Partnerzy BPD to chorzy masochiści

[no_illusion]

Ludzie, którzy wchodzą w związki z BPD, są do siebie podobni. To z
reguły ten sam typ: osobowość zależna, skłonności masochistyczne. W
dzieciństwie 'opuszczenie' przez rodziców, narcystyczna matka itp.
Krótko mówiąc, żaden człowiek stabilny psychicznie nie wytrzymałby z
kimś z BPD, wcześnie postawiłby granice, a w razie ich
nierespektowania - zdecydowanie zakończył związek. Podczas gdy BPD
tkwią z destrukcyjnych, toksycznych, sado-masochistycznych relacjach,
uzależnione i skrzywdzone, bo same weszły w rolę ofiary. Dlatego tylko
z ludźmi o tym zaburzeniu, uzależnieniu, BPD są w stanie wytrwać w
odrobinę dłużczym "związku".

[qbel2]

masz ode mnie info na skrzynce (o ile jest aktywowna)

[persefona-5]

No to ciekawe co na to "spece" w tym forum.Teraz wiem co z moją matką było nie tak: zmienne nastroje, manipulowanie ludzmi - w pewnym momencie- ja 16-latka totalnie się jej przeciwstawiłam agresją, co na owe czasy było wyczynem nie lada.Miałam do czynienia z osobą albo psychopatyczną, albo właśnie borderlinerką.Powiedziałam sobie: piorun nie uderza dwa razy i wyszłam za mąż za faceta, ktory budził moje obawy, ale był zachwalany przez moich rodziców/ w tym przez moją matkę!!/Miałam lat 20 i naprawdę nie było w tym czasie internetu i jednostki chorobowej BPD.Gdybym o czymś takim wiedziała wtedy to spiepszałabym i od mamuśki i od tego mojego już w tej chwili-ex.Na mamuśce się dość szybko poznałam-chociaz nie byłam w stanie jej zakslasyfikować.Bardzo pozno-na ex- winiłam siebie.Nie jestem masochistka-parę razy mocno reagowałam na jego zmienne nastroje/potrafił w ciągu minuty piać z zachwytu nad synem i za moment obrzucać dziecko obelgami/ musiałam się celowo nabuzowywać i grać agresje niekontrolowaną-robił wielkie oczy i na trochę był spokój.Aż stał się wiceprezesem i podał o rozwod.Teraz jestem sobą i szczęśliwa.Wnioski nasuwają się same

[annarchia]

Zgadzam się. Każdy człowiek jest w takim związku, który mu z jakichś względów
odpowiada. Najczęstsza racjonalizacja: "Bo na początku zachowywała się
normalnie, fajnie, taką ją pokochałem"... Ale to było na początku, właśnie.
Prawda jest taka, że niezaburzona, zrównoważona emocjonalnie osoba nie będzie
tkwiła w związku z osobą z BPD (czy innymi zaburzeniami osobowości), bo nijak
nie odnajdzie się w takiej relacji, gdzie ktoś nią manipuluje, szantażuje,
odreagowuje emocje, a czasem potrzebuje opieki jak małe dziecko... Zdrowy w
takiej relacji nic dla siebie nie znajdzie po prostu :)

Z własnego doświadczenia widzę takie podobieństwa: moi partnerzy to były
osobowości...
- silnie zależne emocjonalnie ("jak odejdziesz to się zabiję", "jak się
rozstaniemy to moje życie straci sens")
- zaborcze (starali się (bezskutecznie) ograniczać moją wolność w bardziej lub
mniej zakamuflowany sposób: "jak pójdziesz do znajomych to mnie będzie
przykro..", "jak możesz do nich iść, gdy ja..")
- kontrolujące (tysiąc smsów, telefonów "gdzie jesteś, co robisz", "wracaj już"
- nawet na zwykłych zakupach)
- skrajnie podejrzliwe i nieufne ("a ty na pewno jesteś z koleżanką..? daj mi ją
do telefonu", "tam gdzieś słyszę męski głos..", "ty na pewno jesteś w domu?
zaraz zadzwonię do twojej mamy i zapytam")
- insynuujące, zwłaszcza niewierność
- typ opiekuna małej dziewczynki na przemian z małym chłopczykiem z głodem uczuć
- masochiści: pozwalają sobie na wszystko, bo tak mocno potrzebują ciepła,
głaskania, czułości, że przeboleją okresowe poniżanie, obrażanie, ignorowanie,
pogardę.. z tego względu szybko wybaczają, powiedziałabym, że nie mają szacunku
do siebie :(
Oczywiście obaj byli tzw. zdrowi... W pracy, szkole, wśród ludzi funkcjonowali
"normalnie", a w związku patologia.

Dlatego partnerze osoby z BPD - jeśli tkwisz w związku z taką osobą to dobrze
zastanów się nad sobą. Nie mów "on mnie zniszczył", "on mnie zmanipulował",
"przez niego jestem wrakiem człowieka", "byłam normalna, a przez niego...".
"zniszczył mi życie", "przez nią mam teraz depresje, załamanie nerwowe..." -
przecież nikt Cię siłą nie trzymał w tym związku. Jako osoba niezaburzona (już
wcześniej) nie związałbyś się z nią/nim na dłużej. Wierzę jednak, że sytuacja
komplikuje się, gdy istnieje dziecko...

[qbel2]

> Zgadzam się. Każdy człowiek jest w takim związku, który mu z jakichś względów
> odpowiada. Najczęstsza racjonalizacja: "Bo na początku zachowywała się
> normalnie, fajnie, taką ją pokochałem"... Ale to było na początku, właśnie.

Tak, a później następuje coś, o czym wy - borderzy nie macie pojęcia: uczuciowe
zaangażowanie.
Dziś mam tyle doświadczenia, że potrafię wyczuć, że z kobietą jest coś nie tak,
więc teraz nie grozi mi następne wdepnięcie w łajno pt. związek z borderem.
Kiedyś tego nie umiałem, szczerze mówiąc nie miałem nawet pojęcia o istnieniu
takiego schorzenia.

> Prawda jest taka, że niezaburzona, zrównoważona emocjonalnie osoba nie będzie
> tkwiła w związku z osobą z BPD (czy innymi zaburzeniami osobowości), bo nijak
> nie odnajdzie się w takiej relacji, gdzie ktoś nią manipuluje, szantażuje,
> odreagowuje emocje, a czasem potrzebuje opieki jak małe dziecko... Zdrowy w
> takiej relacji nic dla siebie nie znajdzie po prostu :)

Wam, nie znającym takiego uczucia jak miłość, trudno jest pojąć, że ktoś tkwi w
takim związku. Z moją ex dwa razy zrywałem, bo nie szło z nia wytrzymać. Ale
przychodziła błagając o ostatnią szansę, obiecując, że podejmie leczenie. I
rzeczywiście je podejmowała. Leczyła się raz dwa lata, raz 5 lat. Ja - inaczej
niż wy - nie przekreślam ludzi z byle powodu, bo nagle coś mi strzeli do łba. I
dopóki sie leczyła było OK. A później, myślisz, że normalny człowiek zrywa
związek trwający lata nie próbując go ratować? Nie, gdybym tak się zachowywał,
to znaczyłoby, że też jestem borderem

> Z własnego doświadczenia widzę takie podobieństwa

Twoje doświadczenie jest jednostkowe, akurat ja nie mam ani jednej cechy
wymienionej przez ciebie.

Twoja wypowiedź z innego wątku:
>To TY sama siebie wykończyłaś angażując się w ten związek i trwając w nim.
>Pozwoliłaś sobie na takie jego zachowania wobec Ciebie. Nie przerzucaj
>odpowiedzialności za swoje życie i zdrowie psychiczne na inną osobę.

Klasyczne odwrócenie sytuacji: z ofiary zrobić sprawcę.
Widzę, że jesteś z siebie bardzo zadowolona. Bądź. Ja widziałem też nędzne życie
borderki po 50 (mojej ex teściowej), od której odwrócili się wszyscy, łącznie z
najbliższą rodziną. Wiedzie samotne życie, bo przyjaźnić się nie potrafi, kochać
też, a w tym wieku ciężko wyłapać faceta choćby na jedną noc. Dopóki masz z
przodu 1, 2 lub 3 możesz się bawić, ale to tylko połowa życia. W drugiej połowie
zapłacisz za to, że nie zaleczyłaś BPD, przez co nie potrafisz nawiązywać
normalnych relacji z ludźmi.

[annarchia]

qbel2 napisał:

> Tak, a później następuje coś, o czym wy - borderzy nie macie pojęcia: uczuciowe
> zaangażowanie.

Chodziło mi właśnie o to, że osoba niezaburzona nie zaangażuje się emocjonalnie
w związek partnerski z osobą z borderline.

A to, że nie mam pojęcia, czym jest zaangażowanie emocjonalne to BZDURA, nie
znasz mnie. Angażuję się okrutnie. Bardzo mocno przeżywam relacje z ludźmi.


> Kiedyś tego nie umiałem, szczerze mówiąc nie miałem nawet pojęcia o istnieniu
> takiego schorzenia.

Nie trzeba wiedzieć teoretycznie o istnieniu jakiś zaburzeń, o diagnozach, aby
nie pozwalać sobie na manipulacje i szantaże drugiego człowieka i nie odnaleźć
się w związku partnerskim z emocjonalnym dzieckiem.


> Wam, nie znającym takiego uczucia jak miłość

Miłość jest raczej stosunkiem do drugiego człowieka, a nie prostym uczuciem.
Kochać oznacza obdarzać wolnością. Polecam "Wezwanie do miłości" de Mello.

> Ja - inaczej niż wy - nie przekreślam ludzi z byle powodu

Nigdy nikogo nie "przekreśliłam" i to "z byle powodu". W pierwszym związku
zerwał ze mną partner, w bardzo dziecinny sposób zresztą. Zakończenie drugiego
związku odbyło się spokojnie i kulturalnie, w atmosferze szacunku. Z byłym mam
do dzisiaj serdeczny kontakt. to o czymś świadczy.


> dopóki sie leczyła było OK. A później, myślisz, że normalny człowiek zrywa
> związek trwający lata nie próbując go ratować?

Ja ratowałam wielokrotnie. Ratowaliśmy. Długie rozmowy, próby dotarcia do
siebie. Nie udało się. Ku rozpaczy obojga. Nie odeszłam nagle, bez wyjaśnienia,
w złości.


> Twoje doświadczenie jest jednostkowe

Z jednej strony - jak każdego. Z drugiej strony - nie do końca, skoro inne osoby
mają podobne refleksje... (nie ja założyłam wątek).


> Twoja wypowiedź z innego wątku:
> >To TY sama siebie wykończyłaś angażując się w ten związek i trwając w nim.
> >Pozwoliłaś sobie na takie jego zachowania wobec Ciebie. Nie przerzucaj
> >odpowiedzialności za swoje życie i zdrowie psychiczne na inną osobę.
>
> Klasyczne odwrócenie sytuacji: z ofiary zrobić sprawcę.

Ale to NIE JEST ofiara gwałtu, mordu, aktu pedofilskiego, napaści z bronią w
ręku, przetrzymywania w zamknięciu, dręczona wbrew swojej woli osoba czy zależne
od katujących rodziców dziecko. TO są ofiary. Nie widzisz różnicy? Nie była
ubezwłasnowolniona. Nikt łańcuchami nie trzymał. Tkwienie w tym związku było jej
WYBOREM. Mogła odejść. A trwała, zgadzając się tym samym na takie traktowanie -
czyż nie? Jeśli po odejściu byłaby dręczona wbrew swojej woli to - tak, w takiej
sytuacji byłaby ofiarą (i mogłaby złożyć słuszny wniosek o dręczenie). Albo
gdyby ją uderzył, zaszantażował czy zastraszył tak, że nie mogłaby odejść ("jak
odejdziesz to zabiję Twoją matkę") - tak, byłaby ofiarą i powinna to wtedy
zgłosić jako przestępstwo. Nie było to też (o ile zrozumiałam) małżeństwo, które
żyje pod wspólnym dachem (gdzie mieszkanie należy do obojga). Zastanów się: czy
jeżeli kobieta TKWI DOBROWOLNIE w związku z facetem, który ją dręczy - czy jest
ona ofiarą tak naprawdę? To jest raczej masochizm.


> Widzę, że jesteś z siebie bardzo zadowolona. Bądź.

To jakaś insynuacja. Jestem w depresji, do zadowolenia mi daleko.

> Dopóki masz z
> przodu 1, 2 lub 3 możesz się bawić

Bawić się..? O czym ty mówisz... Od kilku lat mam ciężkie depresje, lęki, pół
roku spędziłam w szpitalach. Nigdy w życiu nikogo nie zdradziłam, w jakikolwiek
sposób, byłam wierna jak pies.

> ale to tylko połowa życia. W drugiej połowi
> e
> zapłacisz za to, że nie zaleczyłaś BPD

Leczę się od kilku lat. Farmakoterapia plus psychoterapia. Motywacja własna, ikt
mnie nie musiał namawiać. Jako odpowiedzialna osoba postanowiłam, że dopóki nie
wyzdrowieję nie zdecyduję się na dziecko, bo uważam, że dziecko musi mieć
zrównoważoną zdrową mamę.

Nie patrzysz z góry stereotypowo na wszystkie osoby z BPD?
Nie każdy bpd jest z siebie zadowolony, nie każdy się dobrze bawi, nie każdy ma
w dupie uczucia innych ludzi, nie każdy puszcza się na prawo i lewo.

[qbel2]

"Leczę się od kilku lat. Farmakoterapia plus psychoterapia. Motywacja własna,
ikt mnie nie musiał namawiać. Jako odpowiedzialna osoba postanowiłam, że dopóki
nie wyzdrowieję nie zdecyduję się na dziecko, bo uważam, że dziecko musi mieć
zrównoważoną zdrową mamę."

No proszę, border z zasadami i odpowiedzialny. Biały kruk - powinnaś być pod
ochroną :)

Z moją ex nie było tak, że "dziczała" od początku na tym samym wysokim poziomie.
Owszem, było z nią coś nie tak, awanturowała się dużo bardziej niż normalny
człowiek, ale nie manipulowała, nie zachowywała się jakoś totalnie
irracjonalnie. Poważnie ją siekło dopiero jak miała gdzieś 26-27 lat (po
porzuceniu leczenia). A wtedy byliśmy razem ok. 10 lat. Pamiętałem, że wcześniej
zachowywała się inaczej, do tego łączyły nas też inne sprawy, choćby wspólnie
prowadzone firmy. Nie jest łatwo wziąć zerwać w takim momencie i zrobić
zgliszcza. Ja jej w pewnym momencie zaproponowałem 3 wyjścia:

1. Rozchodzimy się jak ludzie, załatwiając wszystkie sprawy majątkowe, żeby nie
wyszło, że oboje lądujemy z długami i bez środków do życia.
2. Idzie się leczyć i naprawiamy związek.
3. "Białe małżeństwo" - czyli łączą nas tylko sprawy zawodowe, poza tym każdy ma
swój pokój, swoje życie, śpimy osobno, a jeśli chodzi o seks, to poszukam sobie
gdzie indziej, ale tak,że nikt ze znajomych, sąsiadów itd. nie będzie wiedział.

Na to dostała histerii, zaczęła krzyczeć, że jeśli ją zdradzę, to mnie w nocy
wrzątkiem obleje i... nic nie dało się uzgodnić. Oczywiście leczyć się nie
poszła, więc życie (czy jej choroba) zdecydowała za nią - "sam sobie" wyszedł
wariant nr 1, czyli zgliszcza pod każdym względem.
Mając możliwość rozejścia się jak człowiek, zrobiła wszystko, żeby było jak
najgorzej i jak najgłośniej, łącznie z tym, że o jej wyczynach pisała prasa
lokalna i w tej chwili sąd chce ją aresztować.

[qbel2]

ps.

>>Owszem, było z nią coś nie tak, awanturowała się dużo bardziej niż >>normalny
człowiek, ale nie manipulowała

a przynajmniej te manipulacje wtedy były dla mnie niedostrzegalne. Nie mam
potrzeby kontrolowania wszystkiego, więc po prostu brakowało mi danych żeby
niektóre fakty posklejać

[annarchia]

qbel2 napisał:

> No proszę, border z zasadami i odpowiedzialny. Biały kruk -

Przede wszystkim nie jestem borderem, ale człowiekiem.

[persefona-5]

Nie da sie tego wyleczyć-dopiero kiedyś odkryją co to za uszkodzenie w genach to powoduje.Wylecz np. chorego na hemofilie, czy inną chorobę wrodzoną.To tak jakbyś chciał zmienić kolor swojej skory.Potrafisz?Można siłowo z nimi jak z psychopatami, ale to będzie tylko leczenie objawów, nie przyczyny.

[mist_er1]

> - silnie zależne emocjonalnie ("jak odejdziesz to się zabiję", "jak się
> rozstaniemy to moje życie straci sens")
> - zaborcze (starali się (bezskutecznie) ograniczać moją wolność w bardziej lub
> mniej zakamuflowany sposób: "jak pójdziesz do znajomych to mnie będzie
> przykro..", "jak możesz do nich iść, gdy ja..")
> - kontrolujące (tysiąc smsów, telefonów "gdzie jesteś, co robisz", "wracaj już"
> - nawet na zwykłych zakupach)
> - skrajnie podejrzliwe i nieufne ("a ty na pewno jesteś z koleżanką..? daj mi j
> ą
> do telefonu", "tam gdzieś słyszę męski głos..", "ty na pewno jesteś w domu?
> zaraz zadzwonię do twojej mamy i zapytam")
> - insynuujące, zwłaszcza niewierność

To nie tak Annarchio. Zachowanie partnera jakkolwiek przecież różni są ludzie,
często jest reakcją na akcje bordera. I tak jeśli border porzuca nagle bez
podania przyczyny, po prostu nie wytrzymuje ciśnienia (to jest dobrze opisane,
prawda?) to jego partner jak reaguje, jeśli kocha? Ano histerycznie. A który
człowiek nie wiedząc co się dzieje (w przypadku np. nagłego niewyjaśnionego
zerwania) zachowuje zimną krew? Więc nie dziwne, że partnerzy postawieni w
takiej sytuacji często padają na kolana, błagają, szantażują itp. Też mają
emocje. Może uważasz, że powinni się w takiej zaskakującej niewytłumaczalnej
sytuacji zachować "kulturalnie" i "spokojnie"? Równie dobrze mogłabyś matce
widzącej śmierć dziecka doradzić spokój i opanowanie. Dziewczyno, zrozum, że
normalni też mają emocje.
A jeśli chodzi o zaborczość i kontrolowanie to w obliczu kłamstw, bajek,
wygadywania bredni trudnych do zweryfikowania, nie dziwne chyba że nigdy taki
partner nie ma pewności co jego ukochany border wyprawia, więc kontroluje bo też
ma serca, które mu pęka na myśl, że bawisz się z kimś innym, wolisz być gdzie
indziej itp. Przecież chyba jesteśmy na forum BPD. Chcesz powiedzieć, że bordery
nie kłamią, nie manipulują, nie ranią i nie wprowadzają celowego zamieszania?
Tylko cierpią potulnie w milczeniu i zbierają ciosy od nieprzyjaznego świata?
Otórz nie.

[obrazo-burca]

BPD u niektórych wychodzi dopiero przy okazji porodu, ciąży. I co wtedy ma
odpowiedzialny ojciec zrobić? Zostawić dziecko z matką chorą na BPD, czy trwać i
próbować wyleczyć?

[krowawkropki]

BDP u kobiet często objawia się w momentach kryzysu. Przecież moja BDP, mówiła
składnie i ładnie. Gdy zaszła w ciążę zaczął się koszmar. Związek to także
zaufanie a kłamstwa wychodzą wcześniej czy później zazwyczaj później.
Przygotowuję się do tego samego co obrazoburca.

[annarchia]

obrazo-burca napisał:

> BPD u niektórych wychodzi dopiero przy okazji porodu, ciąży. I co wtedy ma
> odpowiedzialny ojciec zrobić? Zostawić dziecko z matką chorą na BPD, czy trwać
> i
> próbować wyleczyć?

Przykładna wersja jest w "Uratuj mnie". Ona dostaje pierwszych objawów tuż przed
trzydziestką, po urodzeniu dwójki dzieci, gdy młodsze ma ok. 2 lat. Leczy się.
On wspiera ją przez całe cztery burzliwe lata ciężkiej terapii (=wyzwisk,
szantaży samobójczych, pomiatania, przekleństw, histerii, ucieczek z domu,
depresji, silnej anoreksji, braki opieki nad dziećmi z jej strony, bezrobocia,
szpitali, manipulacji, grożenia). Nie wykazuje przy tym żadnych cech podobnych
do osób, które tutaj psioczą na partnerów z BPD - mimo, że także miał ostro. Nie
użalał się nad sobą, jaki to on zmanipulowany i biedny, nie groził jej
odebraniem dzieci czy odejściem/rozwodem, nie popadł w alkoholizm itp., nie
wkręcał się w jej manipulacje, nie zarzucał jej "braku uczuć", braku seksu przez
długi czas, nie mówił, że jest złą matką/żoną (rozumiał, że to choroba), nie
wywyższał się (typu "wy borderzy nie wiecie, co to znaczy kochać"). Kilka razy
powiedział po prostu, że ma dość. Tyle.

[qbel2]

> Leczy się.

No właśnie. Tylko to postawa mniejszościowa, a co w związku z borderką, która
się nie leczy i leczyć nie chce? Pewnie to, że się nie leczy to też wina
partnera, bo nieodpowiedni... Znam to z długoletniego związku: zawsze jest
winny, tylko nigdy nie border. Zawsze inni.

> Nie wykazuje przy tym żadnych cech podobnych do osób, które
> tutaj psioczą na partnerów z BPD - mimo, że także miał ostro.

a jakie my tu niby wspólne cechy wykazujemy? Wspólne cechy to macie wy -
borderzy. Te same zakodowane zachowania. A my różnimy się tak, jak ludzie
normalni się różnią.
Podkreślam jeszcze raz różnicę: ta kobieta się leczyła.

> nie groził jej odebraniem dzieci

Tylko człowiek nieodpowiedzialny i bez serca może skazać swoje dziecko na
"wychowywanie" przez bordera. Gdybym ja miał z moją ex dzieci, zrobił bym
wszystko, żeby miały z nią kontakt wyłącznie w mojej obecności. Dziecko nie jest
zabawką, żeby na nim eksperymentować

> czy odejściem/rozwodem,

To się wreszcie zdecyduj, bo najpierw czytam, że partner, który z borderem
wytrzymuje ma nierówno pod sufitem, a teraz dowiaduję się, że taka postawa jest
postawą odpowiedzialną. A może po prostu chcesz nam dowalić na zasadzie: nie
kijem go, to pałką?

> nie wkręcał się w jej manipulacje

I znowu - nie kijem go to pałką. Powiedz mi w jaki sposób możesz obronić się
przed manipulacjami? Nie mówię tutaj o sprawach uczuć, ale np. finansowych,
stosunków ze znajomymi itd.? Otóż możesz w jeden sposób - nie dasz się
zmanipulować, jeśli wiesz, że jesteś manipulowany. Do tego potrzebna jest
wiedza, a wiedzę trzeba zdobyć. Ja nie mam potrzeby kontrolowania,
podsłuchiwania, czytania korespondencji itd. Jakoś mi też nigdy nie przyszło do
głowy dzwonienie do innych i weryfikowanie słów mojej żony.

Czyli wybór jest taki: albo jesteś "kontrolerem" albo "zmanipulowanym". Obie te
postawy zostały już tu przez borderów potępione i obśmiane. Jak już pisałem -
obojętnie co robisz, jest źle; nie kijem go to pałką.

> nie wywyższał się
> (typu "wy borderzy nie wiecie, co to znaczy kochać")

To nie jest wywyższanie się, lecz po prostu fakt. Taka choroba; właśnie to wam
odbiera.

napisałaś, że przede wszystkim jesteś człowiekiem, a nie borderem. Przykro mi,
ale ja w borderach ludzi dorosłych, odpowiedzialnych nie widzę. Widzę ludzi
dorosłych fizycznie, a emocjonalnie na poziomie przedszkolaka.

[the-crawl]

radzenie sobie z własnymi frustracjami przez obrażanie wszystkich osób
mierzących się z pogranicznym zaburzeniem osobowości świadczy również o
niskim rozwoju emocjonalnym:/.

[qbel2]

Proszę o cytat, co jest obraźliwego w mojej wypowiedzi?

[goswork]

tu nie trzeba cytatów...wystarczy umiejętność czytania między wierszami.
wkładasz wszystkich posiadających BPD do jednego worka.przyklejasz etykietki.
piszesz w sposob pokazujacy twoja wyzszosc. sorry - nie twoja. waszą - czyli NORMALNYCH niezburzonych ludzi (jak to sam ująłeś) nad bpd.
a ja myslalam ze wszyscy jestesmy ludzmi i istniejemy na rownych zasadach na tym swiecie

wiesz, nie jestem z siebie dumna ze mam to cholerstwo, nie wybralam sobie tego "typu osobowosci", nie moja wina ze sie z tym urodzilam.
a leczyc tu nie ma czego
nie mozna zmienic swojego charakteru. jak wymysla przeszczep mozgu to pogadamy
ja mam wyrzuty sumienia ze w ogole zyje bo tak krzywdze innych.
mam 22 lata a od 8 sie lecze. depresje czy nerwice mozna wyleczych czy to lekami czy terapia - ale to sa tylko skutki uboczne borderline. poza tym maja to do siebie ze lubia wracac

[annarchia]

goswork napisała:

> piszesz w sposob pokazujacy twoja wyzszosc.

Ja też to w jego postach wyczułam.
Stygmatyzacja. Patrzenie z góry. Wywalanie frustracji z własnego związku na obce
w sumie osoby (tylko dlatego, bo mają etykietkę z ICD).
Niedojrzałe.
Normalne?

[qbel2]

>tu nie trzeba cytatów..
aha, czyli nie masz faktów, masz odczucia. No to sobie nie pogadamy, bo o czyiś
odczuciach nie widzę sensu

> a ja myslalam ze wszyscy jestesmy ludzmi i istniejemy na rownych > zasadach na
tym swiecie

Niestety, świat nie jest sprawiedliwy. Życie też

> a leczyc tu nie ma czego
> nie mozna zmienic swojego charakteru

Nie jestem fachowcem, ale podobno "charakter" można wyprostować. Spytaj o to
Anarchii, ona się leczy i liczy na wyleczenie, zatem jest to zapewne możliwe.

Poza tym nawet jeśli Cię nie wyleczą całkowicie, to znacznie złagodzą negatywne
zachowania. Tym razem wiem o czym piszę, bo przeżyłem z borderką 14 lat, z
których przez 3 lata leczyła się tak, jak powinna (leki + psychoterapia), a
przez 4 tylko leki. Gdy było "pełne" leczenie - było dobrze, gdy tylko brała
leki - szło wytrzymać, jak się nie leczyła - zrobiła piekło mi i sobie też.

[the-crawl]

w swoich wypowiedziach wychodzisz z założenia, że nie wiemy co to
miłość, zaangażowanie,że nie nadajemy się na rodziców i to my
odpowiadamy za los naszych partnerów...osobiście mam rodzinę, męża i
małego synka no i kota i całe to męskie towarzystwo kocham i spełniam
się w swoich życiowych rolach, chociaż nie jest łatwo,popełniam błędy
jak każdy człowiek, ale jednocześnie jak każda dorosła i odpowiedzialna
osoba nie próbuję zmieniać ludzi-zaczynam od siebie i tego życzę
wszystkim obecnym i byłym partnerom osób żyjących z bpd

[qbel2]

> wychodzisz z założenia, że nie wiemy co to miłość

Miłość to nie jest miotanie się między uwielbieniem a nienawiścią. Właśnie na
tym polega BPD, że chory do dojrzałej miłości nie jest zdolny

> że nie nadajemy się na rodziców

A tu trochę inaczej - być może część na rodziców się nadaje, ale ryzyko jest
zbyt duże, żeby osobę z takim zaburzeniem czynić jedynym opiekunem dziecka. Moim
zdaniem, BPD jednego z rodziców, w razie rozwodu/rozstania powinno być
przesłanką do powierzenia opieki nad dzieckiem drugiemu rodzicowi. Dziecko to
nie jest zabawka, opiekę nad nim powinien dostać ten rodzic, który jest lepiej
do tego predysponowany, zwłaszcza psychicznie

[the-crawl]

powiem tyle że łatwo przychodzi tobie ocenianie innych ludzi panie
idealny. wielu spośród nas leczy się i pracuje nad sobą bardzo długo i
ciężko więc daruj sobie te sądy bo nas obrażasz, borderline nie było
naszym wyborem a jest naszym koszmarem i co ważne przypominam że wg
międzynarodowej klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych bpd jest
zaburzeniem a nie chorobą- etykietowanie nas nie pomaga nam w
naprawianiu siebie

[qbel2]

> powiem tyle że łatwo przychodzi tobie ocenianie innych ludzi panie
> idealny

Napisałem gdzieś, że jestem idealny? Skąd, mam mnóstwo wad, a konfrontacyjność i
ostrość wyrażanych sądów do nich należą:)

> daruj sobie te sądy bo nas obrażasz,

Tak, to już wiem - obrażasz, bo obrażasz, tylko na czym to obrażanie polega
wciąż się nie dowiedziałem

> borderline nie było
> naszym wyborem a jest naszym koszmarem

Ależ ja tego nie neguję. Kibicuje wszystkim z Was, którzy się leczą. Wkurzają
mnie dwie postawy niektórych spośród Was:
1. BPD sprawia, że jesteśmy lepsi, nie ma po co się leczyć.
2. Skoro związałeś się z borderem, sam jesteś sobie winny (wniosek - skoro sam
jesteś winny, to osoba z BPD jest niewinna obojętnie jak się nie zachowuje;
jeszcze brakuje pochwały pewnych zachowań)

A że piszę "chory" - nie uśmiecha mi się powtarzanie: "człowiek z zaburzeniem
osobowości" (za długie), a słowo "zaburzony" jakoś mi się nie podoba. Jak
pisałem "border", też były sprzeciwy. Zgadzam się, że jest to forma
etykietkowania, ale tak samo pisanie "politycy", "głuchoniemi" czy "nauczyciele"
jest przyklejaniem jakiś etykiet.

Specjalnie dla Ciebie postaram powstrzymać się od zbyt ostrych sądów (ale proszę
nie krzyczeć, jak mi czasem puszczą nerwy - wystarczy przypomnieć: "obiecałeś") :)

[hanging_garden]

Związki same w sobie są trudne - z borderami (boredekami) już
extremalnie "naznaczone" i z góry skazane na niepowodzenie. BPD nie
wzięło się z nikąd, nie pojawiło się nagle. Oprócz "genetycznego
skrzywienia charakteru" w mojej ocenie (i wypowiem się tutaj
WYŁĄCZNIE o kobietach i CELOWO zabrzmi to SZOWINISTYCZNIE ale w moim
mniemaniu tak jest - zapraszam oczywiście do dyskusji), BPD nasiliło
się (w kobietach) "dzięki" zjawiskom ostatnich lat: mózg przeciętnej
kobiety nie jest bowiem przystosowany i gotowy na taką "dawkę"
emancypacji i równouprawnienia, jaką otrzymał w ostatnich latach.
Kobieta jako "puch marny" nie przystosowana jest do funksjonowania
w "warunkach konkurencyjności"... no dobra bo zapędzam się w za
bardzo filozoficzne wywody i obawiam się, że panny nie zrozumieją
mnie - czyli: męskiej szownistycznej świni (w tym miejscu) - otóż:
pojebały Wam (pannom) w główkach kolorowe czasopisma, odrealnione i
przesłodzone seriale (rodzime i z importu), wyluzowane koleżaneczki
z pracy, internet i inne "bodźce". Dla mnie w obecnych czasach
kobieta to nie kobieta - jeśli mam przyjemność obcować z Wami na co
dzień, większość z Was to babo-chłopy, cyborgi pozbawione uczuć,
ciepła, empatii... bleeeee... mam odruch wymiotny jak widzę te
dzisiejsze wyemancypowane, wyzwolone lale, które bardziej udają
kobiety niż naprawę nimi są... Baby stały się gorsze od facetów.
Takiego zakłamania, obłudy, wyrachowania, zimnej kalkulacji,
nastawienia WYŁĄCZNIE na własny zysk - dawno nie widziałem. Dla Was
(bab) równouprawnienie kończy się w chwili, jak trzeba wnieść
lodówkę po schodach na 8-me piętro... Sorki za dosadność ale: SRAM!
na związki z takimi babami - a jak do tego jest to borderka, to już
porażka i "kaplica" na całej linii...

???

[glorifia]

Co to było?

[krowawkropki]

glorifia napisała:

> Co to było?

Szczera prawda to była

[hanging_garden]

Fakt - tak jak napisał krowawkropki - wyraziłem swoje zdanie na
temat kobiet (bardzo złe zdanie - takie są niestety fakty i takie
mam nastawienie do kobiet - a po związku z borderką i tym co czytam
tutaj, na forum - już extremalnie negatywne).
Połowę życia spędziłem w trzech długoletnich związkach - może nie
miałem szczęścia, może powinienenm dłużej szukać tej jednej jedynej,
pospotykać się z większą ilością kobiet, porównać i wybrać -
niestety: te z którymi byłem, pogłębiły we mnie tylko to złe zdanie
o kobietach. Większość tych, które spotykam teraz, to ablo
materialistki albo puszczalskie a w najlepszym wypadku
ekscentryczki, które nie wiedzą czego chcą a przy okazji wydaje im
się, że są pępkiem świata i zachwoują się jak rozkapryszone
księżniczki.
Przykład: dzwoni do mnie znajoma: "Spotkamy się na kawę?" -
odpowiadam: "Czemu nie?" - nie mam "zobowiązań" wobec mojej ex więc
nie widzę problemu - poza tym to tylko spotkanie towarzyskie więc
spox. Jak byłem w związku, takie spotkania (nawet TYLKO z
koleżankami nie wchodzą zupełnie w grę). Spotykamy się więc w
knajpie, rozmawiamy no i na "grande finale": rachunek. Oczywiście
płacę ja, bo ona ani "meee ani beee", że będzie partycypować w
kosztach (żadnej propozycji, pytania - NULL!). Za tydzień znowu
dzwoni z propozycją spotkania - znowu odpowiadam: "Czemu nie" ale
tym razem dodaję, że "rozumiem, że tym razem to Ty mnie
zapraszasz?" - oczywiście zbaraniała - tłumacze więc, że skoro tak
WALCZYŁYŚCIE o równouprawnienie, to chyba działa to w KAŻDEJ
(absolutnie KAŻDEJ) dziedzinie życia... ale według WAS (kobiet) -
nieeeeeeeeeeeeeeee - równouprawnienie działa WYŁĄCZNIE w
sytuacajach, w których WY na to pozwolicie.

[krowawkropki]

Ale broń Panie Boże coś zrobić przy dzieciach bo taka to się zna najlepiej.

[krowawkropki]

Generalnie obecnie z laskami jest kiepsko. Dużo gadają jak to one bardzo chcą
mieć rodzinę ale co do czego to zupy nie umie ugotować, rozmowa u takiej kończy
się po 10 min, a sex to tylko od święta.
Zagłada idzie

[hanging_garden]

Zgadza się - kiepsko i to nawet bardzo. Dlatego postanowiłem zacząć
dbać wyłącznie o siebie. Przez lata byłem idiotą, bo ZAWSZE
ważniejsze były dla mnie nie własne potrzeby a to, czego chce i
potrzebuje rodzina, jakie ma potrzeby - skupiałem się wyłącznie na
ich zaspokajaniu zapominając o sobie i chodząc w
przysłowiowych "jednych portkach", tylko po to, żeby rodzinie było
lepiej... I co...? Mam prawie czterdziechę na karku i obudziłem się
z przysłowiową "ręką w nocniku". Nie warto się starać, bo nikt tego
nie doceni - z jednym wyjątkiem: DZIECI - o nie zawsze należy dbać
ale nie przesadzać z rozpieszczaniem.

Gdzieś kiedyś przeczytałem, że "jeśli pomożesz komuś 100 razy a za
101-wszym odmówisz, to jesteś dla niego takim samym wałem, jak ten,
który odmówił mu za pierwszym razem". Bardzo lubię to powiedzenie
i... odmawiam za pierwszym razem.

P.S.
Sorki za te kilka OT ale tak jakoś mi się skojarzyło.

[the-crawl]

żałosne jest to co czytam, żałosne i tyle.

[krowawkropki]

Ale to szczera prawda. Rodzinne szczęście składa się z naprawdę prostej recepty.

1. Uczucia
2. Samodzielność
3. Kobieta jest duszą związku, ona zapewnia rodzinie emocjonalną stabilność
4. Facet, materialną i buduję zręb tego wszystkiego co w koło
5. Muszą być samodzielni
6. Dzieci przygotowuję się do życia a nie dla rodziców przyjemności

Facet musi umieć zarobić, ale nie zarobić się, a kobieta zająć się domem.
Jakieś dziwne odstępstwa kończą się nieszczęśliwe.
Dzisiaj kobietą wkłada się do głowy jakieś bzdury, o emancypacji a nie uczy się
współpracy z facetem dla wspólnego dobra. Dziewczyny wchodzące do małżeństwa nie
potrafią ani pożądnie prowadzić budźetu domowego ani zająć się pożądnie domem,
ale wymagania mają nieboskie do do drugiej strony.
Dzisiejsze kobiety to egoistki oczekujące na bardzo wiele nie dające nic od
siebie. Nie można na nie liczyć w żadnych poważnych sytuacjach życiowych.

[iamcrazy]

A o kim ty mówisz? Chyba o swojej kobiecie... No chyba, ze byłeś ze
wszystkimi kobiatami, że takie masz doświadczenie i tak
generalizujesz. A do tego klapki na oczach co i kto ma robić,
smieszne, może u ciebie tak musi być, a inne związki maja się
świetnie z innym podziałem ról...

[hanging_garden]

...nie pocieszę Cię the-crawl, bo... będzie jeszcze gorzej, jeśli
wszystko pójdzie w tym kierunku, w którym idzie. Coraz więcej
rozbitych małżeństw, nieszczęśliwych dzieci, singli ograniczających
związek jedynie do "aktu seksualnego". Taka prawda - wg mnie - choć
oczywiście dla Ciebie może to być "żałosne" i wcale nie musisz się
ze mną (nami) zgadzać...

[krowawkropki]

Dokładnie idzie w tym kierunku. Poco się z kimś związać skoro mój dorobek życia
może przepaść w ciągu paru chwil, a na koniec można dowiedzieć się że nic się
nie zrobiło.
W jakim celu mam latać z dzieckiem do lekarza wstawać o 4 nad ranem skoro i tak
przechwyci go matka, co ma taki kaprys.
Po jakiego grzyba mam wchodzić w związek, skoro jedynym celem związku nie jest
miłość i wzajemne wspieranie się ale korzyść jednej strony.

[the-crawl]

dużo tu stereotypizacji...moje małożeństwo jest widać inne i dzięki
temu udane, a wy chyba źle szukacie kobiet skoro wszystkie są takiee
złe(?!)

[glorifia]

the-crawl napisała:

> dużo tu stereotypizacji...moje małożeństwo jest widać inne i dzięki
> temu udane, a wy chyba źle szukacie kobiet skoro wszystkie są takiee
> złe(?!)

To by potwierdzało to, co powiedziała gdzieś Anarchia, że ludzie nagminnie
wiążący się z borderami, sami mają pewne, delikatnie mówiąc, rozchwianie
emocjonalne. Jeśli Garden był w trzech związkach i po każdym z nich stwierdza,
że tego kobiety były zaburzone, to warto się zastanowić, dlaczego niby-normalny
i zdrowy facet trafia wyłącznie na takie wybrakowane kobiety. Nie myślałeś o tym
, Garden? To pomyśl.

[qbel2]

Nie zgadzam z kolegami krową i gardenem. Jestem zwolennikiem równouprawnienia -
równych praw i obowiązków. Nie chciałbym nawet kobiety, która zajmuje się tylko
domem. Kobieta też powinna mieć swoje pasje, ambicje i pracę, w której może się
realizować. Dla mnie, "łomen" decydująca się na karierę gospodyni domowej, to
takie pokorne ciele, a ja - jako ennagramowe 8w7 nie wyobrażam sobie związku z
pokornym cielęciem

do qbel2

[niedama]

qbel2 napisał:

jako ennagramowe 8w7 nie wyobrażam sobie związku z
> pokornym cielęciem

Ciekawy opis maja osemki, taki pasujacy do opisu bpd?
www.enneagram.com.pl/typ8.html
"Większość Ósemek to skryci lub jawni despoci, wywierający na otoczenie
niewiarygodną presję, aby uzyskać pożądany rezultat. Stymulują, chwalą,
nagradzają albo poniżają, umniejszają i onieśmielają. Nieświadome swojej siły
Ósemki mogą zamęczyć otoczenie, nie zdając sobie nawet z tego sprawy, i
ignorować płynące skargi jako pozbawione sensu.
Ósemki nadużywają ośrodka działania, wspierając go intelektem, natomiast cała
sfera emocjonalna pozostaje u wielu z nich na poziomie dziecka.
Napotykane przeszkody mogą uwolnić w nich potężne pokłady agresji. Gdy taki
kryzys nadejdzie, dość powszechne jest przekonanie tych silnych ludzi, że świat
zmierza w kierunku samozniszczenia, a głupcy, którzy tego nie widzą, niech idą
na zatracenie razem z nim."

Mysle, ze moj toksyczny ojciec tez byl 8.

[qbel2]

na tej stronie to wszystkie "numery"przedstawili jak zaburzenia osobowości. Tu
jest znacznie lepiej opisane:
www.enneagram.pl/

[hanging_garden]

Powiem Ci szczerze, że analizując moje związki, zawsze zaczynam od
analizy własnego zachowania i tego co w nim jest nie tak. Nigdzie
się nie wybielam, nie uważam, że jestem "kryształowy" - mam mnóstwo
wad, to co moim partnerkom przeszkadza(ło), to moja pedantyczna
naura, czasem czepianie się o drobiazgi ale do zachowania bordera mi
daleko. Mam jednak świadomość swoich przypadłości i mocno pracuję
nad sobą, rozmawiam z patnerkami, pierwszy wychodzę z inicjatywą
porozmawiania o tym, co nie tak ze mną. Swój udział w "wyrzeźbieniu"
mojego charakteru mam (niestety) moja toxyczna matka, która skaziła
mi charakter... Ona niestety nie ma żadnego dystansu do siebie i
uważa, że jest najmądrzejsza i wszystkowiedząca - czasem się
zastanawiam, czy to nie miało wpływu na rozpad moich związków. Choć
z drugiej strony, 2 z 3 moich dotychczasowych życiowych partnerek
(ostatnia to borderka) już powiedziały mi wprost, że żałują, że nie
jesteśmy razem więc chyba tak źle ze mną nie miały. Ja jestem po
prostu idiotą - zakochuję się, przywiązuję, zabiegam o kobietę,
obsypuję prezentami, jestem wierny jak pies, podstawą jest dla mnie
rodzina i dopóki partnerka solidnie mnie nie "skopie", będę z nią
trwał mimo przeciwności. To mój błąd - czasem powinienem odpuśić,
olać i nie powinno mi tak bardzo zależeć - może wtedy zyskałbym choć
odrobinę szacunku, a tak - nie mam go chyba czasem sam do siebie
dając się wykorzystywać i sobą pomiatać. Pierwsza dziewczyna, z
którą byłem od liceum do czasów studenckich (jakieś 6 lat), chciała
bardzo szybko wyjść za mnie (za namową mamusi) - oczywiście ja też
byłem ZA ale pod warunkiem, że najpierw stworzymy warunki do
założenia rodziny: zaczniemy pracować, zarabiać, mieć na swoje
utrzymanie a przede wszystkim na utrzymanie dzieci. Dwójce studentów
raczej trudno to pogodzić, tym bardziej, że był to początek lat 90-
tych. Więc znalazła sobie faceta o ponad 10 lat starszego i za niego
wyszła. Szczęśliwa nie jest, o czym wiem. Druga partnerka - 9 lat
razem - żona, dziecko, firma, ptasiego mleka brakowało. A właściwie
to miała wszystko - "do kompletu" brakowało tylko kochanka więc się
znalazł. Odszedłem bo miałem tego dość. Trzecia - borderka -
historię znacie więc nie będę się powtarzał.

Co do partnerki i modelu rodziny qbel2 - nie zrozumieliśmy się
chyba - mnie nie interesuje zrobienie z kobiety kury domowej. Wręcz
odwrotnie - zawsze imponowały mi kobiety ambitne, mające swoje
zdanie, zaradne, mające to "coś", czyli m.in. tzw. pazur - kobieta
musi przy tym być mądra ALE nie udawać mądrej, yntelygentnej i
wyzwolonej NA SIŁĘ. Mnie interesuje związek partnerski z dzieleniem
obowiązków - jeśli ONA szykuje obiad, ja po nim zmywam, ONA pierze
ale ja prasuję (przynajmniej swoje rzeczy), JA szykuję śniadania,
ONA odwodzi dziecko do żłobka, JA łożę na utrzyanie, ONA płaci
czynsz, prąd, ONA ma mieszkanie, więc ja zabezpieczam samochód, żeby
miała czym jeździć. Na przyjemności (wakacje, wyjazdy, itd.) daję
albo w większości ja albo się zrzucamy. Nie naciągajcie proszę, że
robię jakiś harmonogram z życia codziennego - rzecz, które opisałem
wyżej udało nam się wprowadzić i podzielić wspólnie na zasadzie
kompromisu. Niestety - BPD zepsuło wszystko a było (momentami)
naparawdę bardzo fajnie i naprawdę świetnie się rozumieliśmy i
dogaadywaliśmy we wszystkich sprawach, oprócz dogadania się co do
problemów emocjonalnych między nami. Myślę, że ona zrozumie i kiedyś
to doceni - nawet jak się rozstajemy, to po 2-3 miesiącach
(wcześniej dawała znaka trochę wcześniej) ona dzwoni do mnie z
płaczem i pytaniem: czemu nam się nie udało? Nadal nie rozumie
jednak, że potrzebuje terapi...

do garden

[niedama]

hanging_garden napisał:
Mam jednak świadomość swoich przypadłości i mocno pracuję
> nad sobą, rozmawiam z patnerkami, pierwszy wychodzę z inicjatywą
> porozmawiania o tym, co nie tak ze mną. Swój udział w "wyrzeźbieniu"
> mojego charakteru mam (niestety) moja toxyczna matka, która skaziła
> mi charakter... Ona niestety nie ma żadnego dystansu do siebie i
> uważa, że jest najmądrzejsza i wszystkowiedząca - czasem się
> zastanawiam, czy to nie miało wpływu na rozpad moich związków.

Czy aby Twoja mama to nie bpd? Toksyczna osoba "wyrzezbila" Twoj charakter. Ty
tez sprawiasz wrazenie wszytskowiedzacego... moze jestes do niej po prostu podobny?
A moze tylko projektujesz swoje wady na innych i nie potrafisz zauwazyc problemu
u siebie?
Ja mialam ojca z bpd, potem bylego z bpd i jak czytam Twoje posty to tak jakby
on pisal...
Sama tez sie zastanawiam czy nie mam bpd "po ojcu", mimo, ze potrafilam stworzyc
szczeliwy i dlugoletni zwiazek i nie ma u nas klotni. Pewne osoby jednak,
podobne do ojca i mojego bylego, dzialaja na mnie jak plachta na byka i czuje w
sobie zlosc. Na szczescie moj maz do nich nie nalezy:)

[hanging_garden]

Nie wiem, czy moja matka ma bpd - jeśli nawet to niezdiagnozowane. W
każdym razie coś z pewnością jest z nią nie tak (nie chcę się
rozpisywać w temacie) ale ona nawet nie chce zdawać sobie z tego
sprawy - tak jak napisałem: ZERO dystansu do siebie. Faktem jest, że
moja matka działa na mnie jak płachta na byka - moje rakcje na jej
niektóre zachowania są (patrząc z boku) przesadzone, wręcz
automatyczne i alergiczne. Ktoś, kto ją jednak dobrze pozna (a jest
kilka osób, które na początku uważały, że ona jest o.k.) zmienia
zdanie o 180 stopni - to nie jest człowiek, z którym się porozmawia
na argumenty - totalnie zawężone horyzonty do własnych przekonań,
uprzedzeń - "umeblowała" sobie psychikę po swojemu i nie dopuszcza
żadnego argumentu a o merytorycznej dyskusji można w ogóle zapomnieć
bo nie ma to najmniejszego sensu...
Co do tego, że jestem do niej podobny masz pewnie rację i zdaję
sobie z tego sprawę - w końcu 100% wychowania przejęła na siebie
właśnie ona - ojciec zawsze stał z boku i się nie odzywał. Zostałem
więc wychwowany w prawdziwym "matriarchacie"... ALE - ja mam tą
świadomość, staram się coś ze sobą robić, zmieniać nawyki,
przyzwyczajenia, wykorzeniać z siebie automatyczne reakcje na pewne
sprawy - widzę i wiem (mam przynajmniej taką nadzieję) kiedy
zachowuje się nie tak... a jeśli nie wiem (a nikt nie jest
obiektywny w stosunku do samego siebie i nie ma odpowiedniego
dystansu) lub uważam, że zachowuję się normalnie, to w imię tego,
żeby było dobrze (w związku) rozmawiałem z moją partnerką (tą z
BPD), żeby ZAWSZE mówiła mi wprost co jej przeszkadza w moim
zachowaniu i oboje zastanowimy się co z tym zrobić. O to samo
prosiłem ją - że też chciałbym porozmawiać o jej zachowaniach, które
przeszkadzają mnie - niestety: działało to tylko w jedną stronę,
czyli: stała krytyka moich zachowań + ich przejaskrawianie przez nią
na max - cóż: typowe u bordera. Ona oczywiście we własnej ocenie
była "krzyształowa".
Co do tego, że jestem "wszystkowiedzący" - nie jestem i tak nie
twierdzę ale to co napisałem wyżej - pewnie nie mam wystarczająco
dużego dystansu do siebie i nie jestem do końca obiektywny. Mówię co
myślę i nie owijam w bawełnę - nawet jeśli prawda czasem jest
niewygodna lub nie powinienem czegoś powiedzieć. W każdym razie -
dziękuję za konstruktywną krytykę i obiecuję pomyśleć nad tym...
Być może takie a nie inne moje zachowanie spowodowane jest tym, że
życie mnie doświadczyło i nieźle dało po tyłku. Do tego przez lata
się uginałęm pod presją otoczenia - tylko po to, żeby być lubianym,
znaleźć akceptację innych... Przeważnie mówiłem to, co ktoś chce
usłyszeć, niż to, co naprawdę chciałem w danej sytuacji powiedzieć.
Skończyłem z tym. Stałem się bardziej asertywny, choć nie zamykam
się (tak myślę) na argumenty drugiej strony i zawsze chętnie
podyskutuję...

[glorifia]

Jesteś ofiarą borderów. Rodziców, a potem partnerki. Tak jak ja.
Cały Twój tekst to potwierdza. Każde zdanie. Mogłabym napisać dokładnie to samo.
Zapewne też nie przez przypadek znalazłeś się na tym forum.
Potwierdza to jeszcze raz zdanie wypowiedziane tu na forum, że jednak ciągnie
borderów, lub tych z namiastką BPD,do siebie podobnych. Nie obwiniajmy więc
swoich partnerów za wszystkie grzechy i nieszczęścia naszego zycia, a zajmijmy
się sobą, przede wszystkim.

[niedama]

Ja bym w ogole nie byla tego taka pewna, kto jest bpd a kto nie. Czesto diagnoza
jest niedokladna albo nietrafna, postawiona pomylkowo. Starsze pokolenia z kolei
nigdy raczej nie chodzily na terapie i nie sa zdiagnozowane jako bpd co nie
znaczy, ze wlasnie ich ten problem nie dotyczy.
Mysle, ze ludzie z bpd przyciagaja do siebie dwa typy partnerow- masochistow (na
zasadzie przeciwienstwa) albo podobnych do siebie, tez bpd.

do garden

[niedama]

Moj ojciec tez mial niezdiagnozowane bpd i pewnosci nie ma czy to bylo to. Nigdy
by zreszta nie wpadl na to, ze problem moze byc w nim i mial rowniez zero
dystansu do siebie. Tez mialam na niego alergie, dopoki zyl. W zasadzie moglabym
sie podpisac pod opisem Twojej matki, opisujac jego. Tez staram sie pracowac nad
soba, wciaz analizuje siebie, porownuje z nim i nie chce skonczyc jak on. Zdaje
sobie jednak sprawe, ze nie wszystko jestem w stanie sobie uswiadomic i zmienic.
Czesc rzeczy pewnie automatycznie wypieram ze swiadomosci i nie dopuszczam
mysli, ze to moze mnie tez dotyczyc. Pewnie zdrowiej byloby sie przyznac, ze
jestem do niego podobna i zaakceptowac tez ta czesc siebie. Ucze sie tego i
analizuje ludzi ktorzy mnie draznia aby poznac swoje odrzucone czesci siebie.
Moj ojciec nie zyje juz i dopiero po smierci zdolalam mu wybaczyc i staram sie
go zrozumiec i traktowac jak przyjaciela a nie wroga. Wierze, ze gdzies gleboko
chcial dobrze ale nie potrafil inaczej. Jego pewnie tez uksztaltowalo zycie,
trudne dziecinstwo, skrajna bieda, wojna itd. Nie wychowal sie tez w czasach
kiedy wszyscy biegaja do psychologow i dokonuja autoanalizy. Wiem jedno, dopiero
odkad mu wybaczylam i zmienilam do niego stosunek to zaczelam przyciagac inny
typ ludzi i udalo mi sie stworzyc szczesliwy zwiazek. Ale za jego zycia nie
bylam w stanie sie na to zdobyc. Polecam poczytac o wybaczeniu:
radykalnewybaczanie.com.pl/radykalnewybaczanie1.htm
hanging_garden napisał:
> Być może takie a nie inne moje zachowanie spowodowane jest tym, że
> życie mnie doświadczyło i nieźle dało po tyłku. Do tego przez lata
> się uginałęm pod presją otoczenia - tylko po to, żeby być lubianym,
> znaleźć akceptację innych... Przeważnie mówiłem to, co ktoś chce
> usłyszeć, niż to, co naprawdę chciałem w danej sytuacji powiedzieć.
> Skończyłem z tym. Stałem się bardziej asertywny, choć nie zamykam
> się (tak myślę) na argumenty drugiej strony i zawsze chętnie
> podyskutuję...
Uwazaj, zeby nie wpasc ze skrajnosci w skrajnosc. Analizujac mlodosc mojego ojca
odkrylam, ze byl bardzo wrazliwym, niesmialym, niepewnym siebie chlopakiem. W
pewnym momencie zdobyl wysoka pozycje spoleczna, autorytet w swoim zawodzie i...
totalnie przestal sie liczyc z ludzmi.
Dawniej mialam ogromne obawy, ze jak poznam partnera to bedzie podobny do ojca i
analizowalam czujnie ich charakter. Zakochalam sie w niesmialym i wrecz
nadwrazliwym chlopaku, ktory zabiegal o akceptacje otoczenia i zycie mu dalo
niezle po tylku. Bylam zafascynowana tym, ze jest totalnym przeciwienstwem
mojego ojca (wtedy nie wiedzialam, ze moj ojciec wczesniej tez taki byl).
Rozstalismy sie ale utrzymywalismy przyjacielski kontakt przez lata i ze zgoza
zauwazylam ostatnio, ze sie stal identyczny jak moj ojciec! Skonczyl z
wrazliwoscia i staraniami dla innych, powiedzial sobie dosc i stal sie w swoim
mniemaniu asertywny, tymczasem dla otoczenia jest chamski i agresywny z
wiecznymi pretensjami do wszystkich i o wszystko...
Wniosek taki: trzymajmy sie zlotego srodka:)

[qbel2]

> Mysle, ze ludzie z bpd przyciagaja do siebie dwa typy partnerow-
> masochistow (na zasadzie przeciwienstwa) albo podobnych do siebie, tez > bpd.

To cie rozczaruję. Ja po rozejściu z borderką poszedłem na psychoterapię,
odwiedziłem też psychiatrę. Ani masochizmu, ani bpd nie stwierdzono. Psycholog
utrzymuje, że mam syndrom najstarszego dziecka (fakt, mam tylko młodsze
rodzeństwo), czyli zbyt opiekuńczy i odpowiedzialny, co borderka wykorzystywała.

[niedama]

Pewnie, ze nie jest to regula ale chyba wystepuje dosc czesto takie przyciaganie
wzajemne tych dwoch typow. A moze chodzi nie tyle o masochizm co o typ dawcy? Ja
w sumie wczesniej zawsze bylam dawca w zwiazkach. I to by pasowalo tez do
Twojego syndromu najstarszego dziecka.

dawcy i biorcy

[niedama]

www.cogito.com.pl/PrezentacjaPisma/137/Carpe_Diem_Psychologia_Zwiazku.html
i znow wychodzi na to, ze zloty srodek najlepszy:)

[qbel2]

niedamo
pod tym linkiem są jakieś skrajne skrajności :). Ja nie jestem ani jednym, ani
drugim - mam niektóre cechy dawcy i niektóre biorcy.

do qbel2

[niedama]

Ano sa skrajnosci przedstawione. Ale gdybys mial okreslic co przewaza albo co
przewazalo dawniej? Ja tez mam cechy zdecydowanie wymieszane ale jednak z
przewaga dawcy.
U mnie tez nie zdiagnozowano zadnych zaburzen typu masochizm ani bpd, a kiedys
bylam na terapii z powodu depresji. Depresji tez nie zdiagnozowano. Ponoc zdrowa
jestem. A ja uwazam, ze nie ma ludzi zdrowych. A moze nie ma ludzi chorych,
tylko sztucznie wyznaczamy sobie normy normalnosci i etykietujemy? O ile takie
szufladkowanie moze komus pomoc w zrozumieniu siebie to dobrze. Gorzej jak inni
zaczynaja sie dowartosciowywac kosztem tych "chorych" i sami oddalaja sie od
zrozumienia siebie.

[qbel2]

> Ano sa skrajnosci przedstawione. Ale gdybys mial okreslic co przewaza
> albo co przewazalo dawniej?

Teraz to jest chyba równowaga.
W poprzednich związkach (przed borderką) raczej biorca, ale nie tak skrajny jak
w tym artykule.

[hanging_garden]

Mój ojciec w przejściach (wojna, bieda, wielodzietna rodzina) jest
podobny do Twojego - do tego dostał od życia tak po tyłku (jeszcze
za młodu) zanim ożenił się z moją matką, że szkok (nie chcę wnikać w
szczególy bo to totalna trauma - prawdę o tym, co przeszedł mój
tato, poznałem dopiero jak miałem 18 lat). Do tego wychowywał się
bez swojego ojca (dziadek zginął tragicznie jak mój tato był bardzo
mały) więc miał identyko jak u mnie: był wychowywany przez matkę,
czyli "matriarchat". Mama mojego taty była jednak normalna.
Potrafiła go wychować na porządnego gościa. Mimo, że moja matka jest
totalnie toxyczna i "umila" mu życie jak typowa borderka, mój ojciec
jest totalnie opanowany... Czasem mu "wentyl puści" i odpowie jej
dosadnie na jej awantury.
Nawet teraz - siedzę w pokoju z moją 2-letnia córką - a "babcia"
(czyli moja matka) przyniosła małej rosół - oczywiście nie pozwoli
jeść dziecku po swojemu, tylko wchodzi co 2 minuty i mówi jak ma
jeść, jak ma siedzieć, jak ma trzymać łyżkę, ile ma nabierać
rosołu... "obóz koncentracyjny" i pranoja jakaś... Do wnuczki to ma
jeszcze cierpoliwość ale do mnie i brata jak byliśmy mali, miała jej
ZERO - wyzwiska od najgorszych jak tylko robiliśmy coś nie po jej
myśli (np. wyciskaliśmy pastę do zębów z tubki nie tak jak ona
chciała albo dostawaliśmy wciry za to, że w zlewie stała
nieumyta)...

Źródło moich problemów w związkach upatruję właśnie w moich
beznadziejnych relacjach z matką... do tego być może w międzyczasie
przejąłem część cech bordera będąc z borderką...
Ja mojej matce nie wybaczyłem i chyba tak jak Ty niedama - wybaczę
jej dopiero po jej śmierci... "Najlepsze" jest to, że ona się
wypiera, że nogdy nie biła ani mnie ani brata - nie wiem, czy jej
problem psychiczny jest tak głęboki ale fakty przekręca jak typowy
border... Wpierdziel dostawaliśy od niej najczęściej po powrocie z
pracy - zawsze była nikim, nic w życiu nie osiągnęła, zawodowo
doszła do stopnia referenta więc swoje frustracje wyłądowywała w
domu na mężu i dzieciach, po tym jak wracała z pracy - ZAWSZE
znalazła sobie powód, żeby nas lać... nieumyta szklanka, nie tak
wyciśnięta pasta do zebów, zła ocena (zła oceną była już
czwórka...)... szkoda gadać i pisać...

Myślę jednak, że dopóki jej nie wybaczę, nie ułożę sobie życia -
niestety obecnie nie czuję do niej nic poza nienawiścią...

[hanging_garden]

Dopowiem tylko - bo to wgmnie bardzo ważne - że moja "mamusia"
dwała mi do zrozumienia od namłodszych lat, że byłem niechcianym
dzieckiem bo ona chciała mieć tylko jedno dziecko (mam starszego
brata)... Texty (w kłotniach) typu, że "trzeba mnie było usunąć albo
zostawić po porodzie w szpitalu, zamordować po porodzie" itp. były
kiedyś na porządku dziennym... Rozumiem, że każdy może się wkurzyć i
czasem pojechać po drugim czlowieku - mojej "mamusi" takie texty
zdarzały się jednak na porządku dziennym właśnie jako efekt furii, w
którą wpadała o tą przykładową "nieumytą szklankę", żeby wyładować
na nas frustracje przyniesione z pracy... Możecie się zastanowić, że
być może byłem trudnym dzieckiem i moja matka miała ze mną same
problemy co "uzasadniałoby" takie karanie mnie - otóż nie: zawsze
dobrze się uczyłem (bałem się konsekwencji za złe oceny), nie byłem
smykiem, nie włóczyłem się z kumplami, wracałem do domu o
wyznaczonych godzinach...

[niedama]

A Ty Garden, mieszkasz razem z matka, czy to tylko odwiedziny? Ja wyprowadzilam
sie z domu zaraz po liceum i kada wizyta weekendowa to byla trauma, ktora
odchorowywalam dlugo. Z czasem coraz rzadziej odwiedzalam rodzicow, a gdyby nie
mama to pewnie w ogole bym nie jezdzila.
Zastanawiam sie nad tym, jakie postawy przyjmujemy wobec toksycznego rodzica.
Moja matka bala sie ojca i jego nieobliczalnosci i uciekala w prace. Ustepowala
mu tez we wszystkim dla swietego spokoju ale oczywiscie i tak byla dla niego ta
najgorsza. Siostra miala podobna postawe jak mama, unikajaca i podporzadkowana i
w ciszy i pokorze znosila wszystkie wyzwiska i obelgi, bala sie mu sprzeciwic.
Tylko ja nie potrafilam na to patrzec w spokoju jak wyzywa i poniza mame, co
oczywiscie go jeszcze bardziej nakrecalo i obrywalam za wszystkich. Potem
obrywalam od matki, ze jego "draznie".
Teraz zastanawiam sie na chlodno, jak to jest, ze akurat ja sie sprzeciwialam a
one nie? Moze to faktycznie wskazuje na to, ze jestem do niego w duzym stopniu
podobna. Nie chcialabym byc jednak tez taka jak one. Siostra ma meza, bardzo
podobnego do naszego ojca i przyjmuje identyczna postawe jak kiedys:(

[hanging_garden]

Niestety - mieszkam z moją matką i ojcem. Sytuacja życiowa mnie
zmusiła - (chwilowo) nie stać mnie na własne mieszkanie więc muszę
znosić moją "mamunię" i jej zachowania...

[niedama]

Wspolczuje Tobie garden, ze musisz obecnie nadal tkwic w tym chorym ukladzie i
zycze Tobie abys mimo wszystko nie tracil wiary w ludzi, a zwlaszcza w kobiety.
Jestem przekonana, ze jestes madrym facetem i mimo tego, ze tak wiele
wycierpiales, wiele tez rozumiesz i starasz sie zrozumiec, a to juz bardzo duzo.
Staraj sie ze wszystkich sil aby sie wyniesc jak najszybciej od „mamusi“, choc
wiem, ze w zyciu roznie bywa i nie zawsze jest to takie proste. Trzymam kciuki
za Ciebie, abys byl silny i zachowal wiare w dobro:)

[hanging_garden]

Serdeczne dzięki za te słowa... Miło jest przeczytać kilka
optymistycznych zdań pod swoim adresem (choć narcyzem nie jestem) -
w tym przypadku jeszcze milej, bo są one anonimowe więc wg mnie
szczere :-)

Wiesz - samo mieszkanie z rodzicami nie jest złe, choć nie należę do
wygodnickich "synalków mamusi" i już dawno mam "odciętą"
mentalną "pępownię" - zresztą moja matka sama ją odcięła w bardzo
brutalny sposób i od wczesnych lat potrafię o siebie zadbać. Gdybym
tylko miał wybór, zamieszkałbym sam co jest w tej chwili nr 1 na
mojej liście priorytetów.
Oki - ale koniec z żaleniem się... Trzeba popracować nad sobą
i "przemeblować" sobie psychę... Co do kobiet to... chwilowo nie
chce mi się wikłać z żadne związki - jednak: tylko krowa nie zmiania
poglądów więc i moje pewnie się zmienią, jeśli trafię na odpowienią
dziewczynę - nic na siłę i nic na "pół gwizdka"...

P.S.
Przeczytałem artykuł o "dawcach" i "biorcach" - niestety jestem
dawcą i to mnie chyba gubiło w moich związkach...

[hanging_garden]

Jeśli Garden był w trzech związkach i po każdym z nich stwierdza,
> że tego kobiety były zaburzone, to warto się zastanowić, dlaczego
niby-normalny
> i zdrowy facet trafia wyłącznie na takie wybrakowane kobiety. Nie
myślałeś o ty
> m
> , Garden? To pomyśl.


NIGDZIE nie napisałem, że moje WSZYSTKIE partnerki były zaburzone -
zaburzona była jedynie OSTATNIA (bpd).

[glorifia]

Ale z żadną nie stworzyłeś trwałego związku i to też na COŚ wskazuje.
Zresztą zostawmy to. Bo podoba mi się to, co napisałeś w poście powyżej, to
nieco usprawiedliwia Twoją poprzednią wypowiedzieć o kobietach, choć naprawdę
nie rozumiem takiego obrazu - bo nie znam takich kobiet - w którym skomasowałeś
wszystko co najgorsze nie tylko w kobietach, ale i w mężczyznach, też.

[marlicja]

Hanging_garden
SRASZ czy nie srasz - Twoja sprawa.
Nie jestem borderką, temat mnie zajmuje z pewnych innych powodów.
Zwóciłam uwagę na Twoj wpis, bo jest KOMPLETNIE nie na temat.
Równouprawnienie, feminizm, a BPD czy inne podobne, ma się ... jak Twoje wnioskowanie do badań naukowych. Wybacz, to męski bełkot po piwku.
Emancypacja, otrzymana w ostatnich latach - wg Ciebie odjęła nam kobietom rozum i spowodowala poważne problemy psychiczne?
Idę Twoim torem myślenia:
Emancypacja, równouprawnienie, nareszcie zrównanie praw, a co za tym idzie równy dostep do edukacji, awansu społecznego, rozwoju osobistego, spowodował u wielu mężczyzn zachwianie emcjonolane, frustrację równą trzęsieniu ziemi. To załamanie męskiego świata wartości bo oto bowiem przestali być panami, głowami domów, osobami decyzyjnymi.
Wielu znakomicie dzisiaj potrafiło stać się partnerami, ale niestety wielu miota się i pokrzykuje wulgarnie, nie umiejąc odnaleźć się w świecie, w którym nie ma już uległych kobietek, służących, przymilnych kokotek, albo zwiotczałych, wiecznie rodząco karmiących mateczek.
Jak widzę, BOLI - co?
To nie jest problem emencypacji, to TWÓJ problem.
Jako meżczyzna okazałeś się słabeuszem bo nie umiesz pogodzić się z tym, że kobieta ma takie same prawa w życiu jak facet, a noszenie pralki na X piętro nawet Tobie sprawiłoby problem. I nie o pralkę tu chodzi, ani płacenie rachunku.
Mojemu staremu wujowi, ja podaję płaszcz, to kwestia grzeczności i pomocy.
Lubię być po męsku adorowana - to kwestia kulturowa, ale też wymagam szacunku.
I nie koniecznie za ogórkową. Za moje osiągnięci zawodowe, intelektualne przede wszystkim.
A Twój poziom agresji - powiedziałbym delikatnie - do kontroli.
Reasumując - nie obrażaj tu nikogo. Pozbawione ciepła, empatii, uroku cepy, to również mężczyźni, zwłaszcza domowi agresorzy.

Szacunek mój wielki dla tych, którzy podjęli wielką, heroiczną walkę ze sobą.

[mkmedia]

Borderki nie kochają takich ludzi. Racjonalnie oczywiście powiedzą za to wspaniały mąż ale nigdy nie obdarza takiego stałym ogromnym uczuciem. Ty sobie myślisz ze jesteś cierpliwy znosisz, tłumaczysx to choroba, jestes wspaniały. Otóż nie. Zobaczysz za 10-15 lat jak wszystko runie i zostaniesz wrakiem. Botderki kochają drani. Niedostępnych zimnych karajacych. Podswiadomie szukaja kontynuscji traum z dziecinstwa. Zadtepstwa nieczulych matek. To masochistki. Ona obdarzy uczuciem kochanka drsnia sadystycznego. Do niego będzie wzdychac nie do ciebie. To osoby pełne paradoksów. Jeśli jej dasz to co piszesz jesteś skończony jeśli chodzi o jej uczucia.

[glorifia]

no_illusion napisała:

> Ludzie, którzy wchodzą w związki z BPD, są do siebie podobni. To z
> reguły ten sam typ: osobowość zależna, skłonności masochistyczne. W
> dzieciństwie 'opuszczenie' przez rodziców, narcystyczna matka itp.
> Krótko mówiąc, żaden człowiek stabilny psychicznie nie wytrzymałby z
> kimś z BPD, wcześnie postawiłby granice, a w razie ich
> nierespektowania - zdecydowanie zakończył związek.

Wiesz, coś w tym jest. Ale ja zerwałam swój związek i nie żałuję. I wiem, że on nigdy sam z siebie tego by nie zrobił, choć to ja uchodziłam w małżeństwie za tą bardziej nienormalną. Truliśmy się nawzajem latami. I dopiero teraz mając czterdziestkę na karku i cztery lata świadomej samotności za sobą i pracy nad sobą wydaje mi się, że powoli wracam do żywych. A przedtem nie wiem kim byłam. Najpierw podporządkowywałam się humorom matki, a potem pod jego dziwaczne zachowania, a w pewnym momencie znajdowałam się już między nienormalna matką i nienormalnym mężem, aż zaczęłam czuć, że powoli wariuję. Na szczęście jestem już dziś bardzo blisko odnalezienia siebie, i , paradoksalnie, to nie bliscy mnie utwierdzają w tym , że jestem normalna, tylko znajomi, przyjaciele, ludzie z pracy. Patrzę na ich reakcje i widzę, że traktują mnie normalnie! A więc można! a więc wcale nie jestem jakimś potworem, co mi wmawiano praktycznie od urodzenia i przez kolejne lata mojego małżeństwa. Jedyne uwagi, który otrzymuję od otoczenia, słuszne, że powinnam popracować nad poczuciem własnej wartości, bo niczego innego, Okazuje się! mi nie brakuje. I jeszcze, że nie powinnam się stresować z byle powodu, nie reagować przewrażliwieniem na najdrobniejszą, nawet nie osobiście zwróconą uwagę (zawsze się bałam, że ludzie to zauważą, i oni to zauważają i dzięki bogu, że mi mówią o tym wprost, bez ogródek, ale też z ogromnym wyczuciem). W każdym razie, czuję, że nie mając w soim otoczeniu ludzi chimerycznych i niestałych, sama wreszcie zaczynam funkcjonować równo. I to już trwa ponad rok, z czego strasznie się cieszę.

[love_7]

Od kiedy na forum weszły dwie "osóbki" - forum zrobiło się
niepoważne. Haging_ garden czy jak Cię tam nazywają ! Jesteś na
forum z ludzmi którzy mają problemy. Jeśli chcesz się wyładować
zapisz się na kurs karate. Tutaj są ludzie potrzebujący pomocy - od
Ciebie tego nie otrzymają NIGDY. Byłeś zakoczany w BPD ? - nie Ty
jeden. Niczego sie nie nauczyłeś w tym związku. Nie szanujesz
innych, nie masz do nikogo szacunku! Pogrożenie palcem to mało !
Admonistrator strony powinien Ci dać czerwoną kartkę.
BPD w tej chwili znam na wylot ! Przeszedłem "małą drogę krzyżową"
z partnerką. Psychicznie wygrałem, ale Ty "ludziku" skoro masz inną
dziewczynę czemu tracisz czas na tym FORUM ? Spadaj! Tweje
słownictwo niczym nie ustępuje "acting out" ! Pasożycie spadaj ! To
samo dotyczy krowa itd..... (kretyńskie logowanie)

[krowawkropki]

To
> samo dotyczy krowa itd..... (kretyńskie logowanie)
Nie rozumiem nick się nie podoba ???

do love_7

[hanging_garden]

Nie schylę się... Nie licz na to... Popracuj nad sobą, bo jak
widzę "walnął Ci wentyl" i masz problem z zapanowaniem nad emocjami.

Małe sprostowanie do Twojego posta: nie mam "innej dziewczyny" -
czytaj ZE ZROZUMIENIEM to, co piszę - to JEDYNIE moja znajoma
(koleżanka inaczej) i nic mnie z nią nie łączy.

[krowawkropki]

>
> Małe sprostowanie do Twojego posta: nie mam "innej dziewczyny" -
> czytaj ZE ZROZUMIENIEM to, co piszę - to JEDYNIE moja znajoma
> (koleżanka inaczej) i nic mnie z nią nie łączy.

A ja to bym się załapał na jakąś inną dziewczynę ale jakoś NORMALNĄ !!!

[beata-68130]

nie wiecie jak trudno odejść od osoby, którą się pokochało.Która była całym
twoim życiem, pomimo że się miało inne zycie. Może jestem masochistką ale nie od
urodzenia, po prostu tak się potoczyło zycie i tak sie stało. Teraz z tego
powodu cierpię.Ale z drugiej strony jestem zadowolona, ze zrobiłam wszystko,
zeby nie zostawić osoby chorej. Wiadomo boli, rozwala życie ale to minie. A ja
zostanę z tym że jestem uczciwa wobec siebie.

[k7i]

Oczywiście, że osoby wiążace się z borderami też mają problemy ze
sobą. Piszę to na podstawie mojego związku, szalenie burzliwego,
którego samo zrywanie trwało dłużej niż istnienie.
Była to istna karuzela, którą ja rządziłam.
Co do samego tematu wątku - osoba, z którą miałam wielką przyjemność
stworzyć :związek:, ma jakieś zaburzenie, do czego sama się
przyznała PO zerwaniu.
A 'najlepsze' jest to, że teraz ta osoba chce do mnie wrócić.
Czyż nie jest to chore? Wracać do osoby, która ciągle raniła, a
tylko czasem dawała :miłość:?

[extranova]

Nie mogę się zgodzić z kilkoma postami w tym temacie. Owszem
tkwienie w toksycznym związku obciąza winą obie osoby,ale co jeżeli
to przywiązanie jest naprawde umotywowane?
W moim związku na początku bylo cudownie, naprawde jak z bajki,
zakochała się, byłam pewna,ze to to.
POtem zaczeła się huśtawka, ale ja już kochałam. Naprawdę mocno. Z
tego powdu znosiłąm to wszystko i czekałam. Nie chciałam być
krzywdzona, po prostu go kochałam, myślalam,ze to minie,ze znowu
bedzie dobrze,teraz wiem,że to naiwne,ale wtedy nie miałam tej
wiedzy.
Nie wiem czy osoby z borderline są w stanie odkochać się w ciagu
dnia czy tygodnia tylko dlatego,że ktoś ich skrzywdził. Jeśli tak,
to zazdroszcze mocnej psychiki. Ja nie potrafiłam.
Jezeli mam ponosić pełną odpowoiedzialność za taki trudny związek o
jakim tu jest mowa, to musze być ostrzezona o jego konsekwencjach
zanim się zaangazuje emocjonalnie. Mnie niestety nikt nie uprzedził.

[krowawkropki]

Nie wiem jakie można mieć do nas pretensje że się związaliśmy z osobami, że tak
powiem nie "dorosłymi".
Przecież nikt nie miał napisane na czole jest BDP i zrobię Tobie z życia miazgę,
jakieś określanie nas masochistami itp to jakaś kompletna BZDURA. Nikt nie chce
być poniżany albo ośmieszany, moja borderka narobiła tyle świństw i głupot w
stosunku do mnie że szok. Czy się na to godziłem w żadnym wypadku !!!!
Jako człowiek dorosły chciałem powstrzymać niekorzystne zachowania, ale nie
można nie jest nikt w stanie. Zrobiłem wszystko co możliwe i koniec kropka. Nie
można oskarżać nas za cudzą chorobę.

[krowawkropki]

Reasumując nie można kogoś chorego uleczyć i namówić go do zachowań
niedestrukcyjnych.

[hanging_garden]

Temat założyła nie-borderka więc właściwie podumowała i samą
siebie...

Prawidłowość jest taka, że KAŻDEMU (w przypadku borderów jest to -
przynajmniej tak mi się wydaje - już mega mega trudne) niezwykle
ciężko jest wyjść poza sferę swoich uprzedzeń, stereotypów,
nastawień, itd. - nie chodzi mi tutaj oczywiście jedynie o borderów.
Każdy z nas ma swój rozum i czasem ciężko zmienić poglądy na daną
sprawę.
To samo dotyczy sferu uczuć - ja wiem, że borderzy potrafią się
odkochać z minuty na minutę - zdeptać, zniszczyć, zdewaluować,
zgnieść najbliższą osobę, która kocha i trwa obok mimo wszystko. I
finito - koniec kropka. Za chwilę (tydznień, miesiąc, rok) "wraca"
rozum i border zaczyna tęsknić za swoim partnerem... Ktoś mi kiedyś
powiedział, czy może gdzieś to przeczytałem, że drugą osobę nie
kocha się ZA COŚ a MIMO WSZYSTKO - w przypadku uczucia do borderów
to się jednak absolutnie nie sprawdza - im bardziej im pokazujemy,
jak bardzo kochamy, jak bardzo za nimi jesteśmy, tym bardziej
zostaniemy skopani i rozbijemy się o swoje "ideały" - j.w.

[krowawkropki]

no ja swojej borderki za drzwi nie wpuszczę,

[borderka78]

Nie generalizuj, BPD są rózni, bo to bardzo szerokie pojęcie. Ich
partnerzy też są rózni, rózne rzeczy ich przy BPD trzymają. Nie tylko
naiwna miłość i wiara, że będzie lepiej. Czasem też dzieci, finanse,
religia. A tak w ogóle to nie fair, że na forum dla borderów królują ich
niezadowoleni expartnerzy. Uwolnijcie się od nas, zajmijcie własnym
zyciem, załózcie nowe związki, a nam dajcie spokój. I bez takich przykrych
wątków nie jest nam łatwo.

[persefona-5]

Spojrz na moją wypowiedz poniżej.To nie takie proste.Moęsz z całą pewnością zaklasyfikować osobę chorą na schizofenię będącą pod wpływem leków?Moższ odrożnić psychopatę od socjopaty?Jesli tak- to chylę czoła.Ja na pewno nie zaliczam się do masochistek-a jednak miałam do czynienia z partnerem BPD.Co prawda to nie był to kontakt ciągły-on był "dojeżdzający"I tu przyznaję rację, gdybym z takim osobnikiem żyła na codzień to pewnie ja gniłabym w więzieniu za zabojstwo.Nie wnikałabym w nazewnictwo..

[yo-bi]

no_illusion - strzał w dziesiątke....
Ja właśnie weszłem w związek z BPD myslałem że dam rade - nie dałem.......
nawet trochę tu się na forum udzielałem .....
trwało to rok ale w końcu przyszła "kryska na matyska"
powiedziałem dość ...
i się skończyło
i teraz jest dosłownie jak w opisie osób BPD
cyt...
"90 kilka procent partnerów osób z Bpd wymaga później opieki psychiatrycznej"

i tak jest też ze mną ..
Dochodzę do siebie ... jestem na terapii grupowej dla osób DDA
i opieką psychoterapeutów....
i dochodzę do siebie.....
zaczynam na nowo życie :-))

[kro-nik]

Co takiego Ci zrobila? Tak na skroty, w kilku punktach? Np. jakie wyzwiska na Ciebie lecialy, ineteresuje mnie ewentualne podobienstwo do moich.

[yo-bi]

kro-nik napisała:

> Co takiego Ci zrobila? Tak na skroty, w kilku punktach? Np. jakie wyzwiska na C
> iebie lecialy, ineteresuje mnie ewentualne podobienstwo do moich.

- wyzwiska te najgorsze.... ,
ale u mnie było cos gorszego bo przemoc fizyczna....

ale słowa to nic.......

W ruch szły pięśći rzucała się na mnie pięsciami, duszenie, targanie ubrania ,trzaskanie drzwiami...
czułem się bezradny bo w końcu to kobieta.....
ale ona nie miała żadnej skruchy na drugi dzień wogóle nie chciała o tym rozmawiać ,,,
w końcu ją nagrałem bo się wszystkiego wypierała....
ale te ataki się nasiliły....
Pamiętacie tą reklame "bo zupa była słona".....
miałem terie w praktyce
ale z czasem zacząłem się bronić i oddawać po czasie już dochodziło do regularnych bujek między nami ...
ona mnie biła dusiła ... ja jej oddawałem po czym ona krzyczała że ja bije i w ten sposób cały blok wiedział co się dzieje - bo akcje były w nocy, zawsze w nocy....

Nigdy nie czuła skruchy ,,,, nie miała wyrzutów sumienia,,,
jedyne co umiała powiedzieć ....
"..bo Ty mnie tak rozkręcasz to Twoja wina"
albo mnie oskarżała o to że ja bije.....

Kluczem do zmian było obejrzenie filmu "Tato" z Lindą wtedy powiedziałem sobie dość
chce mieć normalna rodzinę , dom... i dzieci.....

Przemoc fizyczna wywołuje niesamowite zmiany w psychice... mam nadzeije że odwracalne.

[perse-fona5]

Tetaz wiem z kim miałam do czynienia..Za pózno.W czasie, kiedy te osoby były obok mnie mało kto wiedział o BPD.Na zachodzie pewnie specjalisci mieli już TO sklasyfikowane.Teraz po prostu jestem na te osoby wyczulona i staram się ich unikać.Nie daje mi spokoju fakt, że nie rzuciłam im w twarz, że to z nimi jest coś nie tak, a nie ze mna.Tylko jednej z nich moge jeszcze to zrobic/ jedna nie zyje-popełniła samobójstwo/-tylko czy warto??

[evitawita]

Osoba ze zdiagnozowanym BPD wymaga opieki madrego terapeuty. Twoje slowa sa krzywdzace i swiadcza o tym, ze nie rozumiesz istoty problemu. Osoba, ktorej w dziecinstwie zabraklo zdrowej milosci i troski ze strony najblizszych ludzi, do tego najprawdopodobniej doznala jeszcze gorszych krzywd ze strony innych osob i nie znalazla oparcia ani zrozumienia dla swoich uczuc, nie potrzebuje z pewnoscia zadnych zwiazkow dopoki nie otrzyma odpowiedniej pomocy. Najczesciej takie osoby zaczynaja wydobywac swoje najlepsze cechy w otoczeniu kochajacych ludzi. Kogos kto bedzie chcial je zrozumiec i im pomoc. Kto nieslusznie i krzywdzi ich falszywymi oskarzeniami, nie rozumiejac, ze osoba z BPD potrzebuje pomocy i wsparcia.

[brz_a_sk]

masz dużo racji
ciekawe czy zgodzisz się, że obie osoby w takim związku, wchodzą w związek ze swoimi problemami, coś pomixują i z czymś zostają na progu domu, który znika?
oczywiście bywa i inaczej, zupełnie inaczej; (ZUPEŁNIE i to jest najciekawsze, bo najważniejsze; czyli związki, w które wchodzą ludzie już świadomi problemu, lub gotowi na nową wiedzę);

ważne co robimy z pretensjami po związku - jedni wsiadają w pierwszy, nadający się pojazd i biorą ze sobą wszystko i nie wracają nijak i nigdy, jeśli się odzywają to do kolegi czy koleżanki - bardzo ciekawe podejście do swoich potyczek z życiem; (bywa to wyznaczone świadomością, że nie ma tego co nam się tylko wydawało)

najtrudniej jest gdy dominującym problemem w związku jest narcyzm - a to nie jest rzadkie; ten narcyzm, który jest ochroną, kamuflażem - który nie pozwala na porażkę, ona musi być wywalona na zewnątrz, wINNY jest niezbędny, by narcyz złapał choć oddech, by się podniósł; czasem porażka dusi do końca życia - to jest kompilacja problemów i nie musi być związana z kimś z BPD ale często bywa; w takim związku zagnieżdżona a priori, po obu stronach czasem nawet w jednym związku;

nic w życiu nie jest łatwe, jedni wyzwania biorą na siebie, inni są pewni, że żadnej porażki nie będą rozważać - stąd często takie dyskusje, kto powinien iść na terapię po uzależniającym związku - cudów nie ma, każdy ma swój problem do rozwiązania przecież;

co ciekawe jest pewna kategoria narcyzmu u ludzi poza sukcesem - oni są gotowi wejść w dowolna relację i NAPRAWIĆ każdego - BPD partner, dziecko z anoreksją, agresywne dziecko, dziadek zbereźnik - despota - 5 dni, pięć rozmów i sprawy rozwiązane, a jak nie to klient trefny - mniej więcej tak jak z tymi, którzy tak boją się raka, że są przekonani, że i raka uleczą u wszytskich - a kiedy ich metoda nie działa? - wiadomo pacjent nie stara się itd;

nikt tak wiele nad sobą nie pracuje jak ludzie w terapiach z poważnymi zaburzeniami - szacun i pokora; nikt nie jest wart tak wiele uwagi jak osoby, które
znajdują wiedzę jak być lub jak odejść z szacunkiem dla siebie i partnera z najtrudniejszego związku;
jest wielu ludzi bardzo mądrych i warto z nich czerpać siłę;

[leda16]

brz_a_sk napisała:
nikt nie jest wart tak wiele uwagi jak osoby, które
> znajdują wiedzę jak być lub jak odejść z szacunkiem dla siebie i partnera z naj
> trudniejszego związku;


Buhahaha, z szacunkiem dla zwyrodnialca okładającego partnerkę pięściami, łamiącego jej żebra i przypalającego skórę papierochami. Być lub odejść z szacunkiem dla przestępcy! Co Ty Brzask masz w głowie, rozum czy sieczkę?

[brz_a_sk]

kulturę