Moja heroina. 25 lat w nałogu

Powodzenia

[Gość: karol]

Bardzo poruszajocy i swietnie napisany artykul, dziekuje i
powodzenia !

[Gość: duke]

trzymam za ciebie kciuki kolego

ciekawosc

[Gość: blanka*]

Probowalam juz wielu roznych dragow, kierowana czysta
ciekawoscia jak to jest po, skoro tyle sie o tym mowi i
pisze... byl tez epizod lekkiego uzaleznienia od amfy, na
szczescie oprzytomnialam w pore, zdalam sobie sprawe jaka
jestem slaba i wyjechalam z miasta. Od tamtej pory staram sie
jej unikac.
Zawsze natomiast dziwnie i chyba ciagneo mnie zeby sprobowac
heroiny, podejrzewam ze gdybym miala do niej dostep
sprobowalabym juz w podstawowce. Na cale szczecie go nie
mialam..Teraz, kiedy juz niby skonczylam studia, wyszlam za maz
i teroetycznie powinnam wydoroslec z takich szczeniackich
zachcanek wiem ze gdzies w srodku nadal irracjonalnie tkwi we
mnie ta pragnienie
Od zawsze zaczytywalam sie wszystkimi mozliwymi ksiozkami o
narkotykach, i po kazdej zupelnie wbrew intencjom autora
oczywiscie mialam ochote zobaczyc jak to naprawde jest.
Nie zrobilam tego chyba ze strachu przed strzykawka i tez
daltego ze moim srodowisku znajomym jakos wbrew utartym opiniom
udaje sie jakos pozostac przy trawie, ew jakis grzybkach na
wakacjach
Natomiast podejrzewam, i to troche straszne, ze gdyby ktos mi
zaproponowal musialabym sie zastanowic...
Mechanizm ktory pan opisal znam z lektur, a podobne leki do
tych ktore pan opisal nie sa przecierz zupelnie obce osoba nie
bioracym...
Jest natomiast po raz pierwszy dla mnie jakas wielka sila
przekonywania w tym artykule i bardzo za niego dziekuje!
Po przeczytanou mam przynajmniej po raz pierwszy wrazenie ze
wyleczylam sie na zawsze z tej glupiej ciekawosci do opiatow

bardzo dziekuje i zycze powodzenia i sily!

[Gość: lotar]

Gość portalu: blanka* napisał(a):

> Probowalam juz wielu roznych dragow, kierowana czysta
> ciekawoscia jak to jest po, skoro tyle sie o tym mowi i
> pisze... byl tez epizod lekkiego uzaleznienia od amfy, na
> szczescie oprzytomnialam w pore, zdalam sobie sprawe jaka
> jestem slaba i wyjechalam z miasta. Od tamtej pory staram sie
> jej unikac.
> Zawsze natomiast dziwnie i chyba ciagneo mnie zeby sprobowac
> heroiny, podejrzewam ze gdybym miala do niej dostep
> sprobowalabym juz w podstawowce. Na cale szczecie go nie
> mialam..Teraz, kiedy juz niby skonczylam studia, wyszlam za maz
> i teroetycznie powinnam wydoroslec z takich szczeniackich
> zachcanek wiem ze gdzies w srodku nadal irracjonalnie tkwi we
> mnie ta pragnienie
> Od zawsze zaczytywalam sie wszystkimi mozliwymi ksiozkami o
> narkotykach, i po kazdej zupelnie wbrew intencjom autora
> oczywiscie mialam ochote zobaczyc jak to naprawde jest.
> Nie zrobilam tego chyba ze strachu przed strzykawka i tez
> daltego ze moim srodowisku znajomym jakos wbrew utartym opiniom
> udaje sie jakos pozostac przy trawie, ew jakis grzybkach na
> wakacjach
> Natomiast podejrzewam, i to troche straszne, ze gdyby ktos mi
> zaproponowal musialabym sie zastanowic...
> Mechanizm ktory pan opisal znam z lektur, a podobne leki do
> tych ktore pan opisal nie sa przecierz zupelnie obce osoba nie
> bioracym...
> Jest natomiast po raz pierwszy dla mnie jakas wielka sila
> przekonywania w tym artykule i bardzo za niego dziekuje!
> Po przeczytanou mam przynajmniej po raz pierwszy wrazenie ze
> wyleczylam sie na zawsze z tej glupiej ciekawosci do opiatow
>
> bardzo dziekuje i zycze powodzenia i sily!
>
dobrze powiedziane,moja bajka jest bardzo podobna...

[Gość: jacek]

Dziekuje za przestroge.
Powodzenia
Jacek

[Gość: jasin]

Niezly ten artykul.

[Gość: lindab]

na szczescia nie mam takich doswiadczen ,ale nie wiem co moze mnie jeszcze
spotkac, mam przeciez dzieci kiedys moze wnuki z tego wszystkiego jeszcze raz
potwierdziło się jak mało wiemy o drugich jak duzo trzeba z siebie dac jak
wazna jest w rodzinie milosc i poczucie bezpieczenstwa ,zaufanie o tym mowi
sie w kolo ale kto o to dba ,prawdomównośc i zasady ,szczerosc ,szacunek to
moze staromodne ale jak bardzo dzis potrzebne .Presja ktora swiat wywiera
czasami trudno zniesc,jak dokonywac wyboru i jak zyc . cZY NAPRAWDE MUSIMY
ZYCIE ZAPLANOWAC Z OŁOWKIEM W REKU ?cZY WSZYSTKO MUSI BYC WYKALKULOWANE?
cZY WSZYSCY MUSIMY ROBIC KARIERY? Czy musimy kłamać ? Gdzie jest ten złoty
srodek,dlaczego zapominamy ,że lepiej uczyć sie na cudzych błedach Komu mozna
zaufac? czy bunt jest ta drogą która należy isc ?
To takie smutne -ceną nasze zycie... a przeciez chociaz wszystko mozemy to nie
wszystko jest dla nas dobre i ta ewangeliczna prawda jest wciąż aktualna.

[Gość: papa]

Ciekawe na ile to fantazja dziennikarska (skądinąd bardzo
dobra) a na ile prawda? Ale spełnia chyba swoją rolę. Drapie za
głowę. Takie pisane słowo powinne być.
Jeśli pan istotnie wychodzi z nałogu to musi znaleźć sobie inny.
Jak zabrał się do pisania to właśnie chyba go znalazł. Pisze się
i nie myśli się o niczym innym. Nie śpi się, nie je, tylko
przewraca myśli w głowie, wertuje papierzyska, książki, Sieć...

[Gość: hepik1]

Jaka fantazja dziennikarska?Mądry,potrzebny dla uzależnionych artykuł.Piszę
dla uzależnionych-bo gdyby pominąć słowa narkotyk,heroina a wstawić alkohol nic
by się nie zmieniło.To działa identycznie.Być może jedynie ,że narkotyk
uzalężnia szybciej a upodlenie bardziej widoczne dla naszego ,przyzwyczajonego
i tolerancyjnego dla alkoholu społeczeństwa.W wielu sprawach poruszonych tutaj
się utożsamiam,choć samego narkotyku jako takiego na oczy nie widziałem.Ja
tylko piłem piwo,wódkę.Tylko co z tego?

[Gość: jazzmix]

kolejna umoralniająca historyjka.
palę regularnie marihuanę.
wydaje miesięcznie ok. 150 zł.
kupuje "piątkę"-tzn 5 gram bardzo dobrego skuna.
mam 30 lat. palę od lat 8 dla przyjemności.
prowadzę normalne życie. pracuje itp.
zaczynałem od amfetaminy i lsd[efekt schodów?]
nigdy nie używałem heroiny, chociaż zachęcano mnie nie raz [brown sugar].
i tyle.

[Gość: czarli]

a ja jestem uzależniony od walenia koniniego,napierdalania ludzi
poryju,wsadzania chujów w anal i jedzenia lodów śmietankowych i
nie robie z tego takiego wielkiego halo ty pojebany ćpunie-
doktorze

[Gość: chrobot]

Gość portalu: czarli napisał(a):

> a ja jestem uzależniony od walenia koniniego,napierdalania ludzi
> poryju,wsadzania chujów w anal i jedzenia lodów śmietankowych i
> nie robie z tego takiego wielkiego halo ty pojebany ćpunie-
> doktorze

pewnie w dziecinstwie bawiles sie za duzo olowianymi zabawkami!!! i tak ci juz
zostalo-to przestroga dla innych nie kupujcie dzieciom tego cholerstwa!! -o
lodach nie wspomne
a tobie proponuje wrocic do domciu do mamusi i tatusia bo juz czas na bajke...
o grzybkach i muchomorkach

[Gość: PĘDZĄCY CHUJ]

Gość portalu: chrobot napisał(a):

> Gość portalu: czarli napisał(a):
>
> > a ja jestem uzależniony od walenia koniniego,napierdalania ludzi
> > poryju,wsadzania chujów w anal i jedzenia lodów śmietankowych i
> > nie robie z tego takiego wielkiego halo ty pojebany ćpunie-
> > doktorze
>
> pewnie w dziecinstwie bawiles sie za duzo olowianymi zabawkami!!! i tak ci
juz
> zostalo-to przestroga dla innych nie kupujcie dzieciom tego cholerstwa!! -o
A TOBIE WIEŻ CO JA PROPONUJĘ?IDZ SIĘ POWIEŚ TY MATOLE ZAJEBANY
> lodach nie wspomne
> a tobie proponuje wrocic do domciu do mamusi i tatusia bo juz czas na
bajke...
> o grzybkach i muchomorkach

[Gość: mario]

Dobry tekst.Być może uchroni paru kolesi przed "pierwszym
razem". Sam kiedyś wykonałem ten "pierwszy raz" dla szpanu,
ciekawości, i żeby udowodnić, że parę razy to nie jest nic
groźnego. Niestety Rubikon został przekroczony, dostałem trojana
do mózgu, który odezwał się po pięciu latach, gdy byłem w
depresji...
Po prawie roku "znieczulania" się opiatami, dzięki kilku
życzliwym osobom, ośrodek monarowski, trzy lata ostrej jazdy z
cięzkim typem czyli mną i ...wiktoria! żyję mam siedmioro
dzieci,nie biorę 12 lat, jestem szczęśliwy.
Brakło mi na koniec optymizmu w tym tekście. Można inaczej
Kochani..Jest bardzo trudno ale można .Powodzenia!

List od Macieja Kozlowskiego do uczestnikow forum

[Gość: slawek zagorski z redakcji Gaz]

Drodzy czytelnicy,
Wreszcie minął ten dzień, na który z niepokojem oczekiwałem
przez ostatni miesiąc.
Przeczytałem Wasze listy w internetowym forum, czego jeszcze
wczoraj nie zamierzałem robić. Sprawdziłem już wielokrotnie, że
polemiki i przekonywanie kogokolwiek do własnego życia są
jałowe i męczące dla obydwu stron dyskusji.
Zdziwiony jestem ilością korespondencji oraz tak szczerych
wypowiedzi bardzo wielu osób. Ciepły, życzliwy ton większości z
nich dodał mi nowych sił do pracy.
Całym przedsięwzięciem jestem zmęczony i Wasze wsparcie jest mi
potrzebne. Wczorajszy dzień spędziłem z moimi najbliższymi, co
pozwoliło mniej się zamartwiać i denerwować całą sprawą. Moja
rodzina musiała się zmierzyć z tym okiem spoglądającym z
okładki „Dużego Formatu”. Przed publikacją nie znałem zdjęć,
szaty graficznej a nawet ostatecznego tytułu artykułu. Jestem
bardzo wdzięczny dziesiątkom ludzi, którzy przyczynili się do
tej, jak wierzę, wygranej bitwy. Zamieszczony w gazecie tekst
stanowi nieznaczną część napisanego już materiału. Moje życie
szybko się zmienia i sprawy wczoraj ważne stają się dziś
drugoplanowe. Wydrukowany artykuł jest spojrzeniem na problem
narkomanii i własne życie tak jak je pojmowałem przed
miesiącem. Teraz piszę o innych sprawach. Nie zamierzam się
czegokolwiek wypierać, a zwłaszcza zmian w rozumieniu własnego
życia. Chciałbym doprowadzić kwestię książki do końca. Do jej
wydrukowania wolę nie publikować dalszych fragmentów. Wierzę,
że uda mi się przedstawić te skomplikowane sprawy unikając
niepotrzebnych kłótni i ran.
Czuję się dobrze, ale potrzebuję spokoju jak chyba każdy z Was.
Tę pisarską przygodę rozpocząłem dla spokoju sumienia i
warunków własnego życia. Pisane, kolejne strony niepokoją mnie
jednak coraz bardziej. Niechcący wpadłem w jakiś twórczy
potrzask. Zobaczymy razem co też z tej przygody wyniknie, bo
także jestem ciekawy zakończenia. Zaczynam go przeczuwać, co
wcale mi pracy nie ułatwia. Przyznam szczerze, że znowu
zaczynam się bać.
Całe życie pragnąłem poznać siebie, innych ludzi i rozwiązać
własny, uciążliwy problem brania heroiny. O realizację tych
celów modliłem się w świątyniach kościołów wielu wyznań.
Myślałem, że po publikacji artykułu wreszcie odpocznę. Nic z
tego mojego planowania nie wyszło jak z większości
dotychczasowych zamierzeń.
Prawda o narkomanii i własnym życiu zaczyna mnie zdumiewać i
przerastać. Obecnie głównym problemem są dla mnie sprawy
warsztatowe. Coraz mniej wiem jakich słów używać.
Dziś jednak cieszę się z artykułu „Moja heroina”, który
odczuwam jako wygraną małą bitwę. Przyczyniło się do niego
wielu ludzi. Ten tekst podpisałem własnym nazwiskiem lecz jest
on w istocie zasługą nas wszystkich.
Maciej Kozłowski

odbij sie od dna i oddaj co ci dali

[Gość: nikt]

ja sie motalem z dragami dosc dlugo, gora dol, euforia depresja
przez dlugi czas nie potrafilem zrozumiec dlaczego ja spadam psychicznie tak
nisko, dlaczego przesladuja mnie paranoje, leki strachy...
i to tylko po lekkiej marichuanie
to fakt ze zaczello sie ostro po mieszaniu jej z duzymi ilosciami amfetaminy
ale, i tak nie rozumialem nic , dlaczego
i potem bylo tak
zakurzyc spasc na dol,
wciagnac w nos po to by sie utrzymac na powierzchni, bledne kolo
emocjonalna hustawka, doprowadzila do szpatala gdzie posiedzialem kilka
miesiecy, ale to bylo to, to byl jakis przelom
ja do dzisiejszego dnai uwazam ze nie by;lem nigdy uzalezniony fizycznie,
opiatow nigdy nie bralem, i to chyba moje szczescie...
psychika to bylo to dlaczego ja lecialem coraz dalej i dalej
no i po szpitalu, niuby spoko, ni ma dragow, ale co wlasnie , co dalej, co tu
rpobiuc
ja nie wiem nic, kto ja jestem
i trzeba pomalutku, polamutku, cierpliwie, czasami trzymajac sie smyczy psa
przewodnika, isc cierpliwie

...

mysle ze jedynym rozwiazaniem dla mnie byla ucieczka od tego gdzie zylem, od
znanych miejsc i ludzi

bo mysle ze to jest wybor, czuylem ze jak zostane na starych smieciach to
bedzie mi strasznie trudno i strasznie nudno
i mysle ze jesli bylem tak odwazny by sie zawalac, klamac, kurwic przed innymi
oszukiwac....itp
to chcac cos zmienic powienem byc odwazny na tyle by zaczac od nowa
by dac chwile wytchnienia bliskim, ja mialem takie szczescie ze byli zawsze ze
mna
niestety nie wszyscy moaja takie szczescie...
i z perspektywy, to oni najbardziej dostali w dupe, dla mnie to byl lot,
kolejna jazda
fly gora czy dol, to nie mialo zbytniego znaczenia

w kazdym razie to bylo to ze pojechalem, daleko, daleko
najwazniejsze bylo to ze oni wiedzieli ze zyje w miare ok, i ja wiedzialem ze
oni sa ok

ja wloczylem sie od 17 roku zycia, stop, gitara, ulica
wiec bylem przyzwyczajony do ciezkich warunkow, ale teraz juz bez dragow
jakby bardziej wolny
ale i tak caly czas przesladowany przez przeszlosc, przez jej duchy i leki
ktore nawiedzaly mnie stale, i niedawaly spokoju
trza placic, nie ma nic zadarmo
byles gnojem, swinia, najwiekszym egoistom
to plac!!!
ale plac z [podniuesiona glowa, co nie wiesz za co, nie wiesz???
to pomysl
i badz cierpliwy, i badz dobry, przynos pokoj innycm, pomagaj, pracuj wytrwale,
miej cierpliwosc
i wygrasz, wygrasz siebie, wygrasz szacunek dla siebie i wygrasz szacunek innych

ja nie zyje poniewaz mam poczucie winy i splacam cos stale
ale i tak cos stale splacam
zyje i jestem szczesliwy ze mam taka szanse
zyje i jestem szczesliwy ze jest mi przebaczone, ze moj dom jest dla mnie
otwarty, ze moja rodzina widzi ze znalazlem cos w zyciu co mi sprawia
satysfakcje co daje memu zyciu sens
to jest najwazniejsze,
tro uspokaja, ale nie bylo latwo
trzeba cirpliwosci
milosci
spokoju
woli
czasu
nic sie nie stanie od razu cpales przez 10 lat licz na to ze przez 10 bedziesz
za to placil
no to placmy, na klate przyjmujac
i splacajmy na sze dlkugi innym potrzebujacym
przestanmy myslec o sobie jak przez te ostatni 10 ale myslmy o innych przez
kolejne 10
to moze bedzie amnestia i bedzie nam dane odetchnac troche wczesniej
poswiec sie dla innych jak inni poswiecili sie dla ciebie
to jest mysle najmocniejszy narkotyk na swiecie
ok, moze nie
ale nich bedzie, niech satysfakcja z tego ze pomoglismy dzisiaj jednej osobie w
jej problemie, kopnie nas jak najczystsza heroina, ze bedziemy szukac jej stale

swiat jest pokopany, wiec jesli bylo nam dane byc po drugiej stronie lustra, to
zyjmy dla innych ktorzy wciaz po drugiej sie szamoca, zaslepieni

ok, chaos w tym wszystkim, ale to nie istotne, moze jedno zdanie bedzie
sensowne od poczatku do konca, i moze trafi do kogos
postanowilem ze pisac trza zaczac, no to pisze
a widzialem film , i tam powiedzial shean connery, by nie myslec jak piszesz,
po prostu pisac, wiec pisze
moze sie naucze pisac lepiej

ok, ale tak,

jestem wolontariuszem i staram sie jak moge [pomagac komu moge, dalej nie
jestem w polsce, i polska , europa to nie dla mnie
tam juz nic dla mnie nie ma
o , przepraszam, jest, kasa, ktora chetnie bym pozbieral i [przaetransportowal
w miejsca gdzie jej brak na to by dzieci do szkoly w butach mogly pojsc...
i pewno na goscinne wystepy sie tam pojawiac bede, ale ogonie, to w europa dla
mnie jesat przeintelektualizowana
a ja prosty synek jestem i chce tak jak najwiecej dla innych robic, a tak w
domu to trzeba sie strasznie nameczyc by zyc, i juz potem nie mam czasu i
ochoty na nic
to moze bym sie zaczol relaksowac, w jakis znowu mniej ciekawy z tej odleglosci
sposob

a tak daleko od domu, tez nie majac nic, ale i tak mozliwosci wiecej na to by
realizowac swoj plan pomocowy, bo tutaj to ielu jej potrzebuje, a ze bialy
jestem to to niby tak lepiej tutaj i inaczej na cie patrza
i czasem drzwi przed toba otwieraja
i to jest ok, bo chujem nie jestem i nie daduzywam tego w zlych celach

i tak sobie mysle ze jak cos to naprawde , odbiles sie, oddaj cos wzialo,
przynajm iuej sprobuj, czasem sie nie da
ale warto
i czasami w domu zostawac nie warto, bo dom musisz miec w srodku, w sercu
a miejsce to czasami trucizna, i nic nie daje tylko wciaga i prowadzi tymi
samymi szlakami

wiec trzeba nam wszystlkim odwagi na to by sie zycic w wire poszukiwac celku,
ale chyba wlasnie sami, bez psow, na wlasne ryzyko
z calym plecakiem doswiadczen, ktory sie zacznie pozadkowac, zaczniemy wyciagac
wiele madrosci z tego pleacaka po jakims czasie
i miejemy nadzieje ze bedziemy mieli je komu przekazac
a doswadczenia ktore mamy to jest nasz plus nie minus
jest to wiedza, jest to madrposc z czasem

a ciezko jest byc prorokiem we wlasnym miescie

a ludzie potrzebuja pomocy tu i tam
wiec pomagajmy sobie nawzajem
kochajmy sie
pocieszajmy
podajmy sobie rece i radujmy sie
i idzmy spokojnie do przodu ku sloncu i zapachowi swierkow

ok
ale mie sie polecialo
pozdrawiam