Au-pair

[beauty_baby]

z watkow wywnioskowalam, ze wiele z was pracowalo jako au-pair. Ja tez po
liceum myslalam o czyms takim ale rodzice mi to wyperswadowalii dobrze:) A
jakie Wy macie wrazenia i wspomnienia z tej pracy?

[apawlak1]

Ja!
Ale nie jako prawdziwa "do pary", ale po prostu pojechalam sama i opiekowalam
sie uwaga: trojaczkami. Fajna przygoda, przez 2 wakacje. Za drugim razem bylam
na poludniu Francji, co wspominam jako przewspaniale wakacje. I nauczylam sie
super jezyka: francuskiego:)))

Wrazenie moje najwazniejsze: trzeba mmiec duuuzo cierpliwosci.

[k.mmilka]

He he, ja też chciałam, żeby podszlifować język, i też mi rodzice
wyperswadowali :-) I dobrze, bo biedne by te dzieciaki były :-) Nadal uważam,
że taki wyjazd to fajna sprawa, tyle że ja nigdy w życiu nawet przez minutę nie
zajmowałam się żadnym dzieckiem! Niemowlaka widziałam "na żywo" z bliska raz w
życiu, moje koleżanki dzieci nie mają, a w szeroko rozumianej rodzinie
najmłodsze ma 16 lat, więc temat "dzieci" to dla mnie totalna egzotyka...

[abere8]

k.mmilka, jak Ty cos napiszesz, to mi z ust moja wypowiedz wyjmujesz :-) Ja w
liceum twierdzilam, ze po pierwszym albo drugim roku studiow wezme dziekanke i
pojade do Stanow na rok, ale w miedzyczasie poznalam mojego mezusia i w sumie
moje zyciowe plany wziely w leb... Ale faktycznie dla tych moich potencjalnych
podopiecznych to chyba lepiej, ze nic mi z "operowania" nie wyszlo, bo z
dziecmi nie potrafie nawiazac kontaktu za bardzo.

[cobaea]

Kiedys chcialam, jak zdesperowana wedrowalam po Londynie i nie moglam znaloezc
pracy.
Potem tez, ale juz w innym kraju, aby sie jakiegos jezyka innego nauczyc. Ale
chyba juz jestem za stara na takie sprawy...

A na dzieciach troche sie znam, taka ogolna instrukcje obslugi. Moj braciszek
jest ode mnie 16 lat mlodszy:)))

[mrouh]

A ja pojechałam po drugim roku studiów. I wspominam to ogólnie miło, chociaż
część pobytu nie była specjalnie udana. Pojechałam do Paryża za pośrednictwem
jednej z agencji, ale nie tych istniejących w Polsce. Prowadzi ją Polka, ale
mieści się w Paryżu. Mimo perypetii, o których w skrócie poniżej- uważam, że to
świetna agencja:-)
W pierwszej rodzinie była trójka dzieci: 8, 12 i 14 lat. Dzieci duże i jak na
francuskie- to nadzwyczaj dobrze wychowane:-) Tzn. miały swoje obowiązki i
wiedziały z grubsza, co można, a czego nie. Z powodu "niezgodności charakterów"
z rodzicami (za mało mówiłam;-)) rozstaliśmy się po 3 m-cach. Potem trafiłam do
burżujów w Paryżu i wytrzymałam... trochę ponad 10 dni. Pracowałam dwa razy
więcej niż au-pair'ki mają w umowach, a państwo nie zamierzali mi więcej płacić.
W dodatku dzieci była trójka, w tym starszliwie rozkapryszona 2,5 latka oraz
dwaj kuzyni prawie codziennie oraz pani mama rozmawiająca przez telefon w
salonie (i to jakim- złoto, kryształowe lustra, antyki, kominek, obrazy...)
śledząca mnie pilnym wzrokiem przez cały czas mojej walki z dzieciarnią,
praniem, gotowaniem, sprzątaniem tego aprtamentu, zakupami, szkołą, kąpielą
rozkapryszonej małej pannicy.... I codziennie tooony koszul i dziecinnych
ubranek do prasowania:-) Na końcu trafiłam do nieco zakręconej, ale fajnej
rodzinki w samym centrum Paryża, z jedną 9-letnią dziewczynką. Tu w końcu było
normalnie i od tego momentu mój pobyt zaczął być naprawdę fajny. Właśnie ten
czas sprawił, że uważam ten wyjazd za pozytywne doświadczenie.

Jechałam tam z wielką obawą, bo nie jestem osobą szczególnie komunikatywną w
bezpośrednich kontaktach (niektórzy twierdzą, że jestem aspołeczna:-)) i mam za
mało stanowczości w sobie. Przed wyjazdem miałam do czynienia całkiem sporo z
dziećmi mojego rodzeństwa- ale to były dzieciątka do 2,5 roku. Zupełnie co
innego przydawało się tam... Nie mam specjalnego daru zajmowania się dziećmi,
ale sobie poradziłam.

Za to język podszkoliłam bardzo:-) Korzystałam z paryskich atrakcji jak
najbardziej się dało i tęsknię za tym miastem:-)

[a.polonia]

Ja trafilam jako Au-Pair do NL. Nie bylo to od poczatku moim celem, chcialam
nauczyc sie, podszlifowac angielski, a do Anglii wtedy nie wpuszczali Au-Pairek
(oficjalnie:)), wiec przyjechalam do NL i tak mi juz zostalo.
Ogolnie wspominam te, w moim przypadku, 9 miesiecy jako wspanialy okres, ale ja
mam taka maniere, ze pamietam tylko to, co dobre, chociaz nie byl to latwy
kawalek chleba. Mieszkalam z rodzina dwuosobowa (syn 6 lat z matka) plus pies.
Po dziewieciu miesiacach wyladowalam na ulicy, bo pania ponioslo, ale ogolnie
bylo super :)
Fajny sposob na poznanie kraju, nauke samodzielnosci, poznanie jezyka (chociaz
jesli chodzi o DOSKONALENIE angielskiego to Holandii nie polecam). Ech, ksiazke
moglabym napisac :)
Pozdrawiam
Pola

[kasienka80]

Ja bylam "po znajomosci" tzn bylam pewnego rodzaju lapowka hihi ale to inna
bajka.
Opiekowalam sie dziecmi przez 2 miesiace w wakacje, przez 2 lata z rzedu.
Ta praca gdzie bylam "lapowka" to cud-miod: opiekowalam sie dziecmi 4 godziny
dziennie :-)) prasowalam i podlewalam ogrod, a potem lezaczek, Potop i
slonce....tak opalona to nigdy nie bylam !!!

To byl Masyw Centralny....hihi zaczelam od powiedzmy poludnia Francji, a
wyladowalam na polnocy, we "francuskich Suwalkach"

[chiara76]

ja też nie mam takich doświadczeń, ale tak się zastanawiam,że niektóre z Was to
mogłyby napisać coś w stylu "Niania w Nowym Jorku"...zawsze to jakieś
doświadczenia, prawda?

[snow.white]

a ja bym baaardzo chciala-i za troche zaczne sie rozgladac za wyjazdem na
przyszle wakacje-teraz jeszcze chyba za slabo znam jezyk kraju,do ktorego chce
jechac... w kazdym razie,agencje juz znalazlam,jak mi sie nie "odwidzi";) to
bede sie starala wyjechac za rok:)

[kurczak1976]

Ja nigdy nawet sie nie staralam o taki wyjazd ze wzgledu na kompletna
niemoznosc panowania nad dziecmi. Nie wiem i nie potrafie zajmowac sie
tymi "aniolkami".
Kiedys zastanawialam sie nad opieka nad starsza osoba ale tez jakos mi
przeszlo, potem chcialam pracowac w pubie w Irlandii a potem gdzies w hotelu w
Tyrolu itp...Teraz zaluje ze nic z tego nie wyszlo no ale w sumie i tak gdzies
wyjechalam wiec bilans koncowy sie zgadza:o)