ulubione.

[strasznie_glupia_baba]

up
bo warto
♥

[Gość: to ja ;)]

Tylko czemu taki straszny nick?

jak pięknie może być

[Gość: .............]

media.putfile.com/Jak-pieknie-by-moglo-byc

[kamea5]

"mówię - są dwie Miłości
Ta Co Daje
i jej bliźniacza siostra
Ta Co Bierze

mój anioł ma oczy niebieskie
i nigdy nie zgadza się ze mną w dyskusji

Jak to dwa rodzaje miłości?
Miłość jest Jedna.

Tylko jedna jest prawdziwa.

A druga?

Fałszywa.

Szukam anioła
mój anioł idzie ulicą
ma na sobie błękitną letnią sukienkę
smukłe dłonie zgarniają wiatr z czoła

Która miłość jest prawdziwa,
Ta co daje?
Czy ta co bierze?

Przystaję.
Powiedz proszę,
co czujesz sprawiając mi przyjemność?

Radość!

A więc twoja miłość nie jest prawdziwa.

Łamie się przestrzeń między nami...
mój anioł odchodzi ode mnie
urażony, postanawia zapomnieć o mnie
jak najszybciej.

jego skrzydła
ciągną się po ulicy krwawą smugą,
niczym obdarte ze skóry zwierzę
to ja krwawię.

i wciąż szukam anioła..."

[Gość: nie znajdując]

Witaj rzeko, wodo czysta
witaj rzeko, wodo bystra, tylko ty
możesz zabrać moje serce,
możesz zabrać moje serce i dać mi
na to miejsce rzeczny kamień,
pewnie wtedy będzie łatwiej, prościej żyć.

A gdy prośby tej nie możesz
A gdy prośby tej nie możesz spełnić dziś,
w dłonie swoje weź mą głowę,
moją głowę na swym miękkim połóż dnie,
tam jest ciepło, tam jest cicho,
pewnie wtedy będzie łatwiej, prościej żyć.

Ona poszła inną drogą
Ona poszła inną drogą, nie wiem gdzie,
zabierz rzeko moje serce
zabierz rzeko moje serce i daj mi
na to miejsce rzeczny kamień,
pewnie wtedy będzie łatwiej, prościej żyć.

Most ...

[osv]

S&G

" Bridge Over Troubled Water "

When youre weary, feeling small,
When tears are in your eyes, I will dry them all;
Im on your side. When times get rough
And friends just cant be found,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

When youre down and out,
When youre on the street,
When evening falls so hard
I will comfort you.
Ill take your part.
When darkness comes
And pains is all around,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

Sail on silvergirl,
Sail on by.
Your time has come to shine.
All your dreams are on their way.
See how they shine.
If you need a friend
Im sailing right behind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.

[Gość: DOWN]

UP

Zabite drzewo

[Gość: ..............]

Z ciemnych mojego lasu drzew jedno najcichsze
Ukochałem, najbardziej smutne i najwiotsze:
Brzozę, co nie szumiała w najszaleńszym wichrze,
Zawsze niema, choć wiatru wiew się o nią otrze.

Wszystkich innych drzew znałem najlżejsze poszumy,
Tylko to jedno tajni swej mi nie otwarło...
Próżno je ma tęsknota wśród bladej zadumy
Oplata, by w nim duszę ożywić zamarłą.

Nie wiał wicher, któremu obudzić je dano...
I gniew wstał we mnie... Dłońmi chwyciłem włos brzozy
I targnąłem, by wydrzeć choć skargę, jęk grozy...

Milczała... Mocą dziką, szaleństwem wezbraną,
Połamałem ją... - Leży zabita mą dłonią...
Nie wyszumiała tajni swej... A wichry gonią...

Staff

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Świrszczyńska Anna,
Sześć kobiet


1. LUDWIKA CZYLI SZCZYT WSTYDLIWOŚCI

Woda w wannie opływa moje ciało, rysuje jego kształt
dokładnie jak ołówek.
Nie odsłoniłam ci nigdy nic oprócz ciała, a odsłaniałam je,
żeby zakryć duszę. Osiągnęłam cel i teraz moja nagość czyni mnie
niewidzialną.
To jest szczyt wstydliwości.


2. AGNIESZKA CZYLI KOBIETA MORALNA

Mogłabym cię uwieść w tym małym gaiku wśród zeszłorocznych
liści i wzruszonych kwiatów przylaszczek.
Ale nie zrobię tego. Bo kiedy oboje wędrujemy drogą, za nami
idzie cień, który płacze.


3. AUGUSTA CZYLI MIŁOŚĆ TRAGICZNA

Przez pięć lat żyła ze zwierzęciem, z przeraźliwym potworem.
Był naprawdę odrażający, a ona kochała go dlatego, że cierpiał. Kiedy
zasypiając patrzyła na jego głowę, mówiła do siebie:
- Jest czysty jak roślina.
Pewnego razu zadusił ją z nudów i boleści.
Umierając szepnęła:
- To nie jego wina.
I rzeczywiście to nie była jego wina. Był przecież potworem.


4. AMELIA CZYLI KOBIETA Z CHARAKTEREM

Amelia lubi całować mężczyzn, których nie kocha. A więc całuje
mężczyzn obcych.
Mówi:
- To właśnie jest przyjemne, bo jest nieprzyzwoite. Być
nieprzyzwoitą to potwierdzać swoją wolność.
Amelia jest w miłości intelektualistką.


5. WERONIKA CZYLI FATALIZM

Powiedział:
- Nie przyjdę do ciebie, bo bylibyśmy nieszczęśliwi.
Ale ja wiem, że przyjdzie i że będziemy nieszczęśliwi. To jest oczywiste jak
księżyc, który właśnie wschodzi. A ja stoję w oknie i czeszę moje czarne
włosy czekając.


6. IZADORA CZYLI MAŁA JASKINIA ROZKOSZY

Zstępują oboje do przytulnej małej jaskini, gdzie trwa zawsze
ciepły półmrok. Zstępują trzymając się za ręce, chociaż nie czują do siebie
przyjaźni.
Leży tu dywan ze skóry białej kozy, stoi tapczan. Obok na
niskim stoliczku flakon francuskiej perfumy i trupia czaszka.
Izadora mówi do mężczyzny:
- To jest jaskinia rozkoszy.
Mężczyzna milczy, nie wypada mu potwierdzić.
Kiedy po chwili wychodzą, ona zaczyna się głośno śmiać.
- Jesteśmy ubodzy jak zakochane krety. Jakie to wszystko
niewinne, aż smutno.
Za progiem Izadora zabija się.

[Gość: jol49]

Odwaga

Nie będę niewolnicą żadnej miłości.
Nikomu
nie oddam celu swego życia,
swego prawa do nieustającego rośnięcia
aż po ostatni oddech.

Spętana ciemnym instynktem macierzyństwa,
spragniona czułości jak astmatyk powietrza,
z jakim mozołem buduję w sobie
swój piękny człowieczy egoizm,
zastrzeżony od wieków
dla mężczyzny.

Przeciw mnie
są wszystkie cywilizacje świata,
wszystkie święte księgi ludzkości
pisane przez mistycznych aniołów
wymownym piórem błyskawicy.
Dziesięciu Mahometów
w dziesięciu wytwornie omszałych językach
grozi mi potępieniem
na ziemi i w wiecznym niebie.

Przeciw mnie
jest moje własne serce.
Tresowane przez tysiąclecia
w okrutnej cnocie ofiary.
Anna Świrszczyńska

[kamea5]

"więc jesteś jesteś jesteś
daj niech sprawdzę
niech cię dotknę raz jeszcze dłonią i ustami
niech w oczy spojrzę chociaż najmniej wierzę
oślepłym ze zdumienia oczom

jeszcze twój głos usłyszeć chcę
zapachem się zaciągnąć
pojąć cię raz na zawsze wszystkimi zmysłami
i nigdy nie zrozumieć i ciągle na nowo
dochodzić prawdy pocałunkami"

ulubiony ...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

*** (To Przyjaciel. Ciągle wracasz pamięcią)
Wojtyła Karol

To Przyjaciel. Ciągle wracasz pamięcią
do tego poranka zimą.
Tyle lat już wierzyłeś, wiedziałeś na pewno,
a jednak nie możesz wyjść z podziwu.
Pochylony nad lampą, w snopie światła wysoko związanym,
nie podnosząc swej twarzy, bo po co -
- i już nie wiesz, czy tam, tam daleko widziany,
czy tu w głębi zamkniętych oczu -

Jest tam. A tutaj nie ma nic prócz drżenia,
oprócz słów odszukanych z nicości -
ach, zostaje ci jeszcze cząstka tego zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności.




*** (Miłość mi wszystko wyjaśniła)
Wojtyła Karol

Miłość mi wszystko wyjaśniła,
Miłość wszystko rozwiązała -
dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała.

A że się stałem równiną dla cichego otwartą przepływu,
w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie,
ale wiele jest z fali kojącej, która światło w głębinach odkrywa
i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie.

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść,
oswobodzony od wiatru,
już się nie troskam o żaden z upadających dni,
gdy wiem, że wszystkie upadną.



...(i)

21.37 ...

[Gość: to tylko chwila...]

" Czlowiek szuka milosci, bo w glebi serca wie, ze tylko milosc moze go uczynic
szczesliwym. "

" Ani pojednanie, ani jednosc nie sa mozliwe w sytuacji wyrzeczenia sie czy
omijaniu prawdy. "

" Droga wiodaca ku pojednaniu prowadzi przez nawrocenie serca i przezwyciezenie
grzechu, niezaleznie od tego, czy polega on na egoizmie, czy
niesprawiedliwosci, arogancji, czy wykorzystywaniu bliznich, przywiazania
do dobr materialnych, czy niepohamowanej pogoni za przyjemnoscia. "

" Kazdy znajduje w swoim zyciu jakis porzadek praw i wartosci, ktore trzeba
utrzymac i obronic. Obronic dla siebie i innych. "

[Gość: ...]

Są takie chwile głuche, chwile beznadziejne
- czy wydobędę jeszcze z siebie myśl, czy z serca ciepło
wskrzeszę?

Nie zrywaj wówczas za mną, gniewem moim wtedy się nie przejmuj.
To nie jest gniew, to nic - to tylko puste wybrzeże.

Lecz wtedy tak bardzo mi ciąży nawet najlżejszy ciężar.
Idę, lecz stoję, nie czuję żadnego ruchu.
Pamiętaj wówczas - nie stoisz, lecz w ciszy te siły się prężą,
które odnajdą swą drogę, te siły, które wybuchną.

I wtedy znów - nie gwałtownie, nie cały sobą naraz
Rozkładaj momenty serca, rozkładaj napór woli.
W gorączkowym blasku źrenic niech się natychmiast nie spala
to, co rośnie w okresach zastoju.

........



Ty się nie męczysz miłością, która cię wciąż zalewa.
Oto plama entuzjazmu, plama powabna i płytka.
Gdy wyschnie - czy czujesz pustkę?

Między sercem a sercem jest przerwa,
w którą wchodzi się bardzo powoli
- wówczas wzrok się oswaja z barwą, a ucho z rytmem.

Więc kochaj idąc w głąb i docierając do woli,
by nie czuć ucieczki serca i myśli męczącej kontroli




Karol Wojtyła

[osv]

... ciagle powracasz )



Kim jesteś? Ręki twojej gest
i uśmiech drżący w cieniu ócz
znam i nie mogę w sobie kształtu
odtworzyć, jakbym szedł ulicą
tak dobrze znaną, że mi patrzeć
na domy bliskie i otwarte
na oścież oczom - nie potrzeba.
A później: skąd przyszedłem tu?
- w zdumieniu pytać. Tak i ty
bliska mi jesteś i tak znana,
że słowem ciebie nie ogarnę
ani obrazem, tylko czuję
w sobie idący czar od ciebie,
niepokojącą ufność, dobroć
i może grozę piękna, jakbym
ujrzał anioła, który nagle
rozwijać jął do lotu skrzydła
i memu dziwił się lękowi...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Niezwykle prosta jest droga idąca w biały horyzont.
Kilka skowronków i dużo światła.
To wiedzą tylko ci, którzy już przeszli, których
Nie zobaczysz, choćbyś najszerzej otwierał okna.
Progi domów zakopane są głęboko.
Nie ma tej, umownej jak wszystkie granice.
Granicy domu.
Dom jest wszędzie.
Zwierzęta chodzą spokojnie i dotykając
Ich ciepłych ciał czuje się więcej
Niż zdobywając cokolwiek.
Życie przychodzi nieoczekiwanie
I już wiadomo, że są nawałnice bólu
I zwątpienia we wszystko – nawet w zwątpienie.
Czarne pustki ciasne i jałowe.
Nawet owoce leżące na stole
tracą swoja pogodę i tylko
inny człowiek jest nas w stanie
stamtąd zabrać.

Emil Laine

[Gość: haiku]

"bezsenna noc -

księżyc wędruje
moje myśli za nim"

S.......

[Gość: jol49]

Największa miłość

Ma sześćdziesiąt lat. Przeżywa
największą miłość swego życia.

Chodzi z miłym pod rękę,
wiatr rozwiewa ich siwe włosy.

Jej miły mówi:
- masz włosy jak perły.

Jej dzieci mówią:
- stara wariatka

Anna Świrszczyńska

[Gość: ma-dzia]

Bo jeśli miłość to tylko nie szczęśliwa
a jak życie to tylko złamane
i marzenia, ach piękna jest chwila
w zimnej wannie nad ranem.

A jeśli szczęście to tylko zezowate
a jak uśmiech to w krzywym lusterku
kocim łbom smętną nucisz sonatę
z latarniami pod rękę.

Gdy czarnym światłem śledcze lampy
Bezbłędnie kreślą twą dewiację
Metafizycznie blade wampy
Śpią w poczekalniach – ale przyznaj rację.

A w stepie śmierci pył miłości
Nim pierwsze gwiazdy zaczną spadać
O krwi rozgrzanej do białości
Nie mówię więcej – ale o czym tutaj gadać...

po dniach bezsennych sennych nocach
Dostrzegłem na twej twarzy dotyk
Biel co stwardniała w twoich oczach
Zdradza mi wiele – ale ja nie o tym.

M.Czyżykiewicz

Krzyczę przez sen

[Gość: Evica]

Krzyczę przez sen
Osiecka Agnieszka

Czy to nie wszystko jedno,
gdzie ja na ciebie czekam,
w czyjej pościeli śpię,
czy to nie wszystko jedno -
mur nas dzieli, czy rzeka,
rok nas dzieli, czy dzień...

Krzyczę przez sen -
gdziekolwiek jestem -
krzyczę przez sen,
czy śpię, czy nie śpię -
krzyczę przez sen.

Choć wojny nie ma,
krzyczę przez sen,
na znany temat
krzyczę przez sen...

Jak wilczy tren
krzyk w nocy ginie,
krzyczę przez sen
twoje imię...

Czy to nie wszystko jedno
gdzie się spotkamy w końcu,
ile przybędzie lat,
czy to nie wszystko jedno
w deszczu, burzy czy słońcu
przyjdzie ruszyć nam w świat.

Krzyczę przez sen...

Wiem, że wrócimy kiedyś
do niemodnego parku,
tam gdzie znajomy szpak,
znowu będziemy biedni
znów bez mebli i garnków
ale dobrze nam tak...

Krzyczę przez sen,
z radości krzyczę,
krzyczę przez sen,
godziny liczę,
krzyczę przez sen,
niech serce wali,
krzyczę przez sen -
niech noc się pali!

ech

[Gość: indianka]

ech osiedla ich kolory
ech anioły ech potwory
ech cudowne manowce
ech straszliwe marnowce
ech gwiazdo chleba
ech kromko nieba
ech nieznana ukochanko
ech ostatnia mohikanko
ech tango triste
ech napisz list

że wszystko jak sen jak sen
że wszystko zawodne
to wiem to wiem
...

stachura

[Gość: Jure Jakob]

Dni
Dzień, w którym sobie uświadomiłem, że wszystkie dni,
które miną mi bez twojej skóry i jej zapachu,
dni, które rozpoczną się od inwazji poranków,
gładkich jak nóż, który, naostrzony pamięcią,
niechybnie wejdzie w mięso,

był podobny do dnia, w którym czytałem Josipa Osti
i wierzyłem, że istnieje coś, czym warto rozciąć
sobie serce.

Teraz, gdy te dni już nadeszły, i trwają, czyste
i zimne jak nóż, którego, po użyciu,
zgodnie ze swoim najgłębszym przekonaniem
dokładnie umyję, widzę, że nad wszystkimi dniami
tak naprawdę króluje, z góry się do nich uśmiechając,
dzień do niczego nie podobny,

który chciał zapomnieć, lecz nie mógł, Jehuda Amihaj,
gdy się odwrócił i po godzinnym wpatrywaniu się
przez otwarte okno w morze, którego fale
obojętnie podnosiły się i opadały, usiadł
za stołem i napisał wiersz Pies po miłości.

[Gość: humanista*]

Josip Osti / ur.1945 roku, Bosnia- Hecegowina - filozof,poeta, eseista /


" In My Pocket I Still Keep the Key to My Former Home "


In my pocket I still keep the key to my former
home, which, since the last war in my
home town, has been lived in by strangers
who have changed the lock on the main door
a long time ago... I know that a key without a lock
no longer has a reason for being, but
this key means something higher to me, just like
many other generally useless
objects... The dry chestnut I picked up
on a tree-lined avenue leading to the source
of the river Bosna... A saucer for the beer mug from
the Golden Tiger Inn in Prague, where I
met Hrabal... The napkin on which
the English poet Adrian Mitchell
drew me an elephant... The dust of a lemon
flower whose unforgettable smell reminds
me of our walks along the seashore
between Podaca and Brist... Objects which
warm the palm, like the egg my neighbour
brought me as soon as it was laid,
and which stir the memory... In my pocket
I still keep the key to my former home...
I don't know if this key dreams its own memory,
its other half, as I dream my
beloved wife, equally dark and
mysterious, to whom for years in my dreams, although she
sleeps next to me, I have been writing poems
instead of love letters. All I know is that,
inexplicably, she shows me the way to the darkroom
of language, in which alone I feel perfectly
free.


Yehuda Amihai / ur.1924 w Niemczech - zmarl 2000 w Jerozolimie, poeta /


" L'Amour de Jérusalem "

Il y a une rue où l'on ne vend que viande rouge
et une rue où l'on ne vend qu'habits et parfums.

Il y a des jours où je ne vois qu'êtres jeunes et beaux,
et des jours où je ne vois qu'infirmes, aveugles,
lépreux, faces convulsées et rictus.

Ici on construit une maison et là on détruit
ici on creuse la terre
et là on creuse le ciel,
ici on s'assoit et là on marche
ici on hait et là on aime.

Mais celui qui aime Jérusalem
dans les guides touristiques ou les livres de prières
ressemble à celui qui aime une femme
selon le Kama sutra.

[Gość: jol49]

Anna Świrszczyńska ZDUMIENIE
Patrzę na ciebie
już tyle lat,
że stałeś się doskonale niewidzialny.
Ale jeszcze o tym nie wiem.
Wczoraj
przypadkiem pocałowałam się z innym.
I wtedy dopiero
dowiedziałam się ze zdumieniem,
że ty
już dawno nie jesteś dla mnie mężczyzną

[Gość: jos.if]

Brodski Iosif

Rozumiem: można kochać pełniej, mocniej,
nieskazitelniej. Można, tak jak syn Kybele,
wtopić się w mrok i pod postocią nocy
wkraść się w twoje obszary. Można jeszcze wiele:
na przykład twoje rysy z molekuł i drobin
odtwarzać mozolnymi stalówki ruchami.
Albo, wbijając w lustro wzrok . tłumaczyć sobie,
ze ty - to ja: bo kogóż właściwie kochamy,
jeśli nie siebie? Ale losowi zapiszmy
punkt: w naszym jutrze - choćby zwlekały zegarki -
już wybuchała ta bomba, która wszystko niszczy.
pozostawiając tylko meble albo garnki.
Nieważne, kto tu zbiegiem, kto przed kim ucieka:
nas ani przestrzeń, ani czas nie swata
i do tego, jakimi będziemy na wieki,
lepiej przywyknąć w dzisiejszym dniu świata.

[Gość: jmx]

"obieram kartofle, głaszczę cię po głowie, podnoszę listek z ziemi, zapalam światło, zapalam papierosa, chwytam klamkę, wyjmuję bilet tramwajowy

nie spiesz się tak, za prędko siwiejesz

biegnij biegnij, tyle twojego co zakłuje w piersiach"


(K. Miłobędzka)

[Gość: ...]

Khalil Gibran


Gdy miłość skinie na was, podążcie za nią,
Chociaż jej drogi są strome i trudne.
A kiedy jej skrzydła osłonią was, poddajcie się jej,
Chociaż miecz ukryty w jej skrzydłach może was zranić.
A kiedy mówi do was, uwierzcie jej,
Choć jej głos może rozwiać wasze sny, jak północny wiatr pustoszy ogród.

Bo tak jak miłość wieńczy was, tak też i krzyżuje. Jak sprzyja waszemu
wzrostowi, tak też przycina was.
I choć wspina się na wasz wierzchołek i pieści wasze najdelikatniejsze gałązki,
które drżą w słońcu,
Tak też zstąpi do waszych korzeni i wstrząśnie nimi, chociaż wrastają w ziemię.
Jak snopy zboża przygarnia was do siebie.
Młóci, by was doszczętnie ogołocić.
Przesiewa, by oczyścić was z łusek,
Miele was do białości.
Ugniata was, aż się poddacie;
A wtedy wrzuca was w święty ogień, abyście stali się świętym chlebem na świętą
ucztę Boga.

To wszystko miłość wam czyni, abyście poznali tajniki swego serca, a mając tę
wiedzę stali się cząstką serca Życia.

Lecz jeśli w waszej trwodze będziecie szukać jedynie spokoju w miłości i
przyjemności w miłości,
Wtenczas będzie lepiej, jeśli okryjecie swą nagość i przejdziecie z klepiska miłości
Na świat pozbawiony pór roku, gdzie będziecie się śmiać, lecz niepełnym
śmiechem, i płakać, lecz nie wszystkimi łzami.
Miłość nic wam nie daje poza samą sobą i nic nie zabiera prócz siebie.
Miłość nie posiada ani nie chce być w niczyim posiadaniu;
Gdyż miłość wystarcza miłości.

Kiedy kochasz, nie powinieneś mówić: "Bóg jest w twoim sercu", lecz raczej: "Ja
jestem w sercu Boga".
I nie myślcie, że możecie kierować miłością, gdyż miłość, jeśli uzna was za
godnych tego, pokieruje waszym postępowaniem.

Miłość niczego innego nie pragnie, tylko spełnić się.
Lecz jeśli kochasz i musisz czegoś pragnąć, niech to będą twe własne pragnienia.
Aby stopnieć i stać się jak rwący strumień, co śpiewa swą melodię nocy.
Aby poznać ból nadmiaru uczucia.
Być zranionym własnym zrozumieniem miłości;
Krwawić ochoczo i radośnie.
Budzić się o świcie z uskrzydlonym sercem i składać dziękczynienia za każdy
następny dzień miłowania;
Odpoczywać w południe rozmyślając nad uniesieniami miłości;
Wracać wieczorem do domu z wdzięcznością;
I zasypiać z modlitwą za ukochaną osobę w sercu swoim i z pieśnią chwalby na ustach.

[Gość: jmx]

* * *

Twoje oczy
dla mnie gromadzą światło
choć zawsze patrzą inaczej

Twoje myśli
tkwią we mnie
choć daleko odbiegają
inne kreślą obroty
w innych płaszczyznach

czy poznam choć ich cząstkę?
obracam w sobie różne warianty
czy do rdzenia dotrę?
jakże się boję
— i to chyba wystarczy

Krew w nas tak samo wartka —
jeśli w pojedynku krzyżujemy spojrzenia
zbliżają się nasze drogi
kiedy zgody szukamy
jesteśmy sumą sprzeczności
idealnie zharmonizowaną

Twoje oczy
smutkiem rozrastają się we mnie

Twoje myśli
labiryntem
— wyjścia odnaleźć nie chcę
może być tylko
wyjście ostateczne

[WB]


(cieszę się, że ten wątek jeszcze "żyje". Tyle lat... :)

[Gość: kamilka2]

"Dotknięcie

Moja dłoń była miesiącami
zapuszkowana. Poręcz w metrze i nic więcej.
Może obtłuczona, myślałam,
i dlatego ją zaplombowali.
Ale kiedy tam zajrzałam, leżała spokojnie.
Można z niej odczytać czas, pomyślałam,
jak na zegarze, z tych pięciu kłykci
i cienkich podziemnych żył.
Leżała jak nieprzytomna kobieta
karmiona przez rurki, o których nie wie.

Zapadła się ta dłoń,
drewniany gołąbek
co wybrał odosobnienie.
Odwróciłam ją i wnętrze dłoni było stare,
z liniami narysowanymi jak w cienkiej koronce
i wydzierganymi wzdłuż palców.
Tłuste i miękkie i miejscami ślepe.
Nieodporne i tyle.

A wszystko to jest metafora.
Zwyczajna dłoń: tylko wysamotniona
za dotknięciem czegoś
co jej odpowie dotknięciem.
Moja suka tego nie zrobi.
Jej ogon wymachuje za żabami w bagnie.
Ja jestem tyle co puszka z pokarmem dla psów.
Ona ma swój własny głód.
Moje siostry tego nie zrobią.
Żyją w szkole z wyjątkiem guzików
i łez lejących się jak lemoniada.
Mój ojciec tego nie zrobi.
On jest częścią domu i nawet w nocy
żyje w maszynie, którą zmontowała matka,
a jego praca, jego praca wciąż ją naoliwia.

Kłopot polega na tym
że pozwoliłam zamarznąć swym gestom.
Kłopot nie krył się
w kuchni ani w tulipanach
tylko w mojej głowie, mojej głowie.

Nagle wszystko to odeszło w przeszłość.
Twoja dłoń znalazła moją dłoń.
Życia krwawy skrzep wdarł mi się w palce.
Och, mój cieślo,
zaczęła się odbudowa palców.
Tańczą z twoimi.
Tańczą na strychu i stąd aż do Wiednia.
Na całą Amerykę żyje moja dłoń.
Nawet śmierć jej nie zatrzyma
krwi rozlewem.
Nic jej nie zatrzyma, gdyż to jest królestwo
z tego świata i z tamtego świata"

tribute.....

[Gość: jmx]

"Va bank to właśnie to: va bank, va bank – co owej nocy się zdarzyło
Va bank zagrałem – ona też va bank i było nam szalenie miło
Va bank wspomnienie wciąż upaja mnie tęsknoty mojej jest przyczyną
Bo jedno w życiu co opłaca się to grać va bank z piękną dziewczyną

Ref. Fa, fa, fa ... fi, fi, fi, fi, fi,
szu, szu, szu... szy, szy, szy, szy, szy, szy
ka, ka, ka... ki, ki, ki, ki, ki,
du, du, du...da, da, dy, dy, dy.

O szczęście trzeba grać va bank, va bank, z fortuną tak to zwykle bywa
Kto nie naraża nigdy się na szwank, ten głównej stawki nie wygrywa
Va bank o szczęście trzeba z życiem grać, bo ono kpi z ostrożnych graczy
Fortunę trzeba dużą stawką brać z tą panią nie da się inaczej.

Zagrajmy jeszcze raz va bank, va bank, z fortuną tak to zwykle bywa
Kto nie naraża nigdy się na szwank, ten głównej stawki nie wygrywa
Va bank zagrajmy po raz drugi, bo historia lubi się powtarzać
Fortuna lubi by podwajać ją, a my lubimy się narażać."


www.wrzuta.pl/audio/biicdWRsl6/

[Gość: z]

pl.youtube.com/watch?v=JOfL58fbZEM
"Ktoś ma dziś serce chore
W tę zimną, nocną porę
Dyga spłoszona świeca
Wicher dmucha do pieca

Jęczy, płacze w kominie
Ten, co mu "Nikt" na imię
Ktoś jest zły, ktoś ma dosyć
A Nikt płacze po nocy

Źle komuś, źle Nikomu
W przestrzeni i w domu
Nikt gra na smętnym flecie
I myśli o zaświecie

Ten, kto chce zostać Nikim
Słucha jego muzyki
Słucha, potrząsa głową
Odkłada broń gotową"

[kasia_trufla]

Ten, kto chce zostać Nikim
> Słucha jego muzyki
> Słucha, potrząsa głową
> Odkłada broń gotową

na szczescie udało sie rozbroić minę:)

[yxzo12]

Poezja - Dora Gabe

To ty uwolniłaś mnie
od męki samotności
kiedy nuda
zżerała mój mózg,
a gorycz zazdrości
przycupła pod językiem -
kiedy pożądanie paznokciami
wbiło się w dłonie,
a zmęczone serce
znalazło w piersi schronienie
i tylko pulsjujące skronie
zdradzały życie we mnie...


To ty dzisiaj podarowałaś mi
ziemię i ludzi
przybliżyłaś
niebo i gwiazdy
tak, że stałam się ich częścią,
to ty przyspieszyłaś mój krok
i przywróciłaś młodość
nauczyłaś nie wierzyć
odbiciu w lustrze
pokrytemu zmarszczkami czasu
i korą starzejącego się
dębu....
To ty dałaś mi zastrzyk
nowej krwi
tak, że po raz drugi się narodziłam!
Podarowałaś mi milion oczu
bym nawet przez lodowatą ścianę
spostrzegła w sercu człowieka
ukrytą iskrę
jego duszy nie wypalonej
do cna.
To ty uchroniłaś mnie przed pospiesznym sądem
nad niewinnym
bym grzechu ciężkiego
nie popełniła
[nie mam nic do powiedzenia]
O, gdybym mogła tak jak ty
stać się pieśnią
zrodzoną ze mnie samej.
o, gdybyś mogła zawsze
być początkiem dnia

[yxzo12]

Idź swoją drogą – Wojciech Młynarski




Gdy przejdziesz próg
Jest tyle dróg
Co w świat prowadzą

I znasz
Sto mądrych rad
Co drogę w świat
Wybierać radzą

I wciąż
Ktoś mówi ci
Że właśnie w tym
Tkwi sprawy sedno
Byś mógł
Z tysiąca dróg
Wybrać tę jedną

Gdy tak
Zrządzi traf
Że świata prawd
Nie zechcesz zmieniać

Gdy
Kark umiesz zgiąć

Gdy siłą wziąć
Sposobu nie ma

Gdy w tym
Nie zgubisz się


Nie zwiodą cię
Niełatwe cele

Wierz mi
Na drodze tej
Osiągniesz wiele

Znajdziesz na
Tej jednej z dróg
I kobiet śmiech
I forsy huk

Choćby cię kląć
Świat cały miał
Lecz w oczy nikt
Nie będzie śmiał

Chcesz łatwo żyć
To śmiało idź
Idź taką
Drogą

Nim
Nie raz nie sto
Osiągniesz to
Mój przyjacielu

A nim
Przetarty szlak
Wybierzesz jak
Wybrało wielu

I nim
W świat wejdziesz ten
By podług cen
Pochlebstwem płacić

Choć raz
Raz pomyśl czy
Czegoś nie
Tracisz

Bo przecież jest
Nie jeden szlak
Gdzie trudniej iść

Lecz idąc tak
Nie musisz brnąć
W pochlebstwa dym
I karku giąć
Przed byle kim

Rozważ tę myśl
A potem idź
Idź swoja drogą

[yxzo12]

Renata Strug





Nieuchronność

Nie zatrzymasz bańki mydlanej na słomce,
choć piękna jak cud cudów, choć się mieni słońcem;
nie zawrócisz rozmowy wpół gestu, wpół słowa;
nie złapiesz w dłonie tęczy chociaż kolorowa;
nie wstrzymasz w locie ptaka, ni dmuchawca puchu,
ani rosy w południe, ni wiatru w bezruchu.
Nie zatrzymasz serc bicia i wędrówki ziemi,
ani złotych wakacji, ni przyjścia jesieni



Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia,

odchodzą chwile, doby... lecz coś się nie zmienia,
czegoś nie da się zgubić. Coś trwa, coś zostaje.

Gdzieś w głębi duszy, cicho gra malutki grajek
najpiękniejszą muzykę, najcudniejsze scherza,
co łączą się i płyną falą, rytmem serca.
I już w nas pozostają duchowym przesłaniem
łagodnie bratającym trwanie i mijanie.

Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,
wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,
by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia -
drogowskazy pamięci najmilsze - wspomnienia.

[yxzo12]

MAŁŻEŃSTWO - Ludmiła Mariańska


Jesteśmy sobie potrzebni jak ziemi
potrzebna woda, jeśli plon ma przynieść.

Ach, czy to miłość?
Jej owoce przecież
dawno dojrzały i mówimy o nich:
daleko padły jabłka od jabłoni.

A więc jałowe lata nas czekają —
dwoje wygnańców z miłosnego raju?
Tylko trud dzielić i codzienny chleb
czy potrafimy, aby nie był gorzki?

Spróbujmy jednak.
Po burzliwym dniu
cieszy łagodny i spokojny zmierzch.



Podaj mi rękę. Nie jesteśmy sami.
Jabłoń przekwitła, lecz pachnie jabłkami.

[yxzo12]

Zbigniew Matyjaszczyk



Młodość nie ma wieku



Jest nieśmiertelność w człowieku

dziecinna naiwna i taka... pełna wiary...

buduje mosty ponad rzeczywistością

przechadza się po parku cudownej nadziei

pod wierzbami płacze gdy przystanie

cieszy się wolnością z ptakami w locie

o stopień jest nad śmiercią

sama kwiaty życia w bukiety układa



Jest młodość w człowieku

nienasycona popędliwa i taka... wciąż uparta...

nieuchwytna jak w okresie dojrzewania

zagląda do ptasich gniazd

zraniona gniewa się jak oszukane dziecko

w piasku buduje zamki wymyślne

i siebie daje innej młodości



Nie zdobywa lat kto jest dzieckiem w duchu



Wiecznie młody jest źródłem

światłem

życiem

Młodość nie ma wieku.

[yxzo12]

Namaluję Twój obraz na niebie

Na powietrzu, na wodzie, na mgle,

W złocie piasku wyrzeźbię Ciebie

A Ty obok narysujesz mnie



I będziemy się razem kołysać

W pajęczynie mozaiki srebrzystej

I będziemy swój los wyczytywać

Z kropli rosy świecącej i czystej.



Tak niedużo trzeba człowiekowi...

Uścisk dłoni i uśmiech serdeczny-

To wystarczy. Warto było żyć,

Tylko trzeba to wszystko uwiecznić.



Drżenie serca. Przydługie czekanie

I dotknięcie ust do chłodnych wiśni

I to wszystko, co było trudne

I to wszystko, co jeszcze się przyśni



Lecz jakimi malować farbami,

By niezblakły z upływem dni?

Chyba tylko dobrymi słowami

Których kilka znamy. Ja i Ty



Jak złożymy je razem w palecie

Kształt przybiorą pełnych ciepła kolorów

I melodię cudowną zagrają po świcie

Pieśnią pięknych poranków, wieczorów.



Chyba dobrze żeśmy się spotkali.

Życie smaku nabrało i barw.

Bo w przyjaźni wszystko się ocala

Łza serdeczna, chleb, pieśni i kwiat

ks. Mieczysław Nowak

[hurian]

A KIEDY PRZYJDZIE...

...A kiedy przyjdzie godzina rozstania,
Popatrzmy sobie w oczy długo, długo
I bez jednego słowa pożegnania
Idźmy - ja w jedną stronę, a ty w drugą.

Bo taka nam już pisana jest dola,
Że nigdy dla nas Jutro się nie ziści,
Wiecznie nam w poprzek stanie tajna WOLA,
Co tkliwość mieni w podmuch nienawiści.

Najmilsza moja! Leć, kędy cię niesie
Twych piórek zwiewność i krwi młodej tętno;
Leć, kędy życia pieśń wzdyma i gnie się
W rytmów tanecznych melodię namiętną;

Leć, kędy Rozkosz wyciąga ramiona
Po smutne serce człowieka tułacze,
Co w jej śmiertelnym spazmie drży i kona,
I wyje z bólu, i ze szczęścia płacze...

Leć... ale pomnij: w pogody uśmiechu,
W marzeń haszyszu i smutków żałobie,
I w cnót dystynkcji, i w plugastwie grzechu
To wiedz, najmilsza: ja jestem przy tobie.

Oczyma na cię patrzę skupionemi,
Jak na misterium ważne, groźne prawie,
I co bądź czynisz biedna Córo Ziemi,
Ja, brat twój starszy, ja ci błogosławię...

...Gdy będziesz cierpieć, ja ciebie pocieszę,
A gdy się zbrukasz, wówczas wiedz, ty droga:
Ja cię wysłucham i ja cię rozgrzeszę,
Bo taką władzę mam daną od Boga.

W twe dłonie wtulę twarz od tęsknot bladą,
O twe kolana głowę oprę biedną,
A ty mi bajaj, o Szeherezado,
Twych cudnych nocy, ach, tysiąc i jedną...

... A kiedy przyjdzie godzina spotkania,
Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy
I bez jednego słowa powitania
Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...

[gawiedka]

A kiedy będziesz moją żoną,
umiłowaną, poślubioną,
wówczas się ogród nam otworzy,
ogród swietlisty, pełen zorzy.

Rozdzwonią nam się kwietne sady,
pachnąć nam będą winogrady,
i róże śliczne, i powoje
całować będą włosy twoje.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy wolno alejami,
pomiędzy drzewa, cisi, sami.

Gałązki ku nam zwisać będą,
narcyzy piąć się srebrną grzędą
i padnie biały kwiat lipowy
na rozkochane nasze głowy.

Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
niezapominek i bławatów,
ustroję ciebie w paproć młodą
i świat rozświetlę twą urodą.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy w ogród pełen zorzy,
kędy drzwi miłość nam otworzy.

[tristogenos]

noszę twe serce z sobą (noszę je w moim
sercu) nigdy się z nim nie rozstaję (gdzie idę
ty idziesz ze mną; cokolwiek zrobię samotnie
jest twoim dziełem, kochanie)
i nie znam lęku
przed losem (ty jesteś losem moim) nie pragnę
piękniejszych światów (ty jesteś mój świat prawdziwy)
ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył
tobą jest to co słońce kiedykolwiek zaśpiewa

oto jest tajemnica której nie dzielę z nikim
(korzeń korzenia zalążek pierwszy zalążka
niebo nieba nad drzewem co zwie się życiem; i rośnie
wyżej niż dusza zapragnie i umysł zdoła zataić)
cud co gwiazdy prowadzi po udzielnych orbitach

noszę twe serce z sobą (noszę je w moim sercu)

[neoplastus]

Nie widzę, słucham cię oczyma biała!
Nagości twojej linie i kolory
w hymn mi się jeden łączą różnowzory,
w muzykę kształtu, w pieśń twojego ciała...

Melodią jesteś i harmonią cała!
Rzucona kędyś w dalekie przestwory,
jako przelotne świecisz meteory --
pieśń twej piękności promienieje, pała...

Komu się zjawisz taka, pójdzie dalej
z twarzą od świata odwróconą, senną --
tak ci rzeźbiarze, co Wenus promienną

niegdyś w paryjskim marmurze kowali,
chodzili cisi, senni między ludem --
oni widzieli cud i żyli cudem...

[lentivia]

Skryty głośno w cierniach tarnin i malin
naglił noc - i mijała, i szlifował swój głos
i świst,
i wyciągał swój śpiew
w cienki włos. I wił tkliwiej i cieniej
twój złocisty lok około ucha.

Słuchaj,
słuchaj - dalej:
przenoś, miła, słowika
ze słyszenia - w widzenie:
to skowronek, to świt.
Oto widzę jaśniejącą twoją brew.

I dotknęłaś rzęsami moich powiek.
Tchnąłem słowo -
odpowiedz.

Spojrzyj: słowik
na każdym czubku drzew
znika
podlatując w jednowymiarowość
i najdźwięczniej, i najbezimienniej -
w ciszę.

"Kocham" - słyszę.

[abelart]

Uciekasz. Z twarzy twojej rysy
Starło powietrze.
W wodę zanurzasz się irysem,
Więdniesz na wietrze.

W sól się roztapiasz, w gorycz morza,
Z której powstałaś,
Lecz ślad twym stopom w białych złożach
Odjęła skała.

O świcie budzę cię, bez źrenic,
Niebem przewianą,
Jak gdybym pytać chciał zieleni:
Czy to już rano?

Wyżarła czasu biała soda
Oczu twych bławat,
Lecz śni o cieniu twoim woda,
Drży po nim trawa.

Jesteś figurą z morskiej soli,
Małżonką Lota,
Dłoń kładzie na twym czole
Wspomnienie złota.

Pociągasz mnie za sobą w przepaść,
Na wspólne łoże,
Aby nas sól pożarła ślepa,
Wypiło morze.

[abelart]

Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota:
Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu?
Czy jest wśród twoich pieszczot choć jedna pieszczota,
Której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu?

Gniewu mego łza twoja wówczas nie ostudzi!
Poniżam dumę ciała i uczuć przepychy,
A ty mi odpowiadasz, żem marny i lichy,
Podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi.

I wymykasz się naga. W przyległym pokoju
We własnym się po chwili zaprzepaszczasz łkaniu,
I wiem, że na skleconym bezładnie posłaniu
Leżysz, jak topielica na twardym dnie zdroju.

Biegnę tam. Łkania milkną. Cisza, niby w grobie.
Zwinięta, na kształt węża, z bólu i rozpaczy
Nie dajesz znaku życia - jeno konasz raczej,
Aż znienacka za dłoń mię pociągasz ku sobie.

Jakże łzami przemokłą, znużoną po walce
Dźwigam z nurtów pościeli w ramiona obłędne!
A nóg twoich rozemknione pieszczotami palce
Jakże drogie mym ustom i jakże niezbędne!

[abelart]

D'UN BEL, CHIARO, POLITO... (Petrarca)

Z bryły czystego i żywego lodu
Wznosi się płomień, który mnie ogarnia,
Do dna ssie żyły, serce żre do spodu,
Z dnia na dzień niknę, ginę marnie.

Śmierć ramię straszne podnosi do ciosu,
Grzmi piorunami albo jak lew ryczy,
Życie ucieka przed atakiem losu,
Ja, człowiek, pełen trwogi, drżę i milczę.

Mogłaby litość po społu z miłością
Podwójnym słupem podtrzymać poetę,
Przed nadchodzącą obronić ciemnością.

Ale litości nie widzę w obliczu
Nieprzyjaciółki mej słodkiej, kobiety.
Nie jej w tym wina, lecz losu w mym życiu.

[abelart]

Cudowne pomnę oka mgnienie,
Harmonią tknięty wzrok i słuch:
Zjawiłaś się jak przywidzenie,
Czystego piękna lotny duch.

Śród melancholii, śród udręki,
Śród krzątaniny płonnych dni,
Twojego głosu tkliwe dźwięki
I twarz niebiańska mi się śni.

Lecz idą lata, burz porywem
Najsłodszych marzeń płosząc rój.
I zapomniałem dźwięki tkliwe,
I zniknął widok miły twój.

I w głuszy, w mrokach zniewolenia
Leniwie czas znosiłem zły -
Dni bez miłości, bez natchnienia,
Bez bóstwa - ach, bez jednej łzy.

Aż wtem - jak duszy przebudzenie,
Harmonią tknięty wzrok i słuch:
Znów się zjawiłaś - przywidzenie,
Czystego piękna lotny duch.

I rośnie w sercu upojenie,
I w zmartwychwstałym znowu drży
Jak dawniej miłość i natchnienie,
I bóstwo żyje w nim, i łzy.

[abelart]

Przychodzisz do mnie noc po nocy,
śnisz mi się długo i boleśnie --
patrzę w twe oczy, a twe oczy
są jak dwa zimne światła z lodu.

Wyciągam ręce do twych dłoni:
twe dłonie są jak ostre noże;
chwytam twe małe drogie stopy:
twe stopy są jak ostre ciernie.

I budzę się od krwi na rękach,
na dzień się budzę długi, smutny --
przychodzisz do mnie noc po nocy
śnić mi się długo i boleśnie.

[abelart]

Gdy domdlewasz na łożu, całowana przeze mnie,
Chcę cię posiąść na zawsze, lecz daremnie, daremnie!

Już ty właśnie - nie moja, już nie widzisz mnie wcale:
Oczy mgłą ci zachodzą, ślepną w szczęściu i szale!

Zapodziewasz się nagle w swoim własnym pomroczu,
Mam twe ciało posłuszne, ale ciało - bez oczu!...

Zapodziewasz się nagle w niewiadomej otchłani,
Gdziem nie bywał, nie śpiewał, choć kochałem cię dla niej!...

[osv]

Gdybym mógł to przeżyć jeszcze raz, od nowa
Nie mogłam zostać, to zbyt szybko przyszło
Nie powiedziała ani słowa
Tak mało było czasu do namysłu
Miała rację, ale tak się nie odchodzi
Nie mogłam, nie mogłam inaczej
Widać nigdy mnie naprawdę nie kochała
Nic nie zrobił, żebym mogła wybaczyć

Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Czy spotkam cię kiedyś?
Czy droga ma przetnie się z twoją?
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Tęsknoty się dwoją i troją
Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Daleko odeszłaś
Daleko odszedłeś ode mnie
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Nie wiemy, czy nie nadaremnie

Powinienem pobiec za nią w dół po schodach
Dlaczego nie została mimo wszystko
Jak mogła odejść tak bez słowa
Tak mało było czasu do namysłu
Przecież wie, że jest jedyną, którą kocham
Czy mogłam, czy mogłam inaczej
Gdyby można zacząć jeszcze raz, od nowa
Gdyby można było wszystko wytłumaczyć...

JK