Działki na Promyka

[seelma]

Czy to prawdą, że działki na Promyka mają być zabudowane domkami
jednorodzinnymi? I czy prawdą jest, że najbardziej tym zainteresowany jest
Ryszard Kalisz?

[Gość: esscort]

Nie wiem, kto jest najbardziej zainteresowany i dlaczego miałby to byc R.
Kalisz. Wiem natomiast, że plan budowy w tym miejscu domków istnieje od lat
miedzywojennych. Była to część planu zagospodarowania tej okolicy. Budowe domów
przerwała wojna. Było wolne miejsce, więc powstały działki. Obecnie wrócono do
koncepcji budowy domów. Chyba słusznie. Nie mam ani działki przy Promyka, ani
nie zamierzam tam budowac (kupić) domu. Ale jestem pewny, że domy tam w ciągu
kilku lat powstaną. Chocby działkowicze położyli się przed bramą do swoich
działek, a potem zrobili strajk glodowy. Taka jest po prostu kolej rzeczy.
Miasto ma swoje prawa. Wiem, ze dzialkowiczwe włozyli w swoje działki duzo
pracy, że spędzili tu pół zycia itp. Ale działki dla kilkudziesięciu rodzin (w
zasadzie zamknęte dla innych) nie mogą blokować rozwoju miasta. Od początku
działkowicze wiedzieli, że jest to dla nich lokalizacja tymczasowa, że mogą tam
sobie uprawiać ogródki i wypoczywać do czasu podjęczia docyzji o wykorzystaniu
terenu zgodnie z pierwotnym planem zagospodarowania. Gdyby w tym miejscu był
np. ogólnie dostepny park, wówczas latwiej by było utrzymac ten teren jako tzw.
ogólnodostepna zieleń. a to, że jakaś pani ma tam krzaki agrestu i flance
pomidorów... cóż dostanie propozycje działki gdzie indziej, pewnie jakieś
odszkodowanie -= zgodnie z przepisami. Pamietam, ze na zamknetej na klucz
bramie działek przy Promyka zwasze wisiała tablica "wstep wzbroniony". Gdy
kiedys próbowałem tam wejść z dzieckiem na spacer, to wyprosił mnie jakis cieć.
Więc prosze mi nie mówic, że działki to jakieś dobro wspólne. Nigdy nie był to
teren ogólnie dostepny. Niech więc działkowicze nie mówią, że jest to miejsce
wypoczynku dla wszystkich mieszkańcow. Poza tym nikt nie zamierza zalać tego
terenu betonem i wybudowac jakichs wiezowców. Ma tam powstać osiedle domów
jednorodzinnych - zgodnie z przedwojenna koncepcją. Zieleni zapewne w takim
osiedlu będzie dużo i łatwiej tamm bedzie pójść na spacer niz na obecne
działki. Jestem za osiedlem - oczywiscie po uczciwym uregulowaniu zobowiązań
wobec dzialkowiczów

[Gość: potok]

Jeśli powstaną tam domy jednorodzinne to też nie będzie to teren
ogólnodostępny. No, chyba żeby za takowy uznać wąskie uliczki pomiędzy
posesjami, zastawione szerokimi limuzynami, przez które będą się przeciskać
spacerowicze.

[default]

Ale Esscort ma rację, miasto to miasto, a nie grządki z pietruszką. Terenów do
spacerowania w tej okolicy jest akurat masę - nad kanałkiem, wokół Cytadeli,
Park Żeromskiego.... Ładne osiedle wśród zieleni będzie bardzo pasowało do
całej dzielnicy, zielonej i willowej.
U nas to jakaś obsesja z tą zielenią, na moim osiedlu (Przedwiośnie) od lat
blokowane jest rozpoczęcie budowy nowego budynku, bo zahacza o parę drzew. I
nie dociera do protestujących, że nowa inwestycja przyniesie zyski spółdzielni,
że można będzie za to remontować stare bloki....Po prostu - nie, bo nie i już!

[seelma]

Nie mam działki na Promyka i nie jestem tym osobiście zainteresowana. Po prostu
mam sentyment do tych działek. Od urodzenia mieszkam na równoległej ulicy i
działki zawsze były. Może jestem zachowawcza, albo po prostu źle znoszę zmiany.
Nigdy też nie miałam kłopotu z wejściem na działki na spacer, nawet z psem (na
smyczy), nie mówiąc o dziecku. W moim dzieciństwie (a było to dawno temu),
działki nazywano Parkiem Dolnym i mógł tam wejść każdy. Pamiętam jeszcze, że w
miejscu gdzie obecnie stoi ten wielki barak, był ogromny dół z wodą i dzieci
się tam bawiły. A moja niechęć do obecnie budowanych domków jednorodzinnych
wynika raczej z dość koszmarnej architektury i przeróżnych kolumienek i
wieżyczek (im więcej tym "ładniejsze"). Zdaję sobie sprawę, że
obecne "budownictwo" na działkach pozostawia wiele do życzenia i
niektóre "altanki" są po prostu koszmarnymi ruderami.
Ale i tak mam sentyment do tych działek, bo to część historii Żoliborza. W
czasie wojny i tuż po wojnie działki były dla wielu ludzi miejscem
zaopatrywania się w owoce, warzywa i sadzonki. Moja rodzina też w czasie wojny
sadziła tam warzywa.
Obecnie nawet nie chodzę na te działki. Są one jednak dla mnie tak wrośnięte w
krajobraz Żoliborza, jak Park Żeromskiego - dawniej zwany Parkiem Górnym.

[Gość: esscort]

Seelma, mam podobnie. Też bardzo źle znoszę zmiany, bo świadczą one o upływie
czasu. Tez mam sentyment do tej części Żoliborza, bo mieszkałem w pobliżu
działek kilkadziesiąt lat (chyba troche dalej niż Ty, ale dzialki były częścią
mojego mikroświata). Emocjonalnie chciałbym zachowac to miejsce w nienaruszonym
stanie. Wydaje mi się, ze tak byłoby najlepiej i najpiękniej, że skoro ja
wychowałem się w takim otoczeniu to nastepne pokolenia też by mogły. Ale,
kurcze, tak się nie da. Życie się toczy dalej. Świat się musi zmieniać. Nie
cierpię tego przemijania, ale taka jest kolej rzeczy. Trzeba starać się
zachować pamięć, w miare mozliwości jakieś elementy świadczące o historii,
budować jakąś ciągłość. Miewam różne wątpliwości, ale jednego jestem pewny:
próba zatrzymania czasu jest skazana na kompletne niepowedzenie. Prowadzi do
częstego wśród starszych osób zgorzknienia, wyalienowania ze współczesności,
poczucia odrzucenia itp. Więc nie skacz na szyny przed pedzącym pociagiem. Tez
mam z tym trudności, ale trzeba się bronić przed patrzeniem na zmiany jak na
katastrofę dotychczasowego ładu. Trzeba widzieć w tym dynamikę, zmianę i starać
się to zaakceptować. Inaczej zwariujesz.
Uważam, że Zoliborz (na szczęście) i tak zmienia się powoli. Pomyśl o wOli o
Śródmieściu. Co maja powiedzieć ludzie, którzy tam się wychowali i z których
dziecięcego świata nie pozostało kompletnie nic?
Opinia społeczna Żoliborza powinna zebrć siły nie na bronienie działek jak
niepodległości (bo to jest sprawa prędzej lub pózniej przegrana), lecz na
bronienie klimatu miejsca, wyglądu, wlaśnie architektury, moze jakichś
elementów dawnego krajobrazu. To ma sens i o to warto kruszyć kopie
Ostatnio nie bywam przy Promyka. Powiedz, w którym miejscu stoi barak i gdzie
był dół, o którym mówisz. Pamietam, ze jedno z wejść na działki było na wprost
ulicy Bohomolca. Chyba juz go nie ma. Jakiś podmokly teren był między tym
wejściem a wejściem głównym. Czy to masz na mysli mówiąc o rowie z wodą? Ja na
działki częściej wchodziłem od strony Stadionu Marymont. Nie będę ukrywal, że
większość tych wejść (przez mur stadionu) miała na celu uszczknięcie części
plonów z drzew owocowych.Osoby, które miały czereśnie blisko stadionu
przepraszam.

[seelma]

Miło mi Esscort, że masz podobne wspomnienia z dzieciństwa i sentyment do
wspomnień. Nie mam nic przeciwko temu, żeby świat się zmieniał, ale pewne
rzeczy chciałoby się zachować w stanie nienaruszonym. Już te koszmarne wieżowce
na Kępie Potckiej wystarczająco mnie zniesmaczyły, chociaż kiedy je budowano
byłam młodą dziewczyną. A wszystko we mnie się buntowało. Tam były takie piękne
łąki i tyle żab. Tam mogli budować domki jednorodzinne, a nie te wieżowce. Tym
bardziej, że teren tam podmokły i parter tych wieżowców coraz bardziej zbliża
się do ziemi. Niedługo zrobi się z niego piwnica. Ale wtedy nie była pora na
budownictwo jednorodzinne "typowe dla kapitalizmu". Musiało być dużo klitek dla
wielu ludzi, którzy dzis się w nich męczą.

Ja na działki wchodziłam głównym wejściem - na wprost Dziennikarskiej. Z tego
od Bohomolca nie korzystałam nigdy. A ten dół z wodą był dokładnie na wprost
głównego wejścia. W tym baraku jest jakaś świetlica i w lecie odbywają sie tam
chyba wczasy dla emerytów. Przynajmniej tak mówią ogłoszenia rozlepiane w okół.
Może to i dobry pomysł dla starszych ludzi, którzy nie mają ogródków. W
ubiegłym roku pisano w Gazecie Stołecznej, że urządzili sobie nawet jakis
kabaret i robili przedstawienia.
Dół z wodą zasypano chyba w latach 50-tych, nie pamiętam, bo wtedy rzadko tam
chodziłam. Pamiętam go z końca lat 40-tych. Teraz też bywam tam bardzo rzadko,
ale wiem, że ognisko przedszkolne, które prowadzone jest w Desce (myślę, że
wiesz co to Deska) codziennie chodzi tam na spacery i dzieci bawią się na tym
placyku koło baraku. Bardzo lubią te działki i też protestują przeciw
likwidacji ich.
Może masz rację, że Żoliborz stosunkowo mało się zmienia, ale to chyba dlatego,
że w czasie Powstania i po, był mało zniszczony. Niemcy nie wyburzali tu domów
tak, jak w Śródmieściu czy na Woli. Wszystkie małe domy zostały, bo tu była
pierwsza linia frontu i w tych domkach kwaterowali Niemcy. U nas w piwnicy
ubrali sobie nawet choinkę ściętą z ogrodu i urządzili Boże Narodzenie w 1944
roku.
A ja bym chciała, żeby chociaż Żoliborz przypominał starą Warszawę. Choć przed
wojną była to dzielnica peryferyjna i ludzie tu mieszkajacy,jadąc do
Śródmieścia mówili, że jadą "do miasta".
Nie podoba mi się też nowe nazewnictwo i dzielenie Żoliborza na jakiś Żoliborz
Oficerski, Dziennikarski. Urzędniczy. To wszystko wymysły radnych, a
szczególnie pani Janowskiej. Dawniej nazywało się to Osiedle Wojskowe, tak
przynajmniej mam napisane na moim starym planie domu z roku 1934.
Oj chyba za bardzo się rozpisałam. Pewnie nie będziesz miał cierpliwości
przeczytać tego listu. Serdecznie pozdrawiam.

[seelma]

Miło mi Esscort, że masz podobne wspomnienia z dzieciństwa i sentyment do
wspomnień. Nie mam nic przeciwko temu, żeby świat się zmieniał, ale pewne
rzeczy chciałoby się zachować w stanie nienaruszonym. Już te koszmarne wieżowce
na Kępie Potckiej wystarczająco mnie zniesmaczyły, chociaż kiedy je budowano
byłam młodą dziewczyną. A wszystko we mnie się buntowało. Tam były takie piękne
łąki i tyle żab. Tam mogli budować domki jednorodzinne, a nie te wieżowce. Tym
bardziej, że teren tam podmokły i parter tych wieżowców coraz bardziej zbliża
się do ziemi. Niedługo zrobi się z niego piwnica. Ale wtedy nie była pora na
budownictwo jednorodzinne "typowe dla kapitalizmu". Musiało być dużo klitek dla
wielu ludzi, którzy dzis się w nich męczą.

Ja na działki wchodziłam głównym wejściem - na wprost Dziennikarskiej. Z tego
od Bohomolca nie korzystałam nigdy. A ten dół z wodą był dokładnie na wprost
głównego wejścia. W tym baraku jest jakaś świetlica i w lecie odbywają sie tam
chyba wczasy dla emerytów. Przynajmniej tak mówią ogłoszenia rozlepiane w okół.
Może to i dobry pomysł dla starszych ludzi, którzy nie mają ogródków. W
ubiegłym roku pisano w Gazecie Stołecznej, że urządzili sobie nawet jakis
kabaret i robili przedstawienia.
Dół z wodą zasypano chyba w latach 50-tych, nie pamiętam, bo wtedy rzadko tam
chodziłam. Pamiętam go z końca lat 40-tych. Teraz też bywam tam bardzo rzadko,
ale wiem, że ognisko przedszkolne, które prowadzone jest w Desce (myślę, że
wiesz co to Deska) codziennie chodzi tam na spacery i dzieci bawią się na tym
placyku koło baraku. Bardzo lubią te działki i też protestują przeciw
likwidacji ich.
Może masz rację, że Żoliborz stosunkowo mało się zmienia, ale to chyba dlatego,
że w czasie Powstania i po, był mało zniszczony. Niemcy nie wyburzali tu domów
tak, jak w Śródmieściu czy na Woli. Wszystkie małe domy zostały, bo tu była
pierwsza linia frontu i w tych domkach kwaterowali Niemcy. U nas w piwnicy
ubrali sobie nawet choinkę ściętą z ogrodu i urządzili Boże Narodzenie w 1944
roku.
A ja bym chciała, żeby chociaż Żoliborz przypominał starą Warszawę. Choć przed
wojną była to dzielnica peryferyjna i ludzie tu mieszkajacy,jadąc do
Śródmieścia mówili, że jadą "do miasta".
Nie podoba mi się też nowe nazewnictwo i dzielenie Żoliborza na jakiś Żoliborz
Oficerski, Dziennikarski. Urzędniczy. To wszystko wymysły radnych, a
szczególnie pani Janowskiej. Dawniej nazywało się to Osiedle Wojskowe, tak
przynajmniej mam napisane na moim starym planie domu z roku 1934.
Oj chyba za bardzo się rozpisałam. Pewnie nie będziesz miał cierpliwości
przeczytać tego listu. Serdecznie pozdrawiam.

[seelma]

Przepraszam za wysłanie listu dwa razy, ale coś się dzieje z systemem. Ciągle
mnie wyrzucał i musiałam się na nowo logować.