dzisiejsi getlemani

[aga77ti]

jakis czas temu wracalam pociagiem z gdyni, gdzie bylam sluzbowo. walizke
mialam ciezka, a nawet bardzo ciezka. kiedy pociag zblizal sie do Warszawy
poprosilam jednego z panow ktorzy jechali ze mna w przedziale o pomoc w
zdjeciu walizki. moje pytanie padlo akurat na goscia ok. 65 lat. pan dziarsko
zabral sie do zdejmowania walizki, a na to jego kolega uderzyl w te slowa -
"prosi pani o pomoc starszego czlowieka, a nie wie pani, ze starzy ludzie
maja problemy z kregoslupem?? na to ja "myslalam, ze jada ze mna gentlemani w
przedziale i mozna na nich liczyc" na to on " prosze Pani to zabiera sie w
podroz gentlemana, zeby pomagal z walizka" nie chce mi sie dalej opisywac tej
rozmowy.... bo szkoda strzepic jezyka, ale powiedzcie mi jedno - gdzoe Ci
dzisiejsi gentelmani???

Opowiem Ci kawał

[fanka.turystyki]

Starsza pani stoi w tramwaju czy autobusie a nikt Nie ustępuje jej miejsca. W
pewnym momencie zaczyna na głos wzdychać i komentować:

-Gdzie ci dzisiejsi gentelmeni? Nie ma już dzisiaj gentelmenów... Gdzie Ci
dzisiejsi gentelmeni?

Na to odzywa się młody chłopak:

-Szanowna Pani, gentelmeni to są... tylko siedzące miejsca się skończyły... :-)

[delusa]

Ja Ci kawalu nie opowiem, ale mam takie wrazenie, ze spoleczenstwo smierdzi...
zgnilizna moralna. Nie na calym swiecie i nie w Polsce, sa wyjatki, ale to
tylko wyjatki. Kryzys konca wieku, marazm, zatracenie wartosci moralnych,
kregoslupa, gdzie to sie przesunelo, polecialo do przodu i nikt tego nie
zatrzyma. Zycie ludzkie nie ma wartosci, a my tu mowimy o kurtuazji :(

[Gość: NieGentlemen]

Jeśli chodzi o gentlemenów to zdaje się, iż jest to gatunek wymarły. Owszem,
niektórzy mężczyźni starają się jeszcze zaimponować kobiecie, ale nosi to
znamiona rzadkiego uniesienia uzależnionego. Ludzie w dzisiejszych czasach
spieszą za wszystkim, ale nie za kulturą i przejawia się to nie tylko w byciu
bądź "nie" byciu gentlemanem. Jeśli zwrócisz komuś uwagę, iż w oficjalnych
dokumentach nie wypada pisać skrótami - popatrzy się na Ciebie jak na
półgłówka. Jeśli komuś zwrócisz uwagę, że tak zwane "życzenia" ściągnięte z
internetu i wysyłane komu tylko popadnie to kiepska forma wyrażenia szerości
przekazywanych - pozytywnych uczuć, wyśmieje Cię. Jeśli ktoś przepuści w
drzwiach kobietę, pomoże jej z bagażem lub wda się w rozmowę, której temat nie
oscyluje w granicach ostatnich nowinek motoryzacyjnych - w dobie silnych macho
uznany zostanie za pantoflarza. Ja właśnie takim "pantoflarzem" jestem, ale
przez to czuję się kimś wyjątkowym. Oczywiście oprócz tego mam też sporo wad,
ale jakoś ze wszystkim trzeba żyć:)

[delusa]

Podpisujesz sie jako niegentleman, ale nim jestes. Nie boj sie siebie i Twoich
wad :), ktore czesc (jeszcze zyjaca, mam nadzieje) kobiet uznaje za zalety.

Wierna "pantoflarzom" :)
Delusa

[Gość: NieGentleman]

Dziękuję, ale nie uważam się za gentlemana, a przynajmniej nie za takiego,
jakim chciałbym być.

[konrado80]

pierwsze slysze ze takie cos jak ustepowanie kobiecie w drzwiach, czy pomoc z
bagarzem, oznacza ze jest sie pantoflarzem

[Gość: NieGentleman]

Człowiek codziennie uczy się czegoś nowego.

[delusa]

Ja nauczylam sie, ze dobre wychowanie to" bycie starym". Nie jestem, nie czuje
sie i ten wzlot po "kase, slawe, laski czy facetow" jest mi obcy kulturowo.

[Gość: NieGentleman]

Jak napisałem kiedyś w pierwszym tomie swojej książki: "..ludzie nie
zapamiętają po Twojej śmierci na jakim stanowisku pracowałeś, lecz jakim
człowiekiem w życiu byłeś...". Dobranoc

[delusa]

Buona notte!

[konrado80]

dziwne masz podejscie do zycia
dla mnie dzentelmen i pantoflarz, to dwie rozne osoby

[Gość: NieGentleman]

Nie oceniam Twojego bytu, względem swojego - więc nie oceniaj i mojego. Nie
oceniam środowiska, w którym przyszło Ci żyć względem swojego - więc nie
oceniaj i mojego. Nie oceniam ludzi, z którymi obcujesz - więc nie oceniaj i
tego, czego nie znasz - i nie pisz proszę, że coś jest dziwne, skoro czegoś nie
rozumiesz. Dobrej nocy.

[delusa]

Nie unos sie! Dla mnie zostawiles pozytywna karte na tej pustyni akceptowanych
wynaturzen. Musze z nimi zyc, nic na to nie poradze, codziennie jestem obrazana
i musze sie usmiechac. Takie zycie, taki pejzaz, ale wiem, ze w slowniku
istnieja takie slowa jak "dziekuje", "przepraszam", poprosze". Na wymarciu...