Nie ma dokumentów z lat osiemdziesiątych i siedemdziesiątych, oprócz akt sądowych z procesu Ruchu, które poznał wcześniej. SB dokładnie "wyczyściła" dokumenty na jego temat, gdy w 1989 roku znalazł się w Sejmie jako poseł Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Wtedy, w czasie powstawania rządu Mazowieckiego, zacierano ślady."
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_021026/plus_minus_a_7.html

Olbrychski slowa odszczekal i ugode w sadzie

[frau_pranajtis1]

podpisal. Nie pluj na Bronka cienki bolku!

Nic nie odszczakał. Szczekał Wildsten:

[doc.holliday]

ARRET Nr 646 R.G.: 6177/88 WILDSTEIN Bronisiaw C/ASSOCIATION KONTAKT

To numer sprawy apelacyjnej, którą wniósł Bronisław Wildstein w 1988 r. do Cour
d’Appel de Versailles (sądu apelacyjnego). Sprawa ta zaczęła się wcześniej w
Boulogne-Billancourt przed conseil de prud’hommes – sądem pracy – z którego
wyrokiem Wildstein się nie zgodził.
Teraz, 17 lat później, Wildstein wniósł do sądu pozew o zniesławienie przeciwko
Danielowi Olbrychskiemu. Chodzi o wypowiedź artysty podczas dyskusji
telewizyjnej w czwartek, 3 lutego (Polsat). Oto jej fragment, według stenogramu:
OLBRYCHSKI: – On [Wildstein] tego nie zrobił z pobudek obywatelskich czy
szalenie patriotycznych, tylko żeby się wylansować w mediach, co jest częstym
kompleksem wielu ludzi, którzy są mało wylansowani...
LIS: – Bardzo niskie pobudki przypisuje pan człowiekowi, który akurat w walce o
wolność i o prawdę w Polsce trochę czasu spędził...
WILDSTEIN: – To insynuacja, proszę skończyć, co pan zaczął.
OLBRYCHSKI: – Dlatego publicznie, przy pohukiwaniu tutaj części widowni,
uniknąłem uściśnięcia ręki panu
Wildsteinowi, ponieważ emigracja polityczno-zawodowa po stanie wojennym w
Paryżu, po ‘86 wydaje mi się, wtedy był ten proces przeciwko Mirosławowi
Chojeckiemu, z powodu pana donosów na Chojeckiego, że zatrudnia na czarno
niektórych Polaków... Od tego czasu wielu ludzi na emigracji unikało kontaktów z
panem. Rozumiem, że chciał się pan przypodobać władzom francuskim, bo wszyscy
nie mieliśmy tam lekkiego życia, ale ten proces, gdyby go Mirek przegrał,
rzuciłby go, łącznie z deportacją, w ramiona i okowy SB polskiego. Był pan
świadkiem na tym procesie, wszyscy o tym w Paryżu wiedzieliśmy.
LIS: – Czy pan, panie Danielu, zarzuca panu Wildsteinowi donosicielstwo, dobrze
zrozumiałem?
OLBRYCHSKI: – Tak bym to nazwał.
WILDSTEIN: – Zastanawiam się, jak zareagować na tego typu kłamstwa (...).

Kłamstwa?

Konflikt między Wildsteinem a Chojeckim był w Paryżu tajemnicą poliszynela.
Chojecki mówi dzisiaj bardzo dyplomatycznie: – Poróżniliśmy się na temat
sytuacji politycznej w Polsce. Według Wildsteina, „Solidarność” to był już
wówczas zamknięty rozdział. Ja uważałem inaczej. Nie chodzi tu tylko o
emigracyjne swary. Miało to kapitalne znaczenie z punktu widzenia pomocy Zachodu
dla „S”. Gdybyśmy na emigracji uznali, że „S” się skończyła, skończyłaby się
pomoc dla podziemia, którego byliśmy przedłużeniem na Zachodzie. Tak
dyplomatycznie to nie wyglądało, przynajmniej od czasu, kiedy znalazłam się na
emigracji w Paryżu (lipiec 1986 r.) i zaczęłam pracować w piśmie „Kontakt” oraz
w Wolnej Europie. Bronisław (Bronisiaw, jak pisali Francuzi) Wildstein był
redaktorem naczelnym „Kontaktu”, a założycielem i prezesem Stowarzyszenia
Kontakt ukonstytuowanego na początku stanu wojennego był Mirosław Chojecki.
Stowarzyszenie nie tylko wydawało miesięcznik, lecz także produkowało filmy
dokumentalne oraz popularną kronikę.
„Kontakt” w ówczesnej PRL był rozprowadzany za darmo. Docierał jednak i do
innych krajów, takich jak Niemcy, Stany Zjednoczone czy Australia – wszędzie,
gdzie były skupiska Polaków marzących o wolnej Ojczyźnie i wiadomościach na
temat tego, co się dzieje nad Wisłą. Z tamtejszych środowisk polonijnych płynęły
pieniądze na działalność „Solidarności”, której przedłużeniem był paryski
„Kontakt”. Odcięcie się pisma od „Solidarności”, jak chciał tego Wildstein,
byłoby równoznaczne z zakończeniem jego wydawania, bo nie byłoby pieniędzy.
Wildstein dostawał 5 tys. franków miesięcznie, niepodlegających opodatkowaniu,
bo pracował na czarno. Jak my wszyscy, którzy wtedy nie zastanawialiśmy się nad
tym, jaki jest status naszej pracy. Pracowaliśmy dla Polski. Takie to były
czasy, jak powiedział Chojecki. Widać, jednak nie dla wszystkich, a przynajmniej
nie dla Wildsteina. Widziałam to i czułam od razu, jak tylko zaczęliśmy razem
pracować. Sama nie miałam z nim konfliktów, można powiedzieć, że z natury, która
nakazuje mi ignorować ludzi aroganckich i pyszałkowatych. W moje teksty nie
ingerował, ale ja przybyłam z kraju w glorii „gwiazdy podziemia”, poza tym
prawdopodobnie uważał, że mu nie zagrażam.
Jasne było, że Wildstein każdym sposobem chce się wyzwolić spod prezesury
Chojeckiego i samemu być panem na włościach „Kontaktu”. Niebagatelną przeszkodą
był jednak fakt, że to Chojecki zdobywał pieniądze, a nie Wildstein. W 1987 r.
Wildstein zażądał, by Chojecki zatrudnił go na warunkach zgodnych z francuskim
prawem pracy i obowiązującymi ubezpieczeniami. Wszyscy pozostali pracownicy
wiedzieli, że „Kontaktowi” brakuje pieniędzy na zatrudnianie zgodne z
obowiązującym we Francji prawem pracy. Nie był bowiem „przedsiębiorstwem
wydawniczym” – jak dowodził Wildstein – ale stowarzyszeniem, finansowanym przez
ludzi pomagających „Solidarności”. Wildstein doprowadził jednak do tego, że
Chojecki podpisał z nim umowę o pracę w majestacie francuskich przepisów, ale
tylko na czas określony, czyli na pół roku. Nie poprawiło to atmosfery, nawet
mimo że Chojecki starał się nie wtrącać w kompetencje Wildsteina jako
naczelnego. Zareagował jednak zdecydowanie, kiedy podczas łamania numeru – co
zwykle robił sam – zauważył przeznaczoną do druku recenzję filmu dokumentalnego
produkcji Stowarzyszenia Kontakt, w której ostro zarzucano mu antysemityzm. Było
to uderzenie poniżej pasa. Film był li tylko dokumentem, bez żadnych
naleciałości antysemickich. Konflikt nabrał ostrości i trudno było mówić o
możliwości porozumienia się między prezesem stowarzyszenia a redaktorem
naczelnym miesięcznika. Środowisko związane ze stowarzyszeniem podzieliło się.
Niektórzy przestali Bronkowi podawać rękę. Inni chcieli, żeby złożyć podpis pod
listem popierającym Wildsteina, czyli opowiedzieć się za nim przeciw Chojeckiemu.
Wtedy właśnie upływał termin półrocznego kontraktu Wildsteina i Chojecki nie
podpisał z nim dalszej umowy o pracę. Wildstein, zgodnie z prawem przysługującym
każdemu legalnie zatrudnionemu, zaskarżył decyzję o nieprzedłużeniu mu umowy o
pracę do conseil de prud’hommes. Sąd oddalił sprawę jako bezzasadną. Z decyzją
tą Wildstein się nie zgodził i złożył odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Wersalu.

c.d.

[doc.holliday]

..
Czego zażądał Wildstein?

Przede wszystkim zażądał uchylenia wcześniejszego wyroku sądu pracy (z
22.01.1988 r.) oraz przedstawił następujące roszczenia finansowe wobec
Stowarzyszenia Kontakt:
– 305 tys. franków za stracone zarobki,
– 50 tys. za płatne urlopy,
– 30 tys. z tytułu wypowiedzenia,
– 50 tys. odszkodowania za zwolnienie z pracy,
– 10 tys. za nieprzestrzeganie obowiązującej procedury,
– 240 tys. tytułem poniesionych szkód i odsetek za zwolnienie z pracy bez ważnej
przyczyny. Dawało to pokaźną sumę 685 tys. franków. Sumę mogącą położyć każdą
instytucję, nie mówiąc o stowarzyszeniu działającym wyłącznie dzięki ofiarności
ludzi dobrej woli. Albo też... miało doprowadzić tę instytucję do przejścia w
inne ręce, co było bardziej prawdopodobne niż wyegzekwowanie tak nierealnie
wysokiej kwoty. O tym skarżący Wildstein dobrze wiedział. Chciał mieć „Kontakt”
za wszelką cenę.
Cour d’appel uznał jednak, iż podstawa zwolnienia Wildsteina była uzasadniona,
ponieważ „zachowanie Wildsteina uniemożliwiało dobre wykonywanie pracy
redakcyjnej”, jak napisano w uzasadnieniu wyroku. Chodziło o jego arogancję,
niemożność porozumienia się z prezesem i kolegami oraz konfliktowy charakter.
Sąd nie uznał też jego żądań finansowych. W orzeczeniu skazano Stowarzyszenie
Kontakt na zapłacenie 5 tys. franków za nieprzestrzeganie procedur prawnych i
1,5 tys. franków odprawy dla skarżącego oraz wypłacenie mu 18 tys. franków za
niewykorzystane urlopy. Kosztami sprawy obdzielono obie strony solidarnie po
połowie.

Powtórka z rozrywki

Praktycznie wszyscy emigranci z lat 80. prędzej czy później wrócili do III RP i
dalej próbują coś robić. Wildstein również „robi swoje”. Jego inteligentna i
arogancka publicystyka jest podobna do tej z Paryża. Takie samo jest jego
przekonanie o własnej nieomylności, której będzie dowodził wszystkimi możliwymi
sposobami. A procesowanie się to wszak jedna z metod. Wygra, nie wygra, ale
głośno będzie. A gdyby tak uzyskał to, czego będzie żądał od „Rzeczpospolitej”
(a będzie żądał pieniędzy), to może i pismo założy, co mu się marzy. Ale do tego
są potrzebne gigantyczne pieniądze, jak sam powiedział w jednym z wywiadów.
Takich w sądzie w Wersalu nie dostał. A nuż dostanie teraz? Gra warta świeczki...

Maria de Hernandez-Paluch.