Bruno

[barbi1]

dzień dobry

Na początku września urodziłam syna, którego nazwaliśmy Bruno.
My z mężem odmieniamy to imię dodając w przypadkach zależnych element
tematyczny -on: Brunonem, Brunonie, Brunona itp.
Wtedy najczęściej znajomi przysłuchujący się nam pytają,
czy syn ma na imię Bruno czy Brunon. Ma na imię Bruno.

Wiele osób, nawet będących absolwentami filologii polskiej ;-),
odmienia to imię w sposób prostszy, czyli Bruna, Brunem, Brunie.
Czy dopuszczalna jest odmiana tego typu?

Z góry dziękuję za odpowiedź.

[dar61]

Brawo, rodziciele trzymajcie się klasycznego wzorca, edukujcie
znajomych!

Niestety, ta druga opcja, ścinająca w "niemianownikowaniu" to "n",
zaczyna brać górę nad klasycznym fleksjonowaniem - nadal przez
słowniki preferowanym.
Orto-słowniki obie formy już traktują za dopuszczalne.
Uzus już żyje jednak nawykami indoktrynacji z tv serialu z 2
programu TVP, z Brunem ongi tamże, serialu jaki zapewne wchłonęła
Szanowna {Barbi}? :)

Opcją, jaką zachwalać warto, byłoby nadanie następnego,
równorzędnego, neutralniejszego fleksyjnie dla Słowian, imienia.
Chłopiec, który się wam urodził, a nie został urodzony, sam
wkrótce wybrałby, jakie z dwojga imion będzie on preferował.
Dla mnie pasowałby tu "Zenon".

Swoją drogą, wybór dziecku imion, jakie trójstopniowo nie da się w
nieskończoność zdrabniać, jest dla mnie słowiańsko trudny do
przełknięcia.
Bruno/ Brunek [?]/ Brunio/ Bruniuś...
Bruno[n]/ Brunonek/ Brunio/ Bruniuś.

---

Jelonek {B.} też z tv serialu?...

[migni]

A tutaj kompleksowy głos w dyskusji o Brunonie, często Brunem
jednakowoż zwanym:

obcyjezykpolski.interia.pl/?md=archive&id=388