Czy masz miejsce na ramieniu na którym mógłbym położyć swoją głowę?

[acepl]

Przeczytałem gdzieś to zdanie i poczułem tak przerażającą pustkę, że przez parę
chwil po prostu siedziałem, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu...
Ciekawe, ile jest w "moim wielkim mieście" osób tak jak ja samotnych. Idąc
ulicą i rozglądając się wokół czuję się mały, zagubiony i - jakżeby inaczej:
samotny. Wokół sami szczęśliwi, zajęci sobą ludzie... Niech nikt mnie źle nie
zrozumie - tego akurat nie mam nikomu za złe, wręcz przeciwnie. Czyli potrafimy
tak dobrze się maskować? A może ukrywać? A przecież nie o to chodzi, prawda?
Każde z nas chce spotkać tę "jedyną prawdziwą" osobę. Może o to właśnie chodzi -
gdy mijam na chodniku, w tramwaju albo sklepie dziewczynę i patrząc na jej
twarz w głowie kołacze mi coś cichutko: "Jeszcze nie.. To nie Ona.". Może to
jest ta pewność, że Ona gdzieś na mnie właśnie czeka?

A może... to są tylko demony z przeszłości? Wspomnienia tego, co było i strach
że się powtórzy. Nie wiem, co jest gorsze.

A może tak ma być? Jeśli tak, to tu jest coś, co można sobie przypomnieć
w "czarnym" nastroju:

"Za zakrętem może czeka
Droga nowa i daleka,
A choć dziś ją omijamy,
Jutro tuż za progiem bramy
Może ścieżka nas uwiedzie,
Która wprost na księżyc wiedzie..."

[Gość: Ronja]

Piękne...
Zakręty sa najfajniejsze i dają tyle nadziei...

[acepl]

Nigdy nie wiadomo, na kogo wpadniemy za zakrętem... Tak, daje nadzieję.

Gwoli uczciwości, szczerości i innym, temu podobnym - ta zwrotka to cytat z
piosenki niejakiego Bilbo Bagginsa... Żeby nie było, że plagiatysta jestem.

Tym niemniej jest to iskierka nadziei w mroku egzystencji.

Pozdrawiam.

[Gość: Ronja]

Tak mi się, kretynce właśnie z Tolkieniem skojarzyło, ale skojarzenia się nie
czepiłam, bo dawno to czytałam...

[acepl]

Mam ostatnio mnóstwo czasu dla siebie, więc czytam wszystko co wpadnie mi w
ręce. Chociaż nie całkiem - "Twierdza" A. de Saint-Exupery na pewno nie jest
dla mnie...

Ronju. Ktoś, kto potrafi skojarzyć Bagginsa z Tolkienem na pewno nie
jest "kretynką". Czytanie książek jest cechą lokującą Cię dość daleko od
takiego rodzaju ludzi...

Pozdrowienia.

[ronja]

Oj, ja po prostu lubię w stosunku do siebie używać pieszczotliwych inwokacji..
Jak ten facet w "Psie, który jeździł koleją"...

Hm, jakaś zmiana w życiu, że Ci się nagle dużo czasu zrobiło?
Bo u mnie nawrót do czytania nastąpił od kiedy się przeprowadziłam do Wwy i
zaczęłam daleko dojeżdżać do pracy...

Buziaki,
Ronja

[acepl]

A skąd ten mój nastrój, jak myślisz?
Przeprowadziłem się w lipcu do Wrocławia "za chlebem", wcześniej pożegnawszy
się w nieciekawy sposób z "tą jedyną".
W zeszłym miesiącu byłem na pogrzebie, w zeszłym tygodniu na weselu. A wszystko
w rodzinie... Daje do myślenia, po głowie, po duszy... Książki to na razie
jedyna odskocznia od "umartwiania się tym wszystkim".

Pa.

[Gość: ronja]

Hm... to faktycznie smutno się wiedzie, ale chyba masz wrażenie że to chwilowe?
Mam nadzieję, że ludzie w jakiejkolwiek formie kontaktu zlikwidują w Tobie
uczucie przygnębienia i osamotnienia...
I fajnie jest podchodzić do życia jak do największej przygosy, gdy ciągle się
czeka, co będzie za najbliższym zakrętem...
Może coś naprawdę niesamowitego lub ktoś naprawdę niesamowity...

[acepl]

Czy chwilowe? Nie sądzę... W każdym razie przeszłość nie nastraja
optymistycznie.
Ale pokazuje też że nie warto trwać w takim stanie. Problem polega na tym, że
nie jest to mój świadomy wybór i nie tylko ode mnie zależy czy i kiedy to się
zmieni. Żeby jednak być szczerym - to ostatnie nie całkiem mnie samego
przekonuje.

Przygodo, nadchodzę... Tylko proszę bez gwałtownych wstrząsów. Przynajmniej na
razie

Hej!

[Gość: Ronja]

E, tam, dostaniesz przygodą w łeb jak maczugą i od razu będzie Ci lepiej...;)
I przestaniesz myśleć...

Myślenie i rozpamiętywanie jest najgorsze. Zawsze mi zarzucano nadużywanie
powyższych czynności... Zresztą słusznie...

Mówienie Ci, że to co się dzieje z Twoim życiem zależy tylko od Ciebie byłoby
kretyństwem. Radzenie wzięcie życia w swoje ręce też.
Wszystko się jakoś ułoży. Fakt, że lepiej byłoby pomóc życiu, ale chwilowo może
sobie radzić samo,no nie?

[Gość: acepl]

>Mówienie Ci, że to co się dzieje z Twoim życiem zależy tylko od Ciebie byłoby
>kretyństwem. Radzenie wzięcie życia w swoje ręce też.

Powiem więcej: przez takie hasła mamy dość wysoką liczbę samobójstw w kraju.
Przepraszam za ponure hasło, ale tak jest (żeby nie było nieporozumień - daleki
jestem od tego...).
Dalej też masz rację - życie przez chwilę da sobie radę samo.

Myślenie i rozpamiętywanie niestety łatwo nie odchodzi... Zbyt wiele do
zapomnienia.

Dzięki za Twoje listy i dzienną dawkę optymizmu. I za brak rad.
Nie przestawaj, proszę.

[Gość: Ronja]

Wiesz co, z tą rodziną to faktycznie tak jest. Docenia się ją, gdy się od niej
odchodzi...
Dla mnie to sama radość wracać na weekend do domu i pławić się w ciepełku,
dyskusjach, wygłupach...
I przeraża mnie to, że może faktycznie nie każdemu jest dana połówka...
Kurczę!!! Ja się nie zgadzam!!! Za dużo uczuc siedzi w człowieku żeby ot tak
nie można było tego komuś dać...

A że jestem przekorna, to oto plik rad, których Ci udzielę:))):
1. Nie martw się!!!
2. Weź życie we własne ręce!
3. Myśl pozytywnie!!!

Mogłabym jeszcze długo, ale po pierwsze obawiam się, że ktoś tu zaraz dokona
morderstwa na mojej osobie, po drugie jakoś cholera nie brzmią te rady zbyt
przekonywająco ...

Pozdr.
Ronja

[acepl]

Podobno warto spalić za sobą wszystkie mosty i zacząć od początku.
Nie ma się zatem czym martwić (chyba że nie przestaniesz udzielać rad :)) ),
a w zamian "wziąć życie we własne ręce"... cokolwiek to znaczy.

W zasadzie powinna Cię przerażać możliwość nieznalezienia "połówki"... Ja,
samiec, mam statystycznie większe szanse na "znaleziemie partnerki życiowej"
(nas facetów jest po prostu mniej)... ALE: co ja w takim razie tutaj robię!!??
Statystyka jest do bani...

Zostaje myślenie pozytywne... Wszystko byłoby mniej więcej dobrze, gdyby nie
fakt, że chodzi o coś więcej niż "zwykłe": 'Do widzenia, było miło'. To akurat
jest łatwe do zaakceptowania - takie jest prawo obojga... z osobna. Gorzej
jeśli chodzi o to, jak się to wszystko zaczęło, trwało i skończyło. Tu jest
pies pogrzebany - a raczej uczucia. WSzystkie: te negatywne (co nie jest takie
złe) i pozytywne; a wsród nich fundamentalne - przyjaźń. "Czasem pójść do łóżka
z najlepszym przyjacielem to kiepski pomysł, a ciągnąć dalej jeszcze gorszy" (w
omawianym przypadku NIE podpisuję się pod powyższym, na co mam powody)... I
winni wszyscy czyli nikt. TO jest problem, z którym trzeba się uporać... I z
czym na szczęście daję sobie powolutku radę... Przy pomocy ludzi, po których
nigdy bym się tego nie spodziewał.

:)) No i ludzi, których znam "tylko z czytania"...

Pozdr.

[Gość: Liza]

Tak statystyka jest do bani, zwłaszcza ta , na którą Ty się powołujesz.
Kobiet jest owszem wiecej statystycznie, ale gdy rozbic te statystyke na
przedzialy wiekowe, to juz te proprcje wygladaja nieco inaczej. Kobiet jest
wiecej powyzej 50 roku zycia.
To ze kobieta trudniej odnalezc drugą połowkw jablka wynika raczej z
wychowania, kobiecie nie wypada przeciez wychodzic samej do miejsc gdzie mozna
kogos nowego poznac.

[Gość: acepl]

Statystyka... Ha. Statystycznie rodzi się też więcej dziewczynek, prawda? To
jak to jest: facetów rodzi się mniej, umierają szybciej...? A co między tymi
przełomowymi momentami w życiu? Cała statystyka jest do bani... nie tylko
przypadki tutaj roztrząsane.

A dlaczego kobiecie ma być trudniej kogoś poznać(PS. nie twierdzę, że jest
łatwiej)? Co masz na myśli mówiąc o miejscach, gdzie można kogoś nowego poznać?
Ulica, sklep, dyskoteka, szkoła, biblioteka, restauracja, tramwaj, koncert, kino
(?) ? Tyle możliwości... tylko jak poznać w tłumie tą właściwą? Albo tego?

Ciekawe, że nikt nie potrafi odpowiedzieć na postawione wcześniej pytanie: ile
wokół nas jest osób samotnych obojga płci? Interesująca kwestia, prawda?

No cóż... Takie jest życie.

Pozdrawiam.

[Gość: Liza]

Jesli chodzi o proporcje urodzin, to stystyki podaja, ze rodzi sie procentowo
wiecej dzieci plci meskiej. Dopiero zbiegiem lat to sie zmienia.Natomiast
proprcje osob stanu wolnego wg. Polityki wygladaja w ten sposob , ze wiecej
jest mezczyzn samotnych niz kobiet powyzej 30 roku zycia. pewnie dlatego , ze
kobiet bardzo czesto decyduje sie na zawarcie malzenstwa ze strachu przed
samotnoscia rezygnujac ze spotkania tzw. prawdziwej milosci, zadawalajac sie
namiastka tego o czym sie marzy.
Piszac o miejscach nie mialm wlasciwie na myski konkretnych miejsc moze raczej
nastawienie na to, ze ktos moze mnie odnajcie, co mi pisane, nawet jesli spedza
sie wolny czas w czterech scianach. W srodowisku damskim kraza mity o
cudownych przypadkowych znajomosciach zawieranych na ulicach i znalezieniu
przyslowiowej drugiej polowki. Jak sie odnalezc w tlumie ludzi , to jest
pytanie , na ktore chciałoby znac odpowiedz wiele samotnych osob.

[ronja]

Widzisz porównujesz gdzieś tam życie do rzeki... Wiesz co, jak to czasami fajnie
jest dać się ponieść nurtowi? Nie walczyć? Nie brać spraw we własne ręce? Nie
starać się zmienić biegu spraw? I jaki to wypoczynek... Tylko kiedy się przez
długi czas wydawało, że się miało sprawy w rękach, a zostało się wysadzonym z
siodła, to trudno się z tym pogodzić. Z tym, że już się nie trzyma spraw rękach i
już się nie kieruje własnym życiem.

Co do możliwości znalezienia połówki, to nie przeraża mnie to JESZCZE. Na razie
nie bardzo mi się chce tym martwić. I szukać. Nigdy nie szukałam. Co najwyżej
dawałam się odnaleźć... jakoś przeświadczenie o przeznaczeniu zawsze się mnie
mocno trzymało... Jeśli jestem komuś pisana, to nie zazna on szczęścia dopóki
mnie nie odnajdzie... I ja też tego szczęścia nie znajdę...

Widzę że boli Cię to samo, co mnie, a może coś innego? Mnie bolało to co było
złego i ten niesamowity brak wsłuchania w siebie, jakim się wykazałam... Czułam
że jest coś nie tak, że mimo że tak gorączkowe, radykalne,, niemal ostateczne, to
nie ma szansy przetrwać. I faktycznie nie miało... A jak mnie to zaskoczyło!

Widzisz, przekroczenie niewidzialnej linii między przyjaźnią a kontaktem
zmysłowym boli, oj, boli. Instynkt samozachowawczy dzwoni na alarm, ile fabryka
daje, ale człowiek w zaślepieniu i uniesieniu zstępuje coraz niżej... Niektórzy
przeskakują nad tym jak zdrowy źrebak, niektórzy nie mogą sobie dać z tym rady...

Pozdrawiam,
Ronja

[acepl]

Miałaś kiedyś przyjaciela (nie przyjaciółkę :)), z którym bez problemu mogłaś
spędzić noc na wąskim łóżku - przytulić się do niego (nie z powodu zimna...),
zasnąć z głową na jego piersi, z jedną jego ręką na Twoim biodrze a drugą na
Twojej dłoni; nie myśląc o seksie? Wyobraź sobie, jaką więź to buduje między
dojgiem ludzi. To już nawet nie przyjaźń... I nie związek platoniczny
(abstrahując od rzeczywistego znaczenia tego wyrażenia). Nie potrafię ubrać
tego w słowa; choć bardzo chciałbym, żebyś wiedziała o co mi dokładnie chodzi.

W każdym razie decyzja o "przekroczeniu niewidzialnej linii" nie zapadła w
gorączce zmysłów. I nie była jednostronna... w przeciwieństwie do decyzji o
rozstaniu. A tak w ogóle to sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana - ale
to pozostanie już tylko do mojej wiadomości. Czuję, że i tak powiedziałem za
wiele (ale z drugiej strony stanowczo za mało).

[Gość: Ronja]

Ja rozumiem o co Ci chodzi.
Bo doświadczyłam tego. Spania przy chłopaku, ciasno do niego przytulona. I nic.
Po prostu spania, a rano obudzenia się i gadania. Wiem, jakie więzi budują
spędzane z ludźmi noce. Dane mi było budowanie przyjaźni opartych na wspólnie
spędzonych na jednym łózku nocach... to przyjaźnie z tych które w ciągu paru
nocy przeskakują całe miesiące budowania przyjaźni przez innych...

Tylko widzisz... Co powiesz na to, gdy pewnego razu komuś przestaje wystarczać
spanie obok ciebie, albo ten ktoś przez cały czas ufnego jak dziecko spania
przy tobie, myślał o czymś innym...?

Nie wiesz jakie okoliczności temu towarzyszyły, nie wiesz co o tym mysleć...
Nie wiesz, czy potępiać, czy rozumieć... Mimo że zdarzyło się to samo, nie da
się tego w żaden sposób porównać...

I dlatego trudno jest konfrontować niewidzialne linie każdego z nas...
Zwłaszcza publicznie...
Dlatego proponuję przejście na wyższy poziom abstrakcji w formułowaniu myśli.
Mniej osobisty...

Pozdrawiam,
Ronja

[acepl]

Ha! Coś w tym jest...

Najpierw chciałem odpowiedzieć, że jestem pewien, że wiem co się działo w
konkretnych umysłach. Że po prostu wiem. Ale po namyśle nie potrafię. A biorąc
pod uwagę pewne wydarzenia... Zabawne, jak zmienia się sposób i punkt
postrzegania zdarzeń po pewnym czasie. W każdym razie pozostaje pytanie:
czyżbyśmy co innego mówili, co innego myśleli a innego robili? To tak można?

Zgoda. Nie wiem, co o tym myśleć, co ktoś wtedy myślał. Nie rozumiem tego...
ale i nie potępiam - nie potrafię, bo w końcu ludźmi wszyscy jesteśmy. Ale też
nie akceptuję (ambiwalentne ośwadczenie, prawda?). Jest to coś, co nie mieści
się w moich kategoriach postępowania... A ocenianie niewidzialnych linii
innych - chyba mam prawo zakładać, że nie są w biegunowej opozycji do moich?
Zwłaszcza gdy wie się co nieco o osobie i jej poglądach. Tym niemniej nie było
to nigdy moim tutaj zamiarem (ocenianie)... Nie oceniam innych ani ich
zachowań, reakcji, poglądów. Nie mam do tego prawa. Ale mogę chyba zakładać,
jak się zachowają, co powiedzą, zwłaszcza gdy zakładam według tej samej miary
którą stosuję wobec siebie.

Hmm... Faktycznie, lepiej zmienić podejście. Mniej osobisty poziom.

Pozdrowienia.
Ace.

[Gość: Ronja]

No to namieszałeś kolego. Moja sugestia pisania bardziej abstrakcyjnego, jak
widzę została sobie przez Ciebie wzięta do serca.
Na pierwszy rzut oka nie zrozumiałam nic. Wróciłam więc do swojego postu, żeby
tam szukać jakiejś drogi postępowania. Nic to nie dało, bowiem ja pisałam
prosto jak tylko się da. Przedszkolak by zrozumiał. Podjęłam więc na nowo próbę
wczytania się w Twoją odpowiedź.
Nie wiesz, nie wiesz, co się działo w konkretnych umysłach, bo to mogą wiedzieć
tylko konkretne umysły...
Człowiek jest na tyle niekonsekwentnym zwierzęciem, ze b. często co innego
myśli i mówi, a co innego robi... Zwłaszcza jeśli nie jest pewny myśli drugiego
człowieka. A drugiemu się wydaje, że wystarczająco mocno je wyraża... Choć
zwróciłeś w tym wszystkim uwagę na sny? Ale można przyjąć założenie, że sen to
tylko sposób mózgu na zapamiętanie jakiejś liczby informacji przez dowolne
kojarzenie ich z innymi danymi. I to pociesza...
Co do odmiennego myślenia i działania, może być tak, że ktoś ma nadzieję, a
ktoś jej nie ma. A ze swoimi nadziejami często wolimy się nie ujawniać.
Wszystko więc pozostaje w sferze niedopowiedzianych nadziei i kombinacji
sennych...

Czy udało mi się wywrzeć podobnie zagmatwane wrażenie? Brałam udział z
niedościgłego ideału w mieszaniu...

Twoja wierna naśladowniczka we wchodzeniu na wyższy poziom abstrakcji.

[acepl]

Gość portalu: Ronja napisał(a):

> No to namieszałeś kolego. Moja sugestia pisania bardziej abstrakcyjnego, jak
> widzę została sobie przez Ciebie wzięta do serca.
> Na pierwszy rzut oka nie zrozumiałam nic. Wróciłam więc do swojego postu, żeby
> tam szukać jakiejś drogi postępowania. Nic to nie dało, bowiem ja pisałam
> prosto jak tylko się da. Przedszkolak by zrozumiał. Podjęłam więc na nowo próbę
>
> wczytania się w Twoją odpowiedź.

Bez przesady. Chyba nie zmieniłem stylu z postu na post? Poza tym wcześnie było i
rozgrzewałem się w trakcie.

> Nie wiesz, nie wiesz, co się działo w konkretnych umysłach, bo to mogą wiedzieć
>
> tylko konkretne umysły...

Wydawało mi się, że wiem. I miałem podstawy do tego podstawy. Cóż, wydawało mi
się.

> Człowiek jest na tyle niekonsekwentnym zwierzęciem, ze b. często co innego
> myśli i mówi, a co innego robi... Zwłaszcza jeśli nie jest pewny myśli drugiego
>
> człowieka. A drugiemu się wydaje, że wystarczająco mocno je wyraża...

A jeśli mówi jasno i wyraźnie? I dostaje jasne i wyraźne odpowiedzi? Raz,
drugi... a potem zwrot o sto osiemdziesiąt stopni? A potem znowu "Załoga, zwrot
przez sztag!"? Trochę konsekwencji w niekonsekwencji :))) Mówić tak, robić siak,
myśleć owak - ale niech to będzie przynajmniej cały czas tak samo... Tylko że
wtedy nie byłoby już tak ciekawie, prawda? No i nie możnabyłoby się bronić,
że "nie to miałem na myśli".


>Choć
> zwróciłeś w tym wszystkim uwagę na sny? Ale można przyjąć założenie, że sen to
> tylko sposób mózgu na zapamiętanie jakiejś liczby informacji przez dowolne
> kojarzenie ich z innymi danymi. I to pociesza...

??? Sen jest projekcją okruchów wspomnień z przeszłości powiązanych metodą
chaotyczną... Co to ma do rzeczy?

> Co do odmiennego myślenia i działania, może być tak, że ktoś ma nadzieję, a
> ktoś jej nie ma. A ze swoimi nadziejami często wolimy się nie ujawniać.
> Wszystko więc pozostaje w sferze niedopowiedzianych nadziei i kombinacji
> sennych...
>

Może... To akurat pasuje do mnie - trochę na siłę, trochę łomem...


> Czy udało mi się wywrzeć podobnie zagmatwane wrażenie? Brałam udział z
> niedościgłego ideału w mieszaniu...

Trochę :)).

>
> Twoja wierna naśladowniczka we wchodzeniu na wyższy poziom abstrakcji.

Może rzeczywiście nieco przesadziłem. Chciałem nawet krok po kroku wyjaśnić, o co
mi szło, ale... W każdym razie Twój post zrozumiałem. Nie od razu, oczywiście.

Hej.

[Gość: Divina]

Kap, kap, kap...
krople deszczu tluką się po szybach...
szary, popaprany świat...
Pięknie mówisz o swojej samotności. Zwłaszcza w takim dniu, jak dzisiaj
najbardziej doskwiera brak tego ramienia...
I zwłaszcza w takim dniu mam ochotę przytulać się do ludzi, którzy tego
potrzebują... Dać im swoje ciepło...
Głupie, prawda? Sama bym chętnie się komuś w rękaw teraz wypłakała...
kap, kap, kap
krople deszczu tłuką się po szybach...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

[acepl]

Czy pięknie mówię o sobie? Nie wiem. Wiem na pewno, że mówię to, co czuję. A
czuję, że czegoś mi brak... że jestem niekompletny. Coś za sobą zostawiłem, a
właściwie zgubiłem.

Samemu przeciwko całemu światu, z jego wszystkimi przeszkodami i zasadzkami -
tak ciągle się nie da. Poczuć zapach włosów, wsłuchać się w bicie jej serca,
poczuć jej ramiona wokół siebie - jak mur oddzielający to chwilowe sanktuarium
od rzeczywistości... Tego pragnę. Tak, zimno dziś i porozmawiać z kimś o
dzisiejszym dniu, nawet "wypłakać się w rękaw" byłoby bardzo, bardzo na miejscu.

>Zwłaszcza w takim dniu, jak dzisiaj
>najbardziej doskwiera brak tego ramienia...
>I zwłaszcza w takim dniu mam ochotę przytulać się do ludzi, którzy tego
>potrzebują... Dać im swoje ciepło...
>Głupie, prawda? Sama bym chętnie się komuś w rękaw teraz wypłakała...

Głupie? To w takim razie co powiedzieć o mnie? Nie, wypowiedzieć głośno swoje
pragnienia, tak przecież ludzkie to nic innego, jak wsłuchanie się w siebie...

Świat na pewno nie jest szary, popaprany... On po prostu jest. To tylko my go
tak odbieramy. Czujemy, można by rzec. "Patrzymy na świat przez pryzmat stanu
naszej świadomości" - i na pewno ten pryzmat nie będzie wiecznie okruchem szkła
Królowej Lodu. I oby nigdy nie był.

A na razie musimy wrócić do świata aktywnych - w rękaw popłaczemy sobie kiedyś,
innym razem... Ale za to na pewno.

Pozdrawiam.

[lena!]

Wiesz tak naprawdę nikt nam nie obiecywał, że bedziemy, żyć w parach, że
spotkamy tzw. drugą połówkę. A życie leci, to jest jego paradoks.
Człowiek to istota ukształtowana w schematach i tu jest problem. Wiec do przodu.
Szkoda życia.Pozdrawiam.

[acepl]

Tak. Nikt nigdy nie obiecywał nam "drugiej połówki"... Problem polega na tym,
że człowiek z definicji jest zwierzęciem stadnym. I nie bez powodu związek
małżeński nazywają stadłem...
Do przodu - staram się, ale jak długo można samemu? Rok, pięć lat, dziesięć?
Wybacz, ale dziesięć to już stanowczo za długo. Ja powoli pękam... jak zużyty
dzban na wodę.
Nie da się żyć samemu - dosłownie: jestem sam jak palec. Dopiero odległość
pozwala w pełni docenić rodzinę, ale z drugiej strony nie pozwala się nią w
pełni cieszyć. No i gdyby tylko rodzina byłaby do szczęścia potrzebna, to do
tej pory żylibyśmy w klanach. Czego nie widzę za oknem... Pasuje do schematu,
prawda? Tak jak do schematu pasuje dorosły facet wywnętrzniajacy się na forum z
takim tematem...
Wybacz, ale nie wyglądasz na osobę, która wie o czym mówię... [Nie jest moją
intencją ironizowanie i temu podobne "akcje". Jeśli uraziłem, to przepraszam.
Ale po prostu mam co do Twojej wypowiedzi wątpliwości. Z drugiej strony - jest
to Twój punkt widzenia rzeczy (i jak widać nieco inny od mojego) i choćby
dlatego godny uwagi. W końcu to jest forum.]

Pozdrowienia.

[Gość: samanta1]

Czas plynie szybko i gdy zaczynamy myslec o tym ,ile tracimy ,ile nas
omija ,zaczynamy sie czuc jak zwierze w potrzasku .Wtedy na dobre zaczyna sie
myslenie o przyszlosci o tym cholernie szybko mijajacym czasie ,o tym..itd.
Kazdy inaczej znosi samotnosc ,inaczej ja przezywa ale chyba dla kazdego jest
bolesnie dotkliwa.Pozdrawiam i zycze odnalezienia swego szczescia !

[lena!]

Spotkałam wielu ludzi, któży odbierali świat z swojej perspektywy, i mówili ,iż
nikt niezrozumie ich bólu. A ten ból rodzi sie gdzieś w gardle, umiejscowia w
klatce piersiowej i promieniuje. Kiedy żyjemy w rodzinie wydaje nam sieże tak
bedzie wiecznie, to takie naturalne, ludzie wokól nas też tak żyją, a potem
wszystko idzie do przodu i nie spodzianka , jaednak nie tak. Rzeczywistość i
wyobrażenie. Proza życia.

[acepl]

Każdy człowiek ma swój własny punkt widzenia świata... I każdego boli "w
troszeczkę innym miejscu".

>Kiedy żyjemy w rodzinie wydaje nam sieże tak
>bedzie wiecznie, to takie naturalne, ludzie wokól nas też tak żyją, a potem
>wszystko idzie do przodu i nie spodzianka , jaednak nie tak. Rzeczywistość i
>wyobrażenie. Proza życia.

Myslisz, że o tym nie wiem? Że nie zdaję sobie sprawy z tego, że rzeczywistość
to nie bajka z happy endem? Znam to wszystko z praktyki, stanowczo za długiej.
Nie podoba mi się to, nie zgadzam się na to, ale nikt się mnie o zdanie nie
pyta. Tak jest i już. Jedyne co mogę, to próbować to zmnienić i z tym właśnie
jest największy problem. Czy ja coś robię źle? Czy tak ma wyglądać życie w
zgodzie z własnym sumieniem? A może to kara? Jeśli tak, to za błąd który nie ja
popełniłem...
To brzemię chwilami jest zbyt ciężkie. I nie ma od niego ucieczki, choć
chciałoby się odpocząć, zasnąć i obudzić się w innym świecie. Ale tak się nie
da. Nie da się nawet na chwilę zatrzymać, wyjść na brzeg tej rzeki nazywanej
życiem i popatrzeć dokąd płynie... nie da się.

Dla (E)Lizy.

[acepl]

Jak się odnaleźć? Po pierwsze trzeba chcieć dać się odnaleźć. Ale jak to
zrobić? Może podpowiedź do odpwiedzi na to pytanie będzie w odpowiedzi na
postawione przeze mnie pytanko (ale zakręciłem...). A brzmi ono: Ile jest osób
samotnych, poszukujących swojego Jin albo Jang? I dlaczego nikt tego nie wie?
Czyżby dlatego, że podświadomie przybieramy maski obojętności, siły, zatopienia
się w codzienności?

Chwila zastanowienia i jest kolejne pytanie: Jak w takim razie mamy żyć, jak
się zachowywać, co robić i do czego dążyć? Obnoszene się ze swoimi problemami
publicznie to nie najlepszy pomysł - skutki mogą być odwrotne do zamierzonych.

Nie znam odpowiedzi na żadne z powyższych pytań. Nie wiem nawet, czy zadaję
dobre pytania; jeśli tak, to już coś zyskałem. Jeśli...

Pozostaje nam tylko wsłuchać się w siebie i pójść za tym głosem. Uzbrojeni, a
jakże, w nadzieję.

[Gość: nina]

Baby ...
I'm no Angel,
Baby ...
There's no rainbow ...

[acepl]

Here we are in the grays of winter
Here we are just me and you
Hold my hand
Let's face tomorrow

Tomorrow still holds out its hands to you

This precious time
We've only borrowed.
The autumn winds have blown on through
A quiet thought will tell our story

Tomorrow still holds out its hands to you
Tomorrow still holds out its hands to you

So here's some wings
They're yours forever
And here's some dreams that will come true
Take those tears to wash your sorrow

Tomorrow still holds out its hands to you
Tomorrow still holds out its hands to you
Tomorrow still holds out its hands to you...

[olias]

to miejsce jest na przedramieniu (chyba tak to się nazywa)
na klatce piersiowej
takie naturalne zagłębienie dla czyjejś głowy

[acepl]

Szkoda żeby "tak stało niewykorzystane", prawda?

[Gość: nina]

a jaki dołek - miejsce na główkę ukochanego - na klatce piersiowej ma
kobieta .... ohhhh....

[olias]

zapach jej włosów, smak jej spokoju
..... a kysz wyobraźnio!

[Gość: nina]

tak jak zapach jego ciała .... uwielbiam tak marzyć ...uuuu

[olias]

na dodatek ...
budowa ręki umożliwia wygodne zanurzanie dłoni we włosach,
gdy jej głowa spoczywa na swoim miejscu (tytułowym miejscu)

[Gość: nina]

gdy cię otula swoim silnym ramieniem...

[maga_]

wiesz? kilka miesięcy temu czulam się podobnie- coś w moim życiu się skończyło,
a ja nie bardzo sobie mogłam z tym poradzić..w dodatku czulam się sama, nawet
nie samotna, tylko właśnie tak idiotycznie sama...wtedy porozmawiałam z moim
przyjacielem (dziwne,że faceci są jakby stworzenie do uspokajania
rozhisteryzowanych przyjaciólek), probowałam mu wytlumaczyć na czym polega ta
niezdolność do zwyklego bycia, ten brak oddechu i pustak po stracie kogoś, kto
był... spróbowalam prostej paraboli, żeby zrozumiał mnie lepiej:
"t jest tak, jakbyś mial butelkę a w niej 2litry wody i przychodzi ktoś, komu
oddajesz całą swoją wodę, co tylko masz, bo ci na nim zależy, przelewasz bez
opamiętania..i nagle ta osoba znika razem z twoją wodą...i co masz zrobić? nie
masz już żadnej wody nawet dla siebie..i co gorsza osoby, która chciałaby
dzielić z tobą chociaż te resztki, które ci zostały i oddać ci troszkę swojej
wody"
i wiesz, co mi odpowiedział? "Głupatsie, a skąd ty wiesz, że masz tylko tej
wody dwa litry? gdzieś w środku masz na pewno caly wodospad, a gdzieś tam na
świecie jest osoba, która sie w ten cholerny wodospad zanurzy"
prawda jakie proste? początkowo wydawalo mi się zbty banalne...ale teraz już
wiem, że najważniejsze odpowiedzi muszą być jednocześnie najprostsze...i może
dlatego tak trudno je znaleźć...
a ja zasypiam i myślę, że gdzieś tam zasypia sam ten ktoś przeznaczony dla
mnie...bo musi być ktoś taki
a w dzień? masz rację- maska i gdzie ja i samotność, szczęśliwa jak żadna inna,
a że zasypaim sama, e tam..i chowanie prawdziwych uczuć pod codziennymi
sprawami, które przecież trzeba zalatwić...
i jestem w tym wszystkim kretyńsko schematyczna...szkoda, że nie można być
samym w sposób oryginalny :))

[acepl]

Zazdroszczę przyjaciela (nie, nie tego, w ogóle przyjaciela)...
Genialne rozwiązania można poznać po prostocie, tego się już nauczyłem. A my
tak jakoś nauczyliśmy się wybierać zawsze tę bardziej kamienistą ścieżkę, tę
bardziej pod górkę...

Na pewno jest ktoś taki, kto jest przeznaczony Tobie... ktoś przeznaczony mnie.
Przyjdzie, znajdzie wodospad i zburzy tamę go blokującą. A potem pokaże Ci jak
piękny jest cały ten zakątek. Na pewno się zjawi.

Gdyby nie to pragnienie... To nic, że można o nim nie myśleć, zapomnieć na
chwilę. Zawsze będzie o sobie przypominać.

Może o to chodzi - żebyśmy mogli później docenić to, co nas spotka?

[maga_]

taka już ludzka natura- po co ma być łatwo skoro może być trudno :)) więc
komplikujemy sobie wszystko co tylk możemy...a ja może okażę się osobą słabą
ale ja strasznie, okropnie nienawidzę wyzwań. chociaż teraz tak bardzo modne
jest mowienie, że uwielbia się nowe wyzwania...a ja cały czas sądzę, że to nie
moja epoka- powinnam urodzić się w Wiedniu pod koniec zeszłego stulecia. Świat
dymu, kawiarni i Klimta... wiem, wiem- to kolejna "kieszonkowa Arkadia", ktora
każe wierzyć, że wszystko byłoby dobrze, gdyby nie okoliczności...
Wiem- gdzieś tam są osoby dla nas...tylko kiedy sobie pomyślę, że być może ja
taką osobę spotkałam kiedyś przypadkowo, ale nie zwrócilam uwagi, nie
zauważyłam..? przecież czlowiek od tego ma tą kretyńską wolną wolę, żeby psuć
wszystko, co dla niego zaplanuje los...
ale patrzę za okno i silę się na optymizm, uspokajam pragnienia...pociesza mnie
jedna myśl- może i teraz tęsknię za Nim (kimkolwiek jest), ale jak tylko go
spotkam to nie będę już pamiętać, że czasem beczałam w poduszkę...taka natura
człowieka- jak tylko coś zdobywa, to zapomina jak źle mu bylo zanim to
odnalazł..więc warto trochę pocierpieć, żeby później tego cierpienia już nie
znać...prawda?

[Gość: Margaret]

Wydaje mi się, że my myślimy, że wraz z kimś,,odchodzi to co mu dalismy.
Zaufanie, bezpiecznstwo, miłośc...-. Wydaje nam się,że ktoś nam coś zabrał.Ale
przeciez to wszystko było niejako naszym wytworem,którego pokłady są w nas
samych. Inni nie zabierają nam niczego-tak naprawdę.Nie można tak
myślec.Przeciez miłość-jest w kazdym z nas. Kązdy z nas-nawet nie będąc z
drugim człowiekiem , jest jak najbardziej pełnowartosciowy.Wiem,że ta pustka
czasami jest przerażająca,pojawiają się obawy, strach przez przyszłością. Przed
tym-że nie będzie przy nas osoby-która w zimne nocy okryje nas
kocem..Ale.....to normalne-i rzeczywiśćie,nikt nam niczego nie obiecywał.
Wracając do jednego pytania..dlaczego sie nie potrafimy odnależć?....hmm.faceci
to częśto zdobywcy..nie podoba im się, gdy ktoś ich lubi. Gdy jawnie okazuje
swa sympatię..często nad miłe, troskliwe ,inteligentn kobiety-przekładają tylko
te piękne-i trudnodostępne.Wiem,- upraszczam.Ale sprawy damsko-męskie są
niezywkle zawiłe.
Po ``stracie`` kogoś- oddałam się czytaniu horrorów.-nie polecam :).chyba
rzeczywiscie lepsza lektura Władcy Pierscieni..albo innych powiesci
uwalniajacych wyobrażnięi emocje.
pozdrawiam wszystkich biorących udział w dyskusji bardzo serdecznie..-.ja sama
chyba nie mam osoby, na której ramieniu mogłabym sie oprzec.

[acepl]

Oj, trochę się zagapiłem. Troszeczkę. Ale maga_ pozna, że poprzedni post
jest "dla" niej...

Nieprawda. Ktoś od nas odchodzi i zabiera nam coś - zaufanie, pewność siebie...
W moim przypadku poważnie okaleczono też wiarę w ludzi - pogodnych, uczciwych,
wiernych. I wiarę w przyjaźń. Ale wiem też, że jestem lepszym człowiekiem niż
mogłem sądzić. I jakim mnie przedstawiano.

Tak wiele tracimy... A ile zyskaliśmy? I co zyskaliśmy? Nie potrafię tego
ocenić - nie znaczy to oczywiście, że nic.

Ja zdobywcą? Nieeee. Nie wiem, jak można woleć kobiety trudno dostępne - rzeźba
może jest piękna, ale jest zimna i bezduszna. I zupełnie jej nie znam. Ale masz
rację - nie można upraszczać. Kobieta trudno dostępna może tylko taką udawać...
Sprawy damsko-męskie są skomplikowane. Ma to swoje dobre strony - nie jest
przynajmniej nudno... :)))

[acepl]

Szczera prawda.

Ha. Aśmy się dobrali... para niepoprawnych romantyków :)))

Ale tak się na pewno żyje dużo lepiej. I odrobinkę łatwiej?

Nie wiem, czy kiedykolwiek zapomnę jak mi było źle. Może to lepiej? "Bywało
gorzej" - w wielu przypadkach taka myśl pomaga bardziej niżby się wydawało. I
nie tylko jednej osobie...

Kiedy wszystko wjedzie (albo wróci) na właściwe tory będziemy zbyt zajęci czymś
(albo kimś) innym, żeby rozpamiętywać przeszłość, prawda?. Na pewno będziemy.

[maga_]

ach, ten romantyzm... :)) a zastanawiałeś się kiedys ile w nim jest winy? w
mojej sytuacji sporo, na pewno...wielokrotnie to słyszałam- troszkę za dużo
oczekuję, liczę na to,że po raz kolejny milość spadnie na mnie nagle,
niespodziewanie, "jak uliczny morderca", porazi mnie i...wystarczy. dotychczas
tak było, ale...czy to musi być regułą? jest parę mężczyzn, którzy sobie
zataczają koła w okolicy, zaniteresowani mną mniej lub bardziej. a ja co? a ja
kręcę nosem. dlaczegóż to? bo nie poczulam do żadnego z nich iskier, nie
zawiorował wszechświat nie było MAGII...może faktycznie powinnam sobie pobyć z
kimś kto mi odpowiada, a na wielką milość poczekać, może pojawi się z
czasem...tylko, że ja nie lubię substytutów..zresztą związek z rozsądku? miłośc
z rozsądku? dla mnie to oksymoron...faktycznie niepoprawana jestem :)
a mnie "bywalo gorzej" nigdy nie pomaga..bardziej pomaga 'będzie lepiej, bo
musi". zawsze to jakaś metoda :)
ale jesień mamy śliczną, więc i tak się uśmiecham..jakoś tak niezależnie od
samej siebie...

[acepl]

Nie potrafię się z Tobą nie zgodzić. Kiwam głową przy każdym niemal zdaniu...
Miłość z rozsądku? To nie dla mnie... Wolę, stanowczo wolę "ulicznego mordercę".
Że wybredny jestem? I co z tego. Już dawno postawiłem wszystko na jedną kartę.
Może będę miał szczęście, a może nie... A wtedy może trafi mi się kolejne
rozdanie... Po prostu - "czekam aktywnie"...

Zresztą, taka metoda jest bardziej fair, zwłaszcza dla drugiej strony, prawda?

Będzie lepiej... Musi. :))

[maga_]

no, widzisz? metoda "bo musi" jest jak najbardziej skuteczna :)

a już myślałam, że tylko jestem przestarzałym egzepmlarzem romantyczki..jakoś
to niemodne ostatnio. Ale jakoś nie czują się w obowiązku bycia modną.
zdaję sobie doskonale sprawę z faktu, że te "nierozsądne" uczucia bywają
bardzo, bardzo trudne...przeszłam to wielokrotnie- nawet jeśli dwie osoby czują
to samo, tak samo intensywnie, to i tak nie znaczy, że będzie sielanka...ale ja
nie szukam sielanki- ja szukam uczucia, a to nei zawsze bywa
sielankowe...ale "burze" też są przyjemne... tak czy inaczej lepsze jest ryzyko
od spokoju...a na rozsądek mam wrodzoną alergię- moim żywiołem jest
bałagan...dobrze to nie rokuje, ale trudno :)

a możesz mi objaśnić metodę "aktywnego czekania"? bo jakoś mi ta kwestia
przepływa przez palce :)

[acepl]

Czy skuteczna? Przekonamy się... :) Ale chyba będzie - bo musi! :))

Czemu od razu przestarzały (od razu na usta ciśnie się pytanie, którego
kobiecie się nie zadaje...)? I w dodatku przestarzała romantyczka... Wiesz,
takie określenia kursowały już lata temu (tak na oko z półtorasta...). Więc
bardziej pasuje powiedzieć: wciąż aktualne...
I może obecna moda już wyszła z mody? :)

Burza ma to do siebie, że zawsze się kończy. A po niej świat wygląda inaczej,
powietrze jest bardziej rześkie, wywiało gdzieś te rupiecie, które walały się
koło płotu od dawna... :)))

Nie znaczy to oczywiście, że podczas burzy czuję się najlepiej. Sielankowy
nastrój jest bardzo mile widziany... nawet częściej niż od czasu do czasu...
Zawsze trzeba brać pod uwagę osobowość, przyzwyczajenia, wady drugiej osoby.
Choć wcale nie musimy ich akceptować... wystarczy pójść na tymczasowy
kompromis, aż on nauczy się, że skarpetki zdejmuje się zaraz po powrocie do
domu i od razu wrzuca do pralki... ;))

Mam jednak nadzieję, że kontrolowany bałagan... Mój pokój przypomina
pobojowisko do czasu, kiedy nie będę miał jak przesunąć klawiaturę, albo nie
zmieszczę na stoliku piątej książki nie zrzucając kubka z herbatą. Wtedy
układam wszystko na pólkach, w szafkach i zaczynam od początku. Znów tu leży
płyta Stinga, tam spodnie...

Aktywne czekanie? Banalne: poznawać jak najwięcej ludzi (innymi słowy: nie
siedzieć w domu - czyli stara rzecz w nowym opakowaniu).

[maga_]

przyznajmniej coś już udało mi się Tobie zaszczepić- metodę "bo musi"...dobrze
chociaż tak zostawić swój ślad na swiecie :)

no, tak....jako kobieta mogę sobie bezczelnie zignorować brak pytania, ktory w
rzeczywistości chyba troszkę był pytaniem, czyż nie? :) ale jeśli chodzi o mój
wiek...czasami czuję się starsza niż jestem... dużo, dużo starsza. Jak to bylo
u Baudelaire'a? "więcej mam wspomnień niż gdybym żyl od stuleci"? jakoś tak...
ale co do romantyzmu masz rację- jego przetarzalość jest już od dawna
przestarzała :)

tak- bycie razem to sztuka kompromisów i nauka wzajemnej akceptacji, to wiem.
oczywiscie istnieją przypadki "ścierania" się silnych osobowości..wtedy te
kompromisy nie zawsze pomagają...ale to jednak wyjątkowe przypadki. tak czy
inaczej dwoje ludzi będąc razem uczy się siebie na wzajem, dostraja i z
codzienności tworzy naprawdę piękną mozaikę...takie zwykle szczęście, którego
chyba najbardziej brakuje, kiedy nie ma się "połówki"...bo milość ma to do
siebie, że każdą sekundę bycia razem zmienia w czystą magię...nawet nie trzeba
nic mówić, nic robić, wystarzy być i już..powietrze inne, świat inny...marudzę,
co? :))

czy kontrolowany? bo ja wiem...na pewno wszechobecny- i w głowie i w serduszku
i (przede wszystkim) w mieszkaniu...najwięcej miejsca zajmują książki- półka
skończyla się już dawno więc układam gustowne stosy na podłodze...ma to swój
artystyczny urok :)...fakt-moim mieszkaniem rządzi chaos, rzeczy odnajdują się
niekoniecznie tam gdzie można się spodziewać...ale kiedy tylko mam przed sobą
jakieś Bardzo Ważne Zadanie to przystępuję do sprzątania mojej przestrzeni
życoiwej..jakoś mnie to "ustawia" psychicznie...

aktywne czekanie...ładna nazwa na ten taki prosto-oczywisty sposób na
niezamykanie się w skorupce :)

[acepl]

Odcisnąć swoje piętno... Niekoniecznie wściekle czerwonym atramentem i w dobrze
widocznym miejscu. :) Wystarczy fakt.

Ja czasem czuję się zmęczony, bardzo zmęczony. I to uczucie - zasnąć, w
spokoju, bez zmartwień, na zawsze. Czasami kusząca myśl. Ale nie do
zrealizowania, niestety ( a może to i dobrze?).

My, romantycy, musimy trzymać się razem. :)) Więc niech sobie realiści mówią co
chcą... ja wiem lepiej.

Fakt - kompromis nie zawsze jest osiągalny. Ale zawsze wtedy zostaje zwykłe
zrozumienie... A miłość znacznie to ułatwia.
Wystarczy być... Czasem tylko tyle do szczęścia wystarczy, a czasem trzeba się
namęczyć - ale zawsze warto. Byle tylko mieć dla kogo, prawda? ( czy ja też
marudzę? :) ).

[maga_]

musimy trzymać się razem? no, tak- "romantycy wszystkich krajów łączcie się!",
nowy romantyczny proletariat, "rady delegatów romantycznych", "cała władza w
ręce rad" :) teraz tylko partię i do sejmu... :))))

to uczucie zmęczenia- znam je, miałam taki etap zaraz po moim prywatnym końcu
świata, apokalipsie na własny użytek- wszystko co robiłam robilam z
przyzwyczajenia- z przyzwyczajenia się uśmiechałam z przyzwyczajenia spotykałam
się z przyjaciółmi, z przyzwyczajenia jadłam, z przyzwyczajenia mówiłam...
wzystko bez ochoty i bez uczucia, świat płynął obok a ja nie byłam jego
częścią, chcialam się tylko skulić, zasnąć, zapomnieć, odpocząć od tego , co
najbardziej męczące- od bycia. a teraz nagle coś się we mnie zmieniło- czas
leczy rany (banal, banał, banał...ale jakki prawdziwy) i od jakiegoś czasu
ogarnęła mnie niesamowita zachłanność na życie, na świat, na
istnienie...dziwne...

marudzimy, marudzimy...ale jak dobrze nam to wychodzi :)

wiesz na co czekam? na moment, kiedy któreś z nas (a najlepiej oboje) napisze
na tym forum, że problem jest nieaktualny, wątek można zamknąć bo wszystko się
zmieniło, bo znalazła się "druga polowa pomarańczy". bo na nas obojga ta polowa
niewątpliwie czeka. dobrze mi idzie udawanie optymistki? :)

[acepl]

DO SEJMU!?? PARTIA!!?? PRZECIEŻ JA JESTEM ZDROWY!!! ZA CO!?? :)))

Zachłanność na życie... Tak, to dziwne uczucie po spaniu z przymusu, jedzeniu z
przymusu, pracy i uśmiechów z przymusu (nie: przyzwyczajenia :) )... Ale nie
niespodziewane; oczekiwane, można by rzec i w dodatku bardziej podświadomie niż
z "premedytacją"... Nie narzekam - to uczucie bardzo mi się podoba. Szkoda
tylko, że to nie wszystko co byśmy chcieli. (Po kolei, po kolei - na wszystko
przyjdzie czas...)

Marudzimy, marudzimy... Jeszcze trochę a zostaniemy "specami od marudzenia" :))
Ha! Coś nam się od życia należy, prawda?

Byłoby... Co ja gadam! Będzie fantastycznie: KONIEC wielkimi bukwami,
fajerwerki, :) szampan, :)) ... I podwójne zaręczyny. :)))
Tylko czy z tego powodu zamykać wątek? Niech będzie dowodem na "zmienność
wszelkiej rzeczy we wszechświecie" i "ciągłość w akcji"... Nie żeby zaraz
drugie "W Jezioranach"... "Ku potomności i pokrzepieniu serc". :)

[maga_]

jak to nie do sejmu??? a ja już widziałam oczyma duszy siebie na mównicy
sejmowej rzucająca błotem we wszystkich, którzy śmieliby mieć inne poglądy ode
mnie..w końcu w naszym kraju kłócenie się ze wszystkimi o wszystko nalezy do
etykiety politycznej :)) ale uwaga, bo zrobi nam się wątek polityczny, a tego
wolalabym uniknąć...:)

a ja jednak uprę się, że to było przyzwyczajenie, nie przymus- żebym czuła się
do czegoś zmuszona muszę tego nie chcieć, a mi bylo po prostu obrzydliwie
wszystko jedno- wszyscy oczekują ode mnie, że będę się uśmiechać? dlaczego nie,
mnie to obojętne. powinnam wstać rano, bo obowiązki, bo tak trzeba? mogę
wstać,nie ma to dla mnie znaczenia...itd.rozumiesz? po prostu cały świat mógł
dla mnie istnieć lub nie, nie bardzo mnie to interesowało, a że nie mogłam się
z niego wyłączyć więc robiłam to, co zawsze, bo tak bylam przyzwyczajona...
ale teraz ta zachlanność na istnienie...pozostaje tylko ptyanie czy to kolejny
kroczek w stronę "wyleczenia się" (a może to już właśnie "zdrowie"?) czy też
kolejne stadium "choroby"...? jeśli mam być szczera to nie odpowiem z całą
pewnością, że już pewne sprawy zostawiłam za sobą..wydaje mi się że tak, ale
zagwarantować nie zagwarantuję.

ojej...zaraz specami od marudzenia...czasami chyba udaje nam się napisac
coś "niemarudzeniowego"? poza tym maruda kochanym jest Kłapouszek, a z calej
Stumilowo Lasowej gromadki to jego lubiłam zawsze najbardziej.

o tak! szampan obowiązkowo! a później relacje z życia rodzinnego, posty mające
służyć porównaniu rozwoju naszych potomków - mój już raczkuje, a widzisz, a mój
powiedział "tato"...:))) jakaż świetlana przyszlość nas czeka..w dodatku
udokumentowana wirtualnie :) ale poważnie- masz rację- nie byłoby, a będzie- to
najtrafniejszy czasownik...

[acepl]

Wiesz... Tak parę minut po napisaniu postu wczuraj zastanawiałem się, skąd u
mnie taki radosny nastrój... I od razu przyszła kolejna myśl: "Jestem
szczęśliwy... na szczęście to minie." :))) Tak to powiedziałby Kłapouchy?

Obojętność... to przyszło trochę później. A najpierw był przymus. Dokładnie to
pamiętam: wmuszanie w siebie bułki z żółtym serem (klasyczny obiad samotnego
faceta :)) ). I tylko bułki - z obawy przed zwróceniem, bo jedzenie "na siłę"
nie jest przyjemne... Albo kiedy wracałem samochodem... Autostrada, pusta w
dodatku, nawet mokro; a ja jadę ledwo 125, bo z powodu źle ustawionej
zbieżności niezbyt komfortowo było jechać szybciej (wóz wpadał w takie
wibracje...). Wyobrażasz sobie? Prawie się roześmiałem, kiedy do mnie dotarło
znaczenie całej sytuacji. I nie byłby to radosny śmiech.

Ale teraz jesteśmy zdrowi... (też tak mi się wydaje; szczerze wyznam).

Będzie... Po co to wszystko, jeśli nie po to właśnie: będzie?

[maga_]

bardzo w stylu Kłapouszka...jestem z Ciebie dumna... :)) a gdybym ja teraz
miała być Puchatkiem to powinnam wymyślić jakąś mruczankę tylko z tej
okazji..ale mi daleko do ideału :)

ale to wszystko najlepiej dowodzi, że szczęście znajduje się wewnątrz
i "okolicznośi obiektywne" (uwielbiam okolicznośi obiektywne- to takie male
zwierzątka, które zawsze wszystko psują :) ) nie mają na to żadnego wpływu-
najwyraźniej to przede wszystkim od NAS zależy ile szczęścia odkryjemy w
sobie...i to chyba działa w ten sposób- najpierw my zaczynamy "żyć lepiej,
daleko lepiej", jak pisał pewien rosyjski pan a reszta przychodzi do tego
naszego "lepiej" jak magnes- szczęście przyciąga szczęście...a może się mylę?

uff..na całe szczęście to twoje "ledwie 125" już za tobą. a ja już nie
rozmawiam z innymi nie zapominając natychmiast co do mnie mówią...tak- zdrowi
chyba jesteśmy...do mnie jeszcze czasem coś wychodzi z cienia- jakies
wspomnienie, male deja vu, ale to jak złośliwa mucha- da się odpędzić..zresztą
coraz rzadziej się to zdarza. a to wszystko nauczylo mnie dystansu- zdalam
sobie sprawę, że każdy ból da się przeskoczyć, JESTEM i szkoda marnować to moje
BYCIE na głupie smutki...

i chyba nawet oduczylam się szukać tego, co Będzie- pozwolę, żeby samo mnie
znalazło..tak jak znajdowalo dotychczas...to tak jak w bajce M. Ende o górze,
której nie można szukać, bo nie można jej znaleźć, trzeba po prostu iść a to
ona nas odszuka...

zauważyleś jak ten wątek ewoluuje? od smucenia się do uśmiechu i będzie dobrze,
bo musi :) ciekawe jakie wnioski wyciągnąłby z tego jakiś pan psycholog z
dyplomem na ścianie...? zresztą forum to trochę grupowa psychoanaliza, prawda?

[acepl]

Bez mruczanki? Szkoda... Nikt nie jest idealny. A tak przy okazji - ile tobie
do niego brakuje? Kiepsko z mruczankami, to już wiem; z porządkiem też na
bakier - ok.; coś jeszcze? Na razie jest nieźle... :))

Szczęście jest w nas. Trzeba je tylko odnaleźć... A czasem samemu się nie da.
Za to potem jest łatwiej - i magnes... elektromagnes zaczyna buczeć coraz
głośniej ( i kilowaty idą jak woda :) ). Szczęście przyciąga szczęście - wolę
myśleć, że tak... Choć tak naprawdę to nie wiem.

Wspomnienia... Wolę te miłe, ale niestety nie mogę wybierać - same przychodzą.
A wtedy trzeba odegnać? Nie wiem... Czym jesteśmy jak nie wspomnieniami (nie w
całości oczywiście), wspomnieniami zdarzeń które nas kształtowały, zmieniały...
I które potrafią wpływać na nasze postępowanie...

Tak. Coś jest już za nami. Na szczęście... Koniec z ciągłym spoglądaniem za
siebie, bezsilnością, strachem... Pozwólmy się odnaleźć. :)

Psychoanaliza jest do bani... Ale masz rację - wątek ewoluuje całkiem nieźle.
Tak się zastanawiam: przydałaby się świeża krew, prawda? Pomogliśmy sobie :),
teraz kolej na następnych... Coś trzeba robić. :))

[maga_]

poczekaj, poczekaj- jak tylko zacznie śnieżyć zaprezentuję ci Śniegową Mruczankę
z Nadworu autorstwa Puchatka...:)) a do Misia bardzo duuużo mi brakjue, chociaż
też jestem włascielką Małego Rozumku. no i nie przepadam za Miodem...ale za to
tak jak Puchatek najbardziej lubię robić Nic ("a nic to jest takie coś kiedy się
idzie to robić a ktoś mnie pyta "co będziesz teraz robić?" i ja odpowiadam "ach,
nic.." i to właśnie robię" :) )...po więcej szczegółów odysłam do A.A. Milne :)

wiesz...Cortazar napisał kiedyś, że o szczęściu trudno mówić- nieszczęścia
dotyczą każdego, a szczęście jest czymś tak osobistym, że niełatwo je opisać .i
ja się pod tym podpisuję. tak sobie teoretyzujemy...a ja wolę raczej przezywać.
bo chyba oczywiste jest, że gdybyśmy zaczęli mówić bardziej konkretnie, to
okazałoby się, że dla każdego z nas happines to zupełnie coś innego..a
przynajmniej najprawdopodobniej tak właśnie by bylo...
>
Mówiąc o tym, że czasami odganiam wspomnienia, które troszkę za bardzo mnie
drażnią, przypominają o czymś co bylo ale już nie jest i więcej pewnie nie będzie
nie mam na myśli faktu, że czegokolwiek żałuję- wszystko co zrobilam stworzylo
mnie taką jaką jestem teraz, wiem więcej, jestem dojrzalsza...ale nie znaczy to,
że koniecznie muszę pamiętać o tym jak do tego doszło, przynajmniej na razie nie
chcę...

no, tak- zrobiło nam się małe towarzystwo wzajemnej adroacji- we wszystkim się
zgadzamy. ŻĄDAM POLEMIKI!!! :)) Ludzie zaprzeczie nam, powiedzcie , że nie mamy
racji i koniec, bo po pierwsze to niemożliwe, żebyśmy mówili same sluszne rzeczy,
z którymi wszyscy bez wtjątku się zgadzają, a po drugie...taka zgodność może sioę
stać nudna... :)prawda?
:))

[Gość: ewa]

hej, wy dwoje(marudy :-)
jestescie super, zastanawiam sie...ciagle tylko gadacie ze soba, czy
moze...okazalo sie, ze mieszkacie w jednym miejscu i poszliscie na jesienny,
dlugi spacer?
chyba powinniscie, nie zauwazyliscie tego?
a dlaczego? bo wszystkie bratnie dusze, takie jak wy...:-)
fajnie bylo was poczytac, niektore tematy tu na forum sa strasznie bezsensowne.
a kiedy czyta sie was...ma sie ochote przytulic.
do tematu:-)

[maga_]

witaj Ewuniu!!! :))
Jak miło wiedzieć, że ten wątek czyta ktoś jeszcze oprócz dwójki romantycznych
marudek. Dziękuję za wszystkie milutkie słowa. Bardzo przyjemnie czyta się takie
rzeczy. Tylko, że moje zdrowie psychiczne wymagałoby, żebys się nie
zgodziła... :)) Tu taki miły post a mi coraz bliżej do samouwielbienia :)

hmm...czy ja i drugi forumowy Kłapouchy mieszkamy w tym samym miejscu..? nie
wiem. wszystko co wiem mieści się w tych wiadomościach. Ale, ale Ewuniu...czy ty
chcesz nas zeswatać? :) Sienkiewicz pisal, że miłośc uciekła do nieba, bo mają ją
teraz zastąpić rynki zbytu, a tu proszę jak się mylił- my nawet mamy naszego
forumowego Amorka:))) Cóż...jesienny spacer...to wspaniała rzecz... tylko, że na
razie spaceruję sama...

[acepl]

Na szczęście już październik... Do śniegu niedaleko (i bardzo dobrze, bo nie
mogę się na Mruczankę doczekać :) ). Więc trzymam Cię za słowo.
Nic... ja nie potrafię. Muszę coś robić... Niekoniecznie musi być to
Einsteinowskie rąbanie drew na opał - ćwiczenia fizyczne są OK., ale wolę
wysiłek umysłowy - ale coś robić muszę. :)

Jest jeszcze coś takiego jak "kosmiczny przypadek". Jak meteor raz na sto
milionów lat... Bo jak inaczej określić to, kiedy okazuje się, że szczęście dla
dwojga oznacza to samo (pomijając oczywiście poziom detali :))? Ale może masz
rację: zgodność może okazać się na dłuższą metę nudna... :)) Ale ponieważ nie
ma na świecie dwóch identycznych osób, więc nam to nie grozi. Na szczęście...
Ufff.

Zgadzam się, że we wszystkim sie zgadzamy. :))) Do dzisiaj... (czyli proszę
bardzo: zamówiona polemika).
Wspomnienia - są w nas i nigdy nie odejdą... Nie trzeba ich tylko cały czas
przywoływać. Ja nie zapomnę i nie będę próbował - nie chcę, nie mogę i nie mam
zamiaru pozwolić na "powtórkę z rozrywki". Za wszelka cenę. Za wszelką...

Przyłączam się do podziękowań za miłe słowa: Merci mille fois, Ewuniu!!
Przyjemnie pomyśleć, że na coś można się jeszcze przydać. :)
Przy okazji zapewnię Magę, że nie tylko my się czytamy. :))

Dawno już nie byłem na spacerze... Nie przepadam za spacerami w pojedynkę -
pewnie dlatego.

Miłość nigdzie nie uciekła - to ludzie jakoś zapomnieli o co w niej chodzi...
(rzecz jasna nie wszyscy i nie wszędzie). I coś jest w słowach naszego Amor...
ehem: Emorka. :))

[Gość: ei]

...nie tylko Wy się czytacie.W tym miejscu dzięki, że mam co czytać :))
Idżcie może wreszcie na ten spacer, bo pogoda się psuje...
A w pojedynkę to nie spacer, to substytut( wiem cos o tym ).

ps.

gdzie ja teraz znajdę taki drugi wątek ?

[maga_]

ojej...dobrze to wiedzieć :))
ale wątek nie zniknie- obieacaliśmy sagę wielopokoleniową, to słowa dotrzymamy.
poza tym gdzie ja bym znalazła takie drugie miejsce gdzie moge sobie
pomarudzić...?
no i podziękować za milutkie słowa, tak jak dzisiaj...no i poprzesylać całuski,
tak jak to właśnie robię :))
dziękuję za wszystkie słowne słodkości i cmokam mocno :)

a z tym spacerem... może to nie substytut tylko preludium to wspaniałego
spaceru we dwoje? ja spacerując sama staram się tak myśleć :)

[maga_]

ech...nie mówię, żeby cały czas nic...ale przynajmniej raz dziennie zafundować
sobie godzinkę Niczego? :)) to chyba nie zaszkodzi, co? a Mruczankę obiecuję...
hest najlepszym sposobem na rozgrzanie zimnego noska w śnieżne dni :)

Hmm...ten twoj kosmiczny przypadek ja nazywam magią. kiedyś przeżyłam coś
takiego...ale wiesz, co? na dłuższą metę potrzeba innych, uzupełniających sioę
oczekiwań- to związek umacnia, zmienia, pozwala mu ewoluuować, nie zatrzymywać
się w miejscu..ale nie mogą to oczywiście być oczekiwania diametralnie różne, bo
wtedy rodzą się problemy. czyli? czyli Hipokratesowy umiar...ale to też nie jest
wielkie odkrycie.

no, nareszcie możemy sobie troszkę pozaprzeczać :)
jak to jest z tymi wspomnieniami? moim zdaniem(nie takim skromnym wcale:) ) to,
co przeżyliśmy kształtuje nas, to oczywiste i nie mówię, że należy o tym
zapomnieć...ale ja lubię to od siebie oddalić i nei dopuszczać do siebie do
momentu, w którym będę potrafila "spotkac się z dawną swą rozpaczą" i powiedzieć
jak w tym wierszu- "wyprzystojniałaś, nie pociągasz nosem"...ale dopiero wtedy..
bo dlaczego mam wspominać coś , co mnie boli? i nie znaczy to, że mam zamiar
powracać do starych błędów...

ach, jej...mamy swoją Amorkową fankę... wpadnę w to samouwielbienie,
zoobzczycie..i to będzie wasza wina :)))

spacer w pojedynkę to jak połowa spaceru... a ja dawno nie byłam na takim
prawdziwym spacerku w dwójkę, za rękę i w koło jesień...ojej...przez naszego
Ewusiowego Amorka zatęskniłam za tym...ale jak już zacznę nadrabiac
zaległości... :)) pytanie tylko z kim?

Pewnie, że nie uciekła- dowodem na to jest chociażby to forum- wszyscy albo tutaj
tęsknią o miłości albo o niej dyskutują...a ten wątek? on to dopiero jest
milosny :))

[acepl]

Na rozgrzanie noska dobry jest jeszcze sposób "na Eskimoska"... :))
Muszę jednak spróbować "nicnierobienia". Tylko może to być trudne, bo kiedy
sobie siądę (albo "przybiorę pozycję horyzontalną") i po paru chwilach
zasypiam... :(
Kto by w ogóle pomyślał: żeby Nic było trudne do zrobienia... :))

Nie można się zatrzymywać, trwać w "statycznym" związku... Przynajmniej ja bym
nie potrafił... Nie mam za to problemu z kompromisami: ze mną po dobroci można
wszystko; gorzej jak mnie do czegoś zmuszać... Za faktami dokonanymi też nie
przepadam, ale... nie można mieć wszystkiego. :)

Pamięć potrafi być przekleństwem. Wiesz, nie mówię o "spotkaniach z dawną
rozpaczą" - mam na myśli zdarzenia, które do tego doprowadziły... Najgorsze są
te pozornie nie związane z problemem i na pewno nie przykre. W ogóle pamiętam o
wiele więcej niż powinienem... niżbym chciał.
I nie zawsze jestem dumny z tego, kim teraz jestem, jak ukształtowała mnie
przeszłość.

Powspominajcie o spacerach jeszcze trochę, a będę miał problem... w pozytywnym
znaczeniu. Potrzebuję mobilizacji!!
Już wiem: dawno nie byłem w Parku Szczytnickim. A przy okazji "przypomnę się"
Ogrodowi Japońskiemu... A jak czasu zostanie to do ZOO po drugiej stronie
ulicy. Ha! Połowa problemu do odfajkowania...

Maga, zdaj się na mnie, a na pewno Cie przytemperuję. :)))
Tylko czy na pewno tego chcesz? Bo ja nie... :)) Wolę Cię w nastroju
euforycznym...

Dzięki wszystkim za wszystkie wspaniałe listy. Cieszę się, że mogę się na coś
przydać...

[maga_]

INSTRUKCJA ROBIENIA NICZEGO NA PODSTAWIE SUBIEKTYWNYCH PRZEŻYĆ AUTORKI:
najpierw należy zaparzyć sobie dobrej kawy lub herbatki...koniecznie w łądnym,
przyjaznym kubeczku. następnie zasiąść przez stosem rzeczy "do zrobienia na
wczoraj" (bardzo sprzyjającą okolicznością dla każdego jest pora wypełniania
PITów:) ). trzeba koniecznie zaopatrzyc się w bardzo dużo lenistwa i jak
najmieniej ochoty na zrobienie tego, co zrobić trzeba. kiedy już wszystkie
papiery zaczną złośliwie szczerzyć zęby domagając się uwagi zauważamy jak wzrok
powoli kieruje się w stronę okna (dobrze byłoby, gdyby znalazlo się na
przeciwko). nie wolno przerywać tego procesu! popijajac leniwie kawusię pozwalamy
naszym myślom krążyć bez celu a oczętom (ślicznym niewątpliwie:) ) obserwować
widoczek za oknem. kiedy op dłuższym czasie przerywamy ten stan spoglądmy na
zegarek i dokonujemy następującego podsumowania- "ojej...minęło całe pól godziny!
i co ja przez ten czas zrobiłam? NIC!"
nie polecane dla osób o słabej woli- łatwo staje się nałogiem!!! :))))
prawda jakie to proste? :)

to tak jak ze mną- jeżeli poprosi się mnie o coś- nie ma sprawy, da się zrobić,
znajdzie się porozumienie...gorzej, jeżeli następuje element przymusu- w tym
momencie odzywa się moja przekorna natura. jasne jest , że jeżeli ktoś próbuje
nakłonić mnie do czegoś na siłę, to ja najprawdopodobniej zrobię dokładnie na
odwrót. i wiem, że jest to moja wada. ale da się ją przeskoczyć- wystarczy
poprosić :)

Nie wiem, czy zdarza ci się, że jakiś pozornie nic nie znaczący detal uruchami
pamięciową reakcję lańcuchową- myśl skacze od wspomnienia do wspomnienia i nagle
dochodzi do tego, o czym za żadne skarby nie chciało się myśleć... inna sprawa,
że wspomnienia czasu, kiedy wszystko było małym prywatnym niebem potrafią
bardziej zaboleć niż wspomnienia okresu, kiedy wszystko powoli zaczynało się
walić. dlaczego? chociażby z tego powodu, że pojawia się myśl "straciłam coś tak
pięknego"...

No i nie spotkamy się na tym spacerku- moja trasa (np dzisiejsza) to park
Willsona, gdzie ciągle jeszcze drzewa umierają na kolorowo i szczypią przyjemnie
w oczy wszystkimi czerwieniami, żółciami i brązami jakie tylko potrafi stworzyć
natura...mówiłam już, że jesień to moja ulubiona pora roku? (uwaga- zimą to zima
jest ulubiona, latem-lato, a na wiosnę oczywiście wiosna...tak to już ze mną
jest:) )

ja oczywiście też wolę siebie z myślami w chmurach i wcale a wcale nie chcę się
tego uczucia pozbywać...ale sądzisz, że to dla mnie korzystne? ja tylko lojalnie
ostrzegam, że to może mieć różne skutki. nosek mam zadarty z natury, po co mam
jeszcze zadzierać nosa z powodu nieumiarkowanej ilości milutkich słów :)
pozostawiam to do twojej decyzji- jeśli uznasz za stosowne temperuj ile tylko
można.:)) a jeśli nic nie stoi na przeszkodzie to pozwól mi na euforii ciąg
dalszy :)

[acepl]

Nie ma to jak przystępnym językiem napisana instrukcja obsługi. :)) Wypróbuję w
najbliższy weekend - pierwszy od dwóch miesięcy, kiedy nie wyjeżdżam w pilnych
sprawach... właściwie to pierwszy wolny od tego czasu.

Przekorność przekornością... ale ja przy zmuszaniu na siłę mogę się ciężko
pogniewać... Wiem, że to spora wada, ale na szczęście nie utrudnia mi życia -
wszyscy nauczyli się już nie podpadać. :)

Detal potrafi uruchomić lawinę, która może zmieść całą wypracowaną do tej pory
równowagę. Wspomnienia - "różnej maści i rodowodu" - bolą wtedy jak diabli...
Może mnie jakoś wybiórcze wspomnienia dopadają? Nie wiem... Hmm, mam zatem coś,
nad czym warto się zastanowić...

Zadarty nosek z natury? Heh, podoba mi się - zadarty nosek potrafi być
intrygujący... sexy... a nawet może "zapierać dech w piersiach"... Bardziej się
boję, żeby od nadmiaru tych słownych słodkości w główce się nie przewróciło. :))
Lub, cytując Nadszyszkownika Podjadka bodajże... stop! Jego lepiej nie
cytować. :))
Decyzja zapadła - nie mam serca do temperowania... zwłaszcza że sam w euforii
od paru dni żyję. Nie, sadystą nie jestem... :)

Park Willsona? Tam jeszcze nie byłem... gdzie to jest? Dochodzą tam w
ogóle "macki" naszego "kochanego" MZK Wrocław? Bo jeśli nie, to trochę potrwa,
zanim tam trafię...

[Gość: ewa]

hej, jak dobrze sie do was znowu odezwac :-)
nie mialam zamiaru bawic sie w amora, ale widze ze cos moze sie wydarzyc...a ja
maczalam w tym palce, jak fajnie;-)
(tylko...nie wiem, czy nadaje sie na amora, bo..polamalam ostatnio skrzydla...)

bo skoro o tym mowicie, to...chyba macie na to ochote, a wiec...zrobcie to po
prostu:-)
chcialabym wyczarowac dla was fajna pogode na nastepny weekend, bo...takie
jesienne spacery to jest to, co tygrysy lubia najbardziej:-)
(no...moze jest jeszcze pare innych rzeczy)
tak w ogole, mialam na mysli to, ze chyba jestescie bratnimi duszami, a spotkac
kogos takiego wcale nie jest latwo, wiec jesli juz sie spotka, to chyba nie
powinno sie pozwolic mu odejsc, prawda?
no i jeszcze cos...wspominanie, ktore boli...wlasnie to przerabiam, a poniewaz
wydarzylo sie niedawno, boli cholernie (a,sorry, brzydki wyraz)

dlatego milo sie do was przytulac, chcociaz przez chwile..

musze zmykac, ale...moze macie ochote poemailowac ze mna?
jesli tak..napiszcie, ze tak:-)

pa!

[maga_]

a nam tez (a przynajmniej mojej skromnej osobie) miło znowu zobaczyć twoje
literki, ewuniu :)
oj, chyba nie jest tak źle z tymi skrzydełkami- bo nawet bez nich pomagasz tym
naszym forumowym iskierom. poza tym nawet z bolącym serduszkiem zachowałaś w
sobie bardzo dużo pozytywnych emocji i chęci wyczarowania czegoś dobrego ( a
przynajmniej takie odnoszę wrażenie). a wbrew pozorom po takim prywatnym końcu
świata bardzo trudno jest to utrzymać- mnie się nie udało, ja musiałam to dopero
odzyskiwać. a ty to jednak masz. więc bravo, Amorku- jesteś już kroczek do
przodu..i mam takie przeczucie, że kawałki serduszka pozbierasz szybciej niż ci
się wydaje. nie będę kłamać i mówić, że to będzie łatwe i bezbolesne,bo to
nieprawda. wspomnienia pewnie nie dadzą tak łątwo spokoju... głuptas ze mnie i
żaden ekspert (bo jak tu radzić innym, kiedy ledwo co sobie radzę ze sobą:) )
ale wiem jak to jest i wiem jak trudno wszystko sobie na nowo poukładać...ale
kobieca intuicja mówi mi, że jesteś na dobrej drodze...im więcej czasu mija tym
mniej boli...a ze wspomnieniami też sobie dasz radę...trzymam kciuki!!!
zresztą...co ja się tu tak rozpanoszyłam bezczelnie?:)) acepl..to twój wątek,
więc uspokoj mnie,bo rozgościłam się bardziej, niż wypada:)), a ty pewnie lepiej
będziesz wiedział co Amorkowi naszemu powiedzieć...bo ja chyba Ameryki nie
odkrylam...powiedziałam co czuję... i mam nadzieję, że to coś da.
Ale Ewuniu trafilaś rewelacyjnie,bo ja uważam, że przytulanie najbardziej pomaga
na wszystkie problemy...więc ode mnie masz tyle uścisków iwrtualnych ile tylko
serwer Gazety pomieści :)
a maile? jeśli tylko mogę się przydac..jestem do usług :)

[Gość: ewa]

hej, no tak, chyba pojechalam z tymi e-mailami? acepl przestal sie odzywac.. ;)
chodzilo mi tylko o to, ze...chcialam sobie z kims pogadac, wy jestescie bardzo
mili, a takie pisanie na forum..wydawaloby mi sie, ze opowiadanie wyszloby
bardzo osobiscie, i czulabym sie troche tak, jakbym stala naga i...kazdy moglby
sobie to czytac. nie potrafie tak opowiadac..
dlatego dzieki, MAGA:)
odezwe sie na pewno:)
a na razie zmykam, pa, pa!

aha..jeszcze..fajnie sie poczulam, prawie jak AMELIE:)
nie wiedzialam jeszcze filmu, ale podobno jest super, jesli ktos lubi troche
bajkowe klimaty w kinie...to polecam:)

[acepl]

Amelie? Słyszałem... Postaram się wybrać na niego jak najszybciej... :)

Ewo, nie potrzebujesz mojego "pozwoleństwa" na pisanie do mnie... :))
Gdybym nie chciał, żeby do mnie pisać, nie umieszczałbym swego adresu w tak
widocznym miejscu... :) Pisz kiedy zechcesz, odpowiem na pewno. I chyba nie
tylko ja, prawda?
Właściwie to już dawno bym napisał, ale z przyczyn obiektywnych nie mogę... :)

No i wpadaj na wątek częściej.

[maga_]

a widzisz, Ewuś? odezwał się nasz maruda i to miły jak zawsze (pozwolę sobie
twierdzić, że to zasługa naszego towarzystwa- oto moc kobiet, Ewuniu:) )
całkowicie rozumiem, że pewne sprawy są tak bardzo twoje, że nie chcesz o nich
mówić publicznie- to oczywiste, że każdy ma tą lekko zacienioną strefę swoich
przeżyć, bólu i tego wszystkiego co pod skórą...i obieram jako kolosalny
komplement fakt, że z jakiegoś powodu ja i Acepl zasłużyliśmy sobie na odrobinę
zaufania... i wiem już, że mówię nie tylko w swoim imieniu- pisz jeśli tylkko
chcesz, jeśli tylko możesz, jeśli czujesz taką potrzebę- każdy mail będzie mile
widziany...
zwłąszcza, że może za coś będę ci kiedyś musiała podziękować, Amorku...ale
cicho sza... :)

Amelia? sama wybieram się na ten film- jest na samym szczycie
listy "koniecznie!!!!"...tylko nie wiem, jak to będzie z czasem...ale o filmie
słyszałam same pozytywne opinie. no i bajkowe klimaty w kinie, książkach i
(przede wszystkim) w życiu to coś co uwielbiam...więc jak tylko zobaczę to
porównamy wrażenia :))
i przyłączam się do zaproszenia- postaraj się nam tu towarzyszyć jak
najczęściej...albo inaczej- pozwolę sobie na rozkaz- jak najczęściej marsz na
forum Ewuniu:)) ale to taki malutki rozkazić...wynika tylko z tego, że jesteś
tu bardzo, ale to bardzo mile widziana :)

[maga_]

oj, takie zabiegane te weekendy? moje za to rozsypane strasznie- kiedy myślę, że
będą bardzo ale to bardzo zajęte nagle okazuje się, że mam nadmiar czasu, a kiedy
ma być spokój, odpoczynek, robienie NIC, a kończy się na tym, że nie mam kiedy
oddechu złapać...nie będę udawać, że nie jest to wina tego, że nie potrafię nic,
ale to nic sobie porządnie zorganizować...ale kto powieział, że zycie
zorganizowane jest szczęśliwsze od życia pełnego chaosu, no kto? :) ale czekam z
niecierpliwością na relację z godzinki niczego...:))

A to muszę się podpisać pod tą wadą..ale z małym wyjątkiem- ze mnie potrafi być
złośnica straszna- wściekam się szybko i skutecznie ale...równie szybko mi
przechodzi- pokrzyczę sobie, potupię nóżką i za kilka chwil jestem milsza niż
kiedykolwiek. błyskawiczne "było minęło" :)

I w dodatku te detale mogą zrodzić się dosłownie ze wszystkiego- u mnie czymś
takim może być nawet zapach... dziwnie dziala ludzka pamięć...zwłaszcza kiedy
opiera się na dopiero co posklejanym serduszku...

Sexy...no, proszę...rozpieszczana jestem tymi słodkościami,słowo daję...ale nie
powiem, że mi się to nie podoba :) i pozwolę sobie nie być skromną i powiedzieć-
tak, ja też bardzo ten swój nosek lubię :)
nie będzie temperowania? uff...ulżyło mi :) może i od uśmiechu robią się
zmarszczki, ale na razie nie muszę się tym martwić, a tak bardzo lubię się
uśmiechać, więc pozostawienie mnie w permanentnej euforii bardzo mi się podoba :)

Swoją drogą zastanawiałam się ostatnio nad tym jakie to dziwne- są na świecie
setki ludzi, każdy jest inny, niepowtarzalny, każdy ma inne pasje,
zainteresowania, marzenia...a kiedy dotrzeć na samo dno tego pudełeczka ze snami
o szczęsciu jakie mamy w glowie to okazuje się, że tak naprawdę każdy chce mieć
po prostu drugą osobę, w której dłoni mógłby schować swoją... podobno miłośc to
chemia, a jak nie chemia to biologia...a ja nie wierzę w ani to ani to... miłość
to na pewno coś więcej..tylko dlaczego pragnienie jej tkwi w każdym? z czego to
wynika? za duże pytanie na mój mały rozumek ...

[acepl]

Niestety, niektóre weekendy bardzo zabiegane... Ciągły głód wiedzy powoduje
nieraz takie perturbacje, że nie wiadomo od czego zacząć opowiadać... Więc może
innym razem.

Nicnierobienie szykuje mi się w ten weekend. No, potencjalne nicnierobienie. ;)
Przetestujemy, zaopiniujemy (jak najbardziej pozytywnie), wydamy certyfikat...
O żesz ty, nawet tu nawyki i papierki mogą złapać. :) Koniec z pracą,
przynajmniej tutaj.

Maga jak błyskawica: błyskawicznie :) uderza po czym błyskawicznie znika
(złośnica) i zostaje tylko świeże, pachnące ozonem (od zetknięcia się dwóch
przeciwniw naładowanych [emocjami] ciał) powietrze... Ktoś rozumie co
napisałem? Oto próbka mojego logicznego myślenia... :))
Ja jestem jak cyklon - z miażdżącą siłą i z wrażeniem że nigdy się nie
skończy... A o usuwaniu skutków nawet nie wspominam... Na szczęście zazwyczaj
osiągam stadium cyklonika... cyklonka... cyk... ?

W takim razie będę rozpieszczał dalej... :)
Zadarty, zgrabny i sexy nosek, do tego zniewalający promiennością uśmiech i
zabójcze oczęta z iskierkami rozbawienia (tak mi się przynajmniej marzy)... Jak
moje wyobrażenie pasuje do Ciebie?

Tak różni, że aż tacy sami. :) Chemia, biologia? Nie, to człowieczeństwo... Ja
nawet nie chcę wiedzieć jak uczucia są "skonstruowane"- ja chcę z nich
korzystać. :) Co cały czas czynię...

Nam, Maguś, nam. Witamy w NASZYCH skromnych progach. Wszyscy są mile widziani,
nie tylko stali bywalcy... :)

Nauczyłem się nie kłócić z kobiecą intuicją... Skoro Maga twierdzi, że wszystko
będzie dobrze, to ma rację... Co najmniej raz już miała (i w tym miejscu gorące
dzięki, wielkie dzięki :) ). Mnie pomógł czas i przyjaciele... Jednego i
drugiego masz tu pod dostatkiem, choć bardzo bym chciał, żeby z czasu korzystać
tylko na początku i jak najmniej. :) Ewuniu, wpadaj częściej!

Właśnie: zmieścisz gdzieś parę uścisków ode mnie? Niewiele ich mam (tak na oko
parę ładnych latek :) ) ale za to jakich... Mogę rozłożyć na raty...

Jak to za bardzo rozgościłaś? Nie mów, że zajęłaś całą kanapę przed telewizorem
na swoją osóbkę, dywan przed na "damską prasę", stolik na czekoladki... Bez
przesady. Dziękuję niebiosom, że ma kto czynić honory domu, kiedy nie mogę... I
chyba nie będę mógł przez parę jeszcze dni... Jak na fachowca przystało,
załatwiłem u siebie net na amen.

[maga_]

tak- pracy wstęp wzbroniony :) a naprawdę jestem ciekawa wrażeń z Niczego :)

zrozumiałam całkowicie. i błyskawica to chyba idealne porównanie- przecież burza
ma właśnie oczyścić powietrze...i taki w założeniu ma też być efekt mojej złości.
ja po prostu lubię otwarcie mówić (czasem nawet krzyczeć:) ) o tym, co mnie
złości- w ten sposób nie narastają nieporozumienia- mówię, wyrzucam z siebie
złość, wyjaśniam i...przepraszam za wybuch. a cyklonów się nie boję. a cyklników
i cykloniątek tym bardziej :)

rozpieszczana i rozpieszczana...ale wciąż nie mam dosyć:) tylko nie wiem jak
odpowiedzieć żeby nie wyjść na nieskromną lub zakompleksioną. zresztą zwyczajnie
nie wiem, jak to jest z tym moim uśmiechem- mam dośc pełne usta, jeśli to pomoże
twoim wyobrażeniom...no i śmieję się głośno, odchylając głowę. radość to uczucie,
ktorego nie potrafię nie wyrażać samą sobą. i jeśli mam jakiekolwiek iskierki w
oczach , to na pewno są złote, bo oczęta mam bursztynowe. satysfakcjonująca
odpowiedź? :)

Może rzeczywiście lepiej się nie zastanawiać? tylko dobrze byloby wiedzieć co
mnie tak naprawdę prowadzi. bo, widzisz mną zawsze rządziły uczucia, cała byłam
emocjami...od niedawna uczę się rozsądku. ale nadal ster dzierżą uczucia..i jakoś
nie mają zamiaru puścić :)

Uścisków nigdy za mało, a Ewa na pewno nie będzie narzekać- więc dokładamy twoje
i naszemu Amorkowi od takiej ilości przytulanek mam nadzieję lepiej na
serduszku :)

A, pomyliłeś się w kilku szczegółach, mój drogi- kanapa jest calutka moja, to
fakt- rozwaliłam się na niej całą długością mojej 167 centymetrową osobą i nie
mam zamiaru zejść...do tego z całą bezczelnością na jaką mnie stać położylam
tobie (biedactwu, siedzącemu kącie kanapy:) ) głowę na kolanach, nie pytając cię
nawet o zdanie...ale nie wydajesz się z tego ostatniego niezadowlony:) Więc do
tego momentu masz rację..ale muszę cię poprawić w drobiazgach- TV oglądam
rzadziutko, bo mi na to jakoś szkoda czasu...za to całą podłogę zawaliłam ci
książkami, które mam zamiar przezytać (czego i tak pewnie nie zrobię:) ) a na
stoliku procz czekoladek umieściłam stos winogron, które pracowicie wyjadam :))
i tak zajęłam sobą twoją przestrzeń życiową :) ale widzę, że za twoją zgodą :)))
hmm....nie wiem jak to bedzie z czasem, ale skoro mam być zastępczą gospodynią
wątku i podawać wszystkim mile widzianym gościom wirtualną kawę to postaram się
jednak wpadać codziennie...chociaż obeicywałam sobie inaczej. ale co tam- na
wszystko się znajdzie czas...

[Gość: ewa]

hej, dzieki za mase usciskow, po prostu...nie wiem, co mam napisac:)
ale dzieki:)
wydawalo mi sie ostatnio, ze moj aniol mnie zostawil, dran, i wyjechal sobie na
Kube albo jeszcze gdzies, nie wiadomo gdzie...
ale nawet jesli mnie zostawil, to chyba nie na dlugo i moze wlasnie wrocil?
bo wydaje mi sie, ze...wasze usciski maja zapach migdalowy, taki jaki
uwielbiam, i czasami..wydaje mi sie, ze moj aniol pachnie wlasnie migdalowo:)

ja tez was sciskam, pa!

[maga_]

muszę się pochwalić okolicznościami w jakich piszę dzisiaj- na ulicy na
przeciwko trwa jakiś remont, więc calutki budynek drży...nie powiem, żeby to
nie bylo zabawne uczucie :)
e, nigdzie nie pojechał- wziął urlop bezplatny i zniknąl na chwilkę...może
pomyślał , że ja i Acepl będziemy go tu zastępować? z miłą chęcią zajmiemy się
oddawaniem migdałowych uścisków (jak to ladnie Ewuś napisałaś...) ale całej
anielskiej roboty nie odwalimy za niego.więc jak tylk wróci (jeżli jeszcze nie
wrócił:) ) to chwytaj go za to złote kółeczko nad głową i nie puszczaj!!! ale
czy będzie czy nie będzie to ja nadal będę z przyjemnością rozdawac
uściski...:))
a mój zapach to jaśmin...tylko czasem budzi dobre- niedobre wspomnienia...
wczoraj zresztą próbowalam stanąć z pewnymi faktami twarzą w twarz- oglądałam
listy, zdjęcia, czytałam kartki, przeglądalam drobiazgi...wszystko było pełne
jednej tylko osoby...ale wytrzymałam dzielnie...chyba kilka tygodni temu nie
wytrzymałabym tego- wtedy to byłby powód do placzu..a teraz? pamiątki z
przeszłości..po prostu...więc jestem z siebie dumna. to dowód na to, że każdy
ból da się przeskoczyć... i tego tobie Amorku życzę :)

[acepl]

U nas na szczęście dali sobie spokój z młotami pneumatycznymi... Na razie.
Fakt, zabawa była przednia. ;)

O tak! Trzymaj Ewo tego gamonia i nie puszczaj - nie wie co może stracić, więc
trzeba o niego zadbać za niego. :)

Zapachów nie pamiętam... I dobrze. Nie będzie mi się nic źle kojarzyć - kiedyś,
później.

Bursztyn - przypomina mi morze po sztormie. Nie wiem, dlaczego wtedy zawsze
najbardziej lubiłem (i nadal lubię) morze... Może dlatego, że - jak to mówią -
morze nie ma wspomnień? Spojrzałbym w te bursztynowe oczy... :) Ale z odrobiną
strachu, aby w nich nie utonąć...
Bardzo satysfakcjonująca odpowiedź...

Jak mógłbym być niezadowolony? Zawsze miło wiedzieć, że mogę się na coś
przydać... :) Przydałaby się jeszcze poduszka, bo tak z głową na moich kolanach
może Ci być troszkę niewygodnie... Witaj w moim życiu. :))

Żadną zastępczą gospodynią! Współgospodynią - i szkoda że wyżej awansować Cię
nie mogę...
Okazało się, że jednak jestem fachowcem... Z internetam wszystko gra - to nasz
monopolista jakiś numer wykręcił, więc samotnie poełnić honorów nie będziesz.

I niech uczucia dalej dzierżą ster - oby tylko nawigatorem pozostawał
rozsądek... :))

Czyżby zjawił się ktoś, kto burzy śmieje się w twarz? Świetnie. :)

PS. Czuję, że z książkami i winogronami Ci pomogę... I jeszcze
porozpieszczam. :)) Ale kiedy indziej... ;)

[maga_]

Zacznę od buntu- JA MIAŁAM CZAS OSZCZĘDZAĆ I TI NIE ZAGLĄDAĆ! A tu proszę- dwa
razy dziennie obowiązkowo...Maga i jej silna wola... oto przykład sztandarowy:))

A u mnie budowa w toku...a słyszalam, że ta ulica ma się stać zjazdem z
autostrady...rozpływam się ze szczęścia ;)

Już Ewunia sobie poradzi- nie wiesz ile siły tkwi w upartej kobiecie :

A mnie zawsze morze troszkę hipnotyzuje- patrzę w fale i czuję jakby szeptały mi,
że mam wejść, skoczyć, zmierzyć się z nimi... ale za duża ze mnie dziewczynka,
zeby dac się wciągnąć:) i co dziwne...chociaż Adriatyk oślepił mnie swoim
pięknem, to jednak nie dostrzegłam u niego tej czarnej magii jak nasz skromny
Bałtyk... czyżby lokalny patriotyzm? :)

o...dostalam bardzo dobry z odpowiedzi, panie profesorze? :)

Jakbym chciala mieć głowę na poduszce, to miałabym ją na poduszce...a ja chcę
mieć właśnie na twoich kolanach...nie mieszajmy w to poduszki:) Nie widzisz, że
jest mi wygodnie? Naqwet się przeciągam z zadowoleniem :))

I już Wspógospodyni...chyba nawet Dyzma nie robił tak błyskawicznej kariery jak
ja:) To teraz tylko zapraszać gości :)

Z ta nawigacją rozsądku różnie bywa...niestety na tym oceanie po ktorym pływa mój
statek ( i twój też..i każdej innejosoby także) nie ma map...trzeba odkrywac
samemu. ale próbuję orientować się po gwiazdach.

Burza to mój żywioł... niedawno całą spędziłam na balkonie moknąc, marznąc i
chlonąc w siebie żywioł...dopiero później zdałam sobie sprawę z faktu, że do
najbezpieczniejszyvh zachowań to nie należało. ale czy gdybym pomyślała o tym
wcześniej to czy uciekłabym do domu? nie sądzę...

możesz mnie tymi winogronami karmić, łaskawie pozwalam :)
i przykryć kocykiem jak będzie zimno... i co będę dużo mówić- mozesz mnie
rozpieszczac i traktować jak księżniczkę, nie będę cie powstrzymywać :)

ps. przypomniałam sobie o czym kiedyś marzyłam- "i postawię życie na jedną kartę,
idąc krok za krokiem po gazetę na rogu"...to bylo moje marzenie o życiu idealnym
i pomimo, że o nim zapomniałam troszkę nadal chcę taka być...zastanawiam się
tylko czy to możliwe? każdą chwilą oddychać i patrząc na owada myśleć o tym jakie
w środku niego jest male serduszko...po prostu chlonąć rzeczywistość z jkażdym
jej detalem... da się...? bo ja próbuję...ale chyba nie potrafię

[Gość: ewa]

apatia zakopała sie w swoich pieleszach i doprowadziła te forme bytowania do
granic absurdu..

to nie moje, ale wiem o co chodzilo autorowi, bardzo, bardzo wiem...
slonce dobrze robi na apatie, ale czasami to troche malo..moze ktos wie, jak
wyrzucic kogos, kto przychodzi nieproszony i nie chce sobie pojsc?

OK, moze..pomarudze sobie jakos inaczej?

"prosze o czas, o czas dla mych ust, by nim chlapna cos
poskromil je mozg
prosze o czas, i oddech dla dusz, by skoro juz spia
nie pokryl ich kurz
prosze o czas, by umysl moj mial te chwile na mysl o tym
o czym by chcial
prosze o czas, by kazda ma mysl znalazla swoj sens, nim dojde do drzwi
prosze o czas, o przestrzen dla rak
by mogly dac znac, ze tez czegos chca
i jeszcze dla dusz, bardzo bym chcial, by z pomoca rak dotarly do cial
prosze o czas.."

hej, to Waglewski, bardzo lubie jego teksty:)

a teraz cos na ucho: ludzie, czy wiecie ze w weekend bedzie bardzo fajna
pogoda?;)
a..czytaliscie sobie moze WAHADLO FOUCAULTA U.Eco?
fajnie czasami wracac do czegos, w czym zakochalismy sie kiedys, potem to sobie
lezalo gdzies w kacie, a teraz znowu sie znalazlo..:)
i jeszcze cos, na koniec:
w filmie NIKITA L.Bessona jest taka scena: on mówi do niej:-gdzie nauczylas sie
tak usmiechac?
ona odpowiada: -przy tobie.

a ja moglabym powiedziec, zapytana, gdzie odnalazlam swoj usmiech?
przy was:)))

pa!

p.s.
maga, nie buntuj sie i zagladaj bardzo czesto na forum:)
znalazlam cos ostatnio w swoim chinskim ciasteczku: nie limituj pragnien
odpowiadajacych twojej naturze. ograniczaj inne.

polecam!

p.s.2
a jesli chodzi o aniola..to anioly maja jakies koleczka? moj nie ma..ale poza
tym jest bardzo fajny, nosi lniane spodnie i koszule, i w ogole to taki bardzo
niezalezny facet, czasami chadza bardzo swoimi drogami i trudno go znalezc, ale
kiedy go juz bardzo potrzebuje..zawsze czuje gdzies jego migdalowy zapach:)

p.s.3
do acepla:
slyszalam to gdzies niedawno, nie pamietam gdzie:
kilkuletni synek mowi do ojca: -tato, chodz poderwiemy dziewczyny.
-po co?
-zeby je kochac.
-ale jak synku?
-sercem, tata, sercem!

[maga_]

twoj post przeczytalam Emuś już rano, ale czekałam aż przejdzie mi paskudny ból
mojej (niewatpliwie:) ) ślicznej głowy, zeby odpisać ci tak jak na to zasługujesz
czyli w pozytywnym nastroju:) bo nie chcę pisać, żeby odklepać tylko pisać z
przyjemnością. chociaż przy takim towarzystwie na wątku trudno inaczej niż z
uśmiechem :)

hmm...jak wyrzucić kogoś, coś czego się nie chce? świetne pytanie... niestety
sama chciałabym znać odpowiedź. czasem mamy zjawisko "rzep i psi ogon" i nic nie
możemy poradzić. może pytanie zostawię otwarte? :)

ojej..nie znalam tego cytatu, ale jest naprawdę rewelacyjny. albo inaczej-
śliczny, piekny, cudowny..i całkowicie się pod nim podpisuję...bo mi też tak
wiele spraw przecieka przez palce...

czyżby pogoda spacerowa? taka specjalnie na spacer we dwójkę? :) a już myślałam,
że pogoda robi mi na złość..a tu nie- slonko wyjdzie...a wiesz może Ewuniu jak
długo taka spacerowa aura będzie nas czarować?

No, proszę- kolejna rzecz, ktorej nie czytałam... a żalilam się Aceplowi , że
nigdy nie przeczytam wszystkiego, co chę, co powinnam...stos "do przeczytania"
pod kanapą rośnie...a dla mnie czymś co absolutnie kocham jest "gra w klasy"
Cortezara...czytane setki razy...i chyba nigdy nie będę miała dosyć.

i ty Ewuniu przeciwko mnie? ;) ty też mnie rozpieszczasz? :) jak tak dalej
pójdzie to się rozpłynę... ale co tam- pozytywnych słów nigdy za wiele, zwłaszcza
jeśli są prawdziwe, więc dziękuję:) i uśmiechaj się Ewuniu ile się da, bo
uśmiechnięta kobieta...nie ma nic lepszego :) a jak już będziesz się do nas
uśmiechać, to będzie idealnie:)

nie będę się buntowac przeciwko chińskim ciasteczkom:) zwłaszcza, ze zaglądanie
tutaj to dla mnie coś więcej niż przyjemność, to taki promyczek... a kto wie czy
nie wejdzie w stadium nałogu? :) ale to będzie chyba nałóg, nie wyrządzający
poważniejszych szkód...tylko czas mi zabiera...ale na szczycie listy spraw, na
które zawsze muszę go znaleźć są spotkania z ludzmi, których lubię, więc wszystko
jest w porządku- forum jak najbardziej do tego punktu się zalicza...

a mają aniołki kółeczka zwane aureolami :) ale jak twój nie ma to chwytaj za
skrzydełka :) a niezależny facet to coś, co chyba Ewunie lubią najbardziej :)
zwłaszcza w takim migdałowym wydaniu... a Magi też bardzo lubią faci, którzy
czasem gubią utarte ścieżki i znajdują swoje. :)

[acepl]

Niestety, ja silną wolę nezaglądania tutaj ćwiczę z innego powodu... I od razu
śpieszę z wyjaśnieniem, że to z powodów ode mnie niezależnych. I na które nic
na razie nie poradzę. :(

To tak jak u mnie. Od tygodnia dziesięć metrów ode mnie (w lini prostej), za
jedną ścianą lub dwoma oknami (jedno tylko zamknięte) codziennie w godzinach
pracy kolejny fachowiec znęca się na betonowymi schodami przy użyciu młota
pneumatycznego. Pełen luz... :))

To nie lokalny patriotyzm, to Bałtyk ma w sobie to coś... Coś takiego
nieuchwytnego... tak, hipnotyzującego. :)

Odpowiedź celująca co najmniej. :) I proszę się do mnie zwracać: panie AcePL.
Profesorem jeszcze nie jestem... :))) Nawet do magistra trochę mi brakuje...

Ok. Wyrzucam poduszkę... :) Czego jeszcze się pozbywamy? ;)

Kariera jak w polityce - błyskawiczna. Nawet Lepperowi zabrało to więcej
czasu... mniej więcej trzydziestokrotnie. :) A gości już spraszamy... tylko coś
się ociągają. Phi! Nie wiedzą co tracą. :))

Burza na oceanie... :) Taki sztorm to niezapomniane przeżycie - dla całej
załogi... "To czas oddzielania 'chłopców' od 'mężczyzn'". :)))
Taki burzowy deszcz ma w sobie coś magicznego prawie... przynosi z sobą
oczyszczenie - przynajmniej takie miewam wtedy uczucie...

Czy można rozpieszczać i traktować jak księżniczkę, ale z umiarem? Pewnie bym
nie potrafił... chociaż może czasami tak byłoby lepiej? :)) Oj, coś dziś
przekorny jestem... :))

Ewuś, JA CHCĘ WIĘCEJ! Nie tylko żarcików (fantastycznych)... Jeszcze jakiś
wierszyk tak od serca sobie przypomniany... :))

Zapach zapachem, ale mógłby bywać przy Tobie częściej, prawda? Zupełnie jak Ty
przy nas... :))

Tak... Muszę w końcu z tego kąta wygrzebać "Dobry Omen" Terry Pratchetta i
Neila Gaimana...

Właśnie Maga. Nie ograniczaj się... Poza tym pomyśl o nas - zostawisz nas tak
samych?

No i Ewa - dzięki serdeczne za pomoc w rozpieszczaniu... :))

Co do pogody - wybitnie październikowa. Ale się nie dziwię - w końcu
październik to MÓJ miesiąc. I niech tylko usłyszę jakieś utyskiwania! Nie
będzie więcej przytulania, uśmiechów, rozpieszczania... :)))
[ Bez paniki - ja tylko tak strasznie "wyglądam" :) ].

Do stosu dorzuciłbym jeszcze trochę książek, ale... Na razie wystarczy. :)

(Niekoniecznie) do poniedziałku, moje panie... :)

[cholka]

Tak, zgadzam sie z Toba, ale prosze troche mniej pesymizmu, moze jednak spotkasz te jedyna?
Ja jestem w podobnej sytuacji, tez szukam ale nie moge jakos spotkac tego jedynego , no sam
wiesz. To jest trudne i jest mi przykro kiedy spotykam tych szczesliwych ludzi na ulicach, objetych,
kochajacych sie, usmiechnietych.........
Nie warto sie jednak tak dolowac, to do niczego nie prowadzi! Glowa do gory, troche wiecej
optymizmu, bedzie Ci znacznie latwiej! Pozdrawiam! Milego dnia!

[acepl]

Czy ja brzmię jak pesymista? Wcześniej (tak z dwadzieścia postów w górę) na
pewno.
Ale teraz?

(...)

No, może odrobinkę.

Na dniach zmienia się moje nastawienie do życia... Zasługa to głównie moich
bliskich i znajomych, ale liczy się postęp. To, że czuję się samotny wcale nie
znaczy, że jestem pesymistą. Wręcz przeciwnie - jestem samotnym optymistą...
Masz rację - tak jest łatwiej, a ja nie lubię utrudniać sobie życia. :)

[Gość: "słonko"]

Czasami trzeba być przyjacielm dla innych, starać sie zrozumieć drugiego
człowieka, nie udawać przyjażni i nie afiszować się nią i nie oczekiwać ani
wymagać, aby druga stona odpłaciła nam tym samym. Przyjażń wymaga czasami
poświęcenia i wyrzeczeń a czasami tylko uśmiechu i gestu. Najpierw bądżmy sami
przyjaciółmi dla innych i nie szukajmy jej na siłę. Róbmy pewne rzeczy dla
innych ludzi, najdrobniejsze ale z wielką miłością.

[maga_]

owszem, "słonko"- przyjaxń musi być przede wszystkim bezinteresowna, opierać się
przded wszystkim na drobiazgach, a dopiero potem na rzeczach ważnych, buduje się
powoli...to wszystko wiadomo...nie wiem tylko, co rozumiesz przez "nie szukać na
siłę"? bo czasem szczęściu trzeba troszkę pomóc...przynajmniej moim zdaniem.
i oczywiście- róbmy wiele rzeczy dla innych, bo to ważne (jeśli nie
najważniejsze), ale trzeba uważać aby nie zatracić przy tym siebie. więc jeśli to
właśnie miałeś na myśli, to tak- masz rację "slonko"...ale jeśli mówisz o
zgubieniu siebie w innych, to powiem ci tak- tak kiedyś robiłam i wiem już, że
nie tędy droga...

[Gość: "słonko"]

Dziękuję ci za te słowa.Ale nie chodziło mi o to aby zagubic siebie ale poprzez
przyjażń znależć siebie. I czasem trzeba sie troche poswięcic dla drugiego
człowieka nie mówie , że złożyc siebie jako ofiare na ołtarzu ale uczynić
wszystko aby była to prawdziwa przyjażń taka która przetrwa najgorsze
przeciwności losu. Pozdrawiam.

[acepl]

Maga, w tym czai się prawda... "Słonko" użyła pojęcia "na siłę" w znaczeniu
troszkę innym: pruszkowskim.

Jest za każdym razem cudownie zadziwiające ile można od siebie dać nie
oczekując w zamian żadnej nagrody.

Ale... Możesz dać z siebie wszystko a przyjaźń i tak runie... Bo wystarczy
tyci "błąd konstrukcyjny" albo zwykłe tupnięcie nogą... I po całej magii.

Nie jestem pesymistą, broń Boże... Ale, podobnie jak Maga, zdążyłem się
sparzyć... i to na przyjaźni, nie miłości.

To boli, ale nie jest śmiertelne...

[Gość: donna]

Pewnie w twoim miescie jest bardzo wiele samotnych i nieszczesliwych osob. To
straszne jak bardzo udajemy przed wszystkimi ludzmi, ze z nami jest wszystko
OK. Wracamy do pustych mieszkan, pustych lozek, sami patrzymy w lustrze sobie w
oczy i pewnie sami sobie wmawiamy ze tak jest najlepiej. Az do chwili kiedy
potrzebujesz zaplakac w czyichs ramionach.... Wtedy juz wiesz, jak bardzo
jestes sam...

[maga_]

kiedyś kiedy byłam bardzo smutna zorientowałam się, że okazanie na zewnątrz
tego smutku wywołałoby conajmniej złe spojrzenia- po prostu z takimi emocjami
jak samotność, smutek, strach nie wolno się ujawniać. to jak Amerykanie
mówiący "I'm fine" na każde "how are you?". przebiegła mi wtedy przez głowę
taka glupia myśl- społeczeństwo prozacu- wszyscy łykamy pewne normy jak Prozac
i sztucznie, prawie chemicznie się uśmiechamy. a gdyby tak osoby samotne mogły
się do tego tak zwyczajnie przyznać? wtedy być może byłoby inaczej- dopóki
zamykamy się na świat udając, że wszystko jest ok, dopóty trudniej jest nam
znaleźc "tą drugą połowę". i rzeczywiscie- po całym dniu
bycia "silnym", "niezależnym" itd nagle emocje wybuchają wtedy, kiedy nagle ma
się ochotę przytulić się do czyjegoś policzka..a tego policzka nie ma.
ale potem znowu udawanie...po co?
niech ludzie będą po prostu sobą- szczęśliwymi i smutnymi, samotnymi
i "sparowanymi", zapłakanymi i roześmianymi. to by tyle ułatwiło. wystarczy
zaakceptować fakt, że samotność i smutek to nie objaw słabości, ale po prostu
stan przejściowy w drodze do "happines". więc dlaczego nie pokazać po sobie, że
właśnie na tym etapie bycia w drodze się jest? ja wypisalam się jakiś czas temu
z kręgu udawanego zadowolenia i pokazałam, że nie jest mi dobrze...a teraz
jestem szczęśliwa i jeszcze bardziej widac, ze promienieję...prawda, jaki ze
mnie promyczek? :)))

[acepl]

Donna ujęła cały temat krótko i precyzyjnie... Tak, dokładnie o takie uczucia
chodzi - z jednym co prawda wyjątkiem: nie wmawiam sobie, że wszystko jest na
swoim miejscu. Już nie... Pogodzenie się z takim losem jest dla mnie niemal
niewykonalne - to byłoby jak przyznanie się do porażki... A ja nie znoszę
przegrywać walkowerem. :) "Żywcem mnie nie wezmą"... ;)

Moim buntem przeciw temu właśnie "udawanemu zadowoleniu" (jak to maga - jak
zwykle zresztą :) - z całą przenikliwością ujęła) jest ten właśnie wątek... Mój
anonimowy krzyk sprzeciwu. :) I wiesz co? Udało się: nie żyję już w swojej
klatce, którą sam sobie zbudowałem... Czas potrafi wszystko wyleczyć, ale
trzeba mu w tym pomóc.
Cieszę się z tego, że żyję. Cieszę się, że są ludzie, do kogo mam otworzyć usta
(niekoniecznie wirtualne :), którzy mnie wysłuchają i których ja mogę zawsze
wysłuchać. Po prostu rozumiemy się nawzajem. A co ważniejsze - są moimi
przyjaciółmi (i zaszczytem jest dla mnie tak ich nazywać).

Zbyt wiele osób, które mogły "odcisnąć na mnie swoje piętno" zniknęło z powodu
mojej samotności. Co gorsza - samotności niemal "na życzenie". Nie chcę, aby to
się kiedykolwiek powtórzyło... A przynajmniej nie na taką skalę.

Nie jestem już samotny, Donno. Zaś to, że nie ma przy mnie nikogo, kiedy jest
mi najzwyczajniej źle jest tylko kwestią czasu... Właściwie to wszystkie znaki
na niebie i ziemi wskazują, że krótkiego czasu. :)))

DO AUTORA

[karina_17]

Nie chce drogi na Księżyc, bo choć lśni on cudnie na niebie wiem, że niebyło by
mi tam dobrze, bo byłabym sama, jeszcze samotniejsza niż tutaj.
Samotość juz jest i chyba zawsze bedzie szła z człowiekiem krok w krok. Tyle, ż
eona wcale nie jest jakims przeklaństwem. Jesli człowiek jest samotny, gdzy
jest sam to to jest normalne , ale jeśli jest samoty będąc z kimś - to znaczy
że ten ktoś nie jest właśnie tym kimś z którego samotnościa nasza samotność
mogłaby się połączyć. Rozumiesz? Chodzi o to, ze człowiek dopiero wtedy
przestaje byc samotny gdzy naprawde pokocha i bedzie kochany. Na drodze do tego
szczeęścia są właśnie te nieudane związki. A może lepiej powiedzieć - zwiąskie
z nieodpowiedznimi osobami. Po przez chwilę jesteśmy szczęsliwi, a potem - po
rozstaniu - ta samotność jest jeszcze bardziej uciążliwa. Dlatego zamiast
"chodzić" z każdym kto mi/ci wpadnie w oko, lepiej najpierw być przyjaciółmi i
jak cos przyjaźń przekształcić w miłość. W 99% nie bedzie to konieczne - więc
mamy juz 99% mniej rozstań i mysli " jaki to ja jestem samotny".

Całusy, karina

PS. mam nadziję, że cos z tego zrozumiałeś :-)

OD AUTORA :))

[acepl]

Edgar Allan Poe (bodajże) powiedział: "Żyjemy tak, jak śnimy - samotnie".
Być samotnym w pojedynkę wcale nie jest normalne... :) Ale samotnym przy kimś
jest straszne... Nie chcę ani jednego, ani drugiego. (Ojej, ale się powtarzam :)

Przyjaźń stosowana jako sito do wyławiania połówek może być bardzo zdradziecka,
wierz mi. Czasem po prostu nie warto ryzykować (tak: ryzykować) przyjaźni i
przekształcać ją w miłość... [właściwie to "przekształcać w" jest
sformułowaniem nieodpowiednim; powinno być "dobudować"] Więc te 99% mniej
rozczarowań przy rozstaniu jest kwestią wątpliwą. Z mojego przynajmniej punktu
widzenia (popartego, niestety, praktyką).

[Gość: ewa]

hej, czy u was za oknem też taki deszcz, jak u mnie?
chyba tak:)
ale pomyslalam sobie, kiedy sie dzisiaj sie obudzilam i bylo tak szaro i mokro
(a to nie jest to, co tygrysy lubia najbardziej:)
ze zamiast myslec o deszczu i dac sie poniesc smutkom, pomysle sobie o czyms
cieplym...
u mnie to sa ostatnie wakacje, spedzane w Jastarni, morze (bo je uwielbiam),
chodzenie boso po piasku(to tez uwielbiam:)
objadanie sie rybami(bo najlepiej smakuja nad morzem), no i wygrzewanie sie na
sloncu..:)
hej, kazdy mam w swojej szafie wspomnien cos cieplego, o czym lubi pamietac.
moze ktos dorzuci swoja garsc slonca? :)
trzymajcie sie cieplo:)
pa!
ewa

p.s.
maga, gdziekolwiek sie teraz podziewasz-trzymam kciuki, zeby wszystko dzialo
sie OK:))

p.s.2
acepl- chciales sobie cos poczytac:)
"nie boj sie
chodzenia po morzu
nieudanego zycia
wszystkiego najlepszego
dokladnej sumy
niedokladnych danych
milosci nie dla ciebie
czekania na nikogo
przytul
w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi
spoza nas"

(to jest tekst Jana Twardowskiego, spiewany na plycie SPOZA NAS Mietka
Szczesniaka, podobalo Ci sie?:)

[maga_]

a wiesz, Ewuś, gdzie się podziewam? przebywam obecnie w krainie złośliwości
rzeczy martwych. to taki paskudny świat, w którym komputery nagle przestają
działać, wydajać z siebie głośne "buuuuu...". i taie komputerki trzeba oddać w
fachowe rączki "specjalistów". no i niezależnie od tego jak bardzo chcę nie
mogę teraz wpadać tak często jakbym chciała. ale do czasu naprawy mojego
komputerka postaram się przynajmniej raz na jakiś czas wpadać..ale to w miarę
możliwości. a później? później znowu pozwolę sobie na malutkie uzależnienie od
waszego towarzystwa :)

moje wspomnienia na rozgrzaie? za dużo tego...na szczęście, bo im więcej tym
lepiej.

na razie odpocznijcie sobie ode mnie, a ja obiecuję, że już niedługo wrócę,
Amorku :)

[acepl]

Wspominki? A jakze. :))

Dokarmianie tarpanów chlebem... a później tłumaczenie się, dlaczego tego chleba
tak mało... ;))
Wspaniałe zachody słońca nad mazurskimi jeziorami...
Spacer brzegiem morza wietrznym popołudniem, zaraz po sztormie.
Sprawdzanie przez trzydzieści osób, jak działa pasterz elektryczny... :))
Szkolne praktyki terenowe (gdzie wszyscy robili wszystko z wyjątkiem ćwiczeń)..

Podoba się... bardzo. :) I daje do myślenia... :))

Pozdrowienia dla wszystkich gości. Jak wspaniale jest być tu z wami...
Dzięki.

[Gość: ewa]

hej
ja
chciałam
tylko
cichutko
powiedzieć: dzień dobry:)


(i wysłać jeden nieśmiały uśmiech..:)

pa,pa!

[Gość: acepl]

Oj, widzę że mieliśmy mały świąteczny zastój... Niestety, tak też bywa... Ale
na szczęście to mija. :)) Więc pozdrawiam Cię ewo: dzień dobry. :)) I na
dokładkę mnóstwo uśmiechów - najszczerszych, najweselszych...

PS. maga_ wciąż walczy z przeciwnościami losu i nie wiadomo, kiedy znów tutaj
zawita... Szkoda, wielka szkoda. :(

Pozdrawiam wszystkich

Głucho wszędzie... smutno jakoś...

[acepl]

[Gość: ewa]

hej, jestem setna chyba? ale fajnie :o))
będzie szampan? ;O))

pozdrowienia dla wszystkich, tych bardzo i mniej zajętych :o))

pa!
ewa

p.s.
acepl, dlaczego Ci smutno?
no tak..może nie będę pytała, bo..ze mną chyba akurat nie masz ochoty
rozmawiać, prawda?...

[acepl]

Ojej... Ewo, a skąd Ci to przyszło do głowy?
Cisza dlatego, że ostatnimi czasy też nie mam zbyt wiele czasu... nawet dla
przyjaciół. Wiem - najcięższe przestępstwo z możliwych. Ale jestem ograniczony
technicznie...
A poza tym troszkę podkopany... moralnie. Ale to minie. :)
Dzięki za troskę.

[maga_]

smutno...? Acepl, uśmiechnij się, nie mogę cię teraz pilnować i sprawdzać czy
robisz to codziennie (problemy techniczne nadal trwają...), ale jestem tu kiedy
tylko mogę chociaż sama wiem, że to nie zdarza się zbyt czesto. możesz mi
szepnąć literkami co cię tak smuci? postaram się pomóc (pocztę będę mogła
sprawdzić w poniedziałek). Spójrz za okno- co widzisz? jeśli widzisz cokolwiek,
co może sprawić, że się uśmiechniesz- to już wystarczy. A jeśli (tak jak ja)
widzisz bloki, to pomyśl- za kilkaset lat będą podziwiane tak, jak my
podziwiamy stare kamienice...wszystko nabiera wartości z czasem albo ją
traci... i tak sobie myslę, że skoro teraz masz powód, żeby być smutnym, to za
jakiś czas to nie będzie miało znaczenia. wiem- marne to pocieszenie ale ja nie
jestem dobra w mówieniu tego, co wywłuje uśmiech. kiedy ktoś jest smutny to po
prostu mam ochotę go przytulić...pomyśl, że to właśnie robię...pomogło? jeśli
nie, to powiedz jakie chmurki zebraly się nad twoją glową...może będę potrafiła
je rozgonić...? przynajmniej pozwol i spróbować.
i przepraszam, że tak rzadko tu teraz jestem- nie wiecie jak bardzo mnie to
martwi..coż- nie zawse można mieć to, czego się chce, prawda?

a dla ciebie Ewuniu całuski i gratulacje- dobilismy razem setki! i to ty
otworzyłaś tą liczbę trzycyferkową- jestem z ciebie dumna :)
zajrzę do was w poniedziałek
buziaki

[acepl]

Smutno na szczęście już nie jest... Teraz został już tylko nastrój
melancholijny... :)) Ale za to (na nieszczęście) większość problemów została.
No cóż - je też trzeba będzie zwalczyć.

Zazwyczaj kiedy wyglądam za okno to widzę niebo... Bloki zasłaniają mi horyzont
dopiero kiedy (w)stanę na nogi... :)) A są wielkie, z wielkiej płyty w
dodatku... I z tego powodu śmiem wątpić, że będą stać chociażby za lat
dziesiąt. :) A jak przyjdzie trzęsienie ziemi, to padną jak domki z kart. ;)

Dzięki wielkie - za uśmiech i przytulanie... Jak zawsze pomagają - i Twoje i
moich bliskich.

PS. To co? Na horyzoncie DWIE setki widać, więc naprzód marsz. ;))

[ptwo]

Czy wiesz,ilu jest wokół ludzi, którzy marzą o takim miejscu? Może należało by
stworzyć forum, gdzie mogliby się odnaleźć?

[Gość: Eliza]

Myślę, że nie tylko forum ale cos w rodzaju nici przyjazni. Wszyscy samotni,
zdesperowani i opuszczeni przecież możemy wspierać siebie nawzajem, a może
połączy nas coś więcej niż tylko biadolenie nad własnym losem

[acepl]

Właśnie - nić przyjażni... :) Przyjaciele są od tego właśnie, żeby wspierać się
nawzajem oraz wspierać zdesperowanych i opuszczonych. Ale z pewnością nie są od
tego, żeby wysłuchiwać cudzego biadolenia nad własnym losem... ;) Samotność to
nie powód do zamykania się w sobie... i biadolenia.
Z drugiej strony kto ma poużalać się nad swoim pustym życiem jak nie samotni
właśnie? Tylko o ileż lepiej wypłakać się w rękaw przyjacielowi, prawda?
Zwłaszcza takiemu, który dobrze wie, o czym mowa... Dlatego proszę wszystkich,
którzy zajrzeli, zajrzą, a może nawet napiszą: zostańcie. :))

[baska306]

Hej,hej !! Jesteście wspaniali, nigdzie indziej nie ma tyle ciepła co
tutaj.Poczytałam, pomyślałam ,na pewno będę częściej na razie papalutki.
Pozdrowionka !!!!!!!!!!!

[ptwo]

Gość portalu: Eliza napisał(a):

> Myślę, że nie tylko forum ale cos w rodzaju nici przyjazni. Wszyscy samotni,
> zdesperowani i opuszczeni przecież możemy wspierać siebie nawzajem, a może
> połączy nas coś więcej niż tylko biadolenie nad własnym losem
Tu nie chodzi o biadolenie nad własnym losem. Są takie chwile, kiedy wszystko się
wali/ zawaliło i wtedy odrobina wsparcia może zdziałać wiele. Wiem coś o tym,
świat mi się zawalił!

[canad]

ptwo napisał(a):

> Czy wiesz,ilu jest wokół ludzi, którzy marzą o takim miejscu? Może należało by
> stworzyć forum, gdzie mogliby się odnaleźć?

Stworzcie i dajcie znac,tylko szybko!
Lepiej sie robi jak sie Was czyta, szkoda tylko, ze na krotko....:(
buziaki w podziekowaniu

[Gość: ewa]

canad napisał(a):

> Stworzcie i dajcie znac,tylko szybko!
> Lepiej sie robi jak sie Was czyta, szkoda tylko, ze na krotko....:(
> buziaki w podziekowaniu


hej, a może po prostu..wpadłeś tu i już je stworzyłeś?
(mam nadzieję, że maga i acepl nie nakrzyczą na mnie, kiedy wrócą ;o))
a skoro już tu jestem..pozdrowienia dla wszystkich!
tych, którzy byli, są i jeszcze tu zajrzą.
i..ciepłe uśmiechy, i..miłego obijania w weekend :o))

pa!
ewa

[acepl]

Ha! To właśnie lubię w przyjaciołach najbardziej - czytają w myślach. :))

Skoro już tu jesteś - o Tobie mowa, canad :)) - to po co szukać dalej? I jeśli
udało nam się pomóc (choćby na krótko) to już coś. No i kto powiedział, że
będziemy siadać na laurach?

PS. Jeszcze jedno - wcale nie musimy ograniczać się tylko do pisania tu, na
forum... :)) I oczywiście do pisania w ogóle. ;)

[acepl]

Oj, tak... mam pewne pojęcie. Popyt na taki towar byłby... oj, co ja gadam -
popyt jest ogromny. ;)
I chyba jesteśmy we właściwym do odnajdywania się miejscu, prawda? I to zarówno
jeśli chodzi o forum jak i (mam nadzieję) wątek... Nikt nie powiedział, że jest
to klub zamknięty... :)) I ograniczony tylko do pocieszania się... :)
Konstruktywna krytyka zawsze mile widziana (a ja zrobię pierwszy krok w
następnym bodajże poście.0 ;)) )...

[canad]

acepl napisał(a):

> Oj, tak... mam pewne pojęcie. Popyt na taki towar byłby... oj, co ja gadam -
> popyt jest ogromny. ;)

To, ze popyt jest ogromny- to jest oczywiste, ale co zrobic, zebysmy sie wszyscy
nie mijali?

> I chyba jesteśmy we właściwym do odnajdywania się miejscu, prawda?

Chyba jestesmy.

>I to zarówno jeśli chodzi o forum jak i (mam nadzieję) wątek... Nikt nie
>powiedział, że jest to klub zamknięty... :)) I ograniczony tylko do pocieszania
>się... :)

Z tym pocieszaniem sie roznie bywa, niby powinno pomagac, a nie pomaga...:(

Canad@ :)

[acepl]

No to mamy problem... A może na pocieszenie ciut za wcześnie? Albo nie takiego
oczekiwałeś... czy też oczekiwałaś? :) Po omacku, niestety, i to w tak trudnym
terenie (jakim jest człowiecza dusza) nawet najlepszy zespół ratunkowy niewiele
zdziała... :)

Co zrobić, żebyśmy się nie mijali? Najpierw odpowiedz na pytanie: Czy my robimy
wszystko, żeby się nie minąć - a może odpowiedź na to pierwsze sama
przyjdzie... ;)

Pozdrawiam

[canad]

acepl napisał(a):

> No to mamy problem...
W czym konkretnie, bo nie jarze....? :)
A mialo byc tak milo...:(

>A może na pocieszenie ciut za wcześnie?
<Albo nie takiego oczekiwałeś... czy też oczekiwałaś? :)
Dla wyjasnienia:
Jestem wdzieczna KAZDEJ osobie, ktora skrobnie cos w celu pocieszenia.
Naleze do tej grupy kobiet -chyba na wymarciu- ktora potrafi cieszyc sie jak
dziecko z drobnostki, jesli w takim celu te drobnostke ktos czyni.
Czy mozna mowic, ze na pocieszenie jest za wczesnie? Jesli widze, ze komus jest
smutno, lubie pocieszac ale nie zastanawiam sie za bardzo czy powinnam z tym
poczekac....sa rozne sytuacje.
Co do oczekiwan...,hm..,jesli mam zly dzien i zale sie na forum -to pare milych
postow MOZE mi poprawic humor, jednak jesli zale sie tutaj, ze mi sie swiat wali
z powodu rozejscia, choroby,itd. to posty nie zmienia mojej sytuacji, a jedynie
pomoga przetrwac kolejny ciezki dzien.
I to mialam na mysli, ze czasami pocieszenia pomagaja na krotko :)
>
> Co zrobić, żebyśmy się nie mijali? Najpierw odpowiedz na pytanie: Czy my robimy
> wszystko, żeby się nie minąć ?...
Kto "my"? No coz moge odpowiedziec tylko za siebie:
Wrodzona niesmialosc nie pozwala mi na robienie wszystkiego
cokolwiek masz na mysli ;)
Pozdrawiam rowniez
Canad@

[baska306]

Hej hej Nieśmiała nie jesteś sama , zobacz ilu ludzi grzeje się już w
ciepełku tego forum. Wrodzona nieśmiałość może być rzeczywiście planszą
nie do przejścia ale spróbuj poudawać że jesteś strasznie odważna w niektórych
sytuacjach to skutkuje. Chociaż do życia w samotności można się
przyzwyczaić ale czasem skowyczę w poduszkę jak zraniony pies . Na takie
załamki nie ma mocnych. Pozdrowienia pa pa ;-))))

[canad]

baska306 napisał(a):

> Hej hej Nieśmiała nie jesteś sama , zobacz ilu ludzi grzeje się już w
> ciepełku tego forum.
No widze, ze tlumy,Basiu, ale jakos dalej czuje sie taaaka samotna:(

Wrodzona nieśmiałość może być rzeczywiście planszą
> nie do przejścia ale spróbuj poudawać że jesteś strasznie odważna w niektórych
> sytuacjach to skutkuje.
Bede malo oryginalna jak powiem, ze nie potrafie udawac??? Tak myslalam,
ale co ja na to poradze. Wokol nas tyle "udawaczy" -chyba wystarczy :)
>Chociaż do życia w samotności można się przyzwyczaić ale czasem skowyczę w
>poduszkę jak zraniony pies.
Wiesz, nawet mnie nie strasz, ze mozna sie przyzwyczaic, bo ja nie
zamierzam...martwie sie bardziej, ze sie przyzwyczaje do tej poduszki...:(

Tez pozdrawiam,pa.

[Gość: XpLove]

Anna Stesia (anastezja...>...znieczulenie)

Have U ever been so lonely
That U felt like U were the only one in this world?
Have U ever wanted 2 play with someone so much
U'd take any one boy or girl? [any...>...najpospolitszą, dowolną]


Anna Stesia come 2 me, talk 2 me, ravish me
Liberate my mind
Tell me what U think of me, praise me, craze me
Out this space and time

Between white and black, night and day
Black night seemed like the only way
So I danced
Music late, nothing great
No way 2 differentiate
I took a chance

Gregory looks just like a ghost
And then a beautiful girl the most
Wets her lips 2 say
"We could live 4 a little while
If U could just learn 2 smile
U and I could fly away, fly away"
Oh…

Maybe, maybe, maybe I could learn 2 love
I mean the right way, I mean the only way
Perhaps U could show me, baby

Anna Stesia come 2 me, talk 2 me, ravish me
Liberate my mind

Maybe, maybe, maybe I could learn 2 love
Ah, if I was just closer 2 somethin' (Closer)
Closer 2 your higher self? I don't know
Closer 2 heaven? Maybe
Closer 2 God

Save me Jesus, I've been a fool
How could I forget that U are the rule
U are my God, I am Your child
From now on, 4 U I shall be wild
I shall be quick, I shall be strong
I'll tell Your story no matter how long
No matter how... No matter

We're just a play in Your master plan
Now, my Lord, I understand
I understand

Love is God, God is love
Girls and boys love God above

[Gość: ewa]

hej, wpadłam trochę tu poodkurzać.. :o)
i śnieg poodgarniać,
i zostawić mnóstwo pozdrowień (nawet jeśli nikt już tu nie zagląda..wiem, wiem,
wszyscy po prostu zaczynają już czuć zapach choinki.. :o)

pa,pa!

ewa

[ja_nek]

Zaglądają, czytają, mają w sercu własne zmartwienia i iskierkę nadziei.

Pozdrawiam czytających i nieobecnych
Janek

do wszystich, którzy tesknili (lub nie) :)))

[maga_]

no i wróciłam....
nareszicie. nie myślałam nigdy, że komputer może aż tak bardzo się na mnie
obrazić... ale już wszystko o.k.
dziwnie się tu czuję...tyle kochanych (jak sądzę) osób przyszło,tyle postów się
pojawiło...same zmiany...i to na lepsze!
a w kwestii pocieszania- chyba teraz ja go potrzebuję. tyle rzeczy się
wydarzyło. przez ostatnie tygodnie życie próbowało mi udowodnić, że jednak jest
brutalne. ale ja się tak łatwo nie dam przekonać i będę nadal uparcie
twierdzić, że jest piękne...tylko troszke niesforne. powywracało mi się
wszystko do góry nogami i nic nie jest jak powinno, ale staram się nie gubić
uśmiechu...a skoro znowu tu jestem, to pewnie będzie mi łatwiej :)
acepl, ewunia-amorek i wszyscy, wszyscy, których nie zdążyłam poznać (co mam
nadzieję nadrobię :) ) ciesze się, że mogę z wami być.
maga
ps. tak sobie napisalam, jakby acepl i ewunia koniecznie musieli mnie pamietać
i witać z otwartymi ramionkami...a tak przecież niekoniecznie będzie. ale co
tam- pozwalam sobie wierzyć, że jeszcze nie wypadłam im z myśli :)

[ja_nek]

"...a w kwestii pocieszania- chyba teraz ja go potrzebuję. tyle rzeczy się
wydarzyło. przez ostatnie tygodnie życie próbowało mi udowodnić, że jednak jest
brutalne."
Powiedz co się stało, to spróbujemy pocieszyć, a i wszyscy co czytają, a się nie
odzywają zrobią to samo.

"...jest piękne...tylko troszke niesforne."
Trzeba w to wierzyć

"..staram się nie gubić uśmiechu...a skoro znowu tu jestem, to pewnie będzie mi
łatwiej"
No własnie i to chodzi!

"... jakby acepl i ewunia koniecznie musieli mnie pamietać i witać z otwartymi
ramionkami...a tak przecież niekoniecznie będzie. ale co tam- pozwalam sobie
wierzyć, że jeszcze nie wypadłam im z myśli :)"
Na pewno nie, a jeśli z jakichś względów nie mogą być to są lub będą inni.
Trzymaj się mocno!

Pozdrawiam ciepło
Janek

[maga_]

co się stało? cóż...tak już jest, kiedy wychodzi się z dołka porównywalnego z
Wielkim Kanionem, wszystko jest dobrze, jestem szcześliwa, niczego nie żałuje,
pogodziłam się z pewnymi sprawami, a tu nagle przeszłość wskakuje do mojego
życia z głośnym okrzykiem "niespodzianka!" i oczekuje, ze będzie szampan,
impreza i radosne powitanie, tylko dlatego, że "przecież każdy popełnia błedy,
jest mi przykro" itd. potem wątpliwości, stare łzy jakos wracaja na nowo...i z
jednej strony czerwone światełko- "nie rób tego, maga, wiesz jak to się
skończy" a z drugiej "przecież czasami było cudownie"....i trzeba bylo walczyć
z pokusami... a potem duzo wątpliwości i płaczu, bo czy na pewno słusznie. ale
wiem, że skoro raz dałam sobie radę to dam znowu...i tyle. tylko czuje się tym
trochę zmeczona. i boję się, że znowu zacznę swoją przeszłość nienawidzić. a ja
nigdy nikogo nie chcę nienawidzić. chyba nie musze wyjaśniać , dlaczego...
uff...jasno i szczerze, a w dodatku banalnie. na szczęście moje dołki nie są
zbyt wyszukane, więc na ich zwalczenie nie trzeba zbyt skomplikowanych środków.
ot, wystarczy "Kubuś Puchatek" , herbata w niebieskim kubku i rozmowa z
przyjaciółmi. to zawsze pomaga. a już najpiękniej byloby, gdyby w końcu zaczęło
śnieżyć...

[Gość: ja_nek]

Hmmm, widzę, że pewien obiekt znów się pojawił....
Maga, zachowaj tu rozsądek, bądź ostrożna. podobno nie wchodzi się dwukrotnie do
tej samej rzeki. Przemyśl wszystko z dystansu (jak to brzmi nierealnie prawda?)
Ile było tych chwil szczęśliwych a ile tych bolesnych.
Tutaj trzeba wypisać sobie na kartce wszystkie za i przeciw. Niczego nie
idealizować. Dlatego, aby znów w sercu nie bolało.

"uff...jasno i szczerze, a w dodatku banalnie."
nasze uczucia szczere i proste zawsze wydają się banalne. Ale tylko wydają.

Pozdrowienia
Janek

[anita]

Nie wszyscy moga byc szczesliwi poniewaz nie chca. Nie potrafia znalezc swojego
szczescia a przeciez zalezy ono tylko od nas. Serduszko samo wybierze kiedy,
najgorzej jezeli to drugie nie odpowie tym samym, a wtedy warto zaczekac..tylko
jak dlugo?

[ronja]

Może całe życie... Tylko zawsze istnieje obawa, czy nie przegapi się tej
szansy, okazji, ziszczonego marzenia... Tej "zakwefionej sposobności" Lorda
Jima...

[Gość: ewa]

cześć, łobuzy! :o)
fajnie, czasami wystarczy tylko śnieg odgarnąć i już wpadają jacyś krasnale
sympatyczni ;o)

maga, oczywiście że Cię pamiętam i mam dla Ciebie mnóstwo (czekających sobie
cierpliwie w kąciku)uścisków niedzwiedzich :o)

a ponieważ ostatnio jestem elfem (już nie amorkiem, albo może..na razie nie ;o)

postaram się wyczarować dla Ciebie trochę śniegu... :o)

pa,pa, pozdrowienia dla wszystkich i..
nie martwcie się, będzie dobrze :o)

ewa

[ja_nek]

Nie Anito, nasze szczęście tylko w połowie zależy od nas. Jak ten, którego
kochasz Cię nie kocha, to cóż można zrobić?
Na co warto czekać? na podobne uczucia, w nadziei, że znów znienacka zakwitną?

Nie przegapić szansy, zdążyć zanim ten pociąg odjedzie by nie stać na peronie,
patrząc jak się oddala?
jak nie przegapić szansy?
A wracając do Magi. Myślicie, że stoi przed jakąś szansą? Czy powinna szukać w
sobie jakichś iskier swych zapomnianych uczuć do tego człowieka?
Czy pozwolić powrocić do wspomnień i odległych, zapomnianych chwil?
Czy warto?
Czy warto jeszcze raz dawać szansę?

Pozdrowienia
Janek

[ronja]

Nie wiem, gdy się kocha, trudniej myśleć rozsądnie, łatwiej iść na żywioł,
radośnie i bez opamietania oddawać się chwilom spedzanym z ukochanym
człowiekiem. Nawet gdy zranił. Tak naprawdę ludzie nie mądrzeją, jesli chodzi o
miłość. A jeśli to miałaby być jej szansa? Jeśli ona chce na nią odpowiedzieć?
Niech odpowiada! Moim zdaniem, ważne żeby miała przy sobie rodzinę i
przyjaciół, to umocni ją w razie porażki, to da jej trochę dystansu w patrzeniu
na tego człowieka, nieco porównania miłości tych wszystkich, co ją otaczają i
miłości jego...
A moze się mylę?

Pozdrawiam,
Ronja

[maga_]

hmm...dziękuję za wszystkie kochane słowa. miałabys absolutną rację, gdybymo
miłosci z jego strony mogła kiedykolwiek mówić. "to bylo coś innego- takie
jakieś marzenia". a czy ja kochalam? oczywiście.i wiedziałam doskonale, że on
tego samego nie czul do mnie nigdy. tylko dlatego, że nie potrafił, że się bał.
byliśmy na swoj sposob uzależnieni od siebie- on potrzebowal mnie, żeby poczuć,
że coś znaczy i, żebym pozwolila mu uciekać w jakiś inny świat od tego
realnego, który go przytłaczał, ja- bo chciałam mu pomóc, bo się bałam o niego,
bo go kochałam, bo jeśli tylko zapominał się na tyle, zeby pokazać mi, że mu
zalezy to bylo naprawdę magicznie. to byl związek chory, zakazany, ale
jednoczesnie bardzo..pełny. on zamieniał świat w literaturę, a ja się temu
poddawałam. to było trudne, bolesne i piękne. ale nie da się już do tego
wrócic. wiem co byloby dalej- odrobina baśni, a potem...? gdyby w tej sytuacji
było cokolwiek normalnego może zdecydowałabym się na to. ale ja już nie wierze,
że mogę mu pomóc, choć bardzo bym chciała. nie dlatego, że go kocham (bo z tego
skutecznie się wyleczyłam), ale dlatego, że współczuję mu- nie potrafi ufać i
kochać. a to tak, jakby był uposledzony.
uff...jeszcze nigdy nie wystukałam w przestrzeń tylu informacji o sobie. w
dodatku takich, które trudno opisać i, które mogą wzbudzić najróżniejsze
komentarze (włącznie z "kobieto, co ty z nim w ogóle robilaś?!" :) ). ale
trudno- jestem irracjonalną kobieta i pakuję się w irracjonalne sytuacje i mogę
tylko się starać nie powtarzać błędów. :)
aż mi troszkę głupio, że moje marudzenie zajęło tyle miejsca- bo w końcu są
rzeczy ważniejsze. fakt, że na mieście świecą już setki kolorowych lampek i, że
święta czuć już w powietrzu powinien być na samym szczycie listy priorytetów :)

[ronja]

Maga!!! Nie wiń sie za zwiazek z nim!!! Miłość jest wytłumaczeniem największych
głupstw!!! Byłam beznadziejnie zakochana w człowieku, który z mroku patrząc
ponad moją głową w okno, pytała na głos: Ciekawe kto się tu kim bawi, ja tobą,
czy ty mną... A ja już wtedy wiedziałam, ze o zdrowych zmysłach z tego związku
nie wyjdę. A jednak brnęłam w to, owszem z wahaniami, ale brnęłam. Brnęłąm?
Skakałam na główkę prosto na podwodne skały, o których wiedziałąm, ze w tym
jeziorze są!
W nas zawsze rozsądek spiera się z bezmyślnością w miłości!:)))
Pozdrawiam Cię ciepło,
Ronja

rozsądna miłość (czyli największy oksymoron) :)

[maga_]

a jednak- jest ktoś, kto rozumie...i to od razu dwie osoby. rzeczywiście-
czasem doskonale wiemy "co powinniśmy", a jednak robimy coś zupełnie
przeciwnegoi. trudno to pojąć komuś, kto nigdy nie czul, jak ziemia usuwa mu
się spod nóg. i naprawdę czuję się lepiej, keidy pomyślę, że nie tylko ja
wyrzucilam rozsądek za okno wtedy, kiedy był najbardziej potrzebny. miłość kpi
sobie z przyczyn i skutków...i może właśnie dlatego jest tak niesamowita? w
koncu gdyby trzymała się mocno ziemi, to w czym tkwiłby jej cały urok?
dobrze wiedzieć, że są osoby, które rozumieją- dotychczas tylko slyszałam "daj
sobie spokój, dziewczyno, długo się jeszcze będizesz z nim męczyć?". i nie
muszę chyba mówić, że to nie pomagało? wy pomagacie.dziękuję.
ja nadal się waham- wydawało mi się, że decyzja już podjęta, że wszystko jest w
porządku, ale wczoraj...krótka rozmowa a wystarczylo, żeby zaczęły trząsć mi
się łapki i żebym zaczęła się zastanawiać..a może jednak? ale tenjeden raz w
moim zabałaganionym życiu staram się być rozsądna. tak dla własnego dobra.

[ronja]

Sama się zastanawiam, co bym zrobiła gdyby ten człowiek, o którym ja pisałam
przyszedł do mnie i znów chciał czegoś... Rozsadek kazałby mi odwrócić się na
piecie i odejść. Ale czy ja kiedykolwiek byłam rozsądna w nagłych sytuacjach?

[maga_]

oj, ronja...może to zabrzmi nieco szowinistycznie, ale ile jest rozsądnych
kobiet? :) ja na pewno do nich nie należę...
wiesz...bliska mi osoba zarzekała się kiedyś, że nigdy nie wróciłaby do tego,
co bylo, że przeszłość, że to już za nią. a wystarczyło, że ta przeszłość
zmaterializowała się w jej życiu i już- rzuciła wszystko i wróciła. i tyle było
jej rozsądku. na szczęście na razie dobrze jej z tym. ale to nie znaczy, że
każdy, kto zrobi podobnie osiągnie taki sam rezultat. ale pokazuje, że jest to
możliwe.
a tak swoją drogą...niedobry czas na dylemty uczuciowe- podobno wymarzona jest
wiosna. a tu proszę- niezależnie od pory serduszko skacze na wszystkie
strony... może to dziwne, ale moje uczucia zawsze miały temperaturę odwrotnie
proporcjonalną do temperatury powietrza za oknem :)

[ronja]

Maga, rok w rok do ilus tam lat wstecz zawsze zakochiwałam się na Święta Bożego
Narodzenia~!!!:)))
Natomiast na wiosnę rzucałam się w wir nauki - sesja i te sprawy...

do ewy (tym razem świątecznego elfa) :)))

[maga_]

dziękuję za uściski, niech nie czekają, bo teraz potrzebuję ich najbardziej (a
zresztą przynam się- ja jestem taki pieszczoch, że potrzebuję ich zawsze:) )
czary Ewuniu chyba dopiero się stają, bo śniegu jeszcze nie widać, ale może po
prostu czekasz z nim jeszcze troszkę, żeby zapewnić mi piosenkowe "white
christmas"? :)
czy to pora gwiazdkowa skłoniła cię do zamiany skrzydełek i strzał na zielone
elfie ubranko? :) jeśli będziesz blisko św Mikolaja, to szepnij mu na uszko,
żeby pod choinkę przyniósł mi wszystkie te książki, na które nie mam pieniążków
i dużo, dużo czekolady (i odrobinę silnej woli, żebym wreszcie zaczęła
biegać) :)

Miejsce na ramieniu

[ja_nek]

Ludzie nie mądrzeją... Masz rację Ronju, lubią wierzyć, że beznadziejne
sytuacje nie muszą być beznadziejne.....
Czy miłość może być w sobie mądra?

Maga, związki nietypowe, inne, zawsze mają w sobie coś więcej.
Ja nie powiem, że to było chore.
Trudne, bolesne i piękne – esencja uczuć do kobiety do mężczyzny i odwrotnie.
Bo miłość to zbyt rzadko rzeczy przyziemnie przyjemne.
Pytania w rodzaju „co Ty z nim robiłaś kobieto” są niepotrzebne. Zadają je
zwykle Ci, którzy uważają, że serce to sługa. Ufni w swą racjonalność i siłę. A
kiedyś przyjdzie, (a może był kiedyś) dzień, kiedy nie będą czuli się tacy
pewni siebie, wtedy zrewidują swoje zdanie.
Maga to jest forum Romantica, miejsce do mówienia o rzeczach pięknych, według
niektórych banalnych, wedle innych........ - oni nic nie mówią o uczuciach.
A jeśli pojawi się ktoś, kto Ci powie, że byłaś głupia i naiwna, uśmiechnij się
na to. Uczucia każdego mogą zwalić z nóg.

Pozdrowienia ciepłe
Janek

[Gość: ewa]

hej, maguś, masz tyle uścisków ile zapragniesz, i jeszcze jeden więcej :o)

nudziłam się ostatnio jako amor, a ponieważ uwielbiam Mikołaja, jestem elfem
(ale tylko na trochę ;o)

hej, wiesz..
nie wiem, co mądrego napisać..
jeszcze kilka miesięcy temu myślałam, że jestem sama ze swoją bajką. bajką o
mężczyznie, który okazał się małym chłopcem, powiedział: kocham cię i
przestraszył się tego..i coraz bardziej oddalał ode mnie. i nie chciał pozwolić
mi sobie pomóc..i wszystko rozwalił.. a ja próbowałam być uparta, ale w końcu
chyba przegrałam..teraz już tylko, kiedy śnieg pada, wspominam ciepło
najpiękniejszą zimę, jaką dostałam w prezencie w zeszłym roku..
on mieszka daleko, wysyłamy sobie coraz mniej maili, już nie dzwonimy..
wydaje mi się, że się uspokoiłam i to już koniec bajki..
ale tak naprawdę..gdyby chciał być znowu blisko mnie..
mam nadzieję, że tak nie będzie. teraz, spokojnie siedząc tu, tak myślę. bo
tego nie chcę. bo wiem, że bolałoby..
ale wiem też, że..
ktoś kiedyś powiedział, że jeśli kochamy naprawdę, będziemy kochać zawsze.
i ja wiem, że ten ktoś miał rację..

trzymaj się ciepło, maga :o)

ewa

[maga_]

ech, jak ja umiem od ludzi wyciągać uściski:) przynajmniej w tym jestem dobra :)
dziękuje i odściskuję się wirtualnie :)))
nie wiedziałaś, co napisac mądrego, a jednak coś mądrego napisałaś...bo każda
historia, w której jest prawda i wspomnienie i miłość i troszkę łez a do tego nic
a nic kiczu, za to samo życie- jest mądra. zwlaszcza, że do pewnego stopnia
przypomina moją. tylko, że on nigdy nie mówił "kocham", a jeśli mówił"zależy mi
na tobie"to nie oddalał się, tylko rozbił coś zupełnie innego- mówił coś, co
mogło mnie zranić. a kiedy nie wytrzymywałam i beczałam? śmiał się. potem
nauczyłam się nie płakac przy nim, tylko odpowiadać taką samą monetą. i tu tkwił
bląd, bo potem czulam się jeszcze gorzej. on paskudny i ja też paskudna.
dobrze, że miałaś swoją piękna zimę, bo to chyba najważniejsze- wyciągnąć z tego,
co było same dobre wspomnienia i być za nie wdzięcznym.wbrew pozorom to bardzo
trudna sztuka. tobie się udalo- to świetnie o tobie świadczy. a ja o tym co
minęlo nie będę już pisać- żalenie się leży w ludzkiej naturze, ale nic nowego
nie wnosi...wygadałam się, wystarczy. maga musi wrócić do swojego "normalnego"
samopoczucia, czyli do dziecinnego optymizmu...wystarczy poddać się codzienności,
przeżywać ją, co od jutra będę uskuteczniać (punkt pierwszy- szarlotka z bitą
śmietaną w mojej ulubionej kafejce:) ). reszta przyjdzie sama...przeszłość wyleci
za drzwi...z hukiem :)

i jescze jedno, ewuś- wszystko się zgadza- milość nie dematerializuje się tak
sobie. jeżeli kochał, jeżeli ty kochałaś to to zostanie. jeśli nie jako milość
taka, jaką była, to na pewno jako jakiś bardzo dobry slad w tobie. chcemy czy nie-
takie rzeczy nas kształtują. i dzięki takim rzeczom stajemy się lepsi.
(co ja tak ostatnio banałami piszę? :) )
buziaki!
maga

[gaba5]

Oj Maga, jak Cię rozumiem, co z tego, że nie powiedział tego najważniejszego
słowa, ale mówił, pisał tyle innych, które były bliskie temu jednemu, a
później powiedział: nie wiem , muszę to wszystko przemyśleć,to było w
tej,jednej chwili mówione, czyli co kłamał wtedy, chyba nie.A jeżeli ktoś mówi
coś ważnego, to powinien wiedzieć, że musi brać odpowiedzialność za to,że nie
może to być chwilowe, ale się przekładać także na inne pory dnia i nocy. Mimo
wszystko chyba nie żałuję, że go spotkałam.Może to banalne, ale już więcej
wiem.Trzymajcie się cieplutko Mago i Ewo.
Pozdrowienia dla innych forumowiczów.
Dosyć smędzenia, idę po pracy na przepyszne lody z bitą śmietaną i figami.

[Gość: ewa]

hej, nie mam nic mądrego do napisania..
chciałam tylko powiedzieć, że kiedy tu zaglądam, to robi mi się tak
ciepło..ciepło, bardzo :o)

i chciałam zostawić ślad mojej stopy..
i jeszcze trochę ciepłych uścisków i przytulań(bo dzisiaj taki mróz
siarczysty.. :o)

i czasami tak sobie myślę..raz jest lepszy dzień, i wtedy wspominam tylko dobre
rzeczy..a raz jest gorszy dzień i dopadają mnie smutki takie straszne..
ale kiedy spotykam ludzi, którzy mówią, że lepiej nie wychylać się ze swojej
jaskini, bo można oberwać i zaboli..a oni się cieszą, bo się nie wychylają i
nie obrywają..
to myślę sobie cichutko, niemądrze może, ale..

wolę się wychylać..
może nie zawsze się obrywa..(wiem, to się nazywa wiara w bajki) ;o)

pa,pa!
ewa

[Gość: Mi6]

To nie są bajki, to coś nazywa się życie, a Ty jesteś odważnym elfem, skoro
ryzykujesz wychylanie się z tej jaskini.....( wiem, bo też przesiaduję w takiej
jaskini... )

[Gość: ewa]

aha... :o)
ale ja jestem tylko trochę odważnym elfem, bo..wychylam się, ale też czasami
wracam, kiedy bardzo boli..
ale tak sobie myślę cichutko..że to już coś :o)
i życzę wszystkim, którzy mają na to ochotę, a trochę się boją,
żeby..uwierzyli, że warto i sami spróbowali :o)

pozdrowienia :o)

[maga_]

oj, Ewuś...ale trafiłaś :) ja ostatnio zaczynalam się chować do jaskni..glebko,
głęboko, bo po co obrywać? i przeczytalam twojego posta i pomyślałam sobie- ile
można siedziec w środku? w jaskni jest ciemno, wilgotno i nic a nic się nie
dzieje... więc może chociaż wychylć głowę? wychyliłam...i wiesz, co? nie tylko
nie oberwałam, ale zobaczyłam takie śliczne rzeczy...i spotkałam kogoś, kto nie
boi się być na zewnątrz...troszkę mnie to ośmieliło i jutro...jutro wybiegam z
tej jaskini. mogę oberwać, i to bardzo...ale co tam! zaryzykuję. jeśli tylko to
się uda i nie dostanę po główce, to..będę musiała ci podziękować. a jeśli
dostanę? to też! bo przecież na tym polega życie- czasem trzeba oberwac,
wyleczyć guza i...iść dalej. w jaskini nie ma guzów, ale... ale co to za życie?
bezpieczne, ale bez radości. więc- życz mi Ewuniu powodzenia, bo jutro Maga
idzie w wielki świat, którego troszkę zapomniała :)
wyczaruj dla mnie troszkę szczęścia- wiem, ze elfy to potrafią :))
oj, na dworze jest zimniutko...zimniutko??? jest lodowato. ale od czego są
rękawiczki i cieplutki szalik? :))

[ja_nek]

Oj Maga. To pewnie się wymienimy, bo ja mam ochotę ukryć się i zapomnieć o
wszystkim...

Pozdrowienia
Janek

ja_nek w ja_skini ;)

[maga_]

oj, ja_nek i ty myślisz, że ja ci tak po prostu na to pozwolę? :) nigdy nie
bylam despotką i nie lubiłam nikogo do niczego zmuszać, ale tym razem muszę
się zbuntować! jeśli stało się coś złego, albo jeśli świat zwyczajnie cię
przerasta- ja to rozumiem. miałam tak wielokrotnie i wtedy też- skulić się,
zapomnieć, schować, nie ma mnie... ale wiesz co? na początku to pomaga, owszem,
ale potem (mówię z własnego doświadczenia) wszystkie złe emocje się kumulują,
coraz ich więcej i więcej... dlatego, chociaż zrezygunję z wojskowego rozkazu-
"NA ZEWNĄTRZ WYYYMARSZ!" :), pozwolę sobie ładnie cię poprosić- jeśli masz
taką potrzebę to schowaj się, bo czasem trzeba, ale...nie za długo, dobrze? nie
pozwól światu, żeby cię ominął! ja nie jestem dobra w dawaniu rad, bo skoro
sama ze sobą nie potrafię sobie poradzić, to jak mam pomóc innym? ale jeśli w
tej mojej głowie pojawi się czasem oprócz puchu jakaś myśl, to nie zostawiam
jej dla siebie. i teraz się pojawiła za sprawą Ewuni...a brzmi ona- "nie wolno
się chować!". a przynajmnniej nie na długo. zapomnij na chwilkę o świecie, ale
potem do niego w te pędy wracaj, bo ucieknie! :) mogę cię o to ładnie, po
kobiecemu poprosić...?
a gdybyś miał ochotę powiedzieć , co się właściwie stało, to...ten wątek jest
chyba dobrym miejscem. ale tylko jeśli sądzisz, że ci to pomoże.
i jeszcze nie zapomnij trzymać się cieplutko w tym mrozie :)

[Gość: Noska]

nie myslalam, ze kiedykolwiek dolacze do tego watku. jak to ktos juz napisal
tutaj:ja tez myslalam, ze znalazlam swoja bajke.
jeszcze tydzien wczesniej mowil, ze mnie kocha, ze bedziemy mieszkac razem, a 7
dni potem: dowiaduje sie, ze to koniec. bo jestem zbyt wybuchowa i podchodze
emocjonalnie do zycia. a on jest taki spokojny i sie nigdy nie denerwuje. nadal
mnie kocha, ale nie moze byc ze mna. jestem cudowna, piekna itp., ale on
nporzebuje kogos spokojnego. a jeszcze niedawno mowil o dzieciach....
to sie stalo tydzien temu. jestem na studiach za granica. wracalam na boze
narodzenie. 5 tyg. temu byl u mnie i bylo ok. i nawet nie poczekal az wroce
tylko zadzwonil.
nie daje juz rady. nie jem, nie spie, caly czas placze. nigdy juz nikomu nie
zaufam. zaangazowalam sie bardzo i widze, ze nie warto. bo drugi raz czegos
takiego nie przezyje..... i nie wiem, czy teraz mi sie uda........

[Gość: Rajza]

Gość portalu: Noska napisał(a):

> nie myslalam, ze kiedykolwiek dolacze do tego watku. jak to ktos juz napisal
> tutaj:ja tez myslalam, ze znalazlam swoja bajke.
> jeszcze tydzien wczesniej mowil, ze mnie kocha, ze bedziemy mieszkac razem, a 7
>
> dni potem: dowiaduje sie, ze to koniec. bo jestem zbyt wybuchowa i podchodze
> emocjonalnie do zycia. a on jest taki spokojny i sie nigdy nie denerwuje. nadal
>
> mnie kocha, ale nie moze byc ze mna. jestem cudowna, piekna itp., ale on
> nporzebuje kogos spokojnego. a jeszcze niedawno mowil o dzieciach....
> to sie stalo tydzien temu. jestem na studiach za granica. wracalam na boze
> narodzenie. 5 tyg. temu byl u mnie i bylo ok. i nawet nie poczekal az wroce
> tylko zadzwonil.
> nie daje juz rady. nie jem, nie spie, caly czas placze. nigdy juz nikomu nie
> zaufam. zaangazowalam sie bardzo i widze, ze nie warto. bo drugi raz czegos
> takiego nie przezyje..... i nie wiem, czy teraz mi sie uda........



Noska, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Lepiej tak niz potem szarpac sie
latami. Trzymaj sie.

[vulpius]

Gość portalu: Noska napisał(a):

> nie myslalam, ze kiedykolwiek dolacze do tego watku. jak to ktos juz napisal
> tutaj:ja tez myslalam, ze znalazlam swoja bajke.
> jeszcze tydzien wczesniej mowil, ze mnie kocha, ze bedziemy mieszkac razem, a 7
>
> dni potem: dowiaduje sie, ze to koniec. bo jestem zbyt wybuchowa i podchodze
> emocjonalnie do zycia. a on jest taki spokojny i sie nigdy nie denerwuje. nadal
>
> mnie kocha, ale nie moze byc ze mna. jestem cudowna, piekna itp., ale on
> nporzebuje kogos spokojnego. a jeszcze niedawno mowil o dzieciach....
> to sie stalo tydzien temu. jestem na studiach za granica. wracalam na boze
> narodzenie. 5 tyg. temu byl u mnie i bylo ok. i nawet nie poczekal az wroce
> tylko zadzwonil.
> nie daje juz rady. nie jem, nie spie, caly czas placze. nigdy juz nikomu nie
> zaufam. zaangazowalam sie bardzo i widze, ze nie warto. bo drugi raz czegos
> takiego nie przezyje..... i nie wiem, czy teraz mi sie uda........


Czarna Róża Nieśmiertelna

Na ciemnej mogile, zapomnianym kurhanie
wśród zgliszczy i niemej rozpaczy
zakwitła nocą niczym zwiastun śmierci
róża czarna w labiryncie znaczeń.

Wzrosła z popiołów, cierpienia i smutku,
podlana łzami i krwią poległych,
wzeszła cicho jak szept konania,
jak dotyk nocy, kochanka śmierci.

Jest czas pogardy, smutku, nadziei,
pora na miłość i zapomnienie,
a potem cisza, pustka samotność
zwiewnym całunem okryje ziemię.

W nicość zapadną się wielkie miasta,
prochy pokryją dumne pomniki,
ludzie odejdą, przeminie chwała,
ty będziesz nikim, świat będzie niczym.

Na gruzach dumy oraz pychy,
w ruinach marzeń niespełnionych,
jak epitafium nieśmiertelne
róża zakwitnie wśród łez zdradzonych.

Nie zamartwiaj się człowiek to takie "bydle", które przetrwa wszystko :)

[maga_]

ojej, Noska... teraz są te najtrudniejsze dni, początek zawsze jest najgorszy.
jesteś pewna, ze wszystko sie zawaliło, ze nie dasz rady, ale...dasz. ja jestem
tego pewna. nie wiem jakim był człowiekiem, nie wiem czy miał dobre powody,wiem
tylko tyle, że każdy zasługuje na szczęście,że ty na nie zasługujesz. i nie będę
powtrzać tego, co pojawiło się w dwóch poprzednich postach, chociaż to
chyba najlepsze co mogłabyś usłyszeć, ale pewnie potrzeba czasu, zeby ci to
pomogło, najpierw musisz uspokoić serduszko.
teraz pewnie nic ci po slowach, przydadzą się później, więc może pobądź tu z
nami, pisz, kiedy bedzie ci smutno, tu jest mnóstwo kochanych, ciepłych osób. to
zawsze pomaga. mi pomogło.
trzymaj się cieputko!!!

do Magi i innych

[Gość: Noska]

dziekuje za wszystkie odpowiedzi. wiem juz, ze bede tu zagladala co jakis czas.
jak bede w stanie wlaczyc komputer.
i swieta niedlugo, sylwester i ta pustka we mnie...
i nic innego sie nie liczy, tylko moje wspomnienia. jak mozna caly czas kogos
kochac? po takim swinstwie? czy kiedys to przestanie bolec?
ide spac, bo wtedy przynajmniej nie mysle

[maga_]

zaglądaj, Noska, zaglądaj, ale nic na siłę.
zastanawiam się jak się teraz czujesz, powoli powinno być lepiej , ale pewnie
nadal masz chmury nad glową. pozwól, niech sobie popada, żebyś jak najszybciej
mogła wrócić do życia w promyczkach.
czy to możliwe, zeby nadal kochać? nie tylko możliwe, ale nawet dobrze o tobie
mówi- nie nienawidzisz, czujesz, więc cię to nie zniszczyło. ja nadal kocham
mężczyznę, który mnie skrzywdził (chciaż juz zupełnie inaczej), ale co dziwne-
to ta miłość do niego pozwoliła mi się odbić i otworzyć się na nowe uczucie. bo
najważniejsze, to nie tracić potencjału "czucia"...zresztą pisałam już kiedyś o
wodzie. w srodku masz wodospad. ja powoli go odkrywam, ty też go znajdziesz, na
pewno.
uściski, Noska, nie daj się :))

do Ewy (jeśli już tu zajrzy:) )

[maga_]

Ewuniu, mam straszne problemy z wysłaniem maila do ciebie... nie wiem, co się
dzieje, ale tak się tłumaczę, zeby nie było, ze zapomniałam :))
ale będę próbować dalej i walczyć ze złośliwymi mailożercami :)) w końcu sie
pewnie uda :)
pozdrowienia
maga

[Gość: ewa]

hej :o)
nie zdążyłam tu zajrzeć przed ŚWIĘTAMI, więc na życzenia już trochę za pózno..
ale kończy się rok..o czym sobie teraz myślicie?
bardziej o tym, co będzie, czy spoglądacie z zadumą (albo radością ogromną) w
przeszłość?
a..ja sobie myślę, że ten wątek trochę się zakurzył..może już go nie będzie
zaniedługo?
ale jeszcze przez chwilę jest, więc..chciałam wysłać wszystkim masę uścisków :o)
ciepłych bardzo :o)
i jeszcze..powiedzieć, że bardzo fajnie było tu wpadać i dostać masę ciepła,
które bardzo pomogło :o)
i chciałam życzyć wszystkim..gwiazdki z nieba ;o)
a poza tym.. nigdy nie przestawajcie wierzyć w to, że świat tak naprawdę jest w
kolorach tęczy.
bo..on na pewno taki jest, daję wam słowo.
słowo elfa ;o)

pa,pa!
ewa

[maga_]

witaj ewuś! wątek chyba powoli rzeczywiscie znika...a myślałam, że dobrniemy do
drugiej setki :)
o czym ja myślę pod koniec 2001 roku? chyba robię rachunek strat i zysków. i
wiesz, co mi wychodzi? że każda strata byłą tylko droga do nowego zysku. to
optymistyczne właściwie...no i troszkę rzeczywiscie próbuję spojrzeć co za tym
zakrętem... na razie widzę tylko mgiełkę...
ale ciekawe pytanie Ewuś zadałaś- jakie inni mają oczekiwania, nadzieje, obawy
związane z tym symbolicznym nowym etapem- nowym rokiem?
a jeśli wątek rzeczywiście traci oddech to ..nie pozostaje mi nic tyko też
podziękoweać za ciepło- Ewunia, ronja, Acepl, ja_nek...i wszyscy, wszyscy :)
kochani ludzie tu na forum, naprawdę :)

[ja_nek]

Każdy miniony rok ma w sobie to co chcielibyśmy powtórzyć, wspominać, są i takie
rzeczy, które chcemy wyrzucić z pamięci.
Rachunek zysków i strat. Nie ma wyłącznie zysków. Oby nie było tylko samych
strat.
Jakbyś Ewa, dała adres poczty, to byś i życzenia otrzymała od nas. Ściskamy Cię
również.
Gwiazdka z nieba. Oby to była gwiazdka i była z Nieba.... Wszystkim tak życzę w
Nowym Roku.
A za zakrętem zawsze jest coś, a może to nie zakręt jest tak ważny tylko to, co
daleko za nim? I coś po drodze. Spostrzeż, podnieś, zachowaj. Nie zgub.

"...każda strata byłą tylko droga do nowego zysku."
Niech zatem skończą się straty i zaczną te zyski.

Pozdrawiam poświątecznie
Janek

[maga_]

może i niektóre rzeczy chce się wyrzucić z pamięci...ale czy warto? kiedy z
perspektywy czasu patrzę na to, co złe uświadamiam sobie, że na swój sposób to mi
także coś dało.dojrzewałam razem ze wszystkimi zlymi i dobrymi wspomnieniami. ale
masz rację Janku- oby więcej, oby tylko te dobre!
i jeszcze jedno...wiesz, Janku, że ja najbardziej lubię właśnie zakręty? nie to,
co za nimi, ale samo oczekiwanie, emocje, niecierpliwosć...co jest za mgiełką?
ile dobrych niespodzianek mnie czeka? jak życie się do mnie uśmiechnie? (grunt to
uwierzyć, ze uśmiechnie się na pewno, a nie zrobi paskudnej miny). lubię te
momenty, kiedy wszystko jeszcze przede mną a to, co za mną już uporządkowane. i
ja życze tego wszystkim- żeby zawsze mieli na co czekać i, żeby życie to ich
czekanie zamieniało na same szczęśliwe iskierki.

[ja_nek]

Każde przeżycie coś wnosi do naszego życia. Negatywne i pozytywne. Ale wolałbym
mniej takiego wzbogacania negatywnego.
Jak można lubić zakręty? Zakręt życiowy kojarzy mi się z niepewnością, ruchomym
gruntem pod nogami. Lubienie zakrętów ma w sobie coś z samobiczowania.
Najważniejsze – tak mi się zdaje - jest to, co jest za zakrętem.
Jesteś optymistką. Trzeba wierzyć i przy całym rozsądku pozwalać sobie marzyć.
Chwytać iskierki, nawet jeśli chwilami można się sparzyć....
Nie stracić optymizmu i znaleźć właściwie...

Pozdrawiam
Janek

[maga_]

oj, Janek...ja nie mam na myśli takich zakrętów, kiedy wszystko się wali i
jedyne co pozostaje to niepokojące "co dalej?". mówię o tym, kiedy czeka się na
coś, ma się powody wierzyć, że to będzie dobre, ale jeszcze nie wiadomo jak to
będzie dokładnie. ja takie zakręty uwielbiam. takie jak chwilka przed
odpakowaniem prezentu. życie szykuje mi coś dobrego, a ja się denerwuję,ale
jednocześnie chciałabym już być tam, już wiedzieć. wyobrażasz sobie, że życie
miałoby być prostą drogą? żadnych niespodzianek, nie ma na co czekać, bo...nic
na horyzoncie nie widać. ja, kiedy wiem, że nie ma dla mnei żadnych
(dobrych!!!) niespodzianek to po prostu ...rybka bez wody. ja nie lubię
bezruchu, choć lubię spokój...sprzeczność? ojej...może, ale tak już jest.

[ja_nek]

Przepraszam, ja po prostu słowo "zakręt" odczytuję według jednej kalki.
Ja także lubie, "kiedy czeka się na coś, ma się powody wierzyć, że to będzie
dobre, ale jeszcze nie wiadomo jak to będzie dokładnie."
Radosny niepokój bo coś nowego się właśnie zaczyna....

Nie uważam życia za drogę bez zakrętów. Taka opaska na oczach spadła mi dawno z
oczu.
Żadna sprzeczność taka chęć niespodzianek i jednocześnie spokój, stabilizacja.
Każdy z nas tego chce... Ja, Ty, Kowalska z naprzeciwka. Byleby było jasno,
pewniej, bez rozczarowań dużej skali

Pozdrawiam
Janek

maga mówi do siebie

[maga_]

tak sobie przesuwam ten wątek wyżej.
bo mi smutno.
bo się za nim stęskniłam.
bo mi tu ciepło.
bo chcę ciszy, a tu właśnie jest tak cicho.
bo jestem zła i nie chcę na nikogo tej zlosci zrzucać.
bo tu jest taki spokój,że od wdychania go- zaraz lepiej.
bo tu kilkoro kochanych ludzi poznałam.
uzasadnień wystarczy. teraz wyciszę się sama dla siebie.
czego chcę? chcę tego miejsca na ramieniu. chcę magicznej trójki- "czułośc,
bezpieczeństwo, równowaga".
chcę kilogramów, ton, litrów, hekrolitrów, metrów i hektarów czulości.
chcę podniesionego do wszystkich potęg bezpieczeństwa.
chcę nieporównywalnej z niczym równowagi.

i nie chcę więcej chwil takich jak teraz- kiedy czuję, że jednak nie wszystko
timszel.

i nie chcę więcej słyszeć "zaufaj mi", bo nie chcę żałowac, że posłuchałam.

lepiej mi. poukładałam pragnienia największe. teraz te mniejsze- chcę
niebieskich koralików, chcę obejrzeć nowego Lyncha (metonimia), chcę znowu
zacząć wiązać włosy w dwie kitki. łatwe do zrealizowania. a te ważniejsze
rzeczy zrealizują się same. lepiej mi :)

i..to było dla mnie. komentarze niemile widziane :)