a kiedy umrę

[Gość: ona]

Nie chcę już nic
I tylko krzyż
Brzozowy
Postaw mi
Niech w pustym polu stanie
By jakiś ptak
Gdy znajdzie czas
Na chwilę usiadł na nim
Nie chcę już nic
I każdy niech
Mój grób omija z dala
By rozpacz ma
I jego omijała.

[Gość: selavi]

Jeżeli zamkniesz szczelnie okna i drzwi,wszelkie otwory zabezpieczysz.Otworzysz
oczy a ona ,siedzi obok ciebie,pustymi oczodołami przesyła drwiący uśmiech.Nie
uciekniesz,nie schowasz się,nie ukryjesz,to twoja jedyna Pani.Każda śmierć jest
własna.

[Gość: ona]

Człowiek układa życie starając się dopasować puzzle do układanki,jego wysiłek
jest próżny,zawsze wystarczy chwila by misternie dopasowane elementy rozpadły
się.Zawsze i wszędzie panuje chaos,pozorny ład jest złudzeniem.Usiłujemy
oszukiwać się,że wydarzenia mają jakiś logiczny ciąg dopóki życie nie ukaże nam
,że tak nie jest.Czasem nadejście śmierci jest błogosławieństwem,czymś czego się
pragnie,czeka z utęsknieniem.Jest blisko na wyciągnięcie ręki.Moje przyjście na
świat było całkowicie zbyteczne.

[Gość: selavi]

Życie jak wszystko,kończy się zmęczeniem.

[Gość: ona]

Nie było takiego miejsca,gdzie by serce moje nie doznało rany,gdzie by moje oko
nie płakało.

[Gość: selavi]

Ostatnia godzina
Dnia ostatniego
Zawsze zostanie najsamotniejszą
Zawsze najbardziej nagą

[Gość: ona]

Mógłby mój własny Wielki Krok,z godnością w stoickim spokoju nastąpić.

[Gość: selavi]

Pamiętaj że śmierć jest zawsze po twej lewej stronie,możesz jej dotknąć,gdy zbyt
mocno wyciągniesz dłoń.Wtedy muśnie cię jej oddech i zrozumiesz ,że to twoja
najlepsza przyjaciółka.Dowiesz się,tego czego nie wiedziałeś,nauczysz się tego
czego nie umiałeś.Docenisz każdą chwilę na tym świecie,cały ten czas ,który
dzieli cię od jej pocałunku.

[Gość: ona]

Gdy wszystko się rozpada,zapytaj śmierć o radę.Odpowie,że tak naprawdę nie liczy
się nic poza jej dotknięciem.

[Gość: selavi]

Dlatego gdy:
O szóstej go powieszono
O siódmej złożono do grobu
Ale już o ósmej
Ona śmiała się
I piła czerwone wino

[Gość: Henrietta]

Nie sztuka umrzeć ,sztuka żyć
W słońcu i kwiatów woni
Każdy potrafi w ziemi gnić
Nie sztuka umrzeć,sztuka żyć
Mocno zasady tej się chwyć
Śmierć cię i tak dogoni

[Gość: ona]

Myję moje ciało
Żeby wyglądało
Nacieram moje ciało
Żeby zapachniało
Dbam o moje ciało
Aby im pachniało
Gdy je palić będą

[Gość: selavi]

Większym ryzykiem rodzić się ,niż umrzeć.

Kazanie wieczorne

[Gość: Pastor Lucjusz]

Niech bóg podaruje ci spokój,żebyś znosiła to czego zmienić nie możesz i odwagę
żebyś zmieniła ,to co zmienić możesz.I mądrość,żebyś odróżniała jedno od drugiego.

[endywia-44]

***
Umieram
za winy moje i za niewinność moją
za brak, który czuję każdą cząstką ciała i każdą cząstką
duszy, za brak rozdzierający mnie na strzępy jak gazetę
zapisaną hałaśliwymi nic nie mówiącymi słowami
za możliwość zjednoczenia się z Bezimiennym, z Pozasłownym,
z Nieznanym
za nowy dzień
za cudne manowce
za widok nad widoki
za zjawę realną
za kropkę nad ypsylonem
za tajemnicę śmierci
w lęku, w grozie i w pocie czoła
za zagubione oczywistości
za zagubione klucze rozumienia
z malutką iskierką ufności, że jeżeli ziarno obumrze
to wyda owoc
za samotność umierania
bo trupem jest wszelkie ciało
bo ciężko strasznie i nie do zniesienia
za możliwość przemienienia
za nieszczęścia ludzi i moje własne, które dżwigam na sobie i w sobie
bo to wszystko wygląda , że snem jest tylko ,koszmarem
bo to wszystko wygląda ,że nieprawdą jest
bo to wszystko wygląda ,że absurdem jest
bo wszystko tu niszczeje i gnije
i nie masz nic trwałego
poza tęsknotą za trwałością
bo ja nie jestem z tego świata i może nigdy z niego nie byłem
bo wygląda, że nie ma tu dla mnie żadnego ratunku
bo noli me tangere
bo jestem zmęczony, nieopisanie wycieńczony
bo dużo wycierpiałem
bo już zostałem,choć to się działo w obłędzie, najdosłowniej
i najcieleśniej ukrzyżowany i jakże bardzo, i realnie mnie to bolało
bo chciałem zbawić od wszelkiego złego ludzi wszystkich
i swiat cały i jeżeli tak się nie stało to winy mojej w tym nie umiem znależć
bo wygląda że nic tu po mnie
bo nie czuję się oszukany, co pozwoliło by mi raczej trwać, niż umierać
bo kto ma trwać w tym świecie-niechaj trwa i ja mu życzę
zdrowia,a kiedy przyjdzie mu umierać-
niechaj śmierć ma lekką......

[Gość: stx]

Trafiłem tu przypadkiem. Wiersz z pierwszego postu zrobił na mnie
duże wrażenie jak zawsze kiedy dowidujemy się niespodziewanie czegoś
o sobie. To chyba niemożliwe aby było tak jak napisałaś że życie
jest wyłącznie cierpieniem. Kiedyś nieodwołalnie skrzywdziłem
cudowną kobietę. Ostatnie 20 lat to nieustanne rozpamiętywanie
zmarnowanego uśmiechu losu, a mogło być pięknie jak przed.

Sama sobie kup

[cal-ineczka]

Myślisz, że żartuję.
Wcale nie.
Mężczyźni mogą być nieodporni psychicznie.
On, może uznać, że ma problem z Tobą,
a jeśli załatwisz sobie miejsce na cmentarzu za życia,
ubezpieczysz się na wypadek śmierci, tak, aby dostał pieniądze w razie gdyby coś
się stało, to możesz go w ten sposób zachęcić do bycia z Tobą. On uzna, że
jesteś nie problemowa. Przecież z tym miejscem na cmentarzu jest teraz kupa
zachodu. A jeśli sobie sama załatwisz, to nie będziesz od nikogo uzależniona
finansowo,
poprostu wolna. A brak uzależnień bardzo się liczy dla mężczyzn.

[Gość: selavi]

Miejsce już mam, ładne pod drzewkiem szumiacym z ławeczką, jeszcze
tylko urna, w poniedziałek przepiszę na niego ubezpieczenie i ma facet
motywacje bo to materialista jest.

[Gość: nn]

świetny wiersz

[dondonio]

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszego miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.