Emigracja - dzieci

[wyjatkowa_rodzinka]

Razem z mężem zastanawiamy się nad wyjazdem z Polski ze względu na
sytuację w kraju. Nie są to jeszcze poważne plany i nie wiem
dokładnie dokąd. Piszę na tym forum, ponieważ zauważyłam że wiele z
Was zdecydowało się na emigrację z całą rodziną. Najwięcej obaw mam
o nasze dziecko. Interesuje mnie jak Wasze dzieci zniosły taki
wyjazd i w jakim są wieku. Czy nie tęsknią za dalszą rodziną,
babcią, dziadkiem? Jak jest z językiem? Mają nowych kolegów,
koleżanki? Czy nie żałujecie takiej przeprowadzki?

[ania.sobota1]

Witam,jestem tutaj od roku.Rok wcześniej wyjechał mój mąż i od
poczatku było raczej pewne,że ja wraz z dziećmi do niego dołącze.
To byla jedna z najtrudniejszych decyzji w naszym życiu,ale dzisiaj
mogę napisać z całą odpowiedzialnością,że najlepsza dla
wszystkich,dla całej rodziny.Nie będę udawać,że od poczatku było
różowo-poczatki były dla dzieci bardzo trudne,zwłaszcza dla 10-
letniej córy,która nie znała języka,czuła się obco...Pamiętam,jak
dziewczyny z forum o wielojęzyczności w rodzinie i z tego forum
podtrzymywały mnie na duchu.Najgorsze były trzy miesiące,a
potem...usłyszałam jak moje dziecko rozmawia z koleżankami
Angielkami...Zaczeły przychodzic do nas dziewczyki z sąsiedztwa i
tak krok po kroku bylo coraz lepiej.W szkole jej idzie całkiem
nieżle,sama stwierdziła,że czuję sie w niej lepiej niż w PL.
W tym roku do szkoły poszedł mój synek,ma prawie pięc lat...nie zna
na tyle języka,ale jestem dobrej myśli i juz tak bardzo nie
panikuję,jak w zeszłym roku.
Tęsknią rzecz jasna,zwłacza córka za koleżankami,babcią,ale dla niej
najwazniejsze jest to,że jestesmy razem,bo przez rok ukochany tata
był daleko i naprawdę ciężko to znosiła...
Tak naprawdę,każde dziecko jest inne i zależy do jakiej szkoły
trafi,my mieliśmy sporo szczęścia,bo nie zawsze jest tak,że
pozostałe dzieci od razu akceptuja obce dziecko,które w ogóle nie
zna języka.wiem,że zdarzają się rózne,czasem przykre sytuacje,bo mam
tutaj coraz więcej znajomych,którzy mają dzieci.
Myślę,że zawsze trzeba byc dobrej myśli,chociaż -jak mówię-na
poczatku naprawde nie jest łatwo.
Pozdrawiam serdecznie z Nottingham.
Ania

[wyjatkowa_rodzinka]

Dziękuje za odpowiedź. Czy możesz mi napisać jak synek sobie radzi w
szkole? I jak wyglądają takie zajęcia w szkole? Nasze dziecko jest
niewiele starsze i planujemy kolejne. Zawsze jak słysze, że takie
maluchy chodzą już do szkoły to mam pełno obaw i jestem troche
przerażona, bo to przecież jeszcze małe dzieci.
Pozdrawiam.

[ania.sobota1]

Witam ponownie.
Nie dziwię się,że jesteś przerażona,bo ja tez byłam w zeszłym
roku,jak córa szła do szkoły(synek chodził na 2 godz. do
przedszkola).Poczatek był dla niej naprawde trudny.
Synek zaczął edukację od początku,więc myślę,że będzie mu łatwiej.Z
tego co widzę,to sporo tam zabawy,ale dzisiaj dostał małe zadanie
domowe-książeczkę z obrazkami,pewnie chodzi o powtarzanie słówek.
Rano jest zawsze trochę marudny(dzisiaj był wyjątek,szedł
wesoły),ale po południu zawsze wraca zadwolony,opowiada mi co robił.
Chodzi dopiero dwa tygodnie,a juz wtrąca angielskie słówka.
w domu mówimy tylko po polsku,bo wiem,że zdarzają się sytaucje,że
dzieci nie chca mówić w ojczystym języku,a tego nie chcę...
Dzieciom na pewno jest łatwiej niż dorosłym przyzwyczaić się do
nowych warunków...staram się nie panikować,bo wiem,że moje nastroje
i niepewnośc udzielają się dzieciakom.
Rozumiem Twoje obawy,naprawdę.Ponad rok temu byłam w takiej samej
sytuacji.
Pozdrawiam serdecznie,Ania

[wyjatkowa_rodzinka]

Dziękuje Aniu za wsparcie i zrozumienie. Twój synek na pewno poradzi
sobie w szkole, a córka pewnie już sobie dobrze radzi. Długo zajęło
dzieciom przyzwyczajenie się do nowych warunków? Jak Ty odnalazłaś
się w nowym kraju? Macie zamiar wrócić do Polski?

[ania.sobota1]

wyjatkowa_rodzinka napisała:

> Dziękuje Aniu za wsparcie i zrozumienie. Twój synek na pewno
poradzi
> sobie w szkole, a córka pewnie już sobie dobrze radzi. Długo
zajęło
> dzieciom przyzwyczajenie się do nowych warunków? Jak Ty odnalazłaś
> się w nowym kraju? Macie zamiar wrócić do Polski?

Witam ponownie i od razu przepraszam za opóznienie w odpisywaniu.
synek chodzi trzeci tydzień do szkoły i widac,że coraz bardziej mu
się podoba w szkole.Gołym okiem widać,że młodszemu dziecku jest po
prostu łatwiej,szybciej wyłapuję słówka itp-mam porównanie z
córą,której było dość trudno na początku,ale w tym roku już się o
nie martwię.
Również i ja musiałam sobie poukładać tutaj życie-chodzę do
szkoły,żeby podzlifować język,z doskoku udzielam się w gazecie,która
zaczęła się ukazywać w Nottingham:).Sporo mi pomogły
forumowiczki,zawsze znajdowałam tutaj i na pokrewnych forach
informacji,wsparcia i zrozumienia.
Na dzień dzisiejszy podjęliśmy wraz z mężem decyzję,że nie wracamy
do kraju.Nie wiem,jak będzie za jakiś czas.Życie przeciez niesie ze
sobą róznę niespodzianki,prawda?
Pozdrawiam raz jeszcze z Nottingham,
ania

[vierablu]

> Najwięcej obaw mam
> o nasze dziecko.

A czego konkretnie sie obawiasz? Bedzie Ci latwiej odpowiedziec.

[wyjatkowa_rodzinka]

Obawiam się tego jak nasze dziecko zniesie stres związny z taką
zmianą otoczenia, wiem z własnego doświadczenia, że nie jest to
łatwe dla dzieci. Boję się czy dziecku spodoba się w nowym miejscu,
z dala od dalszej rodziny, babci, dziadka. Nie wiem jak sobie
poradzi z językiem.

[grazia.eni]

Z moich obserwacji wynika, że tzw. "depresję przeprowadzkową" przechodzą wszyscy
- dorośli (nawet, jak są przeniesieni, firma płaci im za hotel, loty do Polski
itp.) i dzieci (nawet, jak w Polsce nauczą się języka). Myślę, że wtedy ważne
jest, żeby obserwować dziecko (lepiej chyba, żeby mama przez pierwsze miesiące
została w domu) i korzystając z okazji, że nie jesteśmy tak daleko od kraju,
umożliwić dziecku kontakt z rodziną (internet, telefony, tanie linie
lotnicze)kiedy to tylko możliwe. Przecież dziadkowie mogą przylecieć do Was.
No cóż, początki nie są łatwe, ale myślę, że warto przynajmniej spróbować.
Przecież w każdej chwili można wrócić i to nie jest żaden wstyd.

[vierablu]

> Obawiam się tego jak nasze dziecko zniesie stres związny z taką
> zmianą otoczenia, wiem z własnego doświadczenia, że nie jest to
> łatwe dla dzieci.

Bardzo wazne jest, zebys nie okazywala dziecku TWOJEGO stresu, zwiazanego z
przeprowadzka i mieszkaniem w nowym miejscu. Im bardziej Ty bedziesz mu
opkazywac zadowolenie z nowej sytuacji i wskazywac na pozytywne striny, im
bedziesz spokojniejsze, tym latwiej jemu bedzie zniesc stres. Takze wiele zalezy
od Ciebie.

> Boję się czy dziecku spodoba się w nowym miejscu,

Tu tez masz pewien wplyw - sugerowalabym wypowiadac sie w obecnosci dziecka na
temat nowej rzeczywistosci wylacznie pozytywnie.

> z dala od dalszej rodziny, babci, dziadka.

To jest najtrudniejsze. I tez jest wazne, zeby dziadkowie nie plakali dziecku w
sluchawke i mowili, jak bardzo sa nieszczesliwi, ze maja swojego kochanego
wnuczka tak daleko.

> Nie wiem jak sobie
> poradzi z językiem.

Poczatki moga byc trudne, ale dzieci ucza sie szybko.

[wyjatkowa_rodzinka]

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi. Może jeszcze inne mamy podzielą
się swoim doświadczeniem?

[annaolejnik]

A ja napisze cos zupelnie innego. Jesli zycie Cie nie zmusza
(bezrobocie itd.), to nie wyjezdzaj z Polski. Mnie zmusilo zycie.
oboje z mezem nie mielismy pracy, nie mielismy jeszcze dziecka. Bylo
latwiej, bo i nie bylo wyboru, ale... zgdybym miala w Polsce prace,
to teraz zostawilabym wszystko i wrocila pierwszym samolotem do
Polski.