Co warto wiedzieć o dysleksji

[Gość: wawa]

95% dyslektykow to lenie i sciemniacze

Leczenie dysleksji fikcja

[Gość: nauczyciel]

Nie pamietam kiedy spotkalem na swej drodze zawodowej ucznia i
rodzicow, ktorzy po odkryciu dysleksji zwrocili sie o pomoc
poradni. Zazwyczaj zadawalaja sie swistkiem papieru
potwierdzajacy ten stan aby uczniowi "bylo latwiej" w szkole.
Tlumaczenie, ze podobne postepowanie szkodzi dziecku jak dotad
do nikogo nie dotarlo. Proby wplyniecia na zmiane decyzji sa
traktowane jako napasc i odpierane dosc agresywnie.

[Gość: Evvik]

,,Nie pamietam kiedy spotkalem na swej drodze zawodowej ucznia i
rodzicow, ktorzy po odkryciu dysleksji zwrocili sie o pomoc
poradni. Zazwyczaj zadawalaja sie swistkiem papieru
potwierdzajacy ten stan aby uczniowi "bylo latwiej" w szkole. "

Ciekawa jestem, gdzie miałeś spotkać tych rodziców, bo ja mam w domu trzech
dyslektyków i za każdym razem po wydaniu ,,opinii" poradnia , mówiąc brzydko,
wypinała się na nas- nie ma miejscas na terapi i już!
A w opini piszą -matka została pouczona co z delikwentem dalej robić.
I radź sobie rodzicu sam, szczególnie jeśli nigdy sam nie miałeś kłopotów tego
typu i ich nie rozumiesz-bo o co chodzi że dziecko ,,nie widzi '' czegoś?
Ja tego nie rozumiałam i mój najstarszy syn wycierpiał się przeze mnie dosyć
dużo, po prostu uważałam go za wyjątkowo tępe dziecko.Dopiero paroletnia praca
terapeutki z synem i ZE MNĄ dały efekt-jest w ogólniaku(niezłym-po gimnazjum
miał 152 pkt), daje sobie radę, ale co przeżył to jego.Młodsze dzieci miały
lepiej, szlak przetarty, wiadomo było od razu że coś jest nie tak. Poza tym
załapały siię na terapię w szkole!!!gadzina tygodniowo- ale zawsze pomoc w
pracy domowej duża bo i zadawanie prac do domu pomagało nam.
Co do ,,łatwiej w szkole"- po co pisać te głupoty- dla dysortografa czy może
zrobic 2 czy 3 błędy-to naprawde żadna róźnica.Jedynie rzeczywiste ułatwienie
to możliwośc pisania egzaminu dłużej.Co do reszty ,szkoda gadać. Przynajmniej w
szkołach, które ja znam. Ogólnie-nie ma czego im zazdrościć.

[Gość: Iga]

Gość portalu: nauczyciel napisał(a):

> Nie pamietam kiedy spotkalem na swej drodze zawodowej ucznia i
> rodzicow, ktorzy po odkryciu dysleksji zwrocili sie o pomoc
> poradni. Zazwyczaj zadawalaja sie swistkiem papieru
> potwierdzajacy ten stan aby uczniowi "bylo latwiej" w szkole.
> Tlumaczenie, ze podobne postepowanie szkodzi dziecku jak dotad
> do nikogo nie dotarlo. Proby wplyniecia na zmiane decyzji sa
> traktowane jako napasc i odpierane dosc agresywnie.
hmmmmmmmm , ja niepotraktowałam jak napaść opinii że mam córke
dyslektyczkę . Po wielu nieprzespanych nocach ..... , podjęłam
decyzję , wynajełam mieszkanie w wa-wie 140km od miejsca mojego
zamieszkania i przeniosłam córkę do odpowiedniej szkoły .
Pracuje ile mam sił by dać radę na wszystkie opłaty z
reedukatorami i korepetytorami .....
W szkole w naszym mieście słyszałam jedynie jak to córka "- się
leni , omyka , nie uważa "itd ( pomijam gramatykę i formę w
jakiej mnie informował nauczyciel- daje wiele do zyczenia ... )
Teraz po roku (córka zaczęła kolejny rok szkolny ) wiem że to
najlepsza decyzja jaką podjęłam :-) . Rozumiem Pana flustrację ,
ale proszę wierzyć nie każdy rodzic opinię traktuje jak napaśc .
Ja miałam sytuację że to nauczyciel zniechęcał i utrudniał .
Pozdrawiam Iga

[Gość: kasia]

od piątego roku życia mam stwierdzonądesleksję , dysgrafię i dysortografie, od
piatego roku życia moi kochani rodzice walczą z tym, mimo potwierdzjacych
dokumentów - nigdy nie zaniosłam ich do szkoły, nauczycielki o tym wiedziały,
dzieki godzinom ćwiczen moje pismo mozna rozczytać, będów robię coraz mnie,
wszystko sprawdzam, przeczytałam setki ksiazek i nigdy nie czułam sie gorsza od
innych. w tej chwili jako uczennica 3 klasy gimnazjum potrafie napisać
wspaniałą rozprawke ( mimoże na 3 strony tekstu jest ok. 12 błędów) jestem w
pierwszej trójce z jezyka polskiego i piszę egzaminy końcowe jako zdrowy uczeń,
jestem wdzięczna rodzicom, gdyz, jeśli miała bym fory w szkole nie była bym
uczennicą na takim poziomię, marzę o psychologi i wiem że dzięki nim to moze
sie spełnic, wiec prosze nie muwcie mi, ze leczenie dysleksji to fikcja.

[Gość: Agataku]

brawo, Kasiu, trzymam za Ciebie kciuki. Twoi rodzice postąpili bardzo mądrze,
niestety, nie wszyscy tak robią, a szkoda

[kaas3]

Piszesz bzdury! Nikt nie może mieć stwierdzonej dysleksji w 5 roku życia!!!
Stwierdza się ją po dwukrotnym badaniu. Dzieci do klasy 2 w ogóle nie otrzymują
opinii czy orzeczenia o dysleksji.

[aj100]

Nie ma żadnych wystandaryzowanych i znormalizowanych testów badających pod kątem
dysleksji 3- i 4-letnie dzieci. Jednak już w wieku niemowlęcym i przedszkolnym
można dostrzec symptomy ryzyka dysleksji, zapowiadające przyszłe problemy z
czytaniem i/lub pisaniem. Objawiają się jako nieprawidłowości w rozwoju
psychoruchowym dziecka.
Ryzyko dysleksji jest prawdopodobne w wypadku obciążenia genetycznego (dysleksja
występuje w rodzinie), ciąży i porodu o nieprawidłowym przebiegu (wcześniactwo,
wylewy, niedotlenienie, zaburzenia oddychania). Dysharmonie rozwojowe mogą się
przejawiać jako opóźnienie w rozwoju ruchowym (za czynnik szczególnie
niekorzystny należy uznać pomijanie etapu raczkowania, gdyż 80% dzieci z
dysleksją nie raczkowało), opóźnienie rozwoju mowy, trudności z koordynacją i
utrzymaniem równowagi.
W książce "Uczeń z dysleksją w szkole" (Gdynia: Operon 2004) prof. dr hab. M.
Bogdanowicz pisze, że o ryzyku dysleksji można mówić jeszcze w kl. I, natomiast
jeśli wykluczymy zaniedbania środowiskowe i dydaktyczne, to już w kl. II mogą
istnieć podstawy do rozpoznania dysleksji rozwojowej:
www.operon.pl/www/index1.php?p=sklep1&PHPSESSID=8433a62aa0487319e8635e840236b4d6
W podręczniku akademickim "Logopedia. Pytania i odpowiedzi" (Opole: Wydawnictwo
Uniwersytetu Opolskiego 2003) M. Bogdanowicz wskazuje, że diagnozę trudności w
czytaniu i pisaniu należy przeprowadzić w okresie rozpoczynania czytania i pisania:
www.wydawnictwo.uni.opole.pl/szukaj.php?q=Logopedia&Submit=OK

Również takie postępowanie zaleca Centrum Metodyczne Pomocy
Psychologiczno-Pedagogicznej. W opracowaniu E. Koźniewskiej "Dysleksja rozwojowa
– procedura, metody diagnozy i postępowanie" czytamy, że „diagnoza dysleksji
rozwojowej powinna być przeprowadzona w okresie nauczania początkowego”:
www.cmppp.edu.pl/news/default.asp?idnews=69

[joasia258]

Witam!Napewno jest tropchę racji w Pana twierdzeniu,jednak nie wszyscy rodzice
podchodzą do sprawy w ten sposób.Sama mam siedmioletniego synka,który ma
baaardzo duże problemy z nauką.Nie jest to może typowa dyslekcja,ale syn
wykazuje 80% objawów dyslekcji.Właśnie wróciliśmy z kolejnej wizyty w
poradni.Szukałam właśnie programu "Dyslektyk2",gdy trafiłam na Pańską
wypowiedź.Napewno są rodzice,którzy rozumieją,że dziecku nie tylko można,ale i
trzeba pomóc.Jestem laikiem w tej dzidzinie,naszczęście udało mi się zauważyc
nieprawidłowości w zachowaniu syna,zwróciłam się z proźbą do szkoły,a ta
skierowała nas do fachowca.Co ciekawe,sama nauczycielka nie dostrzegła,że syn
ma jakieś większe problemy w szkole.Jednak to obowiązkiem nas,rodziców jest
obserwowanie dzieci,nie można całego obowiązku zrzucic na szkołę.serdecznie
Pana pozdrawiam i proszę o trochę więcej optymizmu!

[Gość: matka]

Mam corke prawdopodobniej z dysleksja ma 5 lat i chodzi do 1 klasy we
wloszech.Naprawde z nia cwicze codziennie i nic nie dosc,ze nie potrafi
zapamietac literek i cyferek to jeszcze je pisze na wspak.Siedze z nia po ponad
godzine dziennie i czynimy bardzo male postepy.A zalezy mi aby pisala i czytala
jak normalne dzieci.Moj starszy syn jest jednym z najlepszych uczni w szkole i
pragne tez tego dla niej.Prosze jak wiesz jak mam ja uczyc pomoz mi!!!!!

[Gość: m]

Gość portalu: wawa napisał(a):

> 95% dyslektykow to lenie i sciemniacze


stary to leczenie powoduje ze zaczynamy mie to wszystko w dupie.

[Gość: Hunter]

zgadzam sie z przedmowca

dawniej jakos nie bylo dyslektyków

[Gość: :-)]

> 95% dyslektykow to lenie i sciemniacze

Dawniej były po prostu osły i siedziały w oslich ławkach.

Chodziłem do podstawówki na przełomie lat 70-80 i jakos nie bylo
wtedy dyslektyków. Jak ktos walił "ortami" na polskim to rzadko
bywał geniuszem na matematyce czy geografii. Oczywiscie nie
twierdze, ze niektorzy z moich kolegów mający problemy nie byli
dyslektykami.

Sadzę, jak przedmówca, ze mamusie załatwiają leniom "zółte"
papiery, zeby tylko sie synuś lub córeczka nie przemęczali za
bardzo w tej wrednej, paskudnej szkole, gdzie każą sie uczyć (no
bo kto to widzial?!).

Zakładam sie o każdą kasę, ze im bogatsi ludzie, większe miasto
itp., tym wiecej dyslektyków. To całkiem tak jak z wojskiem...

Najwięcej chorych, ułomnych i niezdolnych do słuzby z okazji np.
pryszcza na dupie jest wśród bogatych, niezle ustawionych z
duzych miast...

:-)


A prawidziwym dyslektykom, dysortografom nikt nie pomoze...
Psycholog szkolny to wciaz jeszcze utopia - szczególnie w
mniejszych miejscowosciach. Bo chyba nie oczekujecie, ze
zaganiani rodzice bedą mieli czas, by robic z dzieckiem po raz
1000 to samo nude cwiczenie?!

sceptyk

[Gość: nata]

Głupiś człowieku!!!!!!!!! Dysleksja była i ja jako wykształcony
za granicą psycholog o tym wiem!!!!! W Polsce nie było diagnozy
i terapii dysleksji. Czechy nas wyprzedzają w tym względzie o 30
lat, nie mówiąc o krajach wyżej rozwiniętych , a mających
łatwiejszą niż polska pisownię. O dysleksji wiem od 20 lat! I co
Ty na to?

[Gość: mamosz]

sceptyk napisał:>A prawidziwym dyslektykom, dysortografom nikt nie pomoze...
Psycholog szkolny to wciaz jeszcze utopia - szczególnie w
mniejszych miejscowosciach. Bo chyba nie oczekujecie, ze
zaganiani rodzice bedą mieli czas, by robic z dzieckiem po raz
1000 to samo nude cwiczenie?!<
A kto przepraszam ma to robić? Jeśli rodzicom nie zależy,żeby dziecku pomóc,to
komu ma zależeć.
Jeśli wiadomo jakie ćwiczenia robić to żaden psycholog nie jest potrzebny
trzeba po prostu systematycznie ćwiczyć z dzieckiem w domu.Słyszałeś o
jakiejkolwiek skutecznej terapii bez współpracy rodziny?
Oto odpowiedż dlaczego dyslektycy w Polsce nie sa leczeni skutecznie- bo
rodzicom jest się wygodnie tlumaczyć, że są zaganiani, nie maja czasu ; są
sprawy, na które trzeba znaleźć czas i nie wymyślać sobie pryszczy na dupie -
bo ja z prowincji,biedny,bezrobotny, zapracowany(niepotrzebne skreslić) leń i
niedbaluch po prostu.

[Gość: nata]

Serce mi się kroi , dgy czytam, że dyslektyk to leń!!!
Że "zółte papiery i tym podobne bzdury". Jestem psychologiem i
od lat piętnastu diagnozuję między innymi dysleksję. Była zawsze
jest i będzie! Tylko parę lat wstecz nie było o tym tak głośno,
a szkoda. Takie dzieci lądowały w zawodówkach. Marnowany był ich
wysoki intelekt i zdolności w innych kierunkach niż płynne
czytanie, poprawne pisanie, zorientowanie w kierukach, pamięć
wzrokowa czy słuchowa lub głoskowanie i piękne rysunki bądź
sprawność na zajęciach wychowania fizycznego. Metody
diagnostyczne są dzisiaj bardzo rozbudowane i naciągacza dobremu
psychologowi rozpoznać nie jest trudno.POWTARZAM - DOBREMU
DIAGNOŚCIE! I nie jest to kwestia " żółtych papierów,ale często
dramatu rodzinnego".

[Gość: ewam]

Moja 7 letnia siostrzenica ma problemy z "ładnym" pisaniem (chociaż się bardzo
stara), pisze od prawej do lewej odwracając przy tym każdą z liter. Jak była
mała rysowała domy i ludzi do góry nogami. Myli b z p itp. Bardzo mnie to
martwi, ale siostra uważa, że przesadzam. Mieszkamy w byłym województwie
jeleniogórskim i nie wiem gdzie powinnam szukać dobrego DIAGNOSTY. Mam
nadzieję, że nie tylko w Warszawie dzieci z takimi problemami maja szansę.
Pozdrawiam

[Gość: ana]

Chciałam zapytać jako mama dyslektyka, czy warto zainwestować w terapię metodą Davisa?

[Gość: dyslektyk]

Codzienne życie dyslektyka usiane jest problemami
niezrozumiałymi dla otoczenia np. trudności z odróżnianiem
strony lewej od prawej. Przed kilkudziesięciu laty w
podstawówce ówcześni nauczyciele moje bazgroły, nieustanne
kłopoty w pisaniu i czytaniu oraz ciągłe pomyłki na matematyce
kładli na karb mojego lenistwa, nieudacznictwa i wyjątkowej
tępoty. Ostatecznie wylądowałem w zawodówce. Technikum dla
pracujących również było drogą przez mękę. jednak nie
poddawałem się, każda ocena dostateczna była okupiona ogromnym
wysiłkiem. Walczyłem z dyslekcją i walczę nadal, co bardzo mi
się w ostatecznym rozrachunku bardzo "opłaciło".
Wszystko zmieniło się, jak za dotknięciem czarodziejskiej
różdżki, kiedy w wieku 30 lat rozpocząłem studia wyższe.
Studiowanie okazało się cudownym remedium na wszystkie moje
problemy. Zmieniło się wszystko, a wszczególności sposób
egzekwowania wiedzy. Pozostał nawyk i konieczność ciężkiej
pracy. Studia ukończyłem z wyróżnieniem. Od tego czasu pracuję
nieustannie zawodowo i naukowo, zdobywając kolejne stopnie
naukowe. Ostatecznie okazało się, że tam gdzie kończą się
możliwości innych uznanych za wyjątkowo zdolnych i
kompetentnych, zaczyna się moje pole działania. W tej sferze,
to co dla tak wielu jest nieosiągalne dla mnie jest żywiołem, w
którym czuję się znakomicie. Moja była nauczycielka i
wychowawczyni z podstawówki (uznajaca mnie dawno, dawno temu za
wyjątkowego głąba i tępaka)obecnie chwali się w swoim
środowisku jakiego to zdolnego miała ucznia, który doktoryzował
się i zajmuje coraz to bardziej eksponowane stanowiska w
szeroko rozumianym biznesie.
Jedno tylko pozostaje niezmienne, muszę codziennie zmagać się z
problemami związanymi z dysfunkcją dyslektyczną, ażeby postęp w
zdobywaniu i utrzymaniu na odpowiednim poziomie nabywanych
umiejętności, nie został zniweczony przez szybko postępujący
proces utraty. Utrzymanie korzystnego bilansu w tym zakresie
pozwala mi sprawnie funkcjonować w życiu codziennym.
W oparciu o moje osobiste doświadczenie zgadzam się z opinią,
że wszelkie ułatwienia dla dyslektyków mogą działać
demobilizująco. Jednak należy bezwzględnie indywidualizować
wymagania wobec każdego z nich i motywować do pracy na d sobą.
O swojej dyslekcji dowiedziałem się dopiero po wykryciu tej
dysfunkcji u mojej córki w poradni wychowawczo-psychologicznej.
Objęcie córki specjalnym programem pozwoliło zoptymalizować jej
możliwości intelektyalne, kompensować dysfunkcje i rozwijać
talenty. Obecnie jest ona absolwentką kierunku studiów wyższuch
uznawanego za bardzo trudny. Jej kariera rozwija się bez
zakłóceń. Ma świadomość, że jest skazana na zmaganie się z
dyslekcją do końca swojego życia. Nie jest to jednak żaden
wyrok. Na moim przykładzie widzi możliwość sprawnego działania
i realizowania ambitnych planów życiowych.

[Gość: Elfik]

Kurcze! Dziękuję Ci, nieznany Dyslektyku, przywracasz mi nadzieję, że warto się
męczyć!

[Gość: sylwia]

Dziękuję za te słowa. Tez przeżyłam "drogę przez mękę" ale nie dopuszczę by
córka chowała się za "papierek". Praca i wiara czyni cuda

[Gość: dyslektyk2]

Przede wszystkim głoszenie opini, że dysleksji kiedyś nie było,
jest jedynie przejawem niewiedzy a nie mądrym spostrzeżeniem. Po
prostu nie potrafiono jej niegdyś zdiagnozować a i o całym
problemie nie było głośno tak, jak dziś. Również twierdzenie, że
dyslektycy to zwyczajni "lenie i zciemniacze (w 95%)" jest -
uważam - krzywdzące wobec osób, dla których to prawdziwy
problem. Kiedy nie sposób przeczytać tektu, czy przepisać
zadania z tablicy nie przestawiając przy tym cyfr i liter,
doprawdy, nie jest do smiechu, a dodatkwo, poza własnymi
problemami trzeba zmagać sie jeszcze z niezrozumieniem ze strony
otoczenia!

[Gość: iwo gdańsk]

prawdopodobnie jestem dyslektykiem od 49 lat.Niestety nie
miałam wskazówek od specjalistów jak się zmagać z
trudnościami,poprzestałąm na maturze i kursach./Gratuluję tym
wszystkim ,którzy jako dyslektycy ukończyli studia/Mam
córkę,która ma trudności takie jak ja, postanowiłam walczyć i
pokazać jej i sobie że można codziennie pokonywać te dysfunkcje
ale tylko dlatego ,że zaczęły ukazywać się artykuły i książki
na ten temat.Wszystkim dziękuję./Iwo/

[Gość: aa]

Mam dyslektyczną córkę i nie poprzestałam na zaświadczeniu. Od
pierwszej klasy SP ćwiczenia nie mają końca.Obecnie jest w
drugiej gimnazjum i czasami brakuje nam doby żeby odrobić
wszystkie lekcje i poćwiczyć.Efekty są. A wszystkim
niedowiarkom po prostu życzę kiedyś dziecka z dysleksją i to
nie jednego a dwoje.Szybko zamkną buzie i przestaną się
wypowiadać na tematy o których nie mają pojęcia!

[Gość: iwo gdańsk]

prawdopodobnie jestem dyslektykiem od 49 lat.Niestety nie
miałam wskazówek od specjalistów jak się zmagać z
trudnościami,poprzestałąm na maturze i kursach./Gratuluję tym
wszystkim ,którzy jako dyslektycy ukończyli studia/Mam
córkę,która ma trudności takie jak ja, postanowiłam walczyć i
pokazać jej i sobie że można codziennie pokonywać te dysfunkcje
ale tylko dlatego ,że zaczęły ukazywać się artykuły i książki
na ten temat.Wszystkim dziękuję./Iwo/

[Gość: Triss Merigold]

Jakim cudem nagle w niektórych regionach kraju (mapka w GW) wysyp dyslektyków
sięga 27% uczniów? Czyżby 1/4 dzieci to matoły z wrodzoną wadą czy to zwykłe
lenistwo i niechęć do większej pracy w domu z mniej zdolnym dzieckiem?

[Gość: Elfik]

Fajnie, że już tyle wiadomo na temat dysleksji, tylko niestety
gorzej z pomocą dla rodziców, którzy nie są fachowcami w jej
leczeniu, a mają dzieci z tym problemem. Dlaczego tak strasznie
trudno dostać prostą receptę: zrób takie i takie ćwiczenia, jak
nie pomogą to masz następne i jeszcze kolejne. W poradni
pedagogiczno-psychologicznej przemiłe panie stwierdziły, że moje
córki są właściwie na granicy normy, mają wprawdzie pewne
problemy i już na etapie przedszkola stwierdzono, że należy się
liczyć z ryzykiem dysleksji, ale mają na tyle inteligentną mamę
(to się nazywa dyplomacja, co? spławić klienta w rękawiczkach),
że na pewno sobie poradzi. Jakoś tam sobie radzę, zamieniłam
pokój dzieci na małą salę gimnastyczną, prowadzę z nimi "zeszyty
ucznia", ale czasami odczuwam brak pomysłów: co dalej? Pisanie
"po śladzie", kolorowe przepisywanie słów z "pułapkami" i
wierszyki zamiast szkolnych regułek ortograficznych, pomagały i
owszem, ale dziewczynki są już tym wszytkim znudzone, zwłaszcza
starsza jest załamana, mówi mi: "mamo po co to wszystko, skoro i
tak nadal dostaję pały z dyktand?"
Glejt na głupotę, czyli odpowiednie zaświadczenie, nie załatwi tu
sprawy, wolałabym, żeby mi ktoś pomógł i doradził: co ja jeszcze
mogę dla swoich dzieci zrobić żeby im pomóc i jak to robić?

[janusz.ka1]

Gość portalu: wawa napisał(a):

> 95% dyslektykow to lenie i sciemniacze
a w jakim procencie ty jesteś po prostu zwyczajnym kretynem ?

moi kochani nauczyciele

[unsatisfied6]

nie czytałem wszystkich postów , ale z kilku z nich
wynika , że ucznia traktujecie jako coś zbytecznego
w waszej pracy .

[Gość: Rodzic]

moje dziecko ma dysleksję, skrzyżowaną lateralizację i wysoki iloraz
inteligencji, co jest dla niego dodatkowo trudnością, poniewaz dokładnie zdaję
sobie sprawę, że nie nadąża za rówieśnikami i że zadania szkolne sprawiają mu
dużo większą trudność.Pięknie mówi ma duży zasób słów, ale nauczyciele z uporem
maniaka każą mu pisać, ponadto robią tzw. karne klasówki(kilkoro dzieci w
klasie rozrabia, szczególnie jeden, nie ma w tej gromadzie mojego dziecka) na
czas gdzie moje wolno i mozolnie piszące dziecko nie ma szans. Zatem ma ciężko
wypracowane 3 i 4z sprawdzianów pisemnych i pięć jedynek z karnych klasówek,
ponieważ na ogól nie da rady zrobić nawet połowy. Koszmar ten trwa od dawna, w
1 i 2 klasie szkoły podstawowej pracowaliśmy odrabiając lekcje 5 , 6 godzin
dziennie, bo pani brztrosko pisała ile to Kacper nie zrobił na lekcji, a więc
trzeba to zrobić w domu. Najtrudniej idzie mu matematyka ( trudności w
zapamiętaniu tab. mnożenia, liczeniu w pamięci i geometrii przestrzennej)gdy
poszłam z diagnozą do nauczycielki, na moje pytanie czy wie co to dysleksja
odpowiedziała beztrosko - nie. Ręce opadają.

[Gość: Dominika]

Ja mam juz 25 lat i dyslekcję . Przez całą szkąłę podstawową i liceum musiałam
chodzić do poradni psychologicznej. Próbowali tam na mnie chyba wszystkie
metody. Znam na pamięć chyba wszystkie zasady gramatyczne nawet te kiedy piszę
się ą a kiedy om. Jednak nadal robię błędy ortograficzne. Musiałam na pamięć
uczyć się listy najczęściej używanych słów z ż,rz,ó. Niektóre słowa zawsze
piszę żle a potem automatycznie je poprawiam ale nie wszystkie. Teraz skączyłam
studia i jakoś sobie radzę jak juz coś piszę to najczęścij na komputerze bo
boję się że zrobie błędy a to trochę wstyt a nie mogę zakarzdym razem się
tłumaczyć. Najgożej jest na początku podstawowej szkoły to cud że wogule
nauczyłam się czytać i poznałam tabliczkę mnożenia. Najciężej jest zrozumieć,że
litery się łączą w sylaby i z tego może być wyraz. Liczyć w pamięci nadal mi
bardzo trudno ale matematyka z czasem stała się moim ulubionym przedmiotem. Mam
nadzieję że twojemu dziecku się uda.
Ps. Moja nauczycielka w podstawuwce nie miała pojęcia o dysllekcji i ciągle
stwarzała problemy. Na świadectwach z pierwszych klas podstawuwki mam najgorsze
oceny z całego życia.

kiedys nie było dyslektyków i jakos zylismy

[Gość: SZEF_m]

[Gość: Wiki]

Mam 17 lat. Niecałe 4 lata temu stwierdzono u mine dyslekcje.Od tej pory staram
sie regularnie ćwiczyć.Choć przyznam nie zawsze mam na to czas.Jestem osobą
bardzo aktywną życiowo.Gram w siatkówke zawodowo wiec treningi zajmują mi dużo
czasu. W gimnazjum nauczyciel interesował sie tym jak pracuja dyslektycy
poniewaz miałąm ich kilku w klasie.Wiec było nam troche łątwiej z akceptacja
otoczenia.Jednak gdy znalazłam sie w szkole sredniej to sie to
zmieniło.Poinformowano nas o tym abysmy przyniesli kopie zaświadczen do
nauczycieli od jezyków oraz od historii. Jednak nie wiele z nich pamieta o tym
ze ma w klasie dyslektyków. I tak naprawde nie wiedzą jak z nimi postepowac.
Uważam ze nie macie racji iż dyslektycy to lenie.Mimo tego iż mam dyslekcje to
bede miała świadectwo z paskiem. Co jest dowodem na to że jednak pracuje i to
cięrzko. Czasem napotykam na trudnosci ze strony nauczycieli.Nauczyciele od
jezyków obcych uważają że mi sie niechce uczyc poniewaz robie dużo błedów
literowych.Z jezyków obcych jesli chodzi o gramatyke i zdolnosc komunikowania
nie mam problemu jednak z zapamietaniem jak sie dane słowo to zazwyczaj go
neguje na forum całej klasy i nei widzi w tym problemu.wymawia i pisze jest dla
meni trudne. A nauczyciel zamiast próbowac pomóc uczniowi, Ja widze w tym
problem i próbuje z nimi rozmawiac na ten temat choć czasem kończy sie to
tekstem ; "Nie dyskutuj ze mną. Załatwiłaś sobie papierek bo ci sie uczyc
niechce!!" Takiego zachowania nigdy chyba nie zrozumiem.......

[Gość: jolkaza]

Człowieku, jeśli masz, tak jak piszesz "dyslekcje", to o co masz
pretensje?. Zastanów się co masz, a pózniej wypowiadaj się na ten
temat!!!!

[Gość: uczennica]

Jestem dyslektykiem.Chciałabym wiedzieć czy moje sprawdziany pisane np.z jezyka
niemieckiego powinny byc oceniane inaczej niz innych uczniów?? Nauczyciel
odejmuje mi punkty za to że zgubie jaks litere lub je przekrece.Uwarza ze
niechce mi sie uczyc.Pytałam czy istnieją jakies kryteria oceniania
dyslektyków ,stanowczo powiedziała ze musze sie wiecej uczyc.Taka odpowiedz
mnie nei satyswakcjonuje.Wiec prosze powiedzcie mi czy mam prawo do iinego
oceniania moich prac.

[Gość: matka]

Mam bliżniaki różnojajowe,z których jedno jest dyslektykiem.Mimo,że w mojej
ocenie intelekt i wkład pracy mają zbliżony to dysproporcja w ocenach szkolnych
jest ogromna.
NAjgorsze jest to ,że ja i dzieciak nie mamy już motywacji do dalszego
wysiłku,bo szczerze mówiąc nie widać efektów.Zapytany zna regóły
pisowni,natomiast nie ma się to nijak do ich zastosowania np.prawie każde
zdanie zaczyna pisać z małej litery,choć 2-3 sek wcześniej usłyszał uwagę,że
tak się nie robi.Czy ktoś zna ćwiczenia na poprawę koncentracji?
Proszę też o namiary na praktyczny podręcznik /mający zastosowanie dla dziecka
13 letniego /,w którym nie opisują przez 99 stron co to jest dysleksja a na
ostatniej 100 opisują jak ćwiczyć.Chodzi mi o odwrotne proporcje.

Jak pomóc dys...

[Gość: Nauczycielka z LO]

Każde dziecko rozwija się w swoim indywidualnym tempie.
Jedno samodzielnie chodzi w wieku 9 mies., a drugie 18 mies. I jest to
prawidłowo. Jedno płynnie czyta w wieku 5 lat, a drugie w wieku 7 nie zna lub
myli litery. W wieku 7 lat powstaje obowiązek szkolny, a w związku z tym już na
starcie między dziećmi jest przepaść. Tu wkracza nauczyciel, który stosuje te
same metody w stosunku do wszystkich dzieci, zazwyczaj dlatego, że nie zna
innych. Np. przy czytaniu - uporczywe głoskowanie i to błędne - z y na
końcu,itd. Dobre i sprawdzone metody nauki czytania to ślizgowa i sylabowa,
które stosuje garstka nauczycieli. Podobnie jest z ortografią i kaligrafią.
Przy dysgrafii np. należy uczyć pisma supełkowego.
W naukowych czasopismach wyczytałam, że pamięć rozwija się do 6 lat, w tym
czasie tworzą się połączenia neuronowe, które zamykają się do 9 roku życia. Po
tym czasie obumierają i dlatego okres do ukończenia przez dziecko 3 kl. S.P.
jest dla niego najistotniejszy w całej edukacji.
Zachęcam rodziców i nauczycieli do odwiedzenia strony www.glottispol.gda.pl
Pamiętajmy, że to rodzice kształtują dzieci, przynajmniej do 7 lat: ważne jest
kto i jak opiekuje się dzieckiem, rozmowy z nim, kształcące zabawy, wierszyki i
piosenki (podział na sylaby podczas śpiewania), słuchanie muzyki (ważne czy to
hip-hop czy Mozzart), rozwijanie sprawności fizycznej i manualnej od urodzenia,
w tym wykonywanie ćwiczeń naprzemiennych. Przykład: dziecko I w wieku 10 mies.
dostało kredki i rozpoczęło bazgranie, dziecko II (stwierdzone ryzyka dys...)
dostało je w wieku 4 lat, bo babcia z mamą stwierdziły, że może sobie zrobić
krzywdę, w tym przypadku w wieku 7 lat jest 3-letnia różnica między dziećmi w
ćwiczeniach z rysowania i pisania, czy to jest do nadrobienia?

W związku z orzekaniem o dys... mam pytanie: dlaczego obowiązuje ono tylko w
szkole? czy osoba myląca kierunki, kształty geometryczne, mająca kłopoty z
pamięcią i czytaniem powinna np. prowadzić samochód?

[aj100]

Tu znajdziesz ćwiczenia koncentracji uwagi:
www.edukacyjna.pl/ksiazka.php?id=7323

[Gość: Andy]

Zgadzam sie - to samo jest z dysortografia. Dziwnym trafem duzo sposrod osob,
ktore maja problemy z poprawnym pisaniem ma do slowa pisanego raczej obojetny
stosunek. Przeciez wiadomo od dawna, ze czlowiek uczy sie najlepiej kiedy jest
w mlodym wieku. A najlepsza metoda na nauke jest czytanie. Dodam - czytanie z
wlasnej woli a nie za kare czy pod przymusem. Jak jest z czytaniem w mlodym
wieku .. chyba nie musze mowic. W zwiazku z tym, jak takie dziecko ma sie
porzadnie nauczyc? Samo kucie i formulki nie wystarcza. Tak samo jak nie mozna
nauczyc chodzenia dziecka, stawiajac go raz na dwa tygodnie na nogi i patrzac
czy juz potrafi to robic.

[verdana]

Moje dzieci mają dysortografię. Bogu dzięki, ze nie dysleksję. Syn czyta
przeciętnie 400 stron dziennie, a nadal (21 lat!) potrafi zrobić błąd w pisowni
własnego imienia. Nie dyskutuję z koniecznoscią ćwiczeń, ale uważam, że po
pownym czasie ( 5 lat np.) nie mają już one sensu. Syn był zmuszany do robienia
ćwiczeń ortograficznych aż do matury i czym więcej ćwiczył, tym gorzej pisał.
Dopiero na studiach, gdy zapanował święty spokój pisownia powoli się poprawia -
bo nie ma już tej presji. Nie jest dobrze, że szkoły odsyłają dzieci z
problemami do poradni - psycholog powienien tylko zbadać, natomiast dodatkowe
lekcje powinny odbywać się w szkole, a nie w poradni - choćby ze względu na to,
ze nie wszyscy mają czas tam chodzić. A lekcje w szkole nie powinny być
stygmatyzowane jako te "dla niezdolnych " (a są) tylko wpisane w plan lekcji.

[Gość: Lina]

Moje dzieci czytają bardzo dużo , ale problemy dyslektyczne się
pojawiają.Starszy syn ma przede wszystkim dysgrafię, mała kłopoty
ortograficzne.Moja metoda jest taka - pomagam im , by w czymś były lepsze od
innych.Kiedy mają taką działkę(a mają!) , łatwiej im pokonywać trudności
związane z deficytami.Ja sama długo robiłam błędy i bazgrałam , wiem , ile
kosztowało mnie to nerwów.Byłam najbardziej oczytanym dzieciakiem w szkole , a
na ortografię długo to nie miało wpływu.Ocenianie dyslektyków(prawdziwych) jako
glębów świadczy o nieznajomości tematu.Mój syn w opinii kilku psychologów jest
dzieckiem wybitnie inteligentnym i to zaczyna być widoczne dopiero , gdy uczy
się w liceum.Ma osiągnięcia na szczeblu wojewódzkim , jest dobrym uczniem i w
ocenie nauczycieli - dojrzałym , kulturalnym facetem.W podstawówce natomiast
nijak nie mogłam wytłumaczyć kilku paniom , że mylenie liter i mylenie
kierunków na mapie , to nie jest świadectwo debilizmu.Syn uchodził za leniwego
ćwoka , ja za matkę wariatkę , która ma wygórowane ambicje.W gimnazjum trafił
na dwóch wspierających nauczycieli.Reszta przeżyła spory szok , gdy został
laureatem olimpiady biologicznej , a potem bardzo dobrze napisał egzamin
końcowy.Mała natomiast pisze rewelacyjne wypracowania(nad ortografią trzeba
pracować)i jest świetna z matmy.Ma już lepiej - na przykładzie mojego syna
panie zmieniły stosunek do dyslektyków.Okazuje się , że w ich wypadku często
efekty pracy przychodzą po prostu później.

[Gość: TARA]

JA POSIADAM DZIECKO Z DYSLEKSJĄ , CHOCIAŻ MOMENTAMI SIĘ ZASTANAWIAM CZY TO JEST
DYSLEKSJA . DZIECI , OSOBY Z DYSLEKSJĄ SĄ NIEZWYKLE UTALENTOWANE W INNYCH
SFERACH, SĄ NIESAMOWICIE UCZUCIOWE POSIADAJĄ WIELE INNYCH ZDOLNOŚCI -
M.I.ARTYSTYCZNE . FAKT ,ŻE TRZEBA TYM DZIECIOM POŚWIĘCIĆ TROCHĘ WIĘCEJ CZASU -
CO MOŻE BYĆWSPANIAŁĄ ZABAWĄ.

[Gość: Belladonna]

Pracuję w przedszkolu od 20 lat. Obecnie w grupie integracyjnej. Właśnie
zdiagnozowałam swoje dzieci w grupie i jak się okazało jedno z nich ma typowe
objawy dziecka dyslektycznego. Potwierdziło to się po przeprowadzeniu testu na
dysleksje (prof. Bogdanowicz). Obecnie jestem na etapie opracowywania ćwiczeń
dla dziecka, więc proszę nie zarzucać wszystkim nauczycielom przedszkoli, że
nie prowadzą tego typu ćwiczeń. Pozdrawiam.

[Gość: Piotr]

moje dziecko ma dysleksję. Pisze jak kura - pazurem, litery są nie łączone,
szlaczki są nierówne, nie trzyma sie linnii- wychodzi za nią. Łatwo się męczy.
Słąbo jeździ na rowerze. W pzredszkolu{3-6 lat} nic nie malowała. Ogólnie nie
lubi malować. Jewdynie dobrze czyta. Łatwo sie dekoncentruje . Rozprasza ja
wszytsko. Napisz cie do mnie. prosże o pomoc i wsparcie. Moj emeil:
[e-mail]
Z góry dziekuję.

ja mam lekką dyslekcje

[agnieszka_kolakowska]

Gość portalu: Piotr napisał(a):

> moje dziecko ma dysleksję. Pisze jak kura - pazurem, litery są nie łączone,
> szlaczki są nierówne, nie trzyma sie linnii- wychodzi za nią. Łatwo się
męczy.
>
> Słąbo jeździ na rowerze. W pzredszkolu{3-6 lat} nic nie malowała. Ogólnie nie
> lubi malować. Jewdynie dobrze czyta. Łatwo sie dekoncentruje . Rozprasza ja
> wszytsko. Napisz cie do mnie. prosże o pomoc i wsparcie. Moj emeil:
> [e-mail]
> Z góry dziekuję.

moja opinia

[Gość: Dadzia]

Ja mam dyslekcje mam orzeczenie moja nauczycielka z polskiego dobrze o tym wie
bo sama mnie skierowała a musze pisać wszelkiego rodzaju dyktanda z których
zawsze mam złe oceny co obniża mi ocene końcową ,mimo iż z spr.i zadań domowych
mam dobre ale za dyktadna mam same 1 albo 2

Wiecie jak zlikwidować dysleksję?

[Gość: Leń patentowany]

Dyslektycy powinni optrzymywać świadectwa z zielonym paskiem.

[Gość: lolka]

[Gość: lolka]

moja córka w szóstej klasie otrzymała zaświadczenie o dysleksji wydane przez
Poradnię Psych.- Ped.Na zajęcia kompensacyjne nie miała szans ani w poradni ani
w szkole.W gimnazjum należało uaktualnić opinię poradni. Córka nie została
przebadana ponownie. Opinię przepisano. Czy wszystkie poradnie są tak leniwe i
nieprofesjonalne?

[Gość: ulka]

Ja słyszałam, że dyslektycy to 4 % naszego społeczeństwa. A w mnie w szkole
jest ich około 35 %, jeśli chodzi o klasy szóste. Nie twierdzę, że dyslekcja to
wymysł. Chodzi mi o to, że to dziwne, że np. dzieci nayuczycieli (mamy takich w
szkole pięć)WSZYSTKIE są dyslektykami. Na dodatek uważam, że niektóre
zaświadczenia są dawane "na wszelki wypadek" - zeby dzieciaka nie skrzywdzić.
Nie zarzucajcie mi, ze nie wiem czym jest dyslekscja. Wiem. Próbowalam się o
niej dowiedzieć więcej, gdy okazało się moja przyjaciółka ma ten problem. Umie
wymienić wszystkie zasady pisowni, zna na pamięć wyjątki, ale i tak
napisze "ktury" czy "lektóra". Problem jest - przyznaje. Słyszałam jednak, że
powoli przestaje się uznawać te zaswiadczenia, bo doszło do wielu nadurzyć. To
na pewno skrzywdzi prawdziwych dyskektyków.

[Gość: Aga]

Ta wiedza ktorą tu przedstawiacie jest tak powiezchowna ze smiac mi się chce...
wiecie wogule co to jest kinezjologia??? chyba nie
więc jest to nauka zajmująca się wplywem ruchu na pracę mózgu.. bada ona
rowniez profil dominujący
jest cos takiego jak profil dyslektyka powodem jest dominująca prawa półkula,
lewe ucho, lewe oko , prawa ręka i noga..
aby pozbyc sie dysleksji wystarczy robic pewne cwiczenia fizyczne aby
zintegrować pracę obu półkul mozgowych. oczywiscie mozna to polączyc z tą
zmudną pracą (pisanie itp)
mam 16 lat i jak bylam w 1wszej kl podstawowki mialam dysleksję(mam profil
dyslektyka o ktorym wspomniałam wcześniej)...co prawda wtedy pracowalam bardzo
zmudnie i dzis po dysleksji nie ma ani sladu.
ale gdyby moja mama miala taką wiedzę jak dzis(jest psychologiem i
kinezjologiem) bylo by inaczej.
Wogule to muszę powiedziec ze jestem w ogromnym szoku obserwując że w naszych
poradniach siedzą panie, które się kompletnie nie znają na sprawie
robią testy z przek kilkunastu lat.. moze nawet kilkudziesięciu..
a przeciez nauka idzie na przód!!
prawie kazde dziecko ktore ma male problemy z czytaniem bądź pisaniem wyslane
do takiej poradni wraca z kwitkiem zaswiadczającym o dysleksji!!
czy nie jest to brakiem kompetencji??
myslę ze powinno sie wreszcie cos z tym zrobic.

[vikotr]

podaj mi prosze swoj email
alb napisz do mnie.wlasnie zrobili mi badania .i sie dowiedzialam ze mam
dyleksje,dysortografie y dysgrafie dzis.mam 25 lat i trohe szkoda....?