bezsilność na emigracji

[jagienkaa]

są strony emigracji, o których Ci nikt nie powie. Właśnie w tej chwili mój
ukochany pies, którego mamy od 13 lat, jest na operacji bo ma nowotwór w
jamie brzusznej. I nie wiadomo co będzie dalej. A ja siedzę przy komputerze i
telefonie i czekam na wiadomości z Polski, od mamy, ryczę, czuję się taka
samotna i bezsilna. NIe mogę tego przeżyć, że zamiast być teraz u weterynarza
to siedzę na jakimś zadupiu za daleka od wszystkiego i mam się z tego
cieszyć...

[edavenpo]

Jagienka, bardzo Ci wspolczuje ;-((

Wiem ze pies to jak rodzina, szczegolnie ze pamietam ze chyba tez masz jamnika
jak ja a one sa takie 'ludzkie' psy.

Mysl pozytywnie, nie wszystko stracone, operacja trwa. Jak nie daj Boze cos
pojdzie nie tak to pamietaj ze rodzice na pewno zrobili wszystko w ich mocy zeby
ja uratowac i ze w dobrych czasach jak psina byla zdrowa i o tym ze przezyla
dlugo z Wami i na pewno byla szczesliwa.

Trzymam kciuki i pozdrawiam cieplo. daj znac jak poszlo.

[robak.rawback]

pomysl o tym ze pies do tej pory ma naprawde szczesliwe zycie i jest otoczony
kochajacymi ludzmi. a lekarze robia co trzeba.

[konstruktorka1]

Dla mnie najgorsze doswiadczenie bezsilnosci kiedy dowiedzialam sie ze mojej
mamy przyjaciolka ma raka. Nie powiedziala o tym nikomu a w szczegolnosci mojej
mamie zeby sie nikt nie denerwowal.
Umarla w tydzien po tym jak sie dowiedzialam o jej chorobie
Bezsilnie i glupio
Nie bylam nawet na pogrzebie ..........................................

[jagienkaa]

no i właśnie tego nie mogę znieść na emigracji - braku znajomych i rodziny na
co dzień. Że ani nikt nie może mi pomóc ani ja nikomu, mojej samotnej babci,
mojemu psu, mojej koleżance której ojciec umarł...nienawidze tego uczucia
bezsilności, bycia gdzieś poza kręgiem.

[mi74]

Wiem, co czujesz. Mialam podobna sytuacje rok temu. Suczka byla z nami 17 lat.
Tez czekalam przy telefonie i ryczalam okropnie. I taka sama bezsilnosc mnie
ogarnela.

W tamten dzien mialam tez taka sytuacje - wracalam z pracy i kolega z Somalii
zaoferowal, ze mnie podwiezie. Strasznie zaczelam plakac w jego samochodzie. On
zapytal: ktos z rodziny umarl? Ja na to: tak, moj ukochany pies. A on: Co?
JEDEN pies? Ja wtedy zadajac sobie sprawe z absurdu sytuacji zaczelam sie smiac
przez lzy. On dodal: widzisz, z roznych krajow pochodzimy, u mnie ludzie gina a
ty tak strasznie placzesz ZA PSEM????
Sytacja ta pozwolila mi spojrzec na to wszystko z dystansem i moze to zabrzmi
okropnie, ale nawet mnie wtedy rozbawila.

Glowa do gory. Mam nadzieje, ze Twoja psina wyjdzie z tego i jeszcze pare lat z
Wami spedzi. Taka operacja wcale nie oznacza wyroku, wiem, bo cale moje polskie
otoczenie to weterynarze.

W naszym przypadku, ona operacji nie przezyla (ze wzgledu na wiek), ale
wytlumaczylam sobie, ze miala wspaniale zycie z nami, i w sumie cieszylismy
sie, ze tak dlugo z nami byla. A teraz bardzo czesto mi sie sni...

[jagienkaa]

na razie nie ma wieści, co chyba dobrze, bo 'no news is good news' jakby nie
przeżyła to by już dzwonili.
Tak bardzo chciałabym być w Polsce, jadę 24-ego i mam wielka nadzieję że
jeszcze się razem pobawimy.
A piesek to jamniczka, zwie się Luśka, naprawdę piękny pies, zdrowy, kochany...
to jest nieprawdopodobne jak się można przywiązać do psa.

[ps18]

rok tem Jagienka mnie pocieszala po ,smierci mojej Pysi (pudelek
miniaturka,zginela pod kolami samochodu ),a teraz sama czeka i sie
martwi .Jagienka trzymam kciuki bedzie dobrze.

[ja_lubie]

Jagienko - myslami i sercem jestem przy Tobie i Twoim piesku teraz , napewno
wszystko bedzie dobrze! zaraz daj nam tez znac ,prosze !

[tuti]

ja jak zwykle nie na temat tyklko o sobie.
ja bezsilnosc, a moze raczej uciekajacy czas odczuwam wiedzac ze nie jestem
przy bobasach mojego brata, przy moim chrzesniaku. Nigdy ponownie nie beda
mali, a mnie omijaja ich pierwsze kroki, pierwsze zdania etc.. no nic jak tylko
sobie wlasne dzieci zrobic do podziwiania:/

[mamaliv]

tuti napisała:


> ja bezsilnosc, a moze raczej uciekajacy czas odczuwam wiedzac ze nie jestem
> przy bobasach mojego brata, przy moim chrzesniaku. Nigdy ponownie nie beda
> mali, a mnie omijaja ich pierwsze kroki, pierwsze zdania etc.


Mnie rowniez brakuje mojej chrzesnicy i tego ze nie moge widziec jak rosnie.
Bylo mi tez przykro kiedy nie moglam pojechac na pogrzeb wujka i ostatnio kiedy
zorganizowano spotkanie klasowe z ogolniaka...

[jagienkaa]

ja proponuję żebyśmy się złożyły na samolot, jakiś mały, i będzie nas woził z
północnej Anglii do Polski....

[jagienkaa]

no więc Luśka jest w domu, okazało się że miała wielkiego raka jajnika, ma wodę
w płucach i słabe serduszko. Ale przeżyła operację, dostanie później relanium i
leki wzmacniające. Później się chyba więcej dowiem...

[edavenpo]

Bardzo sie ciesze ;-) Niech jamnica zdrowieje. Daj nam znac co jakis czas jak
jej zdrowko ;-) Trzynmy kciuki Ewa i Kevin Jamnik

[jagienkaa]

dzięki, ta doba będzie teraz najważniejsza. Będę wiedzieć coś więcej wieczorem.

[jagienkaa]

zdechła. Jak ja to wytłumaczę Dominikowi?

[agoos1]

Jagienko, tak mi przykro. Też miałam pieski kiedyś i jeden z nich zdechł jeszcze jako szczenię a ja miałam wówczas 7 lat. Nie martw się Dominikiem - dzieci zaskakująco dobrze znoszą takie wiadomości. Będzie wiedział że była chora i sie męczyła a teraz jest w "pieskim" niebie i jest szczęśliwa... Trzymaj się

[edavenpo]

Jaga, tak mi przykro. Az sie poryczalam...

Lusia juz na teczowym moscie. Na pewno jest teraz spokojna i szczesliwa, pewnie
sie duzo nacierpiala.

Jestem myslami z Toba. Trzymaj sie cieplo.

[patch_of_heaven]

Moje psisko - English Pointer - tez odeszlo 'na raka' - mial 14 lat i cala
rodzina plakala po nim jak po dziecku... To tak jak stracic kogos z rodziny - ja
do dzisiaj placze, jak ogladam jego zdjecia. Od tej pory zaden inny pies nie
zajal jego miejsca i tak juz chyba zostanie w domu moich rodzicow. Bardzo Ci
Jagienko wspolczuje, moje dziecko tez bylo przywiazane do naszego psa, uczyl sie
chodzic, trzymajac go za ogon;) i po jego smierci musielismy mu tlumaczyc co sie
stalo. To sa te smutne wspomnienia w moim zyciu, ale jest tez mnostwo fajnych
zwiazanych wlasnie z naszym psem, ktore zawsze beda mi sie kojarzyly z dobrymi
czasami w rodzinnym domu...

[beesok]

strasznie mi przykro Jagienko. Trzymaj sie cieplo i staraj sie pamietac o tych milych chwilach i o tym, ze
zapewniliscie jej szczesliwe zycie wsrod Waszej rodziny.
Ja przezylam juz smierc 2ch kotow, jeden to byl moj pierwszy najukochanszy, ktorego musialam
zostawic u Babci jak sie przeprowadzilam z Polski do Dubaju i on zdechl po kilku miesiacach (mial
bialaczke, udalo mi sie go utrzymac przy "zdrowym" zyciu az 4 laty biorac go co miesiac na kontrolne
badania i stosujac specjalna diete) - nie zdazylam sie nawet pozegnac, plakalam po nim dlugo. Druga
kotka zdechla mi doslownie na rekach - okropne przezycie.
Teraz moj pies (u rodzicow) ma juz 15 lat i zaczyna chorowac, mama dzwonila ostatnio ze lekarz mu
dal 3 miesiace, na szczescie lekarze sie czasem myla i psina sie dobrze trzyma ale wiem, ze to juz tylko
kwestia czasu, nawet nie chce myslec o tym.
Wiem, doskonale co musisz teraz czuc i bardzo Ci wspolczuje.

[princessjobaggy]

Ja tez mam kiklunastoletniego pieska w Polsce, ktory ostatnio choruje. Za
kazdym razem jak przyjezdzam w odwiedziny do rodzicow widze jak sie starzeje.
Coraz wiecej spi, nie jest juz taki pogodny, niemrawo sie porusza, niezbyt
dobrze slyszy...
I tez czuje sie bezsilna. Czuje, ze niedlugo nadejdzie jego czas, a ja nie
spedzam z nim az tyle czasu, nie moge sie nim nacieszyc tyle, ile bym chciala.

[leggetta]

Jagienka, pomysl moze czy moglabys cos zrobic bedac tam na miejscu, z opisu syt
widze ze chyba niewiele moglabys pomoc.
Niestety nigdy nie bylam mocno przywiazana do zadnego zwierzaka wiec chyba nie
umiem Cie pocieszyc ale trzymaj sie dzielnie.

[benala]

Jagienko, przykro mi bardzo, nie wiem co napisac, wiec powtorze za
dziewczynami: wspominaj piekne chwile z Luska.

A o bezsilnosci na emigracji to niestety wiem coraz wiecej: pobyt mamy w
szpitalu, jej problemy z zalatwieniem sanotorium, to ze nie ma samochodu i nikt
nie moze jej przywiezc zakupow i generalnie to ze nie moge jej pomoc w takich
codziennych sprawach a jest sama. Do tego wszelkie uroczystosci, swieta itd.
My wyjezdzalismy w czasach kiedy zabranie psa bylo bardzo trudne i kosztowne i
niestety musiala nasza Doga zostac w Polsce. Moja mama do dzisiaj mi tego nie
moze wybaczyc. A ja tak zaluje ze chlopcy wychowuja sie bez psa ale nie moge
sie zdobyc na kolejnego bo bylaby to taka zdrada naszej Dogi.

I wiem, ze gdy mieszkalismy w Gdansku to D byl rownie bezsilny – wtedy rodzily
sie dzieci jego rodzenstwa, byly chrzciny, rodzinne grille i reszta. A on/my
tak daleko. I jak urodzil sie Alan to zalowal ze jego rodzice tak rzadko go
widuja. A teraz ma tak moja mama. I to sa te rzeczy o ktorych sie nie mysli gdy
jest sie zakochanym, zaslepionym, gluchym na rozsadne i do bolu prawdziwe rady
innych. Swiat byl nasz i myslalam ze go dla siebie zmienie. A teraz tesknie za
tyloma rzeczami i ludzmi. Sama juz nie wiem gdzie bym naprawde wolala mieszkac
na co dzien. Tym bardziej ze zawsze przynajmniej jedno z nas bedzie daleko od
rodziny.

Pozdrawiam serdecznie – jak juz wygram w totolotka to kupie ten samolot dla nas
…..

[aliciap]

miedzy niebem a ziemia..... ja sie czasami czuje jakbym nie miala domu , bo nie
jest nim ani Anglia ani juz Polska ....... w Anglii czasami zle ale w Polsce
chyba nie bylobylepiej. Szkoda ze lot do Polski to nie to co godzinna
przejazdzka autem , gdyby tak bylo mielibysmy wszystko co trzeba.I to co tu w
Anglii i rodzine i bliskich z Polski.

Jagienka wspolczuje.... moja suczka jamniczek odeszla w listopadzie 2004. BYlam
w Anglii i bardzo to przezylam. Umarla na raka-zespol cushinga. I niestety mam
wyrzuty sumienia bo nadal uwazam ze lepiej bym sie nia zaopiekowala niz moi
rodzice.Zawsze mam lzy w oczach kiedy o niej mysle.

[paola_k2]

Jagienko, powtorze to co wiekszosc dziewczyn, wiem co czujesz. Dobrze, ze twoja
sunia juz jest po operacji.
Zaraz po moim wyjezdzie do Anglii moj piesek zachorowal na dyskopatie
kregoslupa. Mamie i wspanialej pani weterynarz udalo sie go wyleczyc, ale co ja
tutaj przezylam to moje. Najgorsza jest ta bezsilnosc wynikajaca z odleglosci.
Inna sprawa, gdy ja po ciezkim porodzie dostalam zapalenia nerek i karetka
zabrala mnie do szpitala, mama i cala rodzina odchodzila od zmyslow, ze nie
moga byc przy mnie, ze ogranicza ich ta odleglosc, ze nie mozna po prostu
wsiasc w auto i pojechac, ze pozostaje tylko telefon. Ze nie moga przyjsc,
pomoc, pocieszyc...

[hopplik]

Wszyscy czują się bezsilni wobec spraw, na które nie ma się wpływu albo, które
są nieodwracalne. Bardzo mi przykro z powodu pieska.

[elioli]

Bezsilnosc to chyba jedno z najgorszych uczuc...
Moze lepiej sobie wytlumaczyc ze zwierzaczek juz przynajmniej nie cierpi i nic
juz go nie boli.
Tak jak wiekszosc tutaj tez stracilam zwierzaki - okropne uczucie bo czlowiek
sie bardzo przywiazuje.
Pozdrawiam.

Jagienka, masz jakies wiesci? n/txt

[leggetta]

[jagienkaa]

tak. Nadal nie żyje.....

[leggetta]

o przepraszam, chyba nie doczytalam wczesniejszych postow. nie wiem co napisac,
wiec krotko: wspolczuje.

[jagienkaa]

a ja przepraszam za ten makabryczny żart.

[mgna]

Jagienka zadzwon do mnie.... pamietasz co mowilam tobie przy naszym ostatnim
spotkaniu? Sproboj.

[jagienkaa]

Dziękuję Marzena ale chwilowo naprawdę nie mam do tego głowy, jakoś teraz doła
załapałam po tym wszystkim, zresztą ja nie mam takiej odwagi i determinacji jak
Ty i twoich nóg;)))
może po powrocie z Polski jakoś się umówimy. A Ty kiedy dokładnie jedziesz?