Depresja Supermana

[corgan1]

Bardzo dobry artykuł.

Depresja Supermana

[em.si]

wreszscie ktos o męzczynach mówi. tylko znając zycie zaraz sie oburza wszyscy psychiatrzy i psychologowie ze to banialuki. a mozna by sie nad tym zastanowić zwłaszcza, ze wskazniki samobojstw wsród mezczyzn sa porazające.

[darek.galasinski]

dziekuje za mile slowa. z tymi mezczyznami to jest ciekawa sprawa, bo nauka
feministyczna postawila teze, iz wczesniej nauka bezwiednie, by default,
przyjmowala perspektywe meska.w ten sposob rozpoczela sie cala masa badan nad
kobietami, rowniez w wypadku nauk spolecznych medycyny. po chwili jednak okazalo
sie, ze to uproszczenie, ze nie ma uniwersalnego meskiego opresora. ze mezczyzni
sa rozni, kwadratowi i podluzni. no ale badania nad mezczynami byly juz mocno
zapoznione, szczegolnie badania jakosciowe.

a do tego wszystkiego to, ze sytuacja szczegolnie zdrowotna mezczyzn jest
zastraszajaca. i to nie tylko chodzi o samobojstwa. jest cala masa niesamowitych
danych, typu kobiety choruja, a mezczyzni umieraja (kobiety czesciej chodza do
lekarza). jeden z moich ulubionych przykladow to: nigdy jeszcze nie stwierdzono,
ze mezczyznom daje sie wiecej informacji u lekarza niz kobietom.

patriarchat, celnie wypunktowany i wypunktowywany przez feminizm zreszta,
dzisiaj obraca sie mocno przeciw mezczyznom.

[em.si]

Rozumiem. Z tym chorowaniem/umieraniem to brzmi to strasznie. dobrze być kobietą
zatem:)
ale mam pytanie, bo mówi Pan o tym ze w odniesieniu do kobiet już wcześniej
postawiono teze, że gender jest związany z tym jak chorujemy. Czy znalazło to
przełożenie na praktykę lekarsą. zakladam, że związek męskości z depresja jest
na tyle nowy ze takich przełozeń jeszcze nie, a z kobietami?

[darek.galasinski]

moge tylko powiedziec, ze nie spotkalem sie z takimi badaniami, choc mozna sie
spotkac z postulatami w naukach spolecznych, szczegolnie tych nastawionych
feministycznie (Janet Stoppard pisze o tym na przyklad).

no i mozna by dodac, ze jesli dominuje w psychiatrii przekonanie ze choroba
psychiczna to choroba mozgu, a leczy sie ja farmakologicznie, to jakby nie ma po
co sie zastanawiac nad genderem w leczeniu. dominujaca moda sprawe zalatwia.

[em.si]

no tak. zdaje sie ze psychiatria dązy do tego by być jeszcze bardziej "medyczna" wiec pewnie szansa na właczenie alternatywnych sposobów pomocy chorym jest mała. szkoda.

[darek.galasinski]

ja tez mysle ze szkoda. a psychiatria od lat ma problemy tozsamosciowe i chce
byc taka jak inne dzialy medycyny. najlepiej zreszta zeby bylo badanie krwi
ktore pokaze: F20 (schizofrenia).

ale zanim zaczniemy wszystkim psychiatrow potepiac, to ppamietajmy ze jak sie ma
40 pacjentow do przyjecia w 2-3 godziny w przychodni przyszpitalnej, to bardzo
trudno wsluchiwac w to, co w duszy gra, nie? ekonomia polityczna (sluzby)
zdrowia to fascynujaca dziedzina nauki.

[em.si]

jasne! poza tym wsłuchiwanie sie czesto jest trudne bo historie pacjentów nie sa przyjemne, a zdaje sie ze psychiatrzy nie maja wsparcia. wiec pewnie trudno sie dziwic.
jakas rewolucja by sie przydała!

no z ta ekonomią politczna o rzeczywiscie ciekawe, choć wydaje mi sie ze jest to taki niewidzilany wymiar, ktorego sobie czesto nie uświadamiamy, a jesli tak, to tylko na poziomie tzw. "koszyka świadczeń"

[darek.galasinski]

maja, ale raczej nieformalne. jednak i tak wysluchiwanie placzacych pacjetnow
nie widacych sesnu zycia nie jest najprzyjemniejszym zajeciem na swiecie.

ano wlasnie. i na przyklad wszyskie niedawne debaty na temat refundowania lekow
w pewnym momencie przekladaja sie na to, czy ktos bedzie mogl je kupic czy nie.

[em.si]

no i czesto wtedy zaczyna sie dramat, bo ci ktorych nie stać na psychoterapie musza pozostac z lekami, a "refundowane" nie działają albo wywołuja takie skutki uboczne, ze pacjent nie może ich zazywac.
wspołczuje takim pacjentom, ale lekarzom rowniez, że musza patrzec na to, jak pomoc sie wyczeruje, a rece są związane skrzeczacą rzeczywistością.

[darek.galasinski]

problemem jest szczegolnie psychoterapia, ktora jest potwornie droga, ktora
jednak jakos tam dziala (polecam ksiazke Joplinga o psychoterapii jako placebo).
jednak jest wielu ludzi kotrych nie stac na placenie sum rzedu 100 zl. za
godzine rozmowy, co tydzien.

no to wpieprzaja leki. kiedys jeden pacjent mi opisal swoje doswiadczenie z
SSRI. powiedzial mi ze przestal brac leki, bo budzil sie i sobie codziennie
myslal 'ku..., co ja taki wesoly, skoro mi tak ku...ko zle' (tak powiedzial).

[em.si]

niesmowita ta historia z tymi SSRI! nigdy bym nie wpadła, ze ktoś może w ten sposob pomyslec! bo wydawaloby sie ze o to chodzi ze ma byc fajnie!!!
a powiedział/napisał czego on by chciał, jeśli nie tej "wesołosci"?

[darek.galasinski]

nie. bo to byla rozmowa w przelocie.

i ja wlansie o tym mowie: ci faceci nie chcieli 'fajnie' czy 'wesolo'. to nie
zachodzi. w modelu meskosci mezczyzna ma sobei dac rade, a nie cieszyc sie z
zycia. co im po wesolosci, jak pracy nie ma?

tu zreszta jest cala masa literatury na temat bezrobocia wsrod mezczyzn.
mezczyzna bez pracy staje sie pasozytem. jest zreszta ciekawe studium zon
mezczyzn bezrobotnych. okazalo sie, ze ona ich nie akceptowaly. podobnie zreszta
wyszlo w badaniach kobiet ktorych mezowie zarabiali mniej od nich.

[em.si]

to ja nie zazdroszcze mężczynom którzy chca/musza byc "męscy"..

a z tym bezrobociem to ciekawe. ciekawa jestem jak sie wtedy rozklda pozycja męza i zony w rodzinie, czy to ona staje sie tzw "glową rodziny"? bo glowa rodziny jak dla mnie to mezczyzna ktory utrzymuje rodzine. jesli to kobieta zarabia a rodzinę, to czy ona przejmuje role głowy rodziny?

tak na magrinesie, to mój ojciec zawsze mówi ze to on jest głowa, ale mama szyją..

[darek.galasinski]

to jest ciekawe. promowalem 2 siwetne prace mgr. jedna patrzyla na mezczyzn
zarabiajacych mniej, a druga na kobiety zarabaijace wiecej. o ile ci mezczyzni
bardzo chcieli pokazac sie jako 'glowy', o tyle kobiety nie mialy watpliwosci ze
nie sa (choc to bylo bardziej skomplikowane, o ile pamietam). ale byc moze cos
mi sie pomieszalo. to co mnie uderzylo, to narracje mezczyn pokazujace ze
wieksze zarobki kobiet to przypadek, wynatruzenie, bezsens. juz za chwile bedzie
'normalnie'.

[em.si]

niezłe te wyniki! naprawde.
no nic, ale teraz juz sie wyłaczam i ide spac.
dziekuję za miłą rozmowe.
pozdrawiam

[...] do madcia pana !!!

[pies_na_teorie]

W usuniętym bez śladu poście pytałem Pana Darka mniej więcej o to,
3 używa ksywy "dalajtata".

Jakiż to zakon tego
forum pieprzonego został naruszony ?


Nie wiem jak większość ale ja tam
wolałem maskotkę bez brzytwy :)

[darek.galasinski]

widze pies na teorie jest jak rotweiler na teorie. :-)

prosze uprzejmie: nie nie uzywa.

[pies_na_teorie]

darek.galasinski napisał:

> widze pies na teorie jest jak rotweiler na teorie. :-)
>
> prosze uprzejmie: nie nie uzywa.
>

Dziękuję uprzejmie :-)

Zinterpretowałem, że nie używa OTW.
Tak ?

Depresja Supermana

[funstein]

jak w koncu lekarze odkryja, ze depresja to nic innego jak
katowanie mozgu nalogowa masturbacja to okaze sie, ze rynek
lekow przecidepresyjnych skurczy sie z kilku miliardow dolarow
dzisiaj do zera.
Problemem jest to, ze prawda nie lezy w interesie ani medycyny, ani lekarzy ani
farmaceutow.
Wiec depresje leczy sie znieczulajac uklad wegetatywny i
pozbawiajac chorych popedu plciowego i zarabiajac miliardy
na oszukiwaniu chorych i podatnikow.

Jak obrzezanie i higiena seksualna beda norma to depresja
bedzie zjawiskiem niespotykanym.

[charioteer]

Kiedys przypadkiem wpadl w moje rece artykul, ktorego autor twierdzil na
podstawie studium kilku przypadkow, ze traumatyczne przezycia wywoluja zmiany w
mozgu. Prawdopodobnie to nie jest tak, ze cos jest wylacznie sprawa mozgu lub
wylacznie sprawa umyslu. Ta relacja mozg-umysl moze byc dwukierunkowa.

Depresja Supermana

[leszlong]

Panie profesorze, jest pan zdania, że leczenie męskiej depresji powinno być
ukierunkowane na ich powrót do pracy. Uważam, że w ten sposób mężczyźni, którzy
wpadli w depresję z powodu istnienia jedynej akceptowanej roli społecznej czyli
praca jako wyznacznik prawdziwości mężczyzny, powracają w utarty model męskości
i zamyka się błędne koło. Nie lepiej byłoby wskazywać im, iż ów model
prawdziwości faceta widzianej przez pryzmat ciężkiej pracy jest fałszywy. Że ten
gorset jest za ciasny. Że prawdziwy mężczyzna to nie tylko ciężko harujący
człowiek, że może sobie pozwolić na inny sposób życia i nie stracić na prawdziwości.

[darek.galasinski]

tak i nie.

1. tak, bo rzeczywiscie sa inne modele meskosci dostepne mezczyznie. jednak
nastepuje problem etyczny, na ktory mi kiedys zwrocono uwage - czy
pscyhoterapeuta ma prawo zmieniac swiatopoglad klienta.

2. nie, bo jest iluzja stwierdzenie, ze mozna zyc poza spoleczenstwem. a akurat
dla naszego spoleczenstwa, gender jest jeda z najwazniejszych osi, wedle ktorych
orietnujemy sie spolecznie.

[leszlong]

Panie profesorze,

ad.1 Skoro psychoterapeuta nie powinien zmieniać światopoglądu klienta, to
wówczas jest niemożliwe bądź utrudnione leczenie pacjentów. Przykład: anoreksja
czy bulimia. Pomoc psychoterapeuty bez zmiany światopoglądu pacjenta nie da
satysfakcjonujących efektów. Ja bym powiedział, że uznaje się społecznie, że to
mężczyznom nie powinno się zmieniać światopoglądu. Co innego kobietom, gdyż jako
istoty podobno chwiejne są podatne na wszelkie zmiany.

ad.2. No to jest problem. Bo rola kobiety w społeczeństwie przewiduje różne
możliwości życia i realizacji, a męska rola już nie. Przecież nie tak dawno
kobiety też miały jedynie słuszną rolę do spełnienia jako matki i żony w
domowych jedynie pieleszach i zaszły głębokie zmiany w tym zakresie. Nie wierzę
w słowa, że podobnie nie może się stać z rolą mężczyzny.

[darek.galasinski]

1. jest roznica pomiedzy zmiana obrazu swiata, jak na przyklad w CBT - swiat
jest jaki jest, ale ty zle go oceniasz, a calkowitym przewartosciowaniem swiata.
innymi slowy co innego poweidziec: tak, mezczyzna musi to i to, ale ty bierzesz
to zbyt powaznie, a powiedziec: mezczyzna ma zupelnie inne role w zyciu. ten
drugi wariant jest niezwykle inwazyjny, choc podnoszony w literaturze (b rzadko,
ale sie zdarza).

2. Oczywiscie, ze moze sie stac i mysle ze sie staje. cala idea 'new man' na
Zachodzie Europy jest swietnym tego przykladem. choc ja lubie przyklad
ekonomiczny. nie pamietam juz cyfr, ale przemysl kosmetyczny w iagu ostatnich
raz zwielokrotnil podaz kosmetyukow wlasnie dla mezczyzn. jak bylem maly (nie az
tak dawno), to mezczyzna mial smierdziec, a dezodorant byl dla kobiet. dzisiaj
juz nie jest to takie oczywiste. tyle ze sa to powolne zmiany, jak wszystko w
takich sytuacjach.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Panie profesorze,
Przecież psychoterapeuta nie ma powiedzieć mężczyźnie:
a) Ani: "Rola żywiciela rodziny jest jedyną rolą dla ciebie jako mężczyzny, więc
psychoterapia cię poskłada do kupy i będziesz mógł tę z powrotem odgrywać".
b) Ani: "Rola żywiciela rodziny jest absolutnie nie dla ciebie, musisz znaleźć
sobie inną".
Bo, jak pan słusznie zauważył, psychoterapeuta nie może narzucać światopoglądu
pacjentowi.

Natomiast psychoterapeuta jak najbardziej może pokazać pacjentowi możliwość
zmiany światopoglądu. Decyzja zmiany należy do pacjenta, jeżeli np. dojdzie do
wniosku, że ze starym światopoglądem zaczął źle się czuć. Psychoterapia ma
pacjentowi pokazać, że WOLNO MU zarówno zostać przy starym światopoglądzie, jak
i zmienić go na nowy.

Jeżeli pan leczy pacjenta nie pokazując mu tych możliwości i tej wolności, to
właśnie mu narzuca pan jeden światopogląd. Narzuca pan, choć nie wprost.

[darek.galasinski]

akceptuje to, co Pani mowi, tyle ze problem jest w wyznaczeniu granicy, o samej
technice nie mowiac.

do tego mozna dodac nastepujace. choc wiemy, ze psychoterapia dziala (cokowliek
mialoby to znaczyc, jednak ludzie mowia ze im pomaga), to nie wiemy co dziala w
psychoterapii, dlaczego dziala, jak dziala i na kogo dziala. rozczulilo mnie
zreszta takie wyznanie Keitha DObsona na wykladzie w Krakowie. w takiej
sytuacji, ciezko jest wyznaczac granice, nie?

i moje prywatne, pol-naukowe zdanie to to, ze psychoterapia ma byc okazja do
tego, zeby sie czlowiek wygadal. gadanie jest terapeutyczne.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Zwracam uwagę, że granica - jeśli jest - to jest z dwóch stron. Jeżeli domyślnie
leczy pan z depresji jakiegoś maczo poprzez wciśnięcie go z powrotem do jego
maczystowskiego światka, to przemilcza pan istnienie innych światów (a naprawdę
nie trzeba lecieć na inną planetę, żeby zobaczyć, że mężczyźni mogą też żyć wg
innego modelu). Jeżeli np. jakiś psychoterapeuta leczy kobietę dręczoną
psychicznie przez męża, lecz przemilcza, że istnieje dla tej kobiety możliwość
rozwodu - to tak samo popełnia zaniechanie. Jeżeli z jednej strony - jak pan
mówi - granicą jest wciskanie pacjentowi odmiennego światopoglądu, to z drugiej
strony granicą jest rozmyślne przemilczanie istnienia innych światopoglądów,
spośród których pacjent w zasadzie mógłby wybrać.

Może się mylę, ale jak słyszę o "konieczności wyczucia granic", o nieetyczności
narzucania pacjentowi światopoglądu, to przechodzi mi przez myśl, że być może
jest to po prostu jakiś "dupochron" dla psychoterapeutów. Nie wiem przed czym:
Przed tym, żeby jakaś komisja etyki im czegoś nie zarzuciła? Czy może raczej w
ten sposób psychoterapeuta stara się chronić swój własny światopogląd? (Np.
terapeuta-katolik prywatnie deklaruje, że nie akceptuje rozwodów, ale czuje się
w tym przekonaniu niepewny, więc sam przed sobą musi tego stanowiska bronić.
Kosztem pacjenta. Albo terapeuta wychowany w tradycyjnej rodzinie nie akceptuje,
żeby mężczyzna odgrywał pewne role - i również musi bronić tego swojego obrazu
świata, aby mu się nie zachwiał.)

[darek.galasinski]

co do dupochronu to nie zgadzam sie zupelnie.

poza tym, ja sobie mysle, ze psychoterapia ma byc przede wszystkim okazja do
tego, zebym ja gadal, a nie psychoterapeuta udzielal mi dobrych rad, jak zyc. bo
to nie psychoterapeuta bedzie zyl moje zycie, tylko ja. co wiecej,
psychoterpeuta ma swoje preferencje, ulubienia, niecheci i nienawisci. jak juz
napisala em.si, nasze myslenie jest ideologiczne, rowniez psychoterapeuta nie
moze stanac obok siebie i nagle byc neutralnym.

i te przyklady, ktore Pani daje, sa bardzo dorbymi przykladami. i dobry
psychoterapeuta nie powienien narzucac swojego swiatopogladu klientowi. bo jest
w pozycji przewagi nad klientem. i jak dla mnie to nie chodzi o komisje etyczne,
ale wlasnie o to, bym to ja, klient, mogl sobie wypracowac swoj model swiata.

kiedys slyszalem lekarza, ktory agresywnie wrecz udowadnial, ze jedynie
wstrzemiezliwosc chroni przed HIV. my w UK 'wiemy' ze prezerwatywa wystarcza.
okazalo sie, ze lekarz jest tak bardzo wierzacym katolikiem, ze nie potrafi nim
przestac byc jako lekarz. nie podoba mi sie to, jednak w wypadku psychoterpeuty
mozna duzo krzywdy tym zrobic.

Czy pan się w ogóle zna na psychoterapii?

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Panie profesorze, tak sobie z panem dyskutowałam, przez nieuwagę zakładając, że
skoro wypowiada się pan o depresjii i psychoterapii, to jest pan profesorem
psychologii. Aż doczytałam notkę na końcu artykułu i okazało się, że jest pan...
lingwistą. Jakie są pańskie kompetencje w doradzaniu, jak leczyć depresję i w
określaniu, jak powinna lub nie powinna wyglądać psychoterapia?

Teorie o psychoterapii wykładane przez lingwistę z natury rzeczy budzą mniejsze
zaufanie, niż wykładane przez psychologa.

Poniżej pewna socjolog zarzuca panu pewien błąd metodologiczny - wyciąga pan
zbyt ogólne wnioski o wszystkich mężczyznach z próbki zaledwie 30 przebadanych
mężczyzn, zresztą nie wiadomo w jaki sposób dobranej.

Ten detal (detal?) też nie budzi zaufania: Przeprowadził pan swoje badania w
sposób, który socjolodzy czy psycholodzy uznaliby za nienaukowy.

Jestem fizykiem i dyskutuję z lingwistą o psychoterapii. Kto z nas jest bardziej
kompetentny by napisać o niej książkę?

[darek.galasinski]

prosze mi wyjasnic co to znaczy znac sie na psychoterapii zatem. byc
psychoterapeuta?

ja tam o psychoterapii ksiazki pisac nie chce. mysle ze znam sie na tym lepiej
niz polowa psychoterapeutow. skromnie liczac. a Pani? gdybym sie jednak znal na
psychoterapii, to znalbym sie lepiej niz wiekszosc psychoterapeutow. bo inaczej
nie da sie napisac ksiazki o tym.

socjologowi odpowiedzialem na pytanie. a wywiad pol-ustrukturyzowany
(semi-structured) to jest metoda nienaukowa? no prosze, zawsze sie czegos nowego
mozna dowiedziec. rozumiem tez ze psychologia i socjologia jakosciowa nie
istnieja tak? Tacy Schutze, Garfinkel, Goffman, Cicourel, Hymes to wszystko
ilosciowcy (choc nie wszyscy robili wywiady)? bardzo prosze, jelsi juz Pani chce
mi przywalic, co chetnie przyjme na szczeke, to prosze zrobic to porzadnie.

i na koniec. ja nikomu nie doradzam jak leczyc depresje. to co mowie to to, ze
psychiatria moze skorzystac z takiego zwyklego lingwisty jak ja i sie czegos
dowiedziec. byc moze nie mam racji, ale to wtedy psychiatria powinna to wykazac.
i jak wykaze to ja posypie glowe popiolem. poki co, psychiatria ma male pojecie
na miedzy innymi na temat depresji (wyleczalnosc 50 proc, a jak sie poszpera
daelj i zobaczy statystyki nawrotow choroby, dane sa jeszcze gorsze), no to moze
warto by posluchac innych.

[mary_sio]

Szanowny Panie Profesorze, jeśli na prostą wątpiwość, wyrażoną przez
przedmówczynię, reaguje Pan - osoba, która teoretycznie powinna
wiedzieć, ile ważą słowa - nieskrywaną agresją werbalną, przestaje
Pan być autorytetem Nauki, samym sobą dowodząc antytezy własnych
poglądów.

[darek.galasinski]

z pokora przyjmuje te slowa, ale.....

1. ja nie jestem autorytetem nauki i mysle, ze sie nie kreuje nan, ba nawet nie
chce nim byc - ja nie chce miec patentu na racje, wole rozmawiac.
2. pytanie: czy pan sie w ogole zna....nie jest 'prosta watpliwoscia' tylko
agresywna zaczepka, szczegolnie w tym kontekscie.
3. mam przekonanie, ze moja riposta byla proporcjonalna
4. nie cierpie rozmow, w ktorych wszyscy sie zgadzaja ze soba, a to, ze sie nie
zgadzaja ukrywaja pod tym.
5. dopoty odpowiedz jest ad rem (a pytanie takie bylo, tak nawiasem), a nie ad
personam, agresja w debacie jest wrecz dobra, wskazuje na pasje dyskutanta.

bardzo by bylo mi milo, gdybym Pania przekonal, jesli mi sie nie uda, to sie nie
uda.

[mary_sio]

darek.galasinski napisał:

> ja nie chce miec patentu na racje, wole rozmawiac.
a ja lubię się czepiać :)) najczęściej zupełnie bezpodstawnie.
Wielkie dzięki za wyjaśnienia, bardzo przepraszam i pozdrawiam.

[em.si]

ok, tylko powstaje pytanie, jakie możliwości pokazujemy pacjentowi. to co my widzimy jako alterantywe niekoniecznie musi byc jedyną możliwą droga!
jak dla mnie, z psychoterapii robi sie w takiej sytuacji poradnictwo.

[darek.galasinski]

em.si, zno pani wraca. ciesze sie.

dla mnie problem jest jednak inny. otoz jako ze nie ma psychoterapii w ogole,
tylko jest zawsze jakis system, no to owe pokazywane drogi musza byc z
koniecznosci w ramach systemu. systemowcy beda mowic o rodzinie, CBT o
postrzeganiu rzeczywistosci, a psychodnamicy o matce :-). wiem, troche
upraszczam, ale tylko troche.

[em.si]

jak temat interesujący to sie wraca... :)

i zgadzam sie z Profesorem, pomaganie jest zawsze w ramach systemu, jednak jak dla mnie to pierwsza wrastwa, potem jest jednak to, co my akurat dostrzezemy i co uznamy za "alternatywne" w ramach owego systemu.

i ja wiem ze psychoterapia jest "autorska", ze jest swego rodzaju "sztuka", mysle jednak ze nalezy pamietac o tym, ze w naszych pogladach jesteśmy siłą rzeczy ideologiczni.

[darek.galasinski]

z ta ideologicznoscia, to jakbym slyszal siebie na wykladach....hm...

no ale nie mozna wyjsc poza system nie? psychodynamik nie moze nagle sie stac
kognitywny. bo to swiaty rownolegle

[adept_ltd1_net]

to może to jest tak, że chodzi po prostu o zmianę. Chorobę można by potraktować
jako dojście do pewnej granicy w ramach jednej narracji (pomijam zupełnie
kwestię, czy prawdziwej, czy nie, raczej traktowałbym te narracje po lacanowsku
jako próby symbolizacji tego, czego nie da się wypowiedzieć) i funkcją terapii
(obojętnie jakiej) byłaby zmiana narracja, danie sposobu na opowiedzenie tego,
co było, w innym języku??? Myśli Pan (też wolę dystans), że można by tak to
określić? (choć z drugiej strony te terapie bazują na konkretnych
doświadczeniach i usiłują do nich - jako prawdziwych - dotrzeć...). Tak też
byłoby z męską depresją (w takim rozumieniu, jakie Pan proponuje)- terapia
mogłaby pokazywać różne wzorce męskości - mam wrażenie, że Pańscy ankietowani
trwali przy mocno tradycyjnym jej modelu.

[darek.galasinski]

mnie sie bardzo podoba idea psychoterapii jako zmiany w narracji. bardzo! z
dwoch powodow. po pierwsze dlatego, ze zalozenia psychoterapii sa niezwykle
problematyczne i nie maja dobrego podloza empirycznego. co zatem zmieniamy?
psychike? najpioerw trza by te psychike znalezc.

po drugie dlatego, ze ta zmiana narracji jest w rzeczywsitosci jedynym
mierzalnym skutkiem, przynajmniej w ramach relacji psychoterapeutczynej.

i na koniec, tak, ci 'moi' mezczyzni byli bardzo mocno zakorzenieni w jednym
modelu, ja tu bym uzyl giddensowkiego pojecia metanarracji (jako narracji
narracji, narracji na poziomie opisu calego swiata). przy czym ja bardzo nie
nawet sprawic wrazenia, ze ja to w jakis sposob oceniam, tak nie jest. ja mysle
nawet, ze wyjscie poza ten model jest albo sakramencko trudno, albo niemozliwe.
wszak musi sie znalezc jakas inna metanarracja, ktora by zastapila te
dominujaca. a skad je wziac, jesli nie z zasobow spolecznych, a w zasobach
spolecznych w Polsce, trudno o wyrazy i silny konkurenycjny model meskosci.

[unlord]

pomysl terapii opartej na narracji bardzo mi sie podoba, ale chyba jest pewien problem. wydaje mi sie, ze taki sposob powinien byc oparty na negocjacji pomiedzy terapeuta a pacjentem, czyli na relacji partnerskiej. W rzeczywistosci to terapeuta jest postrzegany jako ten 'wazniejszy'. I wlasnie dlatego obawiam sie, ze bardziej terapia bedzie przypominac cos na ksztalt poznawczo-behawioralnej, gdzie sposob widzenia swiata jest narzucany przez terapeute, niz 'partnerska' terapie.

pozdrawiam

[adept_ltd1_net]

ostatecznie nie można wykluczyć, że (jakiś) pacjent potrzebuje mocnego terapeuty...
Jest tu mowa na forum o ontologii (wyjątkowo przeze mnie nielubianej) i to chyba
zależy, czy przyjmiemy, że jakaś mocna ontologia warunkuje chorobę (i wtedy
chyba pozostają tylko leki), czy przyjmiemy, że warunkuje ją słabsza ontologia
(doświadczenie) czy jeszcze słabsza - doświadczenie kulturowe, a więc to co
buduje/rujnuje naszą tożsamość. W tych ostatnich przypadkach, zwłaszcza w
ostatnim,terapia powinna być (chyba) czymś otwartym i nieprzewidywalny, a więc
taką wymianą narracji czy otwieraniem narracji jako sposoby rozumienia siebie i
otoczenia.

A wracając jeszcze do wywiadu z prof. Galasińskim, ciekawe byłoby porównanie
męskich depresji z różnych kręgów językowych (kulturowych).

[kala.fior]

> po drugie dlatego, ze ta zmiana narracji jest w rzeczywsitosci jedynym
> mierzalnym skutkiem, przynajmniej w ramach relacji psychoterapeutczynej.
>
> i na koniec, tak, ci 'moi' mezczyzni byli bardzo mocno zakorzenieni w jednym
> modelu, ja tu bym uzyl giddensowkiego pojecia metanarracji (jako narracji
> narracji, narracji na poziomie opisu calego swiata). przy czym ja bardzo nie
> nawet sprawic wrazenia, ze ja to w jakis sposob oceniam, tak nie jest. ja mysle
> nawet, ze wyjscie poza ten model jest albo sakramencko trudno, albo niemozliwe.
> wszak musi sie znalezc jakas inna metanarracja, ktora by zastapila te
> dominujaca. a skad je wziac, jesli nie z zasobow spolecznych, a w zasobach
> spolecznych w Polsce, trudno o wyrazy i silny konkurenycjny model meskosci.

Bardzo by było interesujące dowidzieć się jak ci Panowie patrzą na siebie, na
to co im się wydarzyło i otoczenia po wyzdrowieniu (czego im życzę z całego
serca). Co się zmienili bo coś napewno musiało.

[ojapierdziu]

Bardzo dobry artykuł, ale na Boga...

A silne genetyczne predyspozycje do chorób (schizofrenia występuje u 70 proc.
bliźniąt jednojajowych)

To chyba chodziło o ryzyko zachorowania drugiego bliźniaka gdy pierwszy choruje
na schizofrenię ;)

[darek.galasinski]

no ja o depresji, a nie schi. ale...chetnie zobacze badania, w ktorych to
stwierdzono. bo z tego co wiem, do stwierdzenia to jeszce nam daleko. poza tym
badania tego typu obarczone sa kilkoma problemami.

1. jesli blizniaki sa wychowywane razem, to skad wiadomo ze to geny, a nie
srdodowisko. badania w ktorych tacy ludzie nie byli wychowywani razem, sa
obciazone pooteznymi bledami zazwyczaj.

2. badania pokazuja 'genetycznosc' DIAGNOZY schi, a nie samej choroby. to
roznica kolosalna, bo jest cala biblioteka badan wskazujaca na problematycznosc
diagnozy, jej politycznosc (np. mezczyni wyksztalceni czesciej sa diagnozowani
na depresje,a mezczyzni niewyksztalceni na schi).

3. zachecam do czytania Boyle, Schizophrenia: a scientific illusion. to
najlepsza krytyka badan na schi, jaka znam.

[timoszyk]

Autor tych mysli wydaje sie oddzielac "umysl" od mozgu. Nie jest jedynym. Mozna
przeczytac wiele dziel psychiatrow, gdzie o mozgu ani slowa, tak ja gdyby mozg
naszym "umyslem" nie sterowal.
Nie wydaje mi sie, by ten kierunek "myslenia" mogl doprowadzic do czegos
pozytecznego, chociaz moze poprawic nastroj wielu ludziom.

Waclaw Timoszyk

[charioteer]

Najciekawiej jest, kiedy dane behawioralne pokazuja co innego niz
neuroobrazowanie. Artefakt?

[darek.galasinski]

mysle ze ciezko wykazac ze mozg STERUJE umyslem.

ja znam rowniez cala mase prac psychiatrow, w ktorych mowi sie tylko o mozgu. i
ten kierunek niespecjalnie prowadzi do jakichs wiekszych sukcesow w leczeniu
psychiatrii.

a tak w ogole, to psychoterapia to dzialanie bezposrednio na mozg, tak?

[abel.warlord]

darek.galasinski napisał:

> mysle ze ciezko wykazac ze mozg STERUJE umyslem.

Zupełnie wystarcza, że mózgi sterują nami w naszych głupich i
mądrych działaniach, w tym rozmowach.



> ja znam rowniez cala mase prac psychiatrow, w ktorych mowi sie
tylko o mozgu. i
> ten kierunek niespecjalnie prowadzi do jakichs wiekszych sukcesow
w leczeniu
> psychiatrii.

Tutaj się powiem tylko tyle, że powyżej napisane zdaje mi się być
zaskakujące i ryzykowne. Obawiam się, że niewiele miałbgym do
dodania.


> a tak w ogole, to psychoterapia to dzialanie bezposrednio na mozg,
tak?

Poniekąd tak, w każdym razie dużo, dużo bardziej bezpośrednie niż
pigułki w neutralnej otoczce, które dopiero rozpuszczając się w
żołądku (czy gdziekolwiek...) wpłyną na mózg biochemicznie.

Jeśli Pana rozważania, zresztą ciekawe i wartościowe, należy
interpretować tak, że opowiada się Pan za nieco dalej idącą
wstrzemięźliwością w stosowaniu leczenia farmakologicznego w
chorobach psychicznych, to byłbym skłonny być - w granicach
rozsądku - za, a nawet byłbym skłonny taką samą politykę zalecać dla
chorób somatycznych.

[moczadlo]

Wydaje się, że w sporach, co jest pierwsze: umysł czy mózg, należałoby się przyjrzeć bliżej paradygmatom narzucającym nam jednostronne odpowiedzi.

Stare dualistyczne przeciwstawienie duszy i ciała kryjące się za umysłem i mózgiem, w zderzeniu z prostymi faktami oraz nauką współczesną nie wytrzymuje próby.

Należałoby raczej zastanowić się nad drogą monistyczną, jednak - pomimo tego, że jestem filozofem - nie potrafię wskazać dokładnie w jakim modelu ontologicznym mogłaby się ona mieścić. Być może jest to potrzeba, która znajdzie swoją odpowiedź w koncepcji nowej, ale jeszcze nieopracowanej przez nikogo.

Jednak można zgodzić się z twierdzeniem, że całkowicie materialistyczne wyjaśnienie, ani też - powiedzmy - psychologistyczne nie wystarcza i wydaje się być w tym wypadku aspektowe, ślepe na fakty wynikające z innej perspektywy. Zaznaczam, że nie dotyczy to tylko funkcjonowania nauk o człowieku jak np. psychiatrii, (gdzie ta aspektowość jest najbardziej wyraźna), ale dotyczy też dziedzin bardziej podstawowych.

[abel.warlord]

Pragmatyczne potrzeby wielu różnych skądinąd nauk będą miały więcej
wspólnego z wymogami codziennego życia niż z prawdziwością
określonej hipotezy ontologicznej.
Mam tu na myśli na przykład to, że historyk czy lingwista słusznie
zignoruje stan połączeń neuronów (aż po jego aspekty kwantowe)
danego mózgu. Próba dociekań nad zmieniającymi się w ułamkach sekund
stanami architektury neuronalnej prezydenta Gabriela Narutowicza z
dużym prawdopodobvieństwem pozostanie na zawsze absurdalna, a w
każdym razie jest absurdalna na obecna chwilę.

Czy z tej absurdalności wynika coś dla samej ontologii? Moim zdaniem
niewiele.

[moczadlo]

Zgadzam się oczywiście, że prawdziwość hipotezy ontologicznej jest sprawą
wtórną. Problem jednak polega na tym, że pragmatyczne potrzeby nauk od ontologii
nie są w stanie uciec. Inaczej mówiąc ontologia wciska się nawet wtedy, gdy
uprawiający naukę sobie mogą z tego nie zdawać sprawy. Samo postawienie problemu
zakłada określoną ontologię.

W podanym przykładzie absurdalności sprawdzania stanów neuronalnych Narutowicza
dla ontologii wynika przynajmniej to, że pozostawanie przy ontologicznej
opozycji "neuron"-"myśli Narutowicza" (dualizm psychofizyczny) jest właśnie
absurdalne i nieefektywne naukowo. Inaczej mówiąc założenie określonej ontologii
może mieć w niektórych zagadnieniach naukowych skutek pragmatyczny. Dlatego
warto czasem przemyśleć założenia ontologiczne stawianych w danej dziedzinie
naukowej problemów. Nawet tych pragmatycznych.

[europitek]

Człowieku! Życiem własnym i całej rodziny ryzykujesz twierdząc, że filozofia ma jakiekolwiek związki z czymkolwiek oprócz samej siebie. Sprawdź czy masz na wyposażeniu hełm, kamizelkę kuloodporną i kapok. Mnie się zawsze po takich oświadczeniach przydają. Jeśli nie masz w/w opancerzenia, to możesz jedynie liczyć na to, że ujdziesz z życiem dzięki nieuwadze przedstawicieli "prawdziwej nauki". Czasami mam nawet wrażenie, że filozofowie powinni zejść do podziemia, a wydziały na uniwersytetach należałoby zastąpić "tajnymi kompletami", jak w czasie okupacji.

PS. Nie przejmuj się tym, co piszę, bo to może być przejaw (mojego) zbytniego przejęcia się tematem wątku skutkującego (tego przejęcia sie) depresyjnym przegięciem.

[moczadlo]

To przecież oczywiste, że się odpowiednio wyposażyłem, a po napisaniu posta
udałem w nieznanym kierunku myląc tropy, gasząc przedtem światło i podrzuciłem
jeszcze parę nieprawdziwych poszlak.

Mimozy się zaczynają, trzeba uważać na depresję, która zdaje mi się w większym
stopniu chorobą sensu, niż ustawicznego smutku. Ale ja się nie znam, jestem
przedstawicielem tej na szczęście "nieprawdziwej" i nawet nie nauki.

[europitek]

Z tym sensem/smutkiem to może być różnie, co wiem z naocznych obserwacji - u jednych jest smutek, a u innych brak celu (sensu). Zauważyłem też, że ten smutek jest znacznie gorszy - ciągnie się za człowiekiem przez całe życie. Netomiast brak sensu daje się wyuliminować nawet własnymi siłami. Ale to tylko obserwacje jednostkowe i w dodatku zrobione też przez "przedstawiciela".

Ludzie i tak nie mają tak całkiem żle. U szympansów depresja może zakończyć się śmiercią (zamartwienie się na śmierć) - zaobserwowano taki przypadek w naturze.

PS. Z pierwszego akapitu wnoszę, że jesteś doświadczonym "przedstawicielem".

[timoszyk]

darek.galasinski napisał:

> mysle ze ciezko wykazac ze mozg STERUJE umyslem.
>
> ja znam rowniez cala mase prac psychiatrow, w ktorych mowi sie tylko o mozgu. i
> ten kierunek niespecjalnie prowadzi do jakichs wiekszych sukcesow w leczeniu
> psychiatrii.
>
> a tak w ogole, to psychoterapia to dzialanie bezposrednio na mozg, tak?

To co w takim razie steruje naszym zachowaniem? Watroba, czy trzustka? Kiedys
myslano, ze serce.
Mozg jest piekielnie skomplikowany i dlugo jeszcze jego badanie nei przyniesie
oszolamiajacych rezultatow. W miedzyczasie wielu zamawiaczy zebow zrobi fortune
na naiwnych pacjentach, a glownie na ich rodzinach.

Waclaw Timoszyk

[darek.galasinski]

prosze zdefiniowac 'steruje'.

bo wie Pan, mozna calkiem latwo dowodzic, ze steruja nami rodzice, reklamodawcy,
religia itd itd. psychologia reklamy, wplywu spolecznego, propagandy maja sie
calkiem niezle. i bynajmniej nie odwoluja do mozgu. a jak przegladnie Pan fora
na GW, okaze sie jeszcze ze steruja Michnik, Rydzyk, GW, ND (niepotrzebne skreslic).

a co do watroby prosze pana, to bol watroby czy trzustki potrafi calkiem niezle
zawladnac czlowiekiem. podobnie jak inne bole. podobnie glod. to czy czlowiek
oszalaly z glodyu, ktory zaczyna jesc innego, sterowany jest przez glod czy
przez mozg? i co to tak dokladnie znaczy?

a gdy dotykamy cos goracego i reka sie cofa zanim zdazymy pomyslec, to mozg?
podobno refleks nastepuje bez udzialu mozgu. to co nami steruje?

to, ze najprawdopodobniej wiekszosc informacji przetwarzana jest przez mozg, nie
znaczy ze mozg steruje, co?

Male shovinist pigs!

[hammeronidiots]

A co z depresja BIONIC WOMAN?
film.wp.pl/id,26592,title,Bionic-Woman,film.html?ticaid=16adb

[hammeronidiots]

Tez:
www.imdb.com/title/tt0073965/

Depresja Supermana

[funstein]

Panie profesorze - mam pytanie - dlaczego zdrowy mozg jest szaroniebieski a
chory mozg jest szarorozowy?
Co to za skladnik czyni mozg niebieskawym, a watrobe brazowa?
Dlaczego jesli watroba jest stluszczona to mozg jest szarorozowy?
Dlaczego sredni wiek kobiet zapadajacych na choroby psychiczne jest
o 10 lat wiekszy niz u mezczyzn?

Co takiego jest w nasieniu co jest tez w mozgu, watrobie i nerkach?

dlaczego Biblia twierdzi, ze "Onana zabil Pan" ?

dlaczego Odyseusz przez wiele lat sie blakal po swiecie zanim wrocil do domu?

Dlaczego Ikar zginal a Dedal przetrwal?

Czym Mojzesz uzdrawial ukaszonych Izraelitow?

No i dlaczego Prometeuszowi sep _CO_RANO_ wyjadal watrobe?
i z jakiego bogactwa slynie Kaukaz od starozytnosci.

jak juz Pan znajdzie odpowiedzi na te pytania to bedzie Pan
wiedzial co pisac o depresji i metodach jej leczenia.

[charioteer]

funstein napisał:

> Panie profesorze - mam pytanie - dlaczego zdrowy mozg jest szaroniebieski a
> chory mozg jest szarorozowy?

Zdrowy jest szarozowy, martwy jest szaroniebieski.

[funstein]

zywy i zdrowy jest szaroniebieski.

rozowy mozg jest zaglodzony - brakuje w nim pewnego niebieskiego bialka.

No i najważniejsze pytanie:

[buhaj_z_rogiem]

gdzie jest Nemo?!

Mężczyzna w depresji przestaje być mężczyzną

[strangeday]

Ale co chodzi ? Ten sam artykuł czytałem juz sporo wcześniej zdaje
sie zupełnie gdzie indziej!

[strangeday]

a, ok - jest notatka na końcu, zwracam honor! :)

Mężczyzna w depresji przestaje być mężczyzną

[dionizy24]

Platforma i depresja wykończy połowe Polaków.
Jak można żyć za 516 zł renty,
Jak zapłacić światło gaz i wyżywić się.
Jak można patrzeć i słuchać o ciągłych nadużyciach, kradzieżach milionów.
Jak można patrzeć jak leniwy poseł śpi na obradach sejmu, lub nie uczestniczy
w obradach a bierze dietę.
Jak można ufać Premierowi który kłamie w orędziu i cały czas.
Jak można otwierać boiska na wsi jak dzieci mają ruch aż nadto a w brzuch im
burczy z głodu.
Jak można 3 razy w roku podnosić cenę gazu , prądu , leków a żywność drożeje
co tydzień,
Ludzie tego nie wytrzymają i kiedyś powiedzą dość.
Co będzie wtedy, krew się poleje.
Czy Platforma o tym nie pomyślała, czy liczą się tylko lekarze, nauczyciele,
sądownictwo skorumpowane.
Dlaczego Polacy wygrali wojne ? - bo byli uciśnieni.
Inteligienci nie będą Was bronić, bieda zrobi wszystko.
Rozpaczony.

Uwaga!!! Ostrzegam, że to propaganda!

[senta.fa]

Uwaga!!! Ostrzegam, że to propaganda! I to bardzo, bardzo plugawa - kosztem chorych mężczyzn promuje się feminizm i ich pseudonaukowe teoryjki w rodzaju "płci kulturowej".

Związek matki z dzieckiem uwarunkowany kulturowo? Przecież to trzeba mieć nie po kolei pod czapką, żeby coś takiego powiedzieć czy opublikować. Wyborcza schodzi na psy, to są już intelektualne niziny - taka jest prawda. Co ciekawe, czytelnikom wciąż się wydaje, że obcują z gazeta na poziomie.

[darek.galasinski]

no to raczej ja, a nie Wyborcza. prosze laskawie nie obarczac GW
odpowiedzialnoscia za to, co ja mowie.

a co do zwiazku matki z dzieckiem, to jasne ze jest uwarunkowany kulturowo i to
sie da nawet udowodnic.

natomiast, jako ze RP mamy do czynienia z pluralizmem medialnym, prosze sie
laskawie nie katowac tym obcowaniem.

[senta.fa]

> no to raczej ja, a nie Wyborcza. prosze laskawie nie obarczac GW
> odpowiedzialnoscia za to, co ja mowie.

Ale to GW to drukuje i promuje w Internecie, nie?

> a co do zwiazku matki z dzieckiem, to jasne ze jest uwarunkowany kulturowo i to
> sie da nawet udowodnic.

Wszystko się "da udowodnić" pseudonaukowych koncepcjach typu gender. Tyle że nikt jeszcze tych dowodów nie uświadczył. Zresztą stoją one w sprzeczności chociażby z antropologią fizyczną, która jest starą, poczciwą, weryfikowalną nauką. W przeciwieństwie do psychologii i tak zwanych nauk społecznych.

> natomiast, jako ze RP mamy do czynienia z pluralizmem medialnym, prosze sie
> laskawie nie katowac tym obcowaniem.

Standardowy tekst. Ja po prostu ostrzegam, że to feministyczna propaganda. Zresztą jeszcze że do jakiejś gazety mam stosunek krytyczny, nie znaczy, iż mam jej nie czytać. Nawet lepiej - zmusza do myślenia. Po co czytać artykuły, z którymi człowiek się zgadza?

Miałem tego co prawda nie robić, ale poniżę się wobec forumowiczów do zwierzeń: cierpię na depresję od 3 lat. Naprawdę gadanie o "płci kulturowej" nie rozwiązuje problemu. Nie przeczę, może coś jest na rzeczy, ale to takim jak ja nie pomaga. Zresztą... na depresję nic nie pomoże; nie ma nadziei ani ratunku. Lepiej się z tym pogodzić, zamiast się łudzić. Skoro mówimy o płci: mężczyzna nie powinien się łudzić.

PS Pierwszy raz widzę profesora, który zdania rozpoczyna małą literą. Ja mam jedynie maturę co prawda, ale zawsze mi się wydawało, że tak się nie robi.

[darek.galasinski]

otoz dowody uswiadczyl, jesli laskawy Pan czyta po angielsku, chetnie podam
odnosniki.

a poki co, zamiast pisac o pseudonaukowosci, to zalecam odrobine pokory wobec
nauki. bynajmniej nie mnie, ale ogromu wiedzy, ktory tworza ludzie
nieporownywalnie madrzejsci niz Pan czy ja. i bardzo prosze zsotawic
antropologie fizyczna, bo ona nie ma tu nic do czynienia.

jest mi niezmiernie przykro, ze nie pasuje laskawemu Panu do obrazu profesora. z
uczciwosci akademickiej dodam, ze mowie rowniez 'ku...', rowniez na wykladach.
mowie Panu, ruja i porobstwo.

[senta.fa]

1. To fantastycznie, że mówi pan słowa na "k", również na wykładach. Jednak z profesorskiego wywyższania się coś Panu zostało - na forach internetowych nie ma zwyczaju zwracania się per "pan". Ale dobrze - niech będzie. Zapewniam, że nie warto mnie oskarżać o brak pokory wobec nauki. Problem jest inny - nie zawsze do końca jestem pewien, co jest, a co nie jest nauką. To jest problem. Skoro dożyliśmy czasów, w których weryfikowalność nie kryterium tego, czy coś jest nauką, to ja dziękuję za taką naukę.

2. Natomiast antropologia fizyczna ma tu bardzo dużo do rzeczy, ponieważ mówi m.in. o różnicach u płci, które wynikają np. z budowy mózgu, hormonów itp. Feministki (oraz dyspozycyjni wobec nich naukowcy) to ignorują, mówiąc o "płci kulturowej".

3. Łaskawy Pan czyta po angielsku i chętnie linki zobaczy. Nie wiem, skąd ta pogarda w stosunku do mnie. Powiem prosto z mostu: masz mnie, gościu, za debila, bo nie mam tytułu naukowego? Miło z Twojej strony.

4. Ciekawe swoją drogą, cóż to za twór, ta "uczciwość akademicka".

PS Skończymy już te przytyki personalne, bo to naprawdę jest cokolwiek śmieszne. I, co tu dużo gadać, w czym jak w czym, ale w tym Pan szans ze mną niestety nie ma zbyt wielkich. ;)

[darek.galasinski]

1. z calym szacunkiem, bede sobie mowil na forach jak mi sie podoba.
2. zachecam do poczytania literatury, bo poki co banialuki Pan gada o plci i co
najwyzej wskazuje Pan, ze nie ma pojecia o wspolczesnej nauce o plci.
3. wszystko co poweidzialem to to, ze moge dac odnosniki, ale skoro to jest
obrazliwe, chetnie przepraszam. nie wyrazilem sie zupelnie na temat Pana wiedzy,
intelgencji i w ogole na temat Pana. co do literatury, polecam ksiazke Stearns'a
i Harre (tinyurl.com/4galqs).

tak, skoro nie mam szans i przegralem, to juz trabie do odwrotu. dziekuje za
wymiane.

[senta.fa]

Nie mam niestety siły pisać dalej, przykro mi. Możemy się umówić, że dwói mi Pan profesor nie wpisze do indeksu? Byłbym wdzięczny.

[europitek]

W Amazonii mieszka sobie takie dziwne plemię ... Mężczyzna w czasie porodu (oczywisćie rodzi kobieta) zalega w połogu na około tydzień. W tym czasie sąsiedzi nawiedzają go często i starają się podtrzymać jego słabą kondycję. Oczywiście kobieta nazajutrz po porodzie wraca do swoich codziennych obowiązków jako niezwiązana z faktem "ciężkiego porodu", jaki przeszedł jej facet.
Prawda, że ciekawe?

....................

[gloomyplace]

Jestem mężczyzną, mam nawracające epizody depresyjne, ze wszystkich sił, które mi wtedy pozostają, staram się nie stracić pracy. Przez to nie mam już siły ani chęci na nic innego, mam cholernie obniżony nastrój i brakuje mi właśnie tej radości z życia. Prędzej czy później nie dam rady łużej udawać, że wszystko jest OK i ciągnąć tej roboty. Jestem samotny, nikt się o mnie nie zatroszczy, jeśli zostanę bezrobotnym, więc praca to dla mnie kwestia przetrwania.
Ta historia nie ma końca, ja znalazłem się w potrzasku; coraz bardziej sam, a dookoła obce miasto...

[darek.galasinski]

na to mozna odpowiedziec tylko prywatnie.

Wszyscy lingwiści to porządne chłopy (Chomsky!)

[sany666]

A wszyscy psychiatrzy to wariaci.

[syn_jana]

Ja byłbym bliższy stwierdzeniu, że to Chomsky jest wariatem.

[dalatata]

jasne, przeciez to tylko najwiekszy lingwista XX wieku. no ale zlustrowany nie
byl....

[europitek]

A komisja McCarthy'ego (czy jakoś podobnie) nie mogła się nim zająć w odpowiednim czasie?

[charioteer]

Wtedy to on byl jeszcze mlody i nie zajmowal sie polityka. Grzecznie pisal
magisterium, a potem doktorat. Zhipisial tak kolo czterdziestki.

Depresja Supermana

[kkrolewna]

Ciekawy artykul. Chociaz moze troche tak ciagle o tym samym, moze
wystarczyloby raz powiedziec glowna teze a potem podac konkretne
egzemplifikacje. Ale i tak ciekawy :)))
Mialam okazje znac kilku psychiatrow (takich "teoretyzujacych", tj.
ze swiadomoscia metodologiczna) i pan Galasinski potwierdza tylko,
ze sa to niebanalni ludzie. Tak samo jak niebanalna jest
psychiatria.
Pozdrawiam.

Depresja Supermana

[wachu1979]

Panie Profesorze, wiele prawdy w tym co Pan pisze, zaiste.
To, że zmieniając status kobiety w społeczeństwie można
przeciwdziałać chorobie - zgadzam się jak najbardziej.
To, że na depresję choruje dwa razy więcej kobiet niż mężczyzn -
nie wierzę absolutnie
To, że choroba psychiczna (szczególnie u mężczyzny) jest na samym
dole drabiny praw - podpisuję się wszystkimi kończynami jakie
posiadam
Wiele jeszcze Pana opinii jest, moim skromnym zdaniem, jak
najbardziej słusznych.
Mam jednak pewne „ale” i pozwolę sobie o tym napisać, choć nie
jestem ani psychiatrą, ani psychologiem (ani lingwistąJ).
Po pierwsze strasznie upiera się Pan przy roli pracy jako sposobie
wyjścia chorego mężczyzny z depresji. Pisze Pan, że przeprowadził
wywiady z prawie 30 mężczyznami oraz otrzymał kilka listów mężczyzn
w depresji i kilka listów od kobiet, które żyją lub żyły z
mężczyznami w depresji. Dla mnie (jestem socjologiem) nie jest to na
tyle obszerny materiał badawczy, żeby wysuwać tak daleko idące
wnioski. Wcześniej broni się Pan przed generalizacjami, mówiąc o
kulturowym, czy też społecznym aspekcie choroby, a następnie sam Pan
wprowadza jakże cudną generalizację. Dajmy facetowi pracę, a
wszystko będzie dobrze.
Zdaję sobie sprawę, że presja bycia „prawdziwym mężczyzną” jest we
współczesnym świecie ogromna, wierzę nawet, że dla wielu mężczyzn
dobrze płatna praca byłaby „lekiem na całe zło”. Wydaje mi się
jednak, że nie tędy droga.
Będziemy leczyć mężczyzn pracą, licząc, że zaczną znów być twardzi,
silni i odpowiedzialni. To może się udać, ale tylko w przypadku
tych facetów, u których źródłem występowania depresji jest np. brak
satysfakcji z pracy, praca nie pozwalająca odpowiednio zabezpieczyć
rodziny, itp. Innymi słowy - wydaje mi się, że wyleczymy chorego na
depresję pracą, jeśli choruje przez pracę.
Jeżeli jednak źródło choroby leży w innym miejscu, jeżeli mężczyzna
choruje, bo np. ma problemy ze swoją seksualnością (lub sto tysięcy
innych możliwych powodów) , to czy praca będzie tu na pewno
właściwym lekarstwem?
Załóżmy, że mamy do czynienia z mężczyzną, który ma
jakieś „udziwnione” potrzeby seksualne, ale z drugiej strony został
tak wychowany, że jest to dal niego ogromny problem. Załóżmy także,
że żyje w związku z kimś, kogo bardzo kocha, ale kto absolutnie nie
akceptuje tych „udziwnień”. Czy taka osoba może zachorować na
depresję? Czy konsekwencją depresji może być strata pracy, co
stanowić będzie kolejne źródło frustracji. Ale czy w takiej sytuacji
lekiem na depresję będzie praca?
Może ja czegoś nie rozumiem, może nie doczytałam tego, co między
wierszami.
Jeśli jednak faktycznie uważa Pan, że lekiem na męską depresję
będzie przede wszystkim praca, to ja się z Panem nie zgadzam.
Podejrzewam jednak, że moja niezgoda nie ma dla Pana większego
znaczenia.
Mimo wszystko postanowiłam się jednak wypowiedzieć, choć tak
naprawdę nie mam pojęcia dlaczego to zrobiłam.
Pozdrawiam.
Magda

[darek.galasinski]

1. prosze pamietac, ze przeczytal Pan wywiad,a nie ksiazke. wywiad sila rzeczy
nie jest metodologicznie rygorystyczny.

2. ja robilem badania jakosciowe, a nie ilosciowe - a zatem nie wypowiadam sie o
mezczyznach w ogole, nie uzurpuje sobie prawa do tego, zeby mowic jak jest w
ogole, ale jak jest w korpusie wywiadow, ktore zebralem.

3. lingwisci maja jednak taki myk: ze skoro 30 facetow w tej samej sytuacji mowi
to samo i tak samo, to mozemy postulowac (tylko postulowac), ze byc moze mamy do
czynienia z pewna szersza praktyka.

4. czy ja sie upieram przy pracy? nie, ja mowie ze ci faceci o tym mowili.,
wszyscy, ciagle. i nie widze powodu, dla ktorego psychiatra wie lepiej.
szczegolnie ze literatrua wskazuje, ze ma metne pojecie na temat tego czym jest
depresja, jak ja leczyc itd itd.

5. prosze mi nie przypisywac jednak stweirdzenia ze lekarstwem na depresje jest
praca, bo ja tego nie mowie. ja mowie, ze tak sie stalo ze w grupie mezyczyn
ktora zbadalem, to praca byla kluczem. nie ma powodu sadzic, ze bedzie tak
zawsze i wszedzie. nie kazdy facet w derpesji nie pracuje - tak sie zlozylo, ze
ci z ktorymi rozmawialem (poza jednym chyba), nie pracowali.

ktos kto ma artretyzm i stawy w ogniu moze miec depresje z tego powodu, prawda?
gej, ktory jest narazony na homofobie (dostalem takiego maila w odpowiedzi na
moj apel), moze miec tego typu problemy z tego powodu.

gdyby uogolnic to, co mowie to powiedzialbym: to pacjent wie lepiej na co go
leczyc, wiec moze warto by z pacjetntem ustalac cele leczenia i jesli taksie
sklada ze najwazniejsza jest dla pacjenta praca, to wlasnie na to go nalezy
leczyc. tak zaprezetnowane stanowisko nie jest wcale takie kontrowersyjne w
swiatowej literaturze.

5. pytanie czy choruja przez prace jest niezwykle wazne i czesto odpowiedz jest
twierdzaca. ale czy to znaczy ze praca nie jest nadal zrodlem rozwiazania?
mezcyzna nie staje sie nagle poza spoleczenstwem i nie dotycza go spoleczne
oczekiwania co do mezczyzn.

6. alez oczywiscie ze Pani niezggoda ma dla mnie znaczenie, wlasnie dlatego
odpowiadam. prosze mnie nie konstruowac jako zarozumialego palanta (pardon:
profesora), ktory juz wszystko wie najlepiej. co wiecej, ja bym nawet chcial
Pania przekonac do tego, co mowie. bo ja mysle, ze to jest akurat wazne.

rowniez pania pozdrawiam.

Darek

[klaudiusz.koziol]

ciekawych rzeczy można się dowiedzieć analizując taką odpowiedź:
autorką posta jest kobieta - a Pan odpisał mężczyźnie - czyżby uznał Pan że
kobiety nie pisują tak inteligentnych postów, a nadają sie jedynie to niskich
lotów flirtów (emsi)? :>
jak na kogoś kto forsuje tezę o społecznym kontekście ról kobiecych czy męskich
dał Pan plamę :)
artykuł bardzo ciekawy - każdy głos w walce z biologizmem w psychiatrii jest
ważny (bo oczywiście prawda jest po środku - a leczenie zaburzeń psychicznych
przy pomocy tabletek to paranoja)
pozdr

[darek.galasinski]

prosze przeczytac uwaznie mojego posta i zauwazy Pan, ze stwierdzenie ze
odpisuje mezczyznie jest nieco na wyrost.

na reszte nie chce mi sie odpowiadac, prosze myslec, co tylko Pan sobie mysli.

[klaudiusz.koziol]

jeśli na wyrost jest stwierdzenie że pisząc do kogoś per "pan" zwraca się pan do
mężczycny - to nie dziwie się że nie chce się panu odpisywac również na resztę...
twierdzę tylko że artykuł bardzo ciekawy ale psuje sobie pan autorytet
towarzyskimi pogaduchami czy personalnymi wycieczkami do komentujących - już
lepiej nic nie pisać, niż w ten sposobo "bronić" swoich racji

[darek.galasinski]

no to jeszcze raz, gdyby przeczytal Pan moj post uwaznie, zauwazylby Pan, ze w
ostatnim akapicie zwrocilem sie do autorki per 'Pani' i to na dodatek dwa razy.
per 'pan' zworcilem sie raz. chetnie uslysze dowod, ze to wlasnie to dwukrotne
'pani' jest omylka, a nie ow 'pan'. podejmie sie Pan?

pomijam juz ze nick 'wachu' wskazuje na mezczyzne, bo podobny jest do takich
form jak 'Wiechu', 'Krzychu', 'Zdzichu' i pewnie paru innych. pomijam, bo sprawa
nie zachodzi, to 'pan' jest zwykla literowka.

ja sie nie bronie, prosze pana, ja wykazuje Panu, ze jesli juz chce sie Pan
czepiac, to niech Pan najpierw porzadnie przygotuje sie do tego. na reszte nie
odpowiadam, bo wlasnie taka odpowiedzia zaczalbym sie bronic, a nie uznaje tego
za stosowne.

koncze te wymiane z Panem.

[klaudiusz.koziol]

nie dziwie się polakom że tak chetnie wyjezdżają do anglii skoro tam w pracy się
ma tyle wolnego czasu żeby prowadzić tego typu jałowe dysputy na forach
internetowych...
"przeczytal Pan" - to panskie slowa z dyskutowanej wypowiedzi - dwie literówki
obok siebie sa niemozliwością - zwlaszcza że dba pan nawet o przecinki... a więc
uznał pan że to mężczyzna jest autorem posta - tylko że to na dobrą sprawę
pierdoła bez znaczenia - no chyba że naprawdę uważa pan męzczyzn za
inteligentniejszych od kobiet i stąd ta nerwowa reakcja..
ja nie osądzam i nie potepiam - jedyne co - to zagajam do rozmowy... w celach
czysto poznawczych - chce poznać pański sposób na radzenie sobie z depresją -
widać sama praca nie wystarczy - bo ma pan tytuł profesora a jednak bawi się w
przekomarzanie z czytelnikami na forum - a więc są jeszcze inne czynniki które
trzeba wziąć pod uwagę...
bo szczerze mowiąc samo stwierdzenie faktu(o którym jest artykuł) jest mało
pozyteczne - wolalbym dowiedzieć się jak wlaczyć z tą depresją...

[europitek]

klaudiusz.koziol napisał:
> psuje sobie pan autorytet ...

Jasne! Profesor powinien zawsze stać na katedrze ze srogą miną w towarzystwie niemodnego garnituru i dłuuugiej siwej brody. Wzrok ma mieć przenikliwie utkwiony gdzieś ponad głowami słuchaczy - najlepiej w okolicach horyzontu zdarzeń. Chód ma mieć powolny, dostojny a mówiąc ma z namaszczeniem celebrować własną profesorskość.

[em.si]

:)
i broń boze nie uzywa slow spoza słownika wyrazow obcych!
nie wypada przeciez!

[klaudiusz.koziol]

Nie mówcie mi o "ludzkiej twarzy" profesora, bo to nie dział towarzyski tylko
naukowy i interesuje mnie co ma dany człowiek do powiedzenia jak będe chciał sie
przekonać jakim jest człowiekiem - napisze mu maila albo zaproszę na wódke...
a akurat ten dział nauki ktory tu poruszono opiera się na wątpliwych
przesłankach i nic tu nie jest pewne - stąd głownym kryterium oceny prawdziwości
danej teorii jest autorytet osoby ją wygłaszającej...
jeśli dany profesor da się osmieszyć pod swoim artykułem głoszacym daną prawdę
to jego prawda skonczy tak jak doktryna polityczna ośmieszonego polityka...
a to bardzo niedobrze by było - bo artykuła zawiera naprawde sporo naprawde
ważnych tez - które są w światku szeroko pojmowanej psychologii marginalizowane
i naprawdę wolałbym, - jesli już znalazł się człowiek chcący je propagować -
żeby się zajął tym właśnie a nie gadaniem o pierdołach i zgrywanie się na
profesorka o ludzkiej twarzy... chociaż oczywiście nie chiałbym żeby przeze mnie
pan darek wpadł w depresję i poczuł się mniej męski jeśli nie będzie mógł się
zgrywać na fajnego gościa przed userką forum gazety wyborczej o nicku emsi
którą zapraszam na czaterię - mój nick - boski44krk

[em.si]

klaudiusz.koziol napisał:

> a akurat ten dział nauki ktory tu poruszono opiera się na wątpliwych
> przesłankach i nic tu nie jest pewne - stąd głownym kryterium oceny prawdziwośc
> i
> danej teorii jest autorytet osoby ją wygłaszającej...

łał!!!!! strzeżcie sie naukowcy bez autorytetu! Niewazne co mówicie, wazne czy jesteście autorytetami!

> chociaż oczywiście nie chiałbym żeby przeze mni
> e
> pan darek wpadł w depresję i poczuł się mniej męski jeśli nie będzie mógł się
> zgrywać na fajnego gościa przed userką forum gazety wyborczej o nicku emsi
> którą zapraszam na czaterię - mój nick - boski44krk

nawet gdyby moje zycie od tego zalezalo, to dziekuje


Wiecej nie odpowiadam, bo przeciez to nie dyskusja naukowa, a Pan zabrania dyskusji na tematy pozanaukowe!!

[em.si]

moze klaudiusz.koziol w takim razie powie o czym i jak rozmawiać, hm?

nie bedziemy wtedy mu psuli wizji, a w szczególności prof. Galasinski

[klaudiusz.koziol]

już dawno temu odkryto że dyskusje w których obie strony się zgadzają są jałowe
:)...
i takich prowadzić nie lubię - przykładem jest choćby państwa tu rozmowa - która
zajmuje miejsce i czas ludzi którzy zainteresowani artykułem chca poczytać co
jeszcze ciekawego ma do powiedzenia autor a trafiają na flirt z czytelniczką...
jedyne co z tego wynika to że sam autor ma problemy ze swoją męskością i
potrzebuje ją udowadniać w ten jakze niewybredny sposób (taki ekshibicjonizm
podpada pod zachowania histeryczne - bo przecież lepiej byłoby się przenieść na
maila - ale wtedy brakłoby publiczności pod którą ten flircik był prowadzony)
Puenta - celowo postawiłem się w roli oponenta (chociaż w pełni zgadzam się z
artykułem) żeby dyskusja nabrała formy wymaniy argumentów a nie klepania sie po
zadkach
(-ach jakież to byłsykotliwe panie profesorze
-ach jakiz pan jest błyskotliwy że dostrzega pan moją błyskotliwośc)
-jeśli ktoś "leci" na takie komentarze a zbywa krytyczne tzn. że nie jest
poważnym naukowcem, a jedynie pracownikiem naukowy (czyli dla kasy i dla
poklasku - wolę to ustalić zanim kupię książkę)

[em.si]

klaudiusz.koziol napisał:

>> jedyne co z tego wynika to że sam autor ma problemy ze swoją męskością i
> potrzebuje ją udowadniać w ten jakze niewybredny sposób (taki ekshibicjonizm
> podpada pod zachowania histeryczne - bo przecież lepiej byłoby się przenieść na
> maila - ale wtedy brakłoby publiczności pod którą ten flircik był prowadzony)

DIGNOSTA SIE ZNALZAŁ!!

[klaudiusz.koziol]

cóż za błyskotliwa riposta...
o tym właśnie mówię - jak to wygląda z boku, jeśli najwięksi entuzjaści danej
teori, twierdzenia, światopoglądu czy człowieka, prezentują taki poziom

wtrąca sie pani w nieswoją rozmowę, "broni" pani faceta (trochę go tym
bronieniem kastrujac przy okazji) a na zkończenie zaczyna mi pani krzyczeć...
w dodatku pojawia sie problem - bo albo jesteści sobie obcy a wtedy pani
zachowanie jest trochu śmieszne - albo ze sobą mieszkacie (stąd matczyna
potrzeba chronienia swojego męzczyzny, przed złymi forumowiczami) ale wtedy
wasza dyskusja na otwartym forum (zamiast prywatnie) fatalnie świadczy o Autorze
(że prosi kolegów o nabijanie mu komentów pod artykułem i stwarzanie wrażenia
zainteresowania)

[babcia_eulalia]

Też sie wtrącę w "nieswoją rozmowę", a co, może nie wolno? Świetnie
sie musi siedzieć przed monitorem, pod przybranym nickiem i obrzucać
błotem innych, prawda? Cudnie móc rzucać w przestrzeń różnego
rodzaju insynuacje domorosłego psychoanalityka, oparte o wzięte z
chmur przesłanki, patrzeć, czytać i napawać się celnością własnych
ripost, których nikt nie jest w stanie zweryfikować (czy często bije
pan własną żonę?..)
Chłopcze, wyluzuj, bardzo proszę!

Też mogłabym sie czepiać o różne aspekty badań pana Darka, ale na
pewno nie jego personalnie, to po prostu nie uchodzi!

Szacunek, że odważył sie osobiście brać udział w dyskusji na TYM
forum, gdzie od początku było wiadomo, że prędzej czy później
dojdzie do jakiś przegięć i nawalanek. Pasi Ci być tym, który burzy
zamiast budować?

Ciepło pozdrawiam wszystkich w ten pochmurny dzień - Eulalia

[klaudiusz.koziol]

ups :) nick nie jest przybrany... :)
a po drugie - nie burze, tylko sprawdzam wytrzymałość :) na nowe mosty też
podobno czołgiem wjeżdżają - i co? jak się zawali to będziesz miała do nich
pretensje, że rozp** nowy most?:>

wyszła głupia kłotnia, bo autor uciekł za wczasu rzucając tylko pogróżki przez
ramię, za to znalazła sie jakaś amazonka co to polskich profesorów chce bronić
swoim krzykiem...
wyszło brzydko - ale tyle wiemy o sobie na ile nas sprawdzono - też bym wolał
żeby okazali się ludźmi z klasą... profesor wykazał się dystansem do własnej
osoby i poczuciem humoru, a jego zatwardziałe czytelniczki okazały się osobami
inteligentnymi które cenią go i jego artykuły za treść i mądrość a nie za to że
mogą sobie poflirtować z kimś kto ma prof. przed nazwiskiem...

[babcia_eulalia]

Będziesz kiedyś dobrym psychlogiem ;;DD Kiedyś, bo na razie zbyt
dużo w Tobie młodzieńczej czupurności, zacietrzewienia i stawiania
diagnoz bez wysłuchania pacjenta. Dobra rada niekoniecznie dobrej
babci Eulalii: porusz tylko odpowiednią strunę, a pacjent sam Ci
powie/napisze własne psychiczne cv, pokazując klasę, do której
należy.

Dzięki za odpowiedź na tego drugiego posta poniżej. Jesteś chyba
(nie stawiam żadnej diagnozy!!!) mądrym chłopcem, a na pewno mądre
jest Twoje pisanie i szkoda Twoich przemyśleń na zaistnienie tylko w
tym wątku. Mam nadzieję, że nie obrazisz się za przeklejenie ich do
nowego, który zaraz założę?

[adept_ltd1_net]

no to myślę, że mało dałeś z siebie, sprawdzając kogoś z prof. przed nazwiskiem,
trzeba było polecieć od razu od sk... i innych, ciekawe, co by wtedy było, prawda???
i mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że twoją psychologię można dokładnie
obrócić przeciw tobie i powiedzieć o narcyzmie i tym podobnych objawach...
widocznych w infantylnym prowokowaniu, a nawet w nicku z priva...
(zanim naskoczysz na mnie - podkreślę modalność warunkową tej wypowiedzi)

[babcia_eulalia]

prof. Adept w stanach depresyjnych? Czemu żem sie nawet nie zdziwiła?

[klaudiusz.koziol]

kiedyś Pudzianowskiemu ktoś powiedział że takie koksy jak on mają duze miesnie
ale male ptaki, pudzian zareagowal na to śmiechem i zaproponował sprawdzenie tej
tezy - nawet jesli to tylko sztuczka - to bardzo wiarygodna - i ja idę tym samym
tropem, ludzie rzadko reagują nerwami na zupelnie bezpodstawne "zarzuty"
(oczywiscie zalezy kto i co zarzuca)
gdybym nazwal go sk.... a on by sie o to obraził to by oznaczalo ze jest
kompletnie zakompleksionym burakiem ktory przejmuje sie wyzwiskami przypadkowych
ludzi z internetu... - co niestety jest grzechem sporej liczby polaków (brak
wiary w siebie) widac to chcoiazby na tym forum - że jesli ktoś powie coś ze
zbyt dużym przekonaniem od razu jest atakowany i oskarzany o brak pokory... bo
przecież polak rodzi sie i umiera w przekonaniu że jest gorszy i nawet jesli cos
powie to z odpowiednim uniżeniem, żeby nikogo nie obrazić swoją pewnoscia siebie
(to juz oczywiscie offtop, nie ma nic wspolnego z wątkiem)

ps. apropo narcyzmu - nawet nie wiesz jak bardzo chcialbym go mieć :) może
kiedyś uda mi sie go u siebie wypracować :) może nawet robie postepy skoro juz
mi go przypisujesz

[em.si]

Boże drogi, już nie mozna nawet normalnie porozmawiać?! czy klaudiusz.koziol mysli ze naukowcy sie z niczego nie cieszą, nie mają swoich preferencji i nienawidzą kompelmentów!
czy my jesteśmy innymi ludzmi? wypraszam sobie!

cenzor nam sie znalazł, kurcze!

[darek.galasinski]

bardzo sie ciesze ze Pani zareagowala w ten sposob. dziekuje.

DG

PS. ja i tak jestem ciekaw tych ech moich wykladow w tym co Pani pisala :-) ale
juz nic nie mowie.

[em.si]

no ja juz lepiej nie bede na forum pisała, bo to sie zaczeło obracać przeciwko Panu. wyjasnie Panu w mailu.
pordrawiam

[em.si]

ja zrozumialam te "prace" jako jedynie metafore alternatywnego podejścia do problemu.. moze autor sie wypowie..

[darek.galasinski]

autor sie wypowiedzial :-)

[em.si]

:) em.si sie cieszy

[darek.galasinski]

radosc em-si jest moja radoscia :-)

[em.si]

em-si sie peszy..

[darek.galasinski]

zeby tylko nie zapeszyl(a)!

[em.si]

em-si nie jest przesadny:)

i przed chwila sie wydał ze jest kobietą...

[darek.galasinski]

jak dla mnie to wydal sie wczesniej, mowiac: dobrze byc kobieta.

[em.si]

no pewnie tak, choć mysle ze mężczyna tez móglby to powiedziec:)

[darek.galasinski]

no moglby.....ale nie powiedzialby, szczegolnie z tym usmieszkiem.

Mężczyzna w depresji przestaje być mężczyzną

[qupaal]

Znakomity artykuł. Muszę dorwać całą książkę. Fascynujące jest to, w jaki sposób mężczyzna (czyli przykładowo ja :D) ocenia kontekst swojej egzystencji, jako satysfakcjonujący, bądź też "niezgodny z zamiarami/oczekiwaniami"; co ciekawe, estymacja wszystkich tych walorów życia nie może się dziać świadomie, bo świadomie każdy chętnie wprowadził by się w stan euforii, zamiast przygnębiającego łaknienia pokrzepienia/współczucia drugiej ososby. Ponadto wszystko dzieje się przez pryzmat własnych wyobrażeń (typu jabłka są zdrowe, , czyli narośli kulturowych, społecznych i wniosków empirycznych indywidualnego życia. Chyba nie tylko ja jestem krzywię się niezmiernie, jak patrzę na siebie w lustrze (często nie w swoim domu) podczas ekspresji swoich emocji - jakże niesatsysfakcjonujący jest ten dysonans rzeczywistości z wyobrażeniem. O wiele lepiej pójść na siłownie, "zdrowo" (cokolwiek to znaczy) zjeść po niej i napawać się wyobrażeniem o tym wszystkim co dobre i się mnie tyczy. Huh...

Ciekawe, czy człowiek byłby o wiele doskonalszą istotą, gdyby umiał świadomiej, rozsądniej, formować swoje wyobrażenia i panować nad reakcjami wynikającymi z tych wyobrażeń. Z pewnością ludzie nie unosiliby bezmyślnie dumą, próbując zachować konsekwencje swych postanowień, czy nie wstydziliby się przyznać do błędu nie szukając usprawiedliwienia. Ciekawe, czy taki człowiek, nazwijmy go "ascendentnie oświeconym", miałby szanse podołać testowi przydatności w ewolucji.

Temat pysznie ciekawy, szkoda, że nie mam z kim o tym porozmawiać, choćby dlatego, że wyszedłbym na podejrzanie nieatrakcyjnego w różnorakich miarach oceny mężczyzny.

[qupaal]

Mam wrażenie, że jednym z podstawowych "instynktów" męskiego umysłu jest
społeczna potrzeba pokazania się, podkreślenia swojej wartości. Mam wrażenie, że
objawia się to praktycznie we wszystkim, co robi mężczyzna (czy to w moim
zachowaniu, czy zachowaniu każdego mężczyzny, jakiego znam). I faktycznie, w
zależności od modelu/wzorca pożądanych wartości jedni czują się dobrze stękając,
że wszystko ich boli jednocześnie oczekując podziwu, że pomimo bólu dają sobie
radę. Inni cieszą się, jak znajomi, z którymi byli w górach, się cieszą i
opisując swoją radość przez pryzmat ich wspólnych poczynań. Jeszcze inni
milcząco lubują się w komplementach, dostając spazmów w przypadku słów krytyki
(niestety, chyba najbliżej mi do tego zjawiska :P).

Ciekawe, jakie wyobrażenie powinno być "słuszne"/dobre/korzystne, warunkujące
spokojne i radosne życie. Nie sądzę, żeby to była asceza, choć pokazywanie, jak
to jesteśmy przepracowani, jest faktycznie czymś, co sprawia, że jesteśmy
dojrzali, zdeterminowani i zdolni do wysiłku, bowiem praca to forma wyzwania,
wręcz wojny dla niektórych.

Sam osobiście czasem odczuwam tragiczną potrzebę stworzenia/skonstruowania
"czegoś". Bardzo ciężko mi ją zaspokoić - w zasadzie nie znalazłem na nią
sposobu. Rzadko udaje mi się ją poskromić, zaznając ulgi dopiero w
sfinalizowaniu jakiegoś projektu czy nawet przejścia gry komputerowej.
Najłatwiej mi trzymać swoją psychikę w ryzach silnymi schematami; czuję presję
"założenia wyższego", któremu łatwo mi się poddać. Stąd, przykładowo, nie zasnę
póki nie umyję zębów czy zaczynam czuć się naprawdę źle, jak brakuje mi wysiłku
fizycznego.

[europitek]

qupaal napisał:
> Ciekawe, jakie wyobrażenie powinno być "słuszne"/dobre/korzystne,
> warunkujące spokojne i radosne życie.

Moja prywatna recepta, to chrzanić wzorce.

> Najłatwiej mi trzymać swoją psychikę w ryzach silnymi schematami;
> czuję presję "założenia wyższego", któremu łatwo mi się poddać.

Wolność to uświadomiona konieczność, jak mawiał pewien znany a obecnie nielubiany filozof.

[qupaal]

europitek napisał:

>
> Moja prywatna recepta, to chrzanić wzorce.
>
Bez tego, w niektórych kwestiach, łatwiej dokonywać przyjemnych, choć
niekorzystnych decyzji. Co ciekawe, warunkiem powstania uzależnienia jest
świadoma decyzja (o wiele szybciej się od czegoś uzależnisz, jak masz wybór od
samego początku). Ja nie lubię mieć wyboru.

Każda decyzja, którą muszę podjąć w oparciu o niekompletne dane, lub dezycja,
będąca pewnym konsensusem, czyli czymś z założenia niedoskonałym - bardzo mnie
frustruje i wolałbym takowych nie podejmować.

[darek.galasinski]

nie ma pewnie odpowiedzi na to, jak jest 'dobrze'. ja te odpowiedzi wole
zostawiac psychologom, ze tak pstrykne ich w nos. ja mysle ze dobrze jest wtedy
kiedy mi jest dobrze. problem oczywisice powstaje wtedy kiedy moje dobrze jest w
opozycji do regul i oczekiwan spolecznych. no ale nie jest to jakos strasznie
odkrywcze, co teraz powiedzialem :-)

[qupaal]

Uzyskanie komfortu psychicznego, ja mniewam z własnego doświadczenia, w pewnej
mierze (nie wiem, jak dużej) zleży od własnej dyscypliny, pracy nad sobą i
posiadanej wiedzy (lub pseudo wiedzy, czy innych wyobrażeń). Jednak
uwarunkowanie społeczne/kulturowe i wychowanie to coś mocno zakorzenionego.
Widać to najbardziej po zarozumiałych i cynicznych ludziach, którzy zaczynają
panikować, jak przekroczą ogólnie panujące bariery moralne. Z pewnością mogę się
cieszyć, że nie jestem zulusem i nie muszę udowadniać swojej męskości w
rytualnym akcie zapłodnienia analnego przez węża. To... dobrze, bo nie chcę tego
z obecnego punktu widzenia, choć być może w takim kontekście czułbym się...
huh... Królem Węży ;)?

Nie wiem, jaki zespół objawów można nazwać depresją, i mam tylko mierne jej
wyobrażenie, oparte na własnych, temporalnych "zwiechach", głównie wynikających
z przeświadczenia o "braku postępu", czy też, jak kto woli, nadmiernym
leniuchowaniu. Jestem świadom, że wszelkie badania statystyczne pokazują
korelację faktów, nie zaś implikacje w rozumieniu akcja-reakcja. Wydaje się to
prawie pewne, że opisana dolegliwość, tzn. depresja, jest ściśle skorelowana z
ogólnym niedowartościowaniem, brakiem pozytywnego bodźca z wewnętrznego systemu
oceny. Wydaje się to rozsądne, że choć długotrwała niechęć do życia pojawia się
wewnątrz umysłu głównie w wyniku interakcji ze środowiskiem/społeczeństwem.
Nawet jak człowiek zyskał bezpośrednią korzyść zachowując się niekonsekwentnie,
może spędzić kilka chwil próbując panicznie układać sobie w głowie fakty. Śmiem
twierdzić, że czasem tego może być za dużo i mózg ma problemy z wyjściem ze
stanu zagrożenia. Mój wykładowca powtarzał, że człowiek wiecznie zagrożony,
zgodnie z piramidą Maslowa, będzie o wiele słabiej doszukiwał się prestiżu czy
uznania. Jednak, do czego dąże, ciekawi mnie, jak prochy wpływają na stan
psychiczny zmęczonego życiem mężczyzny. Może to zakłucenie balansu pomiedzy
stymulacją układów dopaminergicznego i opioidowego jest kluczem do dobrego
samopoczucia?

Heh, mówcie sobie co chcecie, ale ja wierzę, że za 200 lat cywilizacja ludzka
posiądzie wiedzę o tym, jaki model życia jest najlepszy (cokolwiek to oznacza) i
bezkonfliktowy :)

[klaudiusz.koziol]

cywilizaja już teraz osiagneła ten "idealny" model: popatrz na amerykanów
wzglenie młode polskie pokolenie:
"nie mysleć, nie zastanawiać się, planować tylko to co można bez problemu
osiągnąć i czerpać z życia jak najwięcej przyjemności" (tej podstawowej
fizycznej - która dzięki postepowi cywilizacji stała się ogólnodostępna i
nielimitowana...
czyt: mało wysiłku, stresu(związanego z dążeniem do ambitnych celów) jak
najmniej myslenia (już niepotrzebnego bo każdą dziecinę życia opisują
odpowiednie poradniki - a nadmiar myślenia grozi osiągnięciem stanu
intelektualnego w którym zadamy sobie pytania PO CO ja to robie (czyt o sens
życia) - a to jest rownoznacze z koncem wygodnej przyjemnej zwierzecej
egzystencji...

ps. a tak wlasciwie to tak naprawde wszystko kręci sie wokół seksu - kiedyś był
ryzykowny i trzeba było go ograniczać i radzić sobie bez niego... nie jest
tajemnicą że cała nauka kultura i praktycznie cywilizacja - to efekt kompensacji
popędu... teraz jest ogólnodostepny gumki tabletki szczepionki sprawiają ze jest
bezpieczniejszy niz palenie papierosów a jednocześnie wychowane w pełnym do
niego dostepnie pokolenie straciło zupełnie motywacje do jakichkowliek innych
form aktywności -
jeszcze parę pokoleń i będziemy spoleczenstwem eloyów, a za jakikolwiek postep
odpowiadąc będą jednostki z tak powąznymi dysfunkcjami seksualnym że już
kompletnie nie dało sie im umożliwić "wyzycia się"
np. niektorzy aktywisci gejowscy daja za przyklad wybitnych homoseksualnych
naukowców - tymczasem gdyby już wtedy było rownouprawnienie - ogromne szanse że
zamiast siedzieć nad ksiązkami i poruszac świat do przodu - poruszaliby jedynie
swoim i kolegi zadkiem... stąd nie sposób określi co jest "dobre" "złe" czy
własciwe - jedno jest pewne - na pewno celem istnienia jednostki nie jest jej
"szczęści" - bo wtedy życiem idealnym byłaby kroplówka z morfiną od niemowlaka
po grób

[babcia_eulalia]

klaudiusz.koziol napisał:

> cywilizaja już teraz osiagneła ten "idealny" model: popatrz na
amerykanów
> wzglenie młode polskie pokolenie:
> "nie mysleć, nie zastanawiać się, planować tylko to co można bez
problemu
> osiągnąć i czerpać z życia jak najwięcej przyjemności" (tej
podstawowej
> fizycznej - która dzięki postepowi cywilizacji stała się
ogólnodostępna i
> nielimitowana...
> czyt: mało wysiłku, stresu(związanego z dążeniem do ambitnych
celów) jak
> najmniej myslenia (już niepotrzebnego bo każdą dziecinę życia
opisują
> odpowiednie poradniki - a nadmiar myślenia grozi osiągnięciem stanu
> intelektualnego w którym zadamy sobie pytania PO CO ja to robie
(czyt o sens
> życia) - a to jest rownoznacze z koncem wygodnej przyjemnej
zwierzecej
> egzystencji...

ups... muszę Cie przeprosić za swój wcześniejszy wpis - jednak
umiesz czasami coś z sensem zagadać, chyba że to odosobniony
przypadek. Skąd masz te dane o celach i sensie życia obecnego,
młodego pokolenia?? jeśli nie masz linków, spróbuj napisać więcej. I
bez urazy bardzo proszę.

[klaudiusz.koziol]

parafrazując autora artykułu pod ktorym sie znajdujemy - moje dane pochodzą z
wywiadu :)
jeszcze stosunkowo młodym człowiekiem jestem... rocznik 84 - moja młodośc
przypadała na przełom - dzieki czemu aż nadto wyraźnie widze różnice pomiedzy
moim pokoleniem a ludźmi kilka lat młodszymi... bardzo łatwo zauważyć kierunek w
którym ida "światopoglądy" tych dzieciaków... przede wszystkim tendencja do
ograniczania, zawężania wszystkiego, do tego, co najprostsze i
najefektywniejsze... niby to bardzo mądre (pragmatyzm? :) ) ale w przypadku
życia ludzkiego oznacza regres... bo wszystko co ludzkie osiągnęliśmy właśnie
dzieki udziwnieniom i robieniu rzeczy niepraktycznych (sam nasz wielki mózg jest
szczytem niefunkcjonalności - i ewolucja już pracuje nad jego zmniejszaniem)...
honor, religia, sztuka, moralność - w świecie w ktorym wszystkiego jest pod
dostatkiem - a przede wszystkim, w świecie w ktorym życie jednostki jest
zupełnie niezagrozone - wszystkie te sztuczne (bo stworzone, funkcjonujące
dzieki potrzebie zapewniena sobie bezpieczeństwa (nie zabijaj - a nie zostaniesz
zabity)- sztuczne wartości, przestają być potrzebne, tracą rację bytu, a uwaga i
energia człowieka kieruje sie w strone osiągani przyjemności... ale nasz
organizm jest wciąż organizmem zwierzęcia i najwiekszą przyjemność sprawia nam
seks... żadna inna nie bedzie w stanie z nią rywalizować (na razie jeszcze
zdażają sie wyjątki, bo dużo zalezy od wychowania - ale postępujący liberalizm i
sprawi ze za kilka pokoleń ten "problem" zniknie... oczywiscie nie mówie że seks
jest zły - a jedynie że niekontrolowany, będzie w stanie zupełnie "zużyc" całą
ludzką motywację do poszukiwania szczescia i przyjemnosci - która kiedyś - przy
ograniczonym dostepie do seksu - zużywana była w różne twórcze sposoby
zapewniając "cywilizacji" postep... ale oczywiście nie sposob określi czy to
dobrze czy źle... może naprawde człowiek powinien w ten wlaśnie sposob osiągać
pełnie sowjego istenienia, a cywilizacja i sztuka to rzeczywiscie tylko
neurotyczne formy kompensacji... trudno powiedzieć, ale jedno jest pewne -
czekają nas wielkie zmiany, a wartosc ludzkiego życia dramatycznie spada
("smierć tysiąca nie będzie tragednia bo na całym świecie żyć będą miliony
takich samych ludzi")

[europitek]

qupaal napisał:
> świadomie każdy chętnie wprowadził by się w stan euforii

A spróbuj to robić np. kilkanaście razy dziennie, to przekonasz się, że euforia może się znudzić. Znacznie lepszy jest stan lekkiego zadowolenia.

PS. Oczywiście nie mam na myśli euforii "ze wspomaganiem".

[qupaal]

Zgadzam się całkowicie. Chyba wszystko co człowiek robi powinno mieć jakąś dozę
ujemnego sprzężenia zwrotnego, ostudzenia czy właśnie znudzenia. Jeśli człowiek
byłby wstanie wprowadzić się w stan nieskończonego orgazmu, to zapewne
skończyłby jak warzywko przypięte do kroplówki ;). Jaranie szlugów daje
bezpośrednią przyjemność, mózg zapamiętuje skojarzenie papieros-przyjemność,
powstaje uzależnienie i bez fajek wtedy jest kiepsko.

Depresja Supermana

[mitemart]

A co, jeśli pacjent ma depresję, bo chce być najlepszy, a nie jest? Albo nie
osiąga zakładanych celów (jego wyniki nie odpowiadają jego ambicjom)? Czy
wówczas terapia powinna dotyczyć, "sprowadzenia" ambicji pacjenta na ziemię?

[qupaal]

Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ani nawet nie posiadam podstawowej
wiedzy, ale oczywistym jest, że sprowadzenie go na ziemię jest priorytetem.
Zapewne poprzez zaakcentowanie prostych wartości życiowych, "dostępnych" i
kultywowanych przez większości ludzi w Polsce, przez co i zepchnięcie
nadmiernych ambicji na drugi tor. Zapewne statystyczna większość ludzi wykazuje
sporą dozę akceptacji do nowych warunków (asymilacji/adaptacji), choć każdy ma
swoje granice.

Nie mam pojęcia, jakich technik używają terapeuci, ale mam nadzieję, że to coś
więcej niż "proszę przyjść za tydzień i powiedzieć, czy się polepszyło".

[darek.galasinski]

tak na czuja (bo badan na ten temat, z tego co wiem, nie ma), rowniez
psychoterapeuci nie maja pojecia na temat stretegii, ktore stosuja. nie dlatego
ze sa be, ale dlatego ze nikt ich tego nie uczy. ani psychiatrow, ani
psychoterpeutow nikt nie uczy nawet podstaw refleksji nad jezykiem, ktorego oni
uzywaja.

i zaraz sie pojawi jakis psychoterapeuta i zada mi klam. tak, rzeczywiscie
zwracaja co niektorzy uwage na to co mowia. z reguyly jednak n apoziomie tego co
oczywiste, tego co zauwazalne (to sa refleksje typu: jakiego slowa nie uzywac,
nie zadawac pytan z zalozeniem itd itp). to sa jednak banaly. gdyby zapytac
psychoterapeuty, czy powinien zadac pytanie w formie czynnej czy z nominalizacja
(niekoniecznie uzywajac terminow), nie bedzie umial odpowiedziec.

dla przykladu:

czynna forma: jak pan spi, mowi, chodzi, robi
nominalizacja: jak u pana spanie, mowienie, robienie, chodzenie.

pierwsze pyta o czynnosc, drugie o rzecz. wbrew pozorom to dosc wazne czy pytamy
tak, czy inaczej.

[qupaal]

To wymaga jednak wybitnej inteligencji lingwistycznej, empatii i spostrzegawczości. Jednak skoro kładzie Pan nacisk na formę dialogu, to czy dobrze rozumiem, że naturą głównego problemu jest uzyskanie od pacjenta informacji, doszukanie się u niego przyczyny niepokoju, zdiagnozowanie zaburzenia, pozyskanie zaufania? Przykładowo przytoczona przez Pana forma dialogu precyzuje punkt widzenia pacjenta na przedmiot pytania.

Czy też może język jest tu narzędziem wywarcia wpływu bądź presji na pacjencie, zobligowania go do postanowień, zainspirowanie go, etc.? Bo może niektórzy zamiast do psychoterapeuty niektórzy potrzebują jakiegoś czarodzieja NLP lub hipnomaga, którzy by rzucił na nich zaklęcie i dodał im otuchy strumieniem gorącej influencji tryskającej z oczu i ust?

[darek.galasinski]

nieeeee. to wymaga kompetencji. wbrew pozorom to nie jest wszystko takie
skomplikowane. natomiast tak, dla mnie wazne jest nie tylko co mowi pacjent, ale
rowniez jak mowi. z tego 'jak' dowiadujemy sie rownie wiele, jesli nie wiecej.

natomiast, my wiemy od dawna ze forma pytania jelsi nie deteminuje to, silnie
implikuje odpowiedz. z jednej strony mamy takie oslawione pytania jak: czy
przestal juz pan bic swoja zone? jelsi sie na to pytanie odpowie, przyznaje sie
do bicia zony.

przy czym, ja wcale nie chce sugerowac ze psychoterapia jest tak naiwna ze
zadaje takie pytania. tak nie jest. jednak to jest kwestia subtelnosci, a nie
porzadnej reflekcji nad jezykiem, ktora, jak dla mnie, jest kluczowa.

psychiatria, psychoterapia, psychologia nie moga byc jedynymi dziedzinami nauki,
ktore sobie ignoruja forme jezykowa, ot tak, bo tak jest latwiej i wygodniej.

Depresja Supermana

[muzyquest]

Panie profesorze, konsekwentnie używał Pan słowa 'gender' zamiast 'sex/płeć' -
A bardzo ciekawi mnie, czy np. wg popularnego psychologicznego modelu ról płciowych Sandry Bem, typ 'męski' wiaze sie z opisywana przez Pana przemilkiwaną depresja?
szybki gugiel w ebsco przyniósł mi mnostwo wynikow potwierdzajacych Pana slowa o warunkowanej 'typowo' męską sprawczością depresji, ale takze sugestie spojrzenia na gender w depresji w sposob bardziej systemowy, po 2kroc: miedzypokoleniowej transmisji ról, oraz układu typów ról w związku/rodzinie - Np. okazuje sie, ze depresja u amerykanskich nastolatków czestsza jest wsrod dzieci latynoskich, a zwlaszcza tych, ktore zglaszaja znaczne rozbieznosci w 'sztywnosci' ról płciowych miedzy nimi a ich rodzicami. Może u polskich (w ogóle?) męzczyzn zatem to nie tylko kwestia przemian cywilizacyjnych poszerzających spoleczne funkcjonowanie kobiet, ale i miedzypokoleniowej transmisji wzorców ról płciowych?
przypomina mi sie tez artykul sprzed paru lat z Przegladu Psychologicznego nad dopasowaniem genderów a satysfakcją ze związku - jeśli dobrze pamiętam, najgorzej bywalo, gdy 'męski' męzczyzna jest w parze z nie-'kobiecą' kobietą (tzn. androgyniczną, męską lub niezroznicowana)

[darek.galasinski]

uzywam slowa 'gender' a nie 'sex' bo jeszcze nikt nie wykazal wplywu plci
bilogicznej na chorobe psychiczna. zreszta mozna argumetnowac ze nawet plec
biologiczna jest konstruktem ideologicznym. ale za to sie intelektualnie
krzyzuje :-)

i teraz tak. ja nigdy nie powiezdialem (nie napisalem tez) o 'typowo meskiej'
depresji. glownie dlatego, ze ja nie wiem, kto jest ten typowy mezyczna. jak na
moje pieniadze, meskosci nie da sie mierzyc,miedzy innymi dlateog, ze nie ma
jednej meskosci, a my mezczyzni, nawet jesli korzystamy z dominujacego modelu
(choc nie wszyscy), to nie korzystamy z niego zawsze. my od czasu do czasu
placzemy, nawet jesli od najmlodzszych lat mowiono nam: nie badz baba, nie placz.

co do badan, ktore Pan/i cytuje to z nimi jest wiele problemow (co nie znaczy ze
sa bezwrtosciowe). otoz badania na calych populacjach zazwyczaj posluguja sie
prostymi narzedziami samo-diagnostycznym, typu BDI, ktore mowia nam niewiele
wiecej niz to, jak ludzie je wypelniaja.

[muzyquest]

darek.galasinski napisał:

> uzywam slowa 'gender' a nie 'sex' bo jeszcze nikt nie wykazal wplywu plci
> bilogicznej na chorobe psychiczna.
> i teraz tak. ja nigdy nie powiezdialem (nie napisalem tez) o 'typowo meskiej' depresji.

W paradygmacie androgynii, z którego pozycji pytałem, chodzi oczywiście nie o tę 'biologiczną' płeć, ale o kulturowo i językowo zapośredniczoną płeć psychologiczną (wlasnie gender).
Z Pana opowieści wyłania sie obraz, że to nadmierne(?) przywiązanie mezczyzn do (STEREO-)typowo męskich ról wiaze sie z depresja.

> co do badan, ktore Pan/i cytuje to z nimi jest wiele problemow (co nie znaczy ze
> sa bezwrtosciowe). otoz badania na calych populacjach zazwyczaj posluguja sie
> prostymi narzedziami samo-diagnostycznym, typu BDI, ktore mowia nam niewiele
> wiecej niz to, jak ludzie je wypelniaja.

ejże.. W pełni zrozumiałe jest, ze ma Pan przynajmniej 2 powody, by nie dowierzać kwestionariuszom - jako 'jakościowiec' oraz '(około)-klinicysta'. (Ad.1.) Wydaje mi się jednak, i chcę w to wierzyc, że wspolczesna psychometria ma satysfakcjonujące wyczulenie lingwistyczne. (ad.2) Zresztą, spojrzmy - nawet kwestionariusz Becka, w nieklinicznych i nie-przesiewowych zastosowaniach, moze byc całkiem użyteczny - chocby na tyle, aby uczciwie go poddać korelacjom z testami różnic indywidualnych. Np. takich mierzących płeć kulturową - jak BSRI (w Polsce - KPP Kuczyńskiej).
I tutaj różnica perspektywy tylko:
Z perspektywy psychometrycznej wlasnie tak prezentowałoby sie, sądzę, to co Pan przedstawia z perspektywy narracyjnej: jako korelacja skali 'męskości' z BSRI z objawami depresji z BDI.

[darek.galasinski]

w ksiazce pisze o Becku, w najblizszym (chyba) zeszycie czasopisma Health (Sage)
wyjdzie moj tekst o BDI. po polsku wyszla tez ksiazka Fairclougha i Duszak,
Krytyczna Analiza Dyskursu. wspominam tam tez o BDI. mam malo watpliwosci, ze
zmieni pan/i zdanie na temat kwestionariuszy w psychologii, a w szczeoglnosci na
temat BDI.

dobranoc.

Dziekuje bardzo

[darek.galasinski]

wszystkim Panstwu, ktorzy zdecydowali sie ze mna porozmawiac, bardzo dziekuje.
niniejszym koncze sluzbe wartownicza przy forum i zagladne tu dopiero za jakis
czas i wtedy, jesli beda nowe posty, poodpowiadam na nie.

jeszcze raz dziekuje!

Darek Galasinski,

a jesli ktos woli, to zakladam krawatke, rozciapane buty i poplamiona koszule,
szybko zmywam dezodorant, patrze w horyzont i sie kresle:

prof.dr hab. Dariusz Galasinski

[qupaal]

Czasem zdarza mi się przeczytać artykuł, który inspiruje mnie do własnych poszukiwań, przemyśleń i wniosków. One zawsze są w pewien sposób owocne, szczególnie te, które dotyczą ludzkiej psychiki i wszystkich tych pozornie oczywistych aspektów naszych umysłów, które rządzą się swoimi prawami.

Wywiad z Panem zalicza się do tej grupy materiałów. Dziękuję za inspirację, dzięki której lawinowo przeczytałem całą masę dokumentów traktujących o depresji, stanach lękowych, uzależnieniach i funkcjonowania mózgu.

Depresja a nikotyna

[myslacyszaryczlowiek1]

Czy są jakieś miarodajne badania w tym kierunku?
Ja przynajmiej zauważyłem na sobie korelację między zażywaniem nikoret
a objawami depresji. Czy jest dostępna czysta nikotyna bez żadnych dodatków w
postaci gumy do żucia? Chętnie bym przeszedł na taką formę palenia.

[myslacyszaryczlowiek1]

Czy przypadkiem gwałtowny wzrost objawów depresji w ostatniej dekadzie
nie jest wynikiem rzucania palenia.

[qupaal]

Hmmm... interesujące. W moim przypadku złe samopoczucie powodowało uzależnienie
od papierosów. Po kilku latach palenia zaczęło mnie to bardzo męczyć. Zmieniało
mój sposób myślenia, wpływało na moje decyzje. Czasem frustrowałem się
sytuacjami, w których nie mogłem zapalić, a chciałem tego. Mój umysł zaczął
kojarzyć proces palenia z ze złym samopoczuciem i po pewnym samo patrzenie, jak
ktoś pali, przywoływało skojarzenia łaknienia i duszności jednocześnie.

Ponieważ samo rzucenie papierosów wiązało się u mnie z gruntownym
przemodelowaniem sobie wyobrażeń, poprzedzone miesiącami "wkręcania" bzdur,
czułem bardziej euforię niż depresję. Poczucie szczęścia bardzo silnie dawało mi
wrażenie "czystości". Poza tym starałem się unikać sytuacji, przywołujących
wspomnienia (nie wychodziłem na przerwy z kumplami idącymi na dymka), choć
okazję do palenia miałem cały czas. Nawet paczkę papierosów nosiłem cały czas
przy sobie (!), aby ją tylko po kilku miesiącach komuś oddać.

Choć nie palę już dziś, uzależnienie pozostało i objawia się, jak wypiję trochę
relaksacyjnego trunku. Piję bardzo rzadko, ale zdarza mi się wypalać paczkę
papierosów po pijaku raz na dwa miesięce. Deprymujące jest to, że mój mózg
będzie pamiętał tę tanią, oszukaną przyjemność.

[kala.fior]

.. o nikotynie jest parę ciekawych informacji w wątków:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=84138911&a=84189214
możliwe (nie jestem specjalista) ze nikotyna maskuje wczesne objawy depresji,
zamiast samoleczenia nikotynowy substytutem papierosów lepiej chyba porozmawiać
z lekarzem. Jak jest wspomniane w dalszych watkach, są lepsze lekarstwa niż
nikotyna.

pozdrowienia

kala