brak miłości

[anna.dorota]

Witajcie,
dziś po raz kolejny zdarzyło mi się, że moje nadzieje na bycie z kimś blisko
rozsypały się w pył. Jestem zdruzgotana i zrozpaczona. Być może miłość jest
lekarstwem na bpd, ale co zrobić , gdy jej nie ma?
Od wielu lat jestem sama. Nie wiem za bardzo co miałabym robić, żeby tak nie
było. A teraz -kiedy przeżywam kolejne rozczarowanie - na dokładkę nie
wyobrażam sobie, żebym mogła jeszcze czegoś chcieć...
Miłość, związek, rodzina - wydają się zarezerwowane dla grupy szczęściarzy, do
których ja nie należę.
Pomóżcie - jak Wy to widzicie?
pozdrawiam:)

[me_0]

Tak, miłość z pewnością jest lekarstwem na BPD...
Tylko jak rozpieprzy się związek, który trzymał przy życiu...
Tak, pozostało samobójstwo...

[anna.dorota]

me_0, nie poddawajmy się tak łatwo!
oprócz tego, co czujemy w danym momencie, są jeszcze w nas możliwości, które
wypływają z czasem. przekonałam się o tym nie raz. Moja zasada: to co
widzę/czuję/myślę w danym momencie- nawet jesli jest najczarniejsze - to nie
jest wszystko co jest we mnie.
Są jeszcze inne rzeczy, których teraz nie widzimy.
U Ciebie jest tak samo! Zadbaj o siebie jakkolwiek, zrób co lubisz, spałaszuj
czekoladę, popłacz albo się powściekaj.
I napisz koniecznie jak się czujesz!!!

[xcracer]

Nie wiem, co lepsze. Brak miłości pozwala utrzymać dystans, schować gdzieś
emocje, żyć stabilniej, choć zdecydowanie mniej ludzko. Do jakiegoś stopnia się
zdehumanizować, co jest ceną za bardziej stabilną egzystencję. Nie można
odbierać tylko części uczuć. Gdy te się pojawiają, jest pięknie. Ale jest i
strasznie.

[liczby-11]

Gdy pojawi sie prawdziwe uczucie, to musi byc pielegnowane. Nie mozna uciekac od
niego... Wyciszac trzeba tylko zle emocje... Przy systematycznym leczeniu
psychofarmakologicznym mozna dobrze funkcjonowac... Tylko trzeba dobrac dobre
antydepresanty te nowej generacji... Jak bedziecie zazywac leki z serotonina, to
myslenie, uczucia a nawet empatia pojawia sie. Wszystko bedzie na wlasciwym
miejscu.... Powiedzcie mi szczerze czy leczycie systematycznie bpd? Jezeli tego
nie robicie, to jak mozecie dobrze czuc sie?????? To jest powtarzam choroba nie
somatyczna tylko organiczne zaburzenie osobowosci, gdzie zaburzony jest
osrodkowy uklad nerwowy. Tylko przy nerwicy jest czynnosciowe zaburzenie i tu
psychoterapie pomagaja bardziej niz leki. Natomiast w bpd jest odwrotnie......

[czita88]

Cześć. Jestem tutaj nowa,dopiero zaczynam czytać wasze wątki (login
mam od dawna, z trichotillomanii). Mam bpd, wiem od 9 miesięcy, a to
co przeczytałam o wnętrzu osoby z bordeline w Charakterach, noszę w
sobie odkąd pamiętam, już od dzieciństwa czułam się dziwna,
nierozumiana, nienawidziłam rodziców. Leczyłam się psychiatrycznie
(stabilizatory nastroju-Depakine Chrono od czerwca, i od lipca po
poważnej próbie samobójczej doszły antydepresanty- Seroxat) przez 8
miesięcy, przestałam w zeszłym tygodniu, bo po raz kolejny mimo
leczenia wszystko się sypie a przez te tabletki nie czułam się do
końca sobą , a ciąć i tak się cięłam , myśli samobójcze nie minięły,
jednym słowem z kuracji -klapa.
Ale na temat... Zgadzam się z wami, a szczególnie z Tobą xcracer...
Miłość daje chęć i sens życia, radość , wieeeelką nadzieję, ale
równocześnie kojarzy mi się z WIELKIM bólem, walką, niezrozumieniem,
zawodem itd... Z ogromnym poczuciem winy i uczuciem bycia nikim,
niepotrzebnym, beznadziejnym, niekochanym... Tej miłości zawsze jest
za mało!!!
A życia bez emocji, takiego zdehumanizowanego też doświadczałam ,
parę miesięcy temu... Mam 20 lat, jestem dość atrakcyjna, studiuję (
bo rodzice kazali a nie z ambicji). Odkąd zaczęłam pić, chodzić na
imprezy, i poznawać chłopaków (około 18ki wszystko) okazało się że
jestem bardzo swobodna, uwielbiam kontakt fizyczny, i nie mam
żadnych "oporów" przed seksem z facetem którego ledwo znam... A po
próbie samobójczej (oczywiście przez faceta który tylko kochał się
ze mną czasami a ja KOCHAŁAM GO ponad 2 lata) znalazłam sobie 3
sponsorów, byłam w miarę szczęśliwa, wydawałam kasę na drogie ciuchy
i kosmetyki... Poczucie mojej wartości znacznie wzrosło... Ale nie
do końca czułam się człowiekiem, uważałam że liczy się przede
wszystkim kasa i seks, zażywałam czasem narkotyki (wcześniej też), i
co najważniejsze , nie wierzyłam w miłość. Mówiłam o tym nawet mojej
psycholog.
Było tak 2-3 miechy... aż poznałam mojego mężczyznę... mojego , od
wczoraj, byłego mężczyznę ;( ;( ;(. Pokochałam go całym moim
wielgachnym, wrażliwym, poranionym serduchem... Pierwszy raz byłam z
kimś kogo kochałam! BO we wcześniejszych 3 stałych związkach to
dlatego żeby zapomnieć o tamtym co mnie ranił, albo dla zabawy i
rozrywki, albo bo po prostu tak wyszło... I oni mnie kochali a ja
ich raniłam , lekceważyłam, i nie czułam się rozumiana...
A z Tomkiem... Uważałam na każde słowo... Gdy niepotrzebnie zrobiłam
chorą akcję, histeryzowałam, to następnego dnia dokładnie
wyjaśniałam mu co wtedy przeżywałam, dlaczego postąpiłam tak a nie
inaczej, i PRZEPRASZAŁAM go za to, ja ! Mówiłąm czego potrzebuję,
ustępowałam mu, wczuwałam się wniego i byłąm strasznie
wyrozumiała... Troszczyłam się o niego ,o jego szczęście a nie o
własne... Byłam gotowa zrobić dla niego wszystko... ;(... Dałam mu
materiały o tricho, wiele stron (kartek) ale do dziś nie wiem czy je
przeczytał czy tylko tak mówił...
A on nie chciał się angażować tak szybko... Nie byłczuły, nie mówił
że mnie kocha :(... Nie kochał mnie :(:(:(.... Nie cieszył się z
moich prezentów ;(.... On kocha ją , swoją byłą z którą był 4,5 roku
(dla mnie to niewyobrażalne, to jakl wieczność !!! mój rekord to
niecałe pół roku i to tylko dlatego że chłopak był we mnie zakochany
do szaleństwa, wszystko mi wybaczał i nie dawał mi odejść!)
z czego mieszkała u niego 9... Z czego wiem to nie było
fanastycznie, robili sobie wciąż na złość i obrażali się nawzajem,
zamiast rozmawiać, a potem każde dumne, żadne nie chciało wyciągnąć
ręki na zgodę. Złą komunikację mieli , każde myślało też tylko o
sobie...
I on teraz, po pół roku odkąd odeszła i zerwała z nim konmtakt, ma
już innego, teraz zorientował się że ją kocha ;( ;( ;( ! Ja mówiłam
że go rozumiem, przytuliłam go gdy płakał ;(... TAK STARAŁAM SI Ę
NIC NIE ZEPSUĆ !!!!! Ale tego samego dnia znowu był dla mnie
niemiły, na normalne zdania reagował gniewem, jak sam kiedyś
przyznał "znowu wyzywał się na mnie" ;(... I płakałam, awantuwa,
ostre słowa, tak bolało ;(.... Chciałam umrzeć, po raz enty... Już
wcześniej, jak z nim byłąm to się cięłam... A on że to głupota ;
(... Po tej akcji która była rano, zadzwonił dopiero wieczorem, ja
wciąż zdołowana, miał mni gdzieś, przecież wiedział że mam takie
myśli, i jak łątwo mnie zranić, i że mogłam sobie coś zrobić... I
spytał : CZY JUZ MI PRZESZŁO ? ;( ;( ;(!!!!! Często tak
bagatelizuje moje przeżycia, rozpacz , uczucia.... Potem był tydzień
że się nie widzieliśmy tylko dzwonił raz na dzień... A ja głupia...
ALe on mnie lekceważył, mówił że on myśli o niej to po co ma być ze
mną, i takie teksty ;(... I mieszka 3 km ode mnie , i zapraszałam, a
on nie chciał, unikał spotkania ze mną. Aha , jeszcze jedno, zawsze
jak mówiłam że ma na mnie wyjeba*e , wcześniej, przez cały czas
bycia z nim, i że na siłe albo z łaski to nie ma ze mną być to on
ZAPRZECZAŁ!! Po co pytam się ;(???? Po c*uja ;(;(;(?????? Jak i tak
na to wyszło ;(. No i w tym głupim tygodniu ja się spotkałam 2 razy,
z nowymi sponsorami... Chciałam potem wysłać mu kasę , ok 2 tysiące,
anonimowo, pocztą , bo on ma długi i nie miał za co ukochanego auta
naprawić ;(... I wydało się, tzn sama się wczoraj wydałam , że
gdzieś jadę, i takie przekomarzanie złośliwe przez telefon, i wyszło
że na seks , i że za kasę... NO i awantura , jechał mi cały dzień,
że był ze mną z litości , ma wyje*ane, że po NIEJ to ja byłam byle
czym, i był głupi że ze mną był, że pomogłam mu podjąc decyzję itd
itd... Płakałam , chcialam umrzeć... BO on to przez telefon.. I
wyzwiska, ku*wo , dzi*ko, przebadam się na różne syfy itd... O n
nigdy nie widział co robi żle, jak mnie traktuje, tylko co ja... ;(.
Po co ja go kochałam ;( ;( ;( ;(... TO zwykły gn*j..... Przecież nie
wierzyłam w miłość.... Przyjechał wczoraj po swoje zdjęcia co
miałam, i już z ćmikiem, a od sylwestra rzucił , pomogłam mu w
tym... Teraz ciągle dzwoni i głupie eski , jechanka, ale nawet
zabawna, ale nic z tego nie będzie. Dzwoni o n a mówi że nie chce mu
się gadać i potem w trakcie dyskusji sie rozłacza... Nie wiem co
myśleć.... Kocham go chyba.... Życie straciło sens... On ma mnie za
nic....

[czita88]

Jeszcze małe sprostowanie...
Dałam mu materiały o bpd a nie o trichotillomanii :).
I jak tylko go poznałam (od razu zaczęliśmy z sobą być) to zerwałąm
kontakty z dotychczasowymi sponsorami i miesiąc później poszukałam
sobie normalnej pracy na weekendy (studiuję dziennie, nigdy
wczesniej nie pracowałam normalnie, raz tylko we wakacje w
akwizycji !!), i to jako sprzątaczka w dużym markecie, za ok. 600 zł
na miecha, ale na podstawowe potrzeby mi starczało , to wszystko dla
niego , chciałam żyć normalnie, wyjść na prostą :(....
I jeszcze coś... On zanim mnie poznał to słyszał od swoich znajomych
że jestem "puszczalska" i łatwa, ładna. No przyznam że miałam
jednorazowe przygody z ludźmi z jego grona, po narkotykach 2
incydenty... DLa mnie to nic, i zawsze opinię innych ludzim miałam
głęboko w dupie... Ale wystarczyło by rozeszła się o mnie zła
sława... Więc po co się w to ładowal?? Przeciież nie dla seksu ;(?
Sam często mówił że mu chodzi o coś więcej, a jak byliśmy razem to
ZAWSZE ja inicjowałam zbliżenia, on czasem nawet odmawiał !!!

Co o tym wszystkim myslicie????????