Opowieści z równoległego świata

[white.falcon]

To coś, co napisałam, dedykuję forum "ABCD" i prawo pierwokupu do nich
należy, bo nie wiem, czy te opowieści Wam spodobają się. Jeśli nie, to
poprostu nie będę ich zamieszczać.

Inspirowane są z jednej strony stwierdzeniem, że nasz świat jest jednym z
wielu równoległych światów, podobnych do naszego, ale nie takich samych, a z
drugiej strony - nadchodącą jesienią.

Może Wam to coś spodoba się, jestem ciekawa komentarzy.
Pozdrawiam, :-)
Sokółka

[white.falcon]

Odrazu wiedziałam, że dzień nie będzie należał do udanych. Całą noc Kot tłukł
bez opamiętania w klawisze maszyny do pisania, ale do tego w końcu można
przyzwyczaić się - koleżanka przyzwyczaiła się do ośmiornicy, więc ja mogę
przyzwyczaić się i do pisania na maszynie Kota. Prawo jest prawem i skoro
ludzie podpisali Sojusz ze światem przyrody, to jakoś współistnieć trzeba.
Jeszcze powinnam się cieszyć, że to Kot z maszyną do pisania - dla ośmiornicy
trzeba było przerobić cały pokój na basen.

Potem uciekła mi gąbka. Wiem, zalecają przywiązywanie ich w jednym miejscu,
gdyż rozłażą się po kątach, ale ja tak nie potrafię. Potrafilibyście siedzieć w
jednym miejscu, przywiązani za nogę? Bo ja nie. Nie znalazłam gąbki, więc
naraziłam się na gderanie mydła. Długo jeszcze po moim wyjściu z łazienki
słyszałam niesmaczne mydlane słowa tłukące się o lustro. Lustro je połykało
niemrawo, ale pretensji o to nie mam - staruszek już kruszy się, więc dawna
szybkość reakcji jest tylko ulotnym wspomnieniem.

Jako tako ogarnęłam się, nasypałam okruszków od sucharków myszy komputerowej i
wyszłam na zewnątrz. Szarość dnia leżała leniwym kudłatym dywanem po kątach, a
do tego widziałam, jak na zewnątrz krople deszczu kłócą się o dogodne miejsca
na szybach - podglądaczki jedne. Skierowałam się do windy. Przynajmniej moja
winda nie strajkuje - jeszcze pamięta czasy, gdy nie było Ustawy o szacunku
wobec rzeczy i to, że z czasów sprzed niej traktowałam ją należycie: nie
mazałam po ścianach, nie skakałam po niej i ani razu nie kopnęłam w drzwi.
Zawsze po mnie przyjeżdża.

Tym razem też tak było, choć raczej niespodziewana była zawartość, którą
wypluła zniesmaczona winda. Poznałam ją - była taka, jak pokazywał telewizor,
póki nie odmówiłam mu zakupu po preferencyjnej cenie miotełki do zmiatania
kurzu. Mojego wzrostu, anorektycznie wręcz chuda, jakby poskładana z
niedopasowanych do siebie kawałków i do tego przeraźliwie smutna. Smutek
wylewał się z jej butów i zastygał w galaretę u jej stóp. Ciężko podniosła się,
otrzepała, ogarnęła nieskomplikowany majdan, składający się z jakiegoś
tłumoczka i kijka.

- Które to piętro? - zapytała grzecznie.

- Minus 13, - odpowiedziałam zgodnie z prawdą, bo i co tu ukrywać - przy moich
zarobkach i tak dobrze, że mogłam sobie na nie pozwolić. Tym bardziej, że była
to rzeczywista okazja, fart, jak mawiają, choć ja tego farta nie widziałam, bo
tak poprotu nie odczepiłabym się i poprosiłabym o parę dodatkowych rzeczy,
potrzebnych do życia.

- Nareszcie trafiłam, - bez entuzjazmu powiedziała Śmierć, - Wszystko tu jest
podobne do siebie i nigdy nie umiem trafić tam, gdzie trzeba. Pech mnie uczepił
się, - dodała wyjaśniająco.

Dopiero teraz dostrzegłam małego kudłatego pecha, uczepionego rękawa jej
kurtki. Pech, słysząc wzmiankę o nim, zastrzygł fioletowymi spiczastymi
uszkami, porośniętymi rzadkimi siwymi włoskami i zezując w zwielokrotniony
sposób pokiwał łebkiem.

- I choroba, - dalej tłumaczyła się śmierć. Choroba wyjrzała spoza kołnierza i
skroiła kwaśną minę. - I dodatkowo nie wpuścili mnie na lotnisko i zabrali
kosę, - skarżyła się, widocznie korzystając z tego, że trafiła na grzecznego
słuchacza w mojej osobie.

Zainteresowałam się: - Zabrali kosę? Przeciez są ewidencjonowane i są na
uposażeniu Waszej służby.

- Nie wolno ich przewozić w bagażu podręcznym odkąd Federacja Lotów
zadecydowała, że ma nie być katastrof samolotów, - wyjaśniła Śmierć, - Dopisali
taki aneks, bo zapasy metalu są na wyczerpaniu i nikt nie może pozwolić sobie
na marnotrawstwo. A ja zapomniałam o tym, że nie mogę kosy zabierać. Teraz
załatwiam sprawę materiałem zastępczym, - wskazała na patyk.

- Dyscyplinarnie tak Cię załatwili? - zaczęłam współczuć.

- Dyscyplinarnie, - pokiwała smętnie głową Śmierć, - Ale Ty, widzę, śpieszysz
się. Istotnie, mój pośpiech wyglądał z kieszeni kurtki i już zaczął bębnić
łapkami w mój bok.

- Chyba zejdę schodami, - powiedziałam, - Trzymaj się, - pomachałam na
odchodnym.

- Też się miej, - pokiwała ręką w moją stronę Śmierć.

Spodziewałam się, że gdy wrócę do domu, zastanę klepsydrę, informującą o
przeniesieniu się dalej któregoś z sąsiadów, ale w ciągu kilku najbliższych
miesięcy nie odwiedziła nas. Kot, choć roztrzepany bardziej niż ja, jednak
powiedziałby o wizycie. Widocznie Śmierć nadal ma pecha i poszukiwanego sąsiada
nie zastała w domu. A może znów pomyliła, tym razem nie piętra, tylko adres?

I to jest pierwsza historia. :-)

[m_alina]

Ten kot to Dunia? Jeśli tak, to już go lubię:)
Równoległość światów przypomina mi długaśną opowieść o wędrówce ostatniego
rewolwerowca Rolanda.
Poczytam o kocie i innych przyległościach dla odmiany:)

P.S.
Z rzadka zaglądam a udaje mi się trafiać na ciekawostki.
Dziękuję.

[white.falcon]

To ja Ci dziękuję, Malinko, za zdanie. :-)

Jeszcze nie wiem, kim w tych opowiastkach będzie Kot, mieszkający w równoległym
świecie z moją bohaterką z powodu podpisanego Porozumienia o współistnieniu
zwierząt i człowieka. Nie sądzę, by Rogatek i Dunia z mojej poprzedniej
historyjki przenieśli się do tej (oni istnieją w realnym świecie), ale kto wie?
W równoległym świecie wiele rzeczy z naszego świata powinno istnieć, jak
sądzę. ;-)

[justiz]

Cześć Łajcik!
Sorry, ale nie czytałam całości, a chciałam się tylko przywitać.. Wczoraj miałam
wiele spraw (zresztą zawsze mam) i jak nocką przysiadłam do kompa - to wydawało
mi się, że już nikogo nie ma... :-)

[white.falcon]

Hej, Justiz!

Nie szkodzi - kto chce, ten czyta te moje gryzmołki. Może kogoś zabawią. Ja
byłam, bo zasnąć nie mogłam, więc sobie napisałam to, co sobie wymyśliłam. :-)

[justiz]

Usprawiedliwiam się... zaczęłam czytać, ale stale coś mnie odciągało!

Teraz znowu muszę coś porobić w domu.., na szczęście tato zrobił dziś gołąbki i
mi przyniósł, więc obiadu już nie muszę sobie szykować!

Będziesz później, bo teraz muszę się wyłączyć?

[white.falcon]

Alez nie musisz, Justiz. Właśnie tez jestem później, bo tez zajęłam się czymś
innym. A gołąbki są zapewne pyszne. Albo może były. :-)

[justiz]

Ja nie jadam wszystkiego, bo jak wspominałam ćwiczę, więc dietę mam specjalną, a
"gołąbki" pałaszuję z rozkoszą - 10 na 2 dni! ;-)))

[white.falcon]

Ja zjem każde, a najlepsze są robione w liściach winogronowych. Są nieduże, ale
rozpływają się w ustach i każdego z nich w całości wkładasz do ust, więc nawet
kropla soku nie marnuje się. A jeszcze sa smaczne chaczapuri, ale to już nie
gołąbki. Albo kharczo - czasem robię to danie w domu, choć używam kolendry
zamiast pewnej innej przyprawy, której u nas nie dostanie się. :-)

[justiz]

A, jadam takie pyszności u mojej dobrej koleżanki, bo jej mąż jest Arabem i
generalnie to on zarządza kuchnią! A ona, tak jak ja, raczej z tych fizycznie
aktywnych, więc preferuje kuchnię lekkostrawną!

Jak ja lubię o jedzonku gadać!!!!! I podobno całkiem dobrze gotuję - choć
niechętnie... hehehe

[white.falcon]

Część dań kuchni arabskiej istotnie jest bardzo kaloryczna, a te, o których
mówię - to dania gruzińskie i ormiańskie. Ta kuchnia korzysta z potęgi mięsa i
warzyw. A chaczapuri to są nalesniki z bardzo smacznym nadzieniem serowo-
twarogowym z przyprawami, podaje się je z jogurtem, jak kto lubi - czosnkowym.
Jogurt podaje się w sosjerce, choć najlepiej takiego naleśnika maczać w nim. Na
gorąco są wyśmienite. :-) Ormiańska i gruzińska kuchnia wyjątkowo pachnie
ziołami, przyprawami. :-)

[justiz]

No, ale może jakiś konkretny przepis... pliiiiiiis!

A gruyinskie, to u mnie tylko WINA! hehehe

[wiarusik]

U mnie w spożywczaku woda Borżomi.Buteleczka 5 złotych.Nikt nie kupuje bo
który głupi tyle na wodę wyda.Francuskie też niedługo rosiczką zarosną.
Pod kościołem woda też dobra i za darmo.

[white.falcon]

Spróbuj kiedyś Borżomi, odżałuj pięć złotych. Nie kupują, bo nie wiedzą, a
Borzomi bardzo ładnie leczy wrzody żołądka i doskonale reguluje trawienie. Mama
mi wrzody Borzomi wyleczyła skutecznie. :-)

[wiarusik]

A jak smakuje?
Woda to woda.Zapewne siła autosugestii wyleczyła te schorzenia.

[white.falcon]

Ja nie wiedziałam, na co piję Borżomi, bo miałam 12 lat i strasznie męczyłam
się. Jest smaczna ta woda. A Mama ją poprostu mi do posiłków podawała, bo nie
umiem zjeść niczego nie popijając wodą, czy sokiem. :-)

[justiz]

wiarusik napisał:

> U mnie w spożywczaku woda Borżomi.Buteleczka 5 złotych.Nikt nie kupuje bo
> który głupi tyle na wodę wyda.Francuskie też niedługo rosiczką zarosną.
> Pod kościołem woda też dobra i za darmo.

Pamiętam Wiarusiczku, że jak się pojawiły w naszy kraju filmy "Nagi instynkt" i
"Sliver", to ja wtedy akurat studiowałam i mimo to, że kasy brakowało, to
wszyscy, zapaleni kinomani - kupowaliśmy wodę Evian, albo Perrie (taki, dziś
zupełnie dla mnie nie zrozumiały, snobizm) ;-))))))))))

[wiarusik]

A chodziliście w beretach i paliliście "Popularne" z fifki?
;)))))))))

[justiz]

:-DDDDDDDDDDD
A, nie! Bo my byliśmy aktywni fizycznie! A sportowcy - NIE PALĄ!
A berety nie były wtedy trendyyyyyy! ;-)))))

[wiarusik]

Aa już rozumiem-kółko szachowe;))
Elitarny sport,yhm,taaak...

[white.falcon]

Na co miałabyś chęć? Kharczo - to bardzo gęsta zupa z ryżu z mięskiem
(najlepiej nadaje się nasz szponder, tylko nietłusty). Dobre są też garnuszki -
sa to gliniane garnuszki, zapiekane w piekarniku z zawartością. Całe clou
polega na układaniu składników warstwami, by osiągnąć konkretny smak. Zamiana
warstw, ułożenie ich inaczej - smak już jest inny. Dobre tez są bakłażany,
akurat teraz jest ich zatrzęsienie. :-)

[justiz]

Ale konkrety, konkrety! Te bakłażany, proszę! Bo jeść mi się zachciało przez
ciebie, a ja po 20 już nie jem, więc... ;-))))

Bakłażany dla Justiz :-)

[white.falcon]

justiz napisała:

> No, ale może jakiś konkretny przepis... pliiiiiiis!
>

Bakłażan sam w sobie jest poezją, nie warzywem. No bo jaki on jest: gładziutki,
o śliskiej ciepłej skórce z zieloną szypułką na końcu. Słońce w nim chowa się i
wtedy bakłażan staje się ciemnofioletowy, zgrabniutki, w sam raz do zjedzenia.

Najpierw wybór - nie kupuj go w supermarkecie. Tam bakłażany leżą w kupce, są
pomarszczone, poranione i takie nieżywe. Idź na bazarek i nie wybieraj tych
największych. Te większe nadają się na sporządzanie potraw w dużych ilościach.
Weź kilka mniejszych. Po przyniesieniu do domu opłucz w zimnej wodzie, odetnij
szypułki i pokrój je w średnie plastry. Weż garnek, wsyp do niego dwie duże
garści soli, ułóż plastry i zalej zimną wodą. Niech sobie mokną w niej przez
najmarniej dwie godziny. Po co to, spytasz? Bakłażan ma gorzki sok, a sól go
wyciaga. W trakcie odstawania zmień raz wodę.

Potem wyjmij plastry, osusz serwetką i w zalezności od chęci:
1) Posyp pieprzem, obtocz w mące i smaż na mocno rozgrzanym tłuszczu,
przewracając jak kotleciki.
2) Obtocz w jajeczku i bułce tartej i smaż.
3) Zrób naleśnikowe ciasto i w nim obtocz bakłażany i usmaż.
Smacznego!

Mam inne przepisy, ale te są najprostsze i najmniej pracochłonne.
Znam tez parę dań z kuchni czeczeńskiej. Też są mniamuśne. :-)

[justiz]

Kochaniuchna, ale ja te wszystkie bajerki o bakłażankach, szparagach,
soczewicach wiem - ja proszę o konkretne PRZEPISY! Wrzuć mi w wolnej chwili na
skrzynkę, proszę. OK?

[white.falcon]

Nie ma sprawy, ale to nie dziś. :-) Tylko napisz, jakie chcesz, co tam ma
być. :-)

[m_alina]

W świecie równoległym Dunia (ani my) wcale nie wiedzieć o tym, że TU jest
Dunią;)
Wyobraźnia podsuwa mi ją. Nie wiem co autorka na to.
Kot to kot, może być każdy, ale właśnie Dunia (nie wiedzieć jakie imię nosi w
świecie równoległym) jest zdolna do zwleczenia Gryfona do domu i zostawienia
kawałka ryby dla głodnego. Zwykłe koty może sprowadzą do domu Gryfona, ale z
ryby nie zostawią ani okrucha.

[white.falcon]

:-) Na tym właśnie polega równoległość świata - tam Kot przestaje być zwykłym
kotem, tylko staje się Kotem, kłopotliwym, bo zamawiającym Gryfony z katalogu
wysyłkowego, ale też przygotowującym rybę dla współlokatorki. :-)

[m_alina]

W-F, tak nie można... no!
No, co dostałaś w zamian za Gryfona?!

[white.falcon]

Tewraz wcale nie będzie odcinek o tym, co dostałam, bo jeszcze nie wiem, co.
Teraz przygotowuję odcinek o Krabuniu, tłumaczący to, dlaczego u bohaterki
mieszka Kot z maszyną do pisania, a u jej koleżanki - ośmiornica. :-)

[m_alina]

Poproszę o odcinek z Kotem i Ośmiornicą, nową gagatką świata, która może
gdzieś, tu obok jest.

Nieświadoma możliwości Ośmiornicy oczekuję bardziej opowieści o Kocie;),
ale niewyluczone, ze Ośmiornica dorówna Kotu ze świata pośredniego.
Dziękuję i czekam na III część.

Pomylony Gryfon

[white.falcon]

Wracałam do domu z bólem głowy. Ból głowy to nie przelewki, bo był ciężki i
niemiłosierdnie pukał swoim jaszczurzym ogonem w skronie. Miałam tylko
nadzieję, że tabletki od bólu głowy, które wyszły z kiosku przypadkiem
odwiedziły szufladę w moim domu. Na półpiętrze mało nie rozdeptałam małe różowe
serduszko, pomykające do drzwi sąsiadki. "Znów ktoś w niej zakochał się", -
pomyślałam. Wiem, wiem, trzeba uważnie patrzeć pod nogi, bo zranienie, a co
gorsze - zadeptanie takiego serduszka jest wielką stratą. Zapasy ich w
człowieku nie są niewyczerpane i jesli już ktos je wypuścił, to warto zadbać o
to, by dotarło do adresata.

- Makaron wyszedł, - już w progu poinformował mnie Kot, - dziś będzie ryba.
Niestety, co jak co, ale makaron nie trzyma się mojego domu. Ciągle gdzieś
wychodzi i w końcu zapomnę jak smakuje spaghetti. Przeciwko rybie nic nie
miałam - Kot umie radzić z nią lepiej niż ja.

- Aha, przysłali nam Gryfona, - dobiegł mnie głos Kota z kuchni.

- Nie zamawiałam Gryfona, - odparłam, - Znów do domu ściągasz chłam z magazynów
sprzedaży wysyłkowej, - zaczęłam być zdenerwowana. Kłótnia czaiła się za
drzwiami wyjściowymi. Wyraźnie słyszałam, jak przestępuje z łapki na łapkę,
gotowa w każdej chwili wejść. Nie chciałam kłótni, wystarczał mi ból głowy. Nie
można tak chodzić, obwieszoną różnymi emocjami.

- Nie zamawiam chłamu, jeśli już to tylko same potrzebne rzeczy, - godnie
odparł Kot. Aha, tak jest, same potrzebne, pomyślałam, jak na przykład pięć
pułapek na myszy po promocyjnej cenie. W życiu u mnie nie było myszy, więc
pułapki prowadziły rajski żywot, choć czas od czasu z nudów zastawiały się na
gości. Udałam się do pokoju i przyjrzałam sie Gryfonowi. Siedział sobie na
regale z głową schowaną pod skrzydło i drzemał. Gryfon jak każdy inny, nic w
nim szczególnego nie było oprócz tego, że nie zamawiałam Gryfona. Gryfony
zamawiają aktorzy lub snobki, by potem chodzić na przyjęcia z Gryfonem na
sznurku. Ja aktorka nie jestem, na snobizm mnie nie stać, a już tym bardziej na
utrzymanie Gryfona. Wiecie, ile on żre.

Odczepiłam pokwitowanie od jego łapy i poszłam poszukać aparatu telefonicznego.
Aparat szczęśliwie był w domu, bo inaczej bym znów musiała szarpać się ze
sznurem, a tego nie lubiłam. Żmijowate to-to, nieposłuszne, zawsze zaplątuje
się. Kazałam połączyć się z magazynem.

- Plim, plom, tu Magazyn "Wszystko dla domu", zostaw zamówienie, nie powiem
nikomu, - odezwała się ich automatyczna sekretarka. - Poromansuj trochę, by
połączyła mnie z człowiekiem, - poprosiłam telefon. Telefon mrugnął
porozumiewawczo - miał dziś dobry humor, a ja poszłam zmienić skarpetki, bo już
prosiły mnie o to. Długo to trwało, póki mój telefon zjednywał przychylność
sekretarki, ale mu w końcu udało się.

- Czym mogę służyć Szanownej Pani? - odezwał się człowiek.

- Dostałam Gryfona, którego nie zmawiałam, - powiedziałam, - Już widzę, że jest
pomyłka w adresie.

- Ach, istotnie, - człowiek z drugiej strony widocznie sprawdził mój numer, -
Stokrotnie przepraszam. Proszę powiedzieć Gryfonowi, by wrócił do magazynu. To
był ogromny kłopot dla Pani, domyślam się. Ach, proszę przyjąć przeprosiny i
mały upominek od firmy, który zostanie dostarczony Pani w dniu jutrzejszym.

Potwornie spłoszyłam się: - Ależ dziękuję Panu, nie potrzebuję upominków. Ale
Pan się rozłączył.

Odprawiłam Gryfona, zjadłam rybę i w kiepskim nastroju zwinęłam się w fotelu.
Znam te prezenty od firmy, opędzić się od nich nie da, a przydatny jest jeden
na sto. Już kiedyś po mieszkaniu skakało mi pięćdziesiąt różnobarwnych
parasolek do drinków, z którymi mało, że nie wiedziałam, co zrobić, ale
niesamowicie ciężko było je połapać i zamknąć w pudełku. Wyprowadziły mnie tak
z równowagi, że zagroziłam, że je spalę. Dopiero to poskutkowało. Nie
spodziewam sie, że mi przyślą całkiem przydatny dezodorant. A swoją drogą,
ciekawa jestem, co to będzie.

To opowieść numer 2. :-)

[kolorowywidelec]

Czesc ,
ja mam dzisiaj off´a ,znaczy sie wolny dzionek;),wiec wpadlem na internet.
Opowiadanie przeczytalem z wielka przyjemnoscia,bardzo mi sie podoba. Dodatkowo
narobilas mi smaku ta kuchnia gruzinska i ormianska, ajajaj ja dzis obiad w
burger kingu i batonik milka,do tego 7up Cherry:( Kroolestwo za porzadnego
miesnego golabaska!Baklazana zwanego tutaj bernjena mnostwo,ale wszystko
mrozonki,wiec mi nie smakuje. Pozdrwoki dla forumowiczow;)

Przepraszam za troche chaotyczny post.

[white.falcon]

Widelczyku!!! :-)

Stolat. Cieszę się, że opowiastka Ci się podoba. Jak będę miała wolniejszą
chwilę - wrzucę następne. Życzę Ci mimo wszystko - smacznego i zapytam, kiedy
wracasz? Czy może jednak postanowiłeś zostać dłużej tam, gdzie jest ciepło i
grasują skorupiaki w kuchni. ;-)

Serdeczne pozdrowienia, :-)
Sokółka