Sidor.

[agniado]

Jak porawnie wymawiać nazwiska SIDOR, SIDORCZUK? Niektórzy komentatorzy
sportowi w TVP nie czytają liter SI jak np. w wyrazie <sikawka>, lecz
uporczywie je wymawiają osobno jak np. angielskie SEE. Troche mnie to drażni,
ale nie wiem czy słusznie.

[zbigniew_]

REJS Piwowskiego.
Himilsbach przedstawia się- Sidorowski (miękko)
jego żona - SIdorowska (twardo)
Pamiętacie?

[antares777]

Witam!
Sprawa nie dotyczy "sidora", lecz komentatorów sportowych.
Przykład: w ubiegłym roku, podczas telewizyjnych transmisji z wieloetapowego
wyścigu dookoła Hiszpanii, nadawanego na kanale "Eurosport", polski komentator
uporczywie wymawiał nazwisko hiszpańskiego kolarza "GARCIA" tak po
prostu, "garcia", jak babcia. A przecież każdy przedszkolak, który chociaż raz
obejrzał "Znak Zorro" wie, że sierżant miał na imię Garsija ("s" wymawiane
twardo, bez zmiękczenia). Pewnie ów komentator nie chodził do przedszkola, a
koledzy mu nie powiedzieli.
Wracając do Sidora. Zmiękczanie niektórych spółgłosek przez i jest
charakterystyczne dla języka polskiego i wymowy wyrazów polskich. Tymczasem
SIDOR, SIDORCZUK nie są polskimi nazwiskami - pochodzą zza wschodniej granicy -
a tam nie stosuje się zmiękczenia.
Wydaje mi się, że chociażby przez wzgląd na szacunek do osoby noszącej owo
nazwisko, należałoby wymawiać "s" twardo, chyba że osoba ta deklaruje chęć, by
nazwisko wymawiać po polsku.
Podobnie jest z nazwiskami o rodowodzie niemieckojęzycznym, np SIEGEL. Wymawiać
po polsku "siegel" - jak sień, czy "zigel" - z niemiecka? Ja staram się (w
miarę skromnych możliwości) wymawiać nazwiska tak, by brzmiały podobnie do
obcojęzycznego oryginału.
pzdr
Stary zgred

[ja22ek]

Gwoli ścisłości, to miękkie 's' jest właśnie wymawiane przez Sidorowską (także
w 'sinus', a w opozycji do twardego 's' w 'synuś'), natomiast u Sidorowskiego
mamy do czynienia z osobną głoską 'ś'. Historycznie rzecz ujmując, głoska 'ś'
pochodzi wprost od miękkiego 's', ale obecnie jest równie od 's' odległa jak
głoska 'sz'. W zasadzie powinniśmy tu wręcz mówić o oboczności s:ś, ale
jesteśmy tak zasugerowani naszą ortografią, że zasadniczej różnicy między 's'
i 'ś' nie przyjmujemy do wiadomości, choć ją przecież słyszymy.
Na skutek wspomnianej przemiany miękkiego 's' w 'ś' nasza ortografia nie ma
środków do rozróżnienia tych dwóch głosek i niestety trzeba się uczyć, gdzie ma
być 'ś', a gdzie 's`'. Wyjątkiem jest końcówka '-sja', ale tu 'j' pełni funkcję
zmiękczającą raczej przypadkowo, wskutek takiego a nie innego rozwoju
końcówki "-yja".