Historia górołaza

[dr_tusia]

Moze opowiemy sobie, jak sie te nasze gorskie bieszczadzkie milosci zaczely?
Dlaczego mamy taki sentyment do polonin?

Moja historia zaczela sie 10 lat temu- pojechalam jako niespelna 15-latka na
oboz wedrowny- w Bieszczady. Poczulam atmosfere, poznalam ludzi i piosenki- a
nauczona przez ukochana Mame wrazliwosci na piekno zakochalam sie w widokach.
Zyskalam po tym obozie pasje- bo od tej pory zylam marzeniem o kazdych kilku
chwilach tej wolnosci, jaka daja tylko gory. Zyskalam przyjaciol- z ludzmi z
tamtego obozu /wszyscy jestesmy z jednego miasta/ spotykamy sie niemal
codziennie do dzis, poszerzamy paczke o zony i mezow, a ostatnio- takze o
dzieci, ktore juz poczuly smak gor. Ale tez jestesmy razem w chwilach
najtrudniejszych- to naprawde Przyjaciele, a nie powierzchowni znajomi. I...
zyskalam meza. Na tym obozie w owej paczce przyjaciol byl chlopak starszy o 3
latka ode mnie, z ktorym z czasem polaczyla mnie nie tylko przyjazn. Od ponad
roku jestesmy malzenstwem.
Potem gor bylo w naszym zyciu wiecej i wiecej, stopniowo wyjazdy samodzielne-
juz nie na obozy- a 3 lata temu ja i moj M. zrobilismy uprawnienia
przewodnickie- studenckie i panstwowe na czesc zachodnia Beskidow Zachodnich.
Jestesmy przewodnikami- ale jeszcze nam malo. Marzy mi sie rozszerzenie
terenu uprawnien na... B.Niski i Bieszczady!! Moze kiedys sie uda...
Na razie w najblizszym roku sami poprowadzimy qrs przewodnicki. W
Bieszczadach wszystko sie zaczelo... Nie wiem, jakie byloby dzis moje zycie,
gdyby nie one... na pewno nie tak kolorowe i pelne gor:))
Ach. Rozmarzylam sie:))

[zielony_motylek]

Piekna historia.. Ja niestety nie miałam tyle szczęścia co Ty moja przygoda z
Bieszczadami zaczęła sie stosunkowo pózno właściwie można powiedzieć że tak
naprawde to 31 grudnia 2004 wtedy po raz pierwszy pojechalam tam i dokladnie w
sylwestra weszłam na połonine caryńska (pół metra sniegu bylo to niesamowite
wrażenie dla mnie jako laika poprostu cos niesamowitego)a potem wracałam tam
jak tylko moglam, właściwie to mam uczucie jakbym chciała nadrobic ten czas
kiedy ich nie znałam to byla moja 3 pora roku w Biesach i jeszcze czeka mnie 4
ponoc najpiekniejsza..... zawsze będe tam wracać bo cos tam zostawilam one
dodaja mi sił,koją rany tam też poznałam ludzi bliskich memu sercu...a więc do
zobaczenia być może na szlaku pozdrawiam motylek

[e-bieszczady]

no to teraz ja...
Mój pierwszy raz:)
96 rok obuz dla kadry ZHP w Dwerniczku, no i się zaczeło...
Dostałem świra, tylko Bieszczady i Bieszczady:), ale trzeba było do szkółki
chodzić, wakacje równe 2 miesiące w Bieszczadzie, po szkole wojsko i wolność.
Dostałem pracę w bieszczadach jako instruktor w szkole przetrwania i tak
ostatnie 3 latka spędziłem prawie całe w Biesach. Teraz postanowiłęm robić coś
swojego i tęsknie za bieszczadem. Naszczęście plany zawodowe ściśle związane są
z moję Mekką dlatego jakoś sobie radzę:)

[zielony_motylek]

:o)))) Bieszczady to czasmi prawdziwa szkola przetrwania coraz czesciej
spotykam tam mlodzież w moro (tak mowiac miedzy nami sama polubilam ten stroj
jest poprostu bardzo wygodny i nie widac na nim brudu:ppp słynne bieszczadzkie
blotko daje sie wykruszyc)ale jak tu czytam was to czuje sie jakstray weteran
wiekowy hihihihiih

[czesiula]

Ja 10 lat temu wywiozłam mojego męża na pracowniczą wycieczkę w Bieszczady. Tak
sie zakochał,że kupiliśmy chatę w malutkiej wsi i jest fajnie....Tylko bardzo
daleko od naszego miejsca zamieszkania-500km. Ale, co tam....

[na_und]

W moim przypadku prawdziwa jest chyba legenda o Biesach i Czadach i o ich
czarowaniu, bo pierwszy raz pojechalem w Bieszczady prawie szesc lat temu i to
nie jako turysta, ale pracownik sezonowy, obecnie bywam dosc czesto i zawsze
obiecuje sobie, ze to juz ostatni raz, ze nigdy nie wroce, ze mam dosc i tego
sztucznego jeziora, i nudnych polonin... W kilka dni po wyjezdzie zaczynam
tesknic. Racjonalnie nie umiem tego wytlumaczyc.

[wobo1704]

Pierwszy raz w Bieszczadach w 1956 r.
Zatrudniłem się jako młodociany w okolicy Ustrzyk G.
(Kazali zbierac gałęzie po pilarzach.)
Raz na tydzień furmanka po gnoju przywoziła suche chleby i margaryne.
W tym czasie straszne typki tam pracowały.Wojsko w niebieskich otokach szalało.
Ale przeżyłem; zarobiłem ładne pieniążki.
Po dwóch miesiącach za radą starego pilarza uciekłem
z pieniążkami potajemnie w nocy, bo była obawa, że mnie po drodze obrobią.

A potem przez wiele lat trasa z Beskidu Śl.(Wisła, Żywiec) do Ustrzyk G. i z
powrotem.
Później już tylko w jedną stronę. Jeszcze potem z dziećmi (oczywiście nie takie
długie trasy).
Trochę zjeździłem Bieszczady i Beskid Niski rowerem.
A potem nagle się skończyło wszystko.
Zazdroszczę Wam.
Pozdrawiam serdecznie.

[zillo]

Masz wspaniałe wspomnienia. Jak oglądam stare fotografie bieszczadzkie i czytam
przewodniki, to żal mi, że tych pionierskich czasów nie dane mi było poznać.
Mimo, że Bieszczady nadal zaskakują, to już nie są górami z Twoich opowieści.
Miałeś Wobo szczęście. Pozdrawiam.