Gość: Sergiusz
IP: 213.17.172.*
07.06.03, 14:03
"Panie, Ty wiesz lepiej, aniżeli ja sam, że się
starzeję i pewnego dnia będę stary...
Zachowaj mnie od zgubnego mniemania, że muszę coś
powiedzieć na każdy temat i przy każdej okazji. Odbierz
mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek. Uczyń mnie
poważnym - lecz nie ponurym, czynnym - lecz nie
narzucającym się. Szkoda mi nie spożytkować wielkich
zasobów mądrości, jakie posiadam, ale Ty Panie wiesz,
że chciałbym do końca zachować paru przyjaciół.
Wyzwól mój umysł od nie kończącego się brniecia w
szczegóły i daj mi skrzydła, bym w lot przechodził do
rzeczy.
Zamknij mi usta w przedmiocie mych cierpień i
niedomagań w miarę jak ich przybywa, zaś chęć
wyliczania ich staje się z upływem lat coraz słodsza.
Nie proszę o łaskę rozkoszowania się opowieściami o
cudzych cierpieniach, ale daj mi cierpliwość
wysłuchiwania ich.
Nie śmiem Cię prosić o lepszą pamięć, lecz proszę Cię o
wielką pokorę i mniej niezachwianej pewności, gdy moje
wspomnienia wydadzą mi się sprzeczne z cudzymi. Użycz
mi chwalebnego poczucia, iż czasem mogę się omylić.
Zachowaj mnie miłym dla ludzi - choć z niektórymi z
nich doprawdy trudno wytrzymać. Nie chcę być świętym,
ale zgryźliwi starcy to jeden ze szczytów osiągnięć sztana.
Daj mi zdolność dostrzegania dobrych rzeczy w
nieoczekiwanych miejscach i niecodziennych zalet w
ludziach. Daj mi, Panie, łaskę mówienia o tym."
(modlitwa św. Tomasza z Akwinu, umieszczona na nagrobku
w Tuluzie)
**************
Dedykuję ten tekst wszystkim moim przyjaciołom i
wszystkim wrogom. Tym, którzy są na początku i tym,
którym już bliżej do końca.
MS.
