Dyskalkulia?

[Gość: Maua]

Gdzie mozna zrobic testy (w Warszawie) na wykrycie dyskalkulii?
----------------------------------------------------------------

"Dyskalkulia - trudności z nauką matematyką - dotyczą pięciu procent
populacji. Cierpiący na dyskalkulię mają problemy z dodawaniem, odejmowaniem
czy liczeniem w pamięci. Zdaniem Stanislasa Dehaene z francuskiego instytutu
INSERM, mogą one być związane z nieprawidłowościami w części mózgu
odpowiedzialnej za rozumienie liczb.

Badania na zwierzętach wykazały, że neurony w ich mózgach są dostrojone do
liczb takich jak trzy lub pięć - co prawdopodobnie pomaga im zdobywać
pożywienie i opiekować się potomstwem. Podobny system może działać u ludzi.

Dehaene zastosował specjalistyczne techniki obrazowania medycznego, aby
poznać sposób, w jaki mózg radzi sobie z liczbami. Badania przeprowadził na
kobietach z zespołem Turnera. Ta wada genetyczna jest związana z
nieobecnością drugiego chromosomu X (zdrowa kobieta ma dwa chromosomy X,
mężczyzna - X i Y). Okazało się, że w zespole Turnera występuje zarówno
dyskalkulia, jak i zaburzenia budowy części mózgu odpowiedzialnej za
liczenie, najprawdopodobniej o podłożu genetycznym."

[Gość: dd]

Takie badania powinny zrobić szanujące się poradnie, niestety najczęściej
prywatne. Przynajmniej tak jest u mnie, na zachodzie. Jestem polonistką, mam
orzeczenia o dysleksji, dysortografii itp., ale do kolezanek matematyczek
dyskalkulia nie dociera, czują w tym jakieś oszukaństwo. Biedne dzieci!

[Gość: abel0ne]

co ty pieprzysz kobito, co to za schorzenie, które przechodzi po intensywnych
korkach z matmy? Zwykłe nieuctwo i tyle.

[Gość: lola]

oczywiście. Typowe polskie wytłumaczenie....ze ktoś jest leniwy....a badania na
ten temat sa nic nie znaczace...

[Gość: Madzia]

hmm czy mam dyskalkulię,nie mam pojęcia,,ale nawet jeśli mam jej pewne
objawy,to z takim orzeczeniem nie mogłabym wykonywac zawodu,w którym się
kształce..studiuję bowiem na IV roku pedagogiki wczesnoszkolnej i
przedszkolnej, po studiach będe pracować z dziećmi w przedszkolu lub w wieku 7-
10 lat. A to trochę dziwne by było,gdyby nauczyciel miał orzeczenia tego typu.
hmm matematyki nigdy nie lubiłam,miałam problemy z jej zrozumieniem,ale po
dłuzszych tłumaczeniach,pewne rzeczy pojmowałam.Natomiast problem lezy gdzies
indziej. W podstawówce zdarzało mi się pisać 23 zamiast 32 , 56 zamiast 65,
zamiast + przepisywałam w zadaniu -. I najgorsze ...do tej pory nie znam
tabliczki mnożenia... potrafie odpowiedziec na prostrze obliczenia,natomiast
mnożenie przez 6 (6 razy liczba powyzej 5) czy 7 i w górę,mi nie wychodzi.Nie
potrafię odpowiedzieć z głowy.Zawsze dzielę na pół i dodaje. Np 6*8 =(jak dla
mnie)3*8+3*8=24 +24=48 i tego typu działania robię w głowie by obliczyc
mnozenie..moja mama,gdy byłam mała,wymyślała mi rózne wierszyki i stosowała
inne metody,bym sie nauczyła tabliczki mnozenia,ale nie wyszło.
Jeszcze nie wiem,jak bede uczyła dzieci, ale sama bede sie chyba musiała
posługiwać ściągawkę.Natomiast odpytaywanie dzieci z tabliczki mnozenia na
wyrywki uważam za bezsensowne..ehhh
Z dawaniem dzieciom oorzeczeń raczej bym uważała..trzeba być pewnym,ze
faktycznei dziecko ma schorzenie typu dysleksja itp.Gdyz potem moze ono okazać
się kłopotem przy wyborze ich drogi zawodowej.

[Gość: Agnieszka]

Gratuluję ciężkiej pracy i mądrej mamy!
Wydaje mi się, że obecnie wiele osób od ucznia zaczynając, przez rodziców a na
nauczycielach kończąc, uważa posiadanie zaświadczenia o jakiejś dys- funkcji za
usprawiedliwienie. Powszechny staje się brak pracy nad rozwiązaniem problemu -
moja młodsza o 6 lat siostra pisła na swoich klasówkach - dyslekcja, dysgrafia,
dysortografia - ja się śmiałam, że powinna pisać bezmózgowie. Też miałam
straszne problemy z czytaniem i ortgrafią, ale ciężko pracowałam aby sie ich
pozbyć i to bez 'taryfy ulgowej'. Czytałam, pisałam dodatkowe wypracowania,
pracowałam z panią pedagog, mama robiła mi dyktanda, zasadzy ortografi nie
tylko znałam, ale świadomie stosowałam. Tzn. nie wiedziałam jak sie co pisze i
w chwili użycia jakiegoś słowa świadomie przypominałam sobie odpowiednią
zasadę. W liceum opracowałam te metody do perfekcji. Ale opłacało się! Teraz
mnie wyręcza czasem w pracy edytor tekstów - a moja siostra w wieku 22 lat ma
problem z czytaniem ze zrozumieniem, bo dostała w pewnym monencie
zaświadczenie, które wszyscy traktowali nie jak informację o konieczności
dalszej pracy, ale jak ustprawiedliwienie. Pewnie kilka procent społeczeństwa
faktycznie ma jakieś dysfuncje, ale w wiekszości przypadków
zaświadczenia.sankcjonuję lenistwo.

[Gość: bet]

Zgadzam sie w pełni z powyższa wypowiedzia. Wiem co mówie bo tez
jestem "ułomna " ale tego dowiedziałam sie bedąc dorosła a chodziłam do szkoły
z pełna swidomościa koniecznosci nauczenia sie i stosowania zasad gramatycznych.

[Gość: Zibi]

Dokładnie to chciałem napisać. Nic więcej ani mniej. Dodać mogę tylko coś, co
działa na podobnej zasadzie: epidemia zapaleń pęcherza moczowego w czasie
matury, ogromna chorowitość uczniów od czasu, gdy zwolnienia z lekcji piszą
rodzice a jeszcze większa od czasu, gdy pełnoletni uczniowie piszą je sobie
sami. To ostatnie to juz tragedia.

[Gość: lxkfgjlifdhgvnhg]

Ja tam dodaję biegle w zakresie dziesięciu.

[nchyb]

A ja mam dyskalkulię po operacji neurochirurgicznej. Bez problemu zdawałam w
pierwszym terminie (jako jedna z nielicznych) statystykę i ekonometrii, a teraz
mam problem z dodaniem w pamięci 2 do 2. Do sklepu chodzę z kalkulatorem.
Prawie rok po operacji, a u mnie z liczeniem bardzo źle. Iniejest to wina
jakiegoś lenistwa, tylko podobno mikrouszkodzeń mózgu, powstałych w trakcie
operacji.
Przy okazji, nauczyłam się pisać i czytać po operacji, ale biegłe dodawanie w
zakresie choćby 10 pozostaje dla mnie jak na razie w sferze marzeń.

[Gość: as]

A ja zdalam matme na maturze na 5 a nie radzilam sobie cale zycie z prosta
arytmetyka. Najgorsze dodawanie typu 17 + 5 = ?
Stawialam kropki na kartce i liczylam stukajac dlugopisem. Na samej maturze tez
tak robilam i dalej robie.

Co na to pracodawcy????

[Gość: Belfer]

W szkole można się wymigać papierkiem, ale dalej....?????Pani "polonistka" w
szkole musi jednak liczyć średnie, podliczać frekwencję, a jadąc np. na
wycieczkę - również liczyć pieniądze.To tylko przykłady!Kto za nią to zrobi?
Najbardziej podobało mi się podejście osoby, która znalazła swój sposób na
liczenie.(Te kropki!)I tak powinno być!

[jzniszcz]

Opowiadała mi synowa taki przypadek: Uczyła matematyki kilka lat temu w
społecznym liceum. Miała ucznia który w klasie czwartej - maturalnej miał
ogromne problemy z matematyką po prostu nie znał tabliczki mnożenia. Z innych
przedmiotów też miał ogromne kłopoty. Synowa przeżyła szok kiedy ten uczeń
wybrał matematykę jako przedmiot maturalny i nie było szans aby jemu i jego
rodzicom to wyperswadować. Ale kiedy na dwa tygodnie przed egzaminem uczeń
dostarczył do szkoły zaświadczenie o dyskalkulii to synowa przez dwadzieścia
minut nie mogła podnieść się z krzesła ze śmiechu. Synowa już nie pracuje w tym
liceum a ja założyłem się z nią że za około 20lat ten uczeń będzie jakimś
szychą w władzach samorządowych lub administracji panstwowej - i WYGRAM.
pzdr

pracodwacom nic do tego..

[Gość: student]

w naszym kraju dość powszechne jest kombinowanie to fakt:)
Ale kiedy człowiek już probówał wszystko w sposobach uczenia się i przyswajania
wiedzy i nie zadzialalo,trzeba szukac ratunku.
Uczenie sie tabliczki mnozenia to byl koszmar. Do dzis sie musze zastanowic
porzadnie jezeli cos licze. Meczy mnie to. Matematyka dla mnie to poprostu
czarna magia.
Moze kwestia mojego przyswajania wiedzy i problemy z tym zwiazane pochodza od
tego ze moje wychowanie lamało się na dwa kraje - polske i anglie.
Po polsku mowie swietnie, bez akcentu, z pisaniem jest gorzej. Latwiej cos
pamietam jesli czytam po angielsku, natomiast opowiada mi sie lepiej po polsku!
Troche schiza lingwistyczna.
Natomiast matematyka jest dla mnie duzym problemem od malego. Niestety nie moge
sobie tego tak odpuscic...z matma zawsze i wszedzie byly problemy.

[Gość: as]

Moj dziadek, ktory skonczyl gimnazjum jeszcze za cara, liczyl zawsze po rosyjku
(szcegolnie tabliczka mnozenia) chociaz doskonale potrafil i mowic i liczyc po
polsku. Dlatego do pomocy w lekcjach wolalam babcie, ktora chodzila na prywatna
pensje i uczona byla matematyki po polsku.