Czy są granice sztuki?

[czyngis_chan]

Moim zdaniem nie. Sztuką będzie to, co się ludziom podoba i to, co
oni nazwą sztuką.

[yoma]

Są

znajdują się w polskim konsulacie we Lwowie.

[chwila.pl]

czyngis_chan napisał:

> Moim zdaniem nie. Sztuką będzie to, co się ludziom podoba i to, co
> oni nazwą sztuką.

Np sztuka mięs, niekoniecznie w sosie:)

[zzyzx]

Oczywiście, że są, jakkolwiek winny być raczej odległe.

oczywiście że nie ma. tak jak nie ma żadnych

[Gość: patriota]

granic. jednej rzeczy nie kumam. dla mnie życie powinno być inaczej synonimem
twórczości i sztuką dużo ciekawszą bo będącą codziennym doświadczeniem. istnieją
ludzie którzy chcieliby odróżnić SZTUKĘ od ŻYCIA. tego nie rozumiem jednego. dla
mnie to jest czysty idiotyzm. najbardziej lubię łączyć życie realne ze sztuką,
dokładnie sprawiać żeby życie było formą sztuki, a sztuka była odzwierciedleniem
tego co w życiu realne. uzupełniać, łączyć nierozerwalnie. tak jak są ludzie
którzy uważają że w sztuce powinny być granice - co jest głupotą świata. tak są
ludzie których jest najwięcej którzy uważają że ok - twórczość, to jeszcze może
mieć jako taka forma sama w sobie brak granic - ale życie? - SKĄDŻE! W ŻYCIU! w
życiu ma być tak, a tak, a nie może być siak. nie rozumiem ludzi, którzy
miliardami oglądają na przykład jakieś filmy ale w życiu by nie chcieli ze
swojego życia zrobić takiego filmu. nie rozumiem ludzi pasjonujących się
sztucznością, fikcją, ale w realnym życiu na maksa przed czymś podobnym
spie...jących ile sił w nogach :). nie rozumiem na przykład ludzi
wzdychających do jakichś bohaterów filmów, książek, czy rodzaju zachowań,
doświadczeń, stylów życia, które widzą jako 'odbiorca' ale którzy w życiu zrobią
wszystko żeby od nich uciekać. nie rozumiem jak na przykład można się pasjonować
powiedzmy taką postacią Hannibal z Milczenia Owiec, czy filmami Blue Velvet,
Pulp Fiction, czy twórczością na przykład opartą na wątkach sadystycznych,
satanistycznych, szukać w sztuce jakiegoś mistycyzmu, surrealizmu, tripu, innej
formy, zamiany znaczeń, ale w życiu stosować inną miarę. nigdy w życiu tego nie
zrozumiałem i nie zrozumiem. jeśli rozumiem potrzebę konsumowania ludzi, to
rozumiem postać Hannibala z Milczenia Owiec, aczkolwiek nim nie jestem, ale to
rozumiem. nie rozumiem człowieka który mówi "świetny film" ale temat go w życiu
wręcz brzydzi. nie rozumiem człowieka który zobaczy Miasteczko Twin Peaks ale
jak by mu przyszło żyć w takim miasteczku uciekł by na koniec świata, ale serial
będzie oglądał co do odcinka. nie rozumiem ludzi którzy fascynują się sztuką
jako ciałem obcym, i formą zewnętrzną ale nie potrafią tej sztuki wcielać w
życie. ludzie, dla których życie jest sztucznością, ludzie, którzy są
konsumentami, zwykłymi obserwatorami, anty-kreatorami. tępi ludzie. puści
ludzie. ludzie którzy tylko potrafią się co najwyżej podniecić, zainteresować, i
zainspirować, ale nigdy tworzyć i kreować. co to są w ogóle za ludzie?
oczywiście że tak jak nie powinno być granic w sztuce, tak nie powinno być
granic w życiu. dla mnie życie, powinno być drogą w procesie przekraczania
wszystkich możliwych granic i dążnością do ostatecznego maksymalnego
radykalizmu, i ekstremizmu, czyli intensyfikacji skrajnej na ile to możliwe
wszystkich możliwych doświadczeń. nie ma czegoś "za bardzo", czy "za dużo", nie
ma granic nie do przekroczenia, nie ma rzeczy niemożliwych, czy nie dobrych,
wszystko powinno być Twoim doświadczeniem. inaczej? jesteś zamknięty na
rzeczywistość, boisz się coś zrobić, żyjesz w klatce i więzieniu które sobie sam
nakładasz. a więc robisz to ze strachu i jesteś debilem który ma ograniczenia.
wolny człowiek to człowiek bez ograniczeń. dlatego tak jak nie powinno być
granic w sztuce, tak nie powinno być granic w życiu, bo wolność jest największą
wartością. wolność, do wszystkiego, bez żadnych granic. jeśli ktoś myśli inaczej
- jest anty-twórcą, jest osobą która tak samo jak nie umie żyć, nie umie
tworzyć, i nigdy tak na prawdę sztuki żadnej nie zrozumie. jeśli ktoś nie umie
swojego życia zamienić w sztukę, to jest dla mnie pół-człowiekiem, czyli takim
prymitywem pozbawionym tego pierwiastka 'boskiego', twórczego. podejście
"artysty" jest podejściem uznającym każdą możliwość, każdy kontekst, każdy
rodzaj wariantu jest dopuszczalny. podejście artysty powinno być podejściem
każdego człowieka, ponieważ zakłada nieskończoną możliwość wariantów i
interpretacji, wszystko może mieć swoje uzasadnienie i swój cel, nic nie musi
być jednoznaczne i dosłowne, wszystko może być "magią", i nie musi oznaczać
tego, co widać i słychać. nie musi być namacalne, nie musi być oczywiste, w
sztuce wszystko może być "inaczej", i dlatego że "wszystko może być" w sztuce,
jest tak wartościowa. tak samo wszystko powinno być w życiu.

brak granic, oraz brak dosłowności, brak ograniczeń, brak zahamowań,
jakichkolwiek barier i hamulców, możliwość wszystkiego, co tylko możliwe :),
jest to największą "obiektywną" wartością. czyli możliwość każdego wariantu,
100% kreacji, zmiany, i przemiany. jeśli ktoś tego nie potrafi - jest
skostniałym, zapuszkowanym, normalnym człowiekiem. zero inwencji, samo
ograniczenie. takich ludzi niestety jest najwięcej. jak zrozumieć człowieka
który nawet nie potrafi wykreować własnej osobowości, i wykreować własnej
dojrzałej tożsamości? jak zrozumieć ludzi, którzy nie umieją kreować swojego
życia, albo nie potrafią kreować związków z innymi ludźmi? jak zrozumieć ludzi
zamkniętych na różne doświadczenia? dla których cokolwiek może być "złe", albo
"niemożliwe"? to straszni ludzie, izolować ich toksyczny wpływ ile się da, a jak
się nie da to po mordzie i wyrywać chwasty!

[yoma]

Te, patriota

Jeśli nie piłeś - wypij. Jeśli piłeś, idź lepiej się prześpij.

[zzyzx]

Ktoś czytuje wypociny tego pana?

[Gość: jedynydorosły]

Kiedyś przeczytałem. Było o dominacji. Potem miałem koszmary.

[yoma]

Nie. Ale możemy je uznać za sztukę, tzw. strumień świadomości.

Jest na forum drugi taki, tylko że ten zakłada własne wątki i gada sam ze sobą.

No i strumienie świadomości były modne w czasach bitników, prawie pół wieku temu.

[zzyzx]

Czasami mam podejrzenia, że to ta sama osoba :).

San kilka razy przeczytałem fragment jego posta i całkiem ciekawe miewał
spostrzeżenia, ale forma zdecydowanie odstręcza. Szkoda.

[33qq]

Wielką jest sztuka umiaru, a największą ideę można zagadać do wyrzygania,
patriota, rac czytałem co tam sobie napisałeś i można to było skrócić do 1/4,
może zanim weźmiesz się za pisanie przemyśl sprawę do końca.

[yoma]

Postawiłeś ciekawą tezę

granicą sztuki jest sztuka umiaru :) Coś w tym jest.

[33qq]

trzeba wiedzieć kiedy przerwać, zawsze można nałożyć JESZCZE trochę farby czy
czego tam innego, ale to nie o wpis do księgi Guinnessa chodzi

[33qq]

A najlepsze, że kolega patriota na końcu zaprzecza, zdaje się swoim słowom
wypisanym na początku. Znowu.

[yoma]

Przeczytałeś?? Czapka z głowy.

[33qq]

Przeczytać nie znaczy zrozumieć ;)

[yoma]

Niezrozumienie nie zawsze jest winą czytającego :)

[piwi77]

Granicą sztuki może być tylko cenzura, a tego przecież nie chcemy.

[kochanica-francuza]

nie chcemy.

My, czyli kto?

[piwi77]

kochanica-francuza napisała:

> My, czyli kto?

No, ci co nie chcą.

[yoma]

- Nasi górą!
- A którzy nasi?
- Ci, którzy górą.

;P

[qqazz]

czyngis_chan napisał:
> Moim zdaniem nie. Sztuką będzie to, co się ludziom podoba i to, co
> oni nazwą sztuką.

Owszem, ale różne kultury w róznych miejscach wyznaczają granice smaku gdzie
kończy się sztuka a zaczyna bluźnierstwo, chamstwo etc. Granice te są z jednej
strony umowne z drugiej obyczajowe.



pozdrawiam