strach przed odrzuceniem

[nie.okresl.ona]

W moim przypadku wiem, dlaczego tak bardzo pragnę akceptacji i tak
bardzo boję się odrzucenia. Czy wy też zostaliście dotkliwie
odrzuceni (subiektywnie czy w miarę obiektywnie) w dzieciństwie, czy
w ogóle we wczesnych latach swojego życia? Nie namawiam do jakichś
głębokich wynurzeń, sama się na to nie zdobędę, ale walczę ostatnio
o siebie, próbuję sama sobie pomóc i chcę dociec, czy uleczenie tego
bólu po odrzuceniu rzeczywiscie może pomóc, czy tu jest "pies
pogrzebany". Pozdrawiam.

[annmargret]

Hmmm no jesli o mnie chodzi to jestem pierworodna corka. Mam 2 mlodsze siostry -
1 zawsze byla coreczka tatusia a 2 coreczka mamusi. Mi zawsze rodzice mowili ze
musze byc dzielna i samodzielna,mam sie nimi opiekowac. Wszystko im bylo
wybaczane, a ode mnie duzo wymagano. Troche sie przez rodzicow czulam
niedoprzytulana i niedoceniona. Nie wiem czy to sie kwalifikuje do tematu ;)

[nie.okresl.ona]

Każda szczera odpowiedź jest dobra. Dziękuję, że podzieliłaś się
swoją. :)

[liczby-11]

Kochana! Kazdy chory na bpd byl albo zaniedbany fizycznie albo psychicznie lub
jedno i drugie naraz. Nie mysl juz o przyczynie, bo to teraz naprawde "po
herbacie." Sprobuj sie zdiagnozowac poprzez testy psychologiczne w kierunku bpd.
Pozniej jak bedziesz miala te chorobe to musisz po prostu leczyc sie. A co do
Twojej orientacji seksualnej, to myslisz, ze heteroseksualny jest lepszy od
homoseksualnego? Czlowieczenstwo mierzy sie SERCEM. Ty je masz wielkie. Jestes
ofiarna, zyczliwa, wrazliwa, empatyczna. Czego potrzeba Ci wiecej? Potrzebujesz
dlugich, wytrwalych psychoterapii. Na pewno dojdziesz wraz z terapeuta do
przyczyny Twojej choroby. Tylko w bpd najwazniejsze jest leczenie
psychofarmakologiczne. Terapia czasem / nie zawsze/ jest tylko dodatkiem. Po co
masz wiedziec jaka u Ciebie byla przyczyna? Po co to wszystko rozjatrzac!
Mozesz!!!!!!!!! Ale po co???????? I tak znajdziesz przyczyne jednakowa dla
wszystkich chorych na bpd. Tutaj jest wlasnie "pies pogrzebany".Kazdy chcialby
znac przyczyne, ale lepiej jej nie znac. Zaakceptowac siebie takim jakim sie
jest. Bo to jest organika. Gdyby bylo u Ciebie zaburzenie czynnosciowe, to
polecalabym Ci dochodzenie do przyczyny. Ja znam bardzo duzo homoseksualstow z
WIELKIM SERCEM. I to sie tylko liczy. Jestes na pewno dobrze postrzegana przez
otoczenie. Po Twoich postach doszlam do wniosku, ze jestes DOBRA.....Kochana!
Jeszcze raz!!! Lecz sie, poprawiaj nastroj antydepresantami. Jak poprawisz sobie
fizjologie mozgu poprzez serotonine/ktora w mozgu chorego na bpd jest prawie nie
wytwaarzana/, wtedy bedziesz lepiej o sobie myslala..... Wszyscy z bpd
przechodzili przez brak akceptacji i lek przed odrzuceniem. Serotonina/jak
wiele razy pisalam/ jest hormonem szczescia, bez niej nie da sie zyc. Ludzie
zdrowi produkuja ja. Natomiast chorzy poprzez traume nie. Dlatego podaje sie
antydepresanty z serotonina. Zacznij sie leczyc systematycznie, a zauwazysz
poprawe u siebie. Pierwszy krok, to , ze przyznalas sie do choroby. Drugi krok
zrob testy. trzeci krok zazywaj systematycznie leki. Szczerze mow lekarzowi o
swoim samopoczuciu... Masz prawo mowic, ze czujesz sie zle, jezeli tak sie
czujesz. I pisz tutaj. Zawsze /jezeli nie ja/ ktos Ci pomoze, podzieli sie z
Toba swoimi doswiadczeniami w walce z ta choroba. Zatem bierz sie do dziela! Na
poczatku wszystko jest trudne, ale malymi krokami mozna dojsc do celu. A celem w
tym przypadku jest dobre funkcjonowanie w swoim zyciu. Jestesmy z TOBA...W GORE
SERCA!!!

[nie.okresl.ona]

OK, może moje pytanie było bez sensu. Zignorujcie więc je. Może
rozjątrzanie przyczyn jest dla większości z was bez sensu. Ja jestem
świadoma przyczyn i skutków moich problemów, chcę walczyć z tym, co
mnie gryzie, chcę to wszystko poukładać. Chcę sobie wybaczyć,
zrozumieć, bo dopiero wtedy będę umiała zapomnieć. Farmakologia dużo
mi tu nie pomoże. Chcę wyleczyć ranę, a nie rozgrzebywać jej. Nie
chcę też jej bagatelizować. Czytam własnie po raz drugi "Uratuj
mnie" i jakoś spać nie mogę... Powinnam być zmęczona, bo wczoraj
zasnęłam o 4 nad ranem. Wierzę, że idę dobrą drogą- dla każdego ta
dobra to może być ta inna.
Prosiłam, by nie namawiać mnie do "zaakceptowania siebie". Chęć
zmiany orientacji jest u mnie równie silna jak ona sama, ale wiem,
że możesz tego nie rozumieć. Ja nie jestem sobą będąc taka jaka
jestem. Nie musisz tego rozumieć, i nie musisz w to wierzyć, ale są
przypadki zmian takich skłonności. Pozdrawiam serdecznie.

[nie.okresl.ona]

PS. Może czasem głupio gadam (dla nas to norma), ale wiesz, ja mam
wykształcenie w kierunku psychologiczno/pedagogicznym. Nie piszę
tego po to, by się chwalić, ale po to, by wykazać, że znam te
wszystkie terminy, pojęcia o których mówisz. Jest wiele teorii na
rozwiązanie problemów, ja wierzę,że dla mnie najkorzystniejsze jest
wydobycie na wierzch tego, co boli i dopiero wtedy uleczenie.
Do specjalisty w sprawie diagnozy wybieram się.. I jak nabiorę sił,
to pójdę.