gdy samotność dobija...

[kasik2222]

bo ile można siedzieć na forum czy nk? albo oglądać telewizję? albo
czytać książki, sprzątać, zajmować się dzieckiem... ogrom
obowiązków, bo jeszcze praca zawodowa, i brak tego najważniejszego.
Bo gdy dziecko idzie spać... ja idę spać. Bo bo mam ze sobą zrobić?
Nie dla mnie już wieczory we dwoje, kiedy czekaliśmy aż mała zaśnie,
i mieliśmy czas dla siebie, i choć wykończeni, to chciało sę
siedzieć, wypić herbtkę, pogadać

[nuxxx]

a co innego nam pozostało?

[b.wicia]

tęsknię za tym;(((jak cholera;(((za tym, żeby z kimś tak szczerze pogadać,
wyżalić się, żeby ktoś żył tym, co ja żyję. A tak...właśnie, te samotne
wieczory, brak Jego bliskości;(((dlaczego;(((

[dakam751]

Samotność na każdym kroku.Nasze dziecko zgubiło dzisiaj telefon.Pojechałam na cmentarz i ryczałam nad grobem Męża.Jutro muszę iść żeby zablokowali kartę i nie wiadomo co jeszcze mnie czeka.Nawet takie rzeczy doprowadzają mnie do załamania.Musiałam zapisać się do mechanika z samochodem i oczywiście jak pojechałam też ryczałam , bo zawsze takie rzeczy robił Mąż.Mechanik dziwnie na mnie patrzył , ale mu wytłumaczyłam.Jutro minie 2 miesiące,a ja już nie mam siły na nic.W Sylwestra nasz pies , schował się w łazience , bo boi się wybuchów.Nawet nie wiedziałam a on z nerwów , przegryzł mi rurę odpływową pod umywalką.Dowiedziałam się rano , jak syn mył zęby i woda na podłogę pociekła.Musiałam wymienić rurę.Sama.Zrobiłam.Nie cieknie.Ale jeszcze parę takich wypadków i nie wiem czy wytrzymam.Brakuje wspólnych wieczorów,gotowania bo Mój Mąż lubił eksperymentować w kuchni.Brakuje takich chwil ,kiedy ja leżałam na tapczanie a On z naszym synem coś robili.Patrzyłam na to i byłam bardzo szczęśliwa.Brakuje rozmów o niczym,wygłupów i Jego głosu i uśmiechu.On był takim ciepłym człowiekiem.

[marika16_09]

Całą sobą tęsknie za Jego byciem, za Jego muzyką -gdy śpiewał mi i grał. Za tym jak zrobił herbatę i dwa razy posłodził.Za tym wszystkim co odeszło wraz z Nim. Pamiętam fiołki związane zwykłą nitką-nigdy nie dostałam piękniejszych kwiatów. Dzisiaj śnił mi się taki uśmiechnięty-biegłam do Niego po schodach rzuciła się w Jego ramiona i prosiłam żeby nie odchodził,On się śmiał i tulił mnie w ramionach. Byłam taka bezpieczna tak mocno się tuliłam. Dlaczego już tego nie doświadczę...........żal tak ogromny i tak okrutny los.

[kam-ta]

Brakuje mi Go wszędzie i w każdej sekundzie.

[aneta39.misia]

Czuję Kasia to samo.Samotność jest straszna.Przeraża mnie to,że nie
potrafię znależć sobie zajęcia,do tego moja córka już
dorosła.Właśnie wychodzi z domu i kolejny wieczór sama.Nie wiem jak
u Was ,ale mnie coraz rzadziej znajomi odwiedzają.I nawet wiem
dlaczego-ja ciągle odmawiam przyjścia.Najlepiej mi w domu,a z
drugiej strony to tu najbardziej doskwiera samotność.Znów ta
pie..... niedziela -tak zaczynam niedzielny poranek.Nienawidzę
niedzieli,to był dzień cały nasz,święty..

[dakam751]

Wiecie to chyba nie tyle samotność co brak tej jednej osoby.Brak ,tęsknota i ból.Ja wolę być w tej chwili sama w domu,wolę sama jeździć na cmentarz , bo wtedy mogę mówić do mojego Męża.Też nie mam ochoty na spotkania z ludźmi.Ale to raczej nie samotność mi doskwiera.Tęsknię po prostu , kocham Go i tak mi Go brakuje że aż boli.

[karnivora]

Zgadza się, to nie samotność. To konkretna adresowana tęsknota,
taki traumatyczny 'pakiet odstawienny' bez szansy na antidotum.
Taką jazdę to naporęczniej w samotności.
Rozpraszanie uwagi 'na zewnątrz' nic nie wnosi do kwestii.
Tyle, co się można pozgrywać dla innych, że już niby coś lepiej
.. I takie koło błędne...

Jakiś jechany ten dzisiejszy dzień......

[magdatysz]

Już kiedyś o tym pisałam - ale jeszcze raz powtórze w tym właśnie
wątku: tęsknota i żal za człowiekiem którego się kochało to jedno a
skazanie się na samotność to drugie.
Wiem że szczególnie na początku jest bardzo ciężko ale wierzcie mi -
postarajcie się przełamać i wyjść do ludzi. Zwłaszcza jeśli
zapraszają, dzwonią i pamiętają o was. Kiedy po raz kolejny
odmówicie spotkania to nawet ci najbardziej wytrwali wkońcu dadzą
sobie spokój bo po prostu będę myśleli że właśnie tego chcecie. A
przecież nikt z nast tu nie chce tracić przyjacół i ciągle siedzieć
samemu w domu.
Nie bierzcie też im za złe jeśli niekiedy coś zrobią i powiedzą nie
tak jak byście chceili. Pamiętam jak 2 miesiące po smierci mojego
męża moje koleżanki po prostu poinformowały mnie ze przychodza do
mnie na pizzę. SIedziałyśmy, śmiałyśmy się wkońcu oglądałyśmy film.
One nieświadome tego o czym jest film - bo nie widziały wcześniej
tylko słyszały ze dobry przyniosły "Miedzy niebiem a piekłem" tak
się złożyło że ja doskonale znałam ten film - byłam na nim w kinie z
Rafałem i oglądałam jeszcze ze 2 razy. W pewnym momencie dziewczyny
się połapały... Miałam mieć im to za złe? Przecież mogłam.
Ważne było jednak to że one chciały być ze mną, zebym nie siedziała
kolejny wieczór sama.
Mówię wam naprawdę warto wkońcu wyjść do ludzi, umówić się z kimś do
kina, na kawę czy po prostu po to zeby nasze dzieci pobawiły się
razem. Warto znaleść kogoś na wspólny wyjazd na wakacje.
To że cholernie brakuje tej jednej najważniejszej osoby na prawdę
nie musi oznaczać wszystkich samotnych wieczorów, braku możliwości
wyjścia gdzieś czy bezradności przy jakimś technicznym problemie.
Też tęsknię, też mi go brakuje w każdej chwili ale nie czuje się
pozostawiona sama sobie i czasami mam poczucie że weekendy są za
krótkie bo na wszystko nie starcza czasu.

[kasik2222]

właśnie - Magda ma rację, tęstnota za konkretna osobą to jedno, a
taka codzienna samotność to druga sprawa. Cierpię z obydwu powodów.
Ale staram się wyjść do ludzi, czasem rzeczywiście się nic nie chce,
czasem mam wrażenie że to nie mega dół, ale już depresja...Może
warto próbować ułożyć życie od nowa, mimo wrażenia zdrady itd. Bo
przecież wszyscy jesteśmy młodzi, i mamy skazać się na życie
samotne? już zawsze ma być tak jak teraz, kiedy spacery prowadzą
tylko w jedno miejsce - na cmentarz...U niektórych mniej czasu
minęło, u innych więcej, ale ja już wiem, że czas to pojęcie bardzo
względne. Rok temu byłam tu nowa, wtedy myślałam, za rok będzie
lepiej. Pewnie jest lepiej, ale nie tak jakbym sobie życzyła. Muszę
sie zmobilizować...

[gosiula74]

Ja właściwie nie jestem samotna ,ale tęsknie do bólu.
Od rana w pracy ,wśród życzliwych ludzi , po południu dom ,dzieci , wyjazdy do
teściów itp.
Ale wieczory są koszmarne.Brakuje mi właśnie tych codziennych zwykłych spraw
.Potrzymania za rękę ,przytulenia tak jak lubiłam. kilu zabawnych słów.
Nie od jakiejś osoby( nawet najbliższej) ,ale tylko i wyłącznie od mojego męża.

[jucha32]

Magdatysz ma rację.Wszystko co napisała jest prawdziwe. Ale to tak trudno.
Staram się, próbuję.
Tęsknię za Adamem do bólu.
Ale staram się wyjść do ludzi, nie zamykać się w domu.
Chciałabym kogoś jeszcze spotkać. Samotność jest dla mnie trudna.
Strasznie mi brakuje tego, żeby ktoś mnie przytukił i powiedział, że będzie
dobrze, że wszystko sie ułoży.
Uścisk ojca, brata, szwagra to nie to samo. Przytulają i odchodzą. A ja chcę,
żeby ktoś został.

[b.wicia]

właśnie tylko i wyłącznie od Niego...;(((

[idealnie_zagubiona]

fakt tęsknota i samotność to trochę co innego
gdy wydaję mi się, że już bardziej nie można to znów tęsknię bardziej
i nic nie jest w stanie zastąpić mi właśnie tych małych spraw, ciepłego słowa, jednego spojrzenia, pocałunku, uścisku(..) wymieniać mogłabym bez końca
a co do samotności - "samotny wśród ludzi" , ja jestem w tej sytuacji i aż brakuje czasem własnego, spokojnego kąta by pobyć choć chwilę samej ze sobą i z .. czy po prostu pobeczeć

[binka19]

poprostu otworzyc swoje wielkie serca ...

[binka19]

zapomniałam dodac ,otworzyc sie wreszcie do ludzi i zyc tak jakby każdy dzień
był waszym/naszym ostatnim i najwazniejse podziekowac losowi ,ze jeszce nam cos
zostawił mimo ze duzo nam zabrał...

[anaveronika]

moze i nie jestem sama, bo wiele osob mi pomaga ale czuje sie bardzo samotna. Brakuje mi Konrada smiechu, wygłupów, przytulenia, ciepła i przede wszystkim wsparcia. Wsparcia w kazdej sytuacji, gdy sie poklociłam z mama, gdy byłam w szpitalu, gdy zmienialam prace, zawsze był przy mnie. I tego najbardziej brakuje, tego, ze zawsze mowił: damy sobie rade. A teraz gdy kiepsko sobie radze z małym dzieckiem, brakuje mi Go szczególnie bardzo...

[idealnie_zagubiona]

"wolałbym tylko raz powąchać jej włosy
pocałować usta
dotknąć dłoni
niż zaznać wieczności bez tego
tylko raz..."

(Miasto Aniołów)

[czyczasleczyrany]

ja chyba kupie sobie kanarka zeby głosniej w domu było...

[dakam751]

pl.youtube.com/watch?v=EXEfg4-9BnY&feature=PlayList&p=8B3AD2B761AFDF33&playnext=1&index=2
Ja po śmierci Męża wzięłam dla naszego syna ze schroniska szczeniaka.Obiecaliśmy synowi z Mężem , że jak zdechnie nasz pies(ma 14 lat prawie) to dostanie szczeniaka.Mój Mąż nie doczekał.Ale jak obiecaliśmy tak zrobiłam.Mam w domu dwa psy , królika , kraba i rybki w akwarium i 10 latka.Czasami chciałabym trochę ciszy.

[magda-live]

skowronka chyba ;)

[kam-ta]

telewizor, komputer, nk, po drodze jeszcze to co zrobić trzeba i co i to wszystko.
Do kościoła sama, z kościoła sama, gotowanie obiadu sama, obiad z synem (potem
poszedł do góry bo sesja na dwóch kierunkach). Przyjechała mama z siostrą i od
nowa podaję kawę sama, pojechali sprzątam sama. Jak można nauczyć się robić
wszystko sama, jeżeli przez 25 lat robiło się wszystko z Nim.
Tęsknota, samotność, smutek - nie do opanowania.

[dakam751]

kam-ta my też zawsze wszystko razem robiliśmy i w domu i poza domem.Pamiętam jak nasz syn kończył przedszkole , była impreza i ja i Mój Mąż dostaliśmy dyplom za pomoc dla przedszkola.Impreza , pani dyrektor przedszkola wyczytuje nasze nazwisko , idziemy odebrać dyplom , a pani dodaje "Państwo jak zawsze razem".A teraz co mi zostało?

[kam-ta]

dakam751 dziękuję, zawsze to miło gdy ktoś odpowie bezpośrednio.

[corka.bossa]

A co zrobić gdy:nikt nie dzwoni,nikt nie przychodzi,nikt nie pamięta,jeśli nie ma możliwości wyjść do ludzi?Jeśli nie można iść do kina ,albo po prostu ot tak,wyjść wieczorem i iść po prostu przed siebie..Gdy nie ma się rodziny która pomoże od czasu do czasu??? Jak tak naprawdę nie ma komu powiedzieć o problemach tych tak ważnych -na już, i tych na potem?

[aneta39.misia]

Eliza może to głupio zabrzmi,ale kiedy uświadomiłam sobie,że tak
naprawdę mogę liczyć tylko na siebie dostałam siły.Chyba ze strachu.
Kam-ta nie gniewaj się - zazdroszczę 25 lat...

[corka.bossa]

Wiesz i chyba ja to właśnie sobie uświadamiam-że mogę liczyć tylko na siebie.I chyba to właśnie mnie tak przeraża,to że jestem sama..Długo jeszcze nie pójdę ot,tak po prostu przed siebie...

[dakam751]

Wiesz Eliza , ja mimo że mam rodzinę , siostrę , brata , mamę i teściową też jestem sama.Nasze problemy (moje i Mojego Męża) to nasze.Teraz nasze są tylko moje.O niektórych rzeczach rozmawiałam tylko z Moim Mężem , z nikim innym nie potrafiłam.I tak zostało.Wolę mówić do zdjęcia niż rozmawiać z kimś innym.A co jest jeszcze dziwne najlepiej dogaduję się z teściową.Nie z mamą , ale z teściową.

[aneta39.misia]

Mi też pozostała do ważnych rozmów teściowa no i Darek.Zanim podejmę
decyzję mówię do Niego i zawsze wiem co by odpowiedział.I tak sobie
rozmawiamy...Posegregowałam znajomych bezwzględnie.Jestem tylko z
tymi przy których mogę się wyłączyć,pośmiać,popłakać.Zdecydowanie
mam alergię na tych co dobrze mi radzą i na moim miejscu zrobiliby
tak i tak...Oby nie musieli być na moim miejscu

[b.wicia]

mnie dziś dobija potwornie;(((i tak jak Wam, strasznie pomagają rozmowy z teściową, mogę się jej zawsze wypłakać...na pewno bardziej rozumie moją stratę niż moi rodzice, którzy się bardzo starają. W końcu to jej ukochany syn;((25 lat...również "zazdroszczę"..ale zawsze pozostanie niedosyt. Ta co przeżyła 25, prosiłaby chociaż o kolejne 2, ta co 15, chciałaby te 25..a ja 8 i chciałabym...jejciu,jak to boli;(((chciałabym zobaczyć chociaż radość Bartka na wiadomość: "zostaniesz tatą...";(((a potem chciałabym, aby był przy mnie w tych 9 miesiącach, abyśmy choć przez chwilkę byli w trójkę, żeby Julia mówiąc tato, wiedziała więcej, niż to, co usłyszy ode mnie;(((jak to cholernie boli!!!!!!!;(((boże!!!chcę..chcę, żeby wrócił;((((powiedzcie, że Nam się to wszystkim śni...

[kasik2222]

k....wa boli. Mała nie ma do kogo mówić tato... i też zazdroszczę...
25 lat, jejku, ja tylko 9. Długich ale zarazem bardzo krótko.
NIedosyt towarzyszy wszędzie. Najbardziej żal małej. Mówił na nią
żaba, ale ona będzie to wiedziała tylko z moich opowioadań. Jak mi
go brak bardzo...

[b.wicia]

minął rok, mam właśnie kilka wolnych dni i co z tego, jak robię wszystko, żeby
je czymś zapełnić, żeby tylko nie myśleć!tak chciałoby się odpocząć choć
chwilkę...we dwoje...nie dam rady z tym wszystkim dłużej;(((!!!!mam dość już tego!

[aneta39.misia]

Dzisiaj łez potok...od rana.
Wczoraj jeszcze na chodzie,dzisiaj totalna klapa psychiczna i
fizyczna.
Moze jutro zatrybię i czegoś się chwycę.

[0czarna74]

Od kilkunastu tygodni płakałam tylko jeden raz, a szkoda, bo płacz tak bardzo mi
pomagał. A teraz kompletna blokada,już nie umiem płakać a może już nie
potrzebuję..... Jednak czas robi swoje.Tylko synek dziś płakał,że tęskni za
tatą...przecież nawet go nie pamięta....Pozdrawiam Was kochani,Anetko trzymaj
się każdy dzień jest inny,ten jutrzejszy będzie lepszy tego Ci życzę.

[sylwiala]

często o tym ostatnio myślę - niby wśród życzliwych ludzi, również
Tych, którzy bardzo cierpią z powodu Tej straty, ale jednak SAMA:(
Mieszkamy z córką z Teściami, tak wszyscy postanowiliśmy i jak tam
na Teściów patrzę, to sobie myślę, że mają siebie, że stracili syna,
ale mogą się do siebie przytulić, na cmentarzu objąć, a ja
sama....czuję momentami jak mi serce rozrywa z bólu...chcę żeby
wrócił, ale od razu dobija rzeczywistość...chcę usiąść wieczorem z
Nim na podłodze, otworzyć chipsy albo inne orzeszki i pogadać o
głupotach i minionym dniu, i co? mogę sobie mówić w
przestrzeń....jak to cholernie boli.....

[wdowa120309]

No właśnie ...ta cholerna samotnośc...((( Dziś sobota ....Madzia zasneła a ja
jak ten palec....., nie mogę sobie znaleśc miejsca...(((

[dakam751]

Ja zaczynam nienawidzić weekendów , czasu wolnego i tego życia - bez
Niego.Z czasem nie jest lepiej , jest gorzej.

[justynakm1]

Wiem cos o samotnych weekendach i wieczorach, w tak naprawde
nowym/starym mieszkaniu bo wczesniej mieszkalam u Kubusia... nadmiar
czasu, ktorego wczesniej nie mialam bo albo szpital albo - jak
bywalo lepiej - jazda na rowerze, spotkania ze znajomymi... a
teraz???? smutek, tesknota i ta cholerna samotnosc...