ankietsternik
07.05.14, 18:07
Latem, gdy słońce późno zachodziło, wszystkie dzieciaki bawiły się wieczorami na tak zwanym podwórku. Podwórkiem była jednak cała ulica, bo biegaliśmy po niej i jeździli na rowerach w tą i z powrotem.
Przed domem dziadków stał trzepak który koniecznie trzeba było pospawać. Przynajmniej takie przekonanie zrodziło się w mojej dziecięcej głowie.
Spawaliśmy więc trzepak przy każdym możliwym ognisku przykładając w odpowiednie miejsca rozżarzone końce kijków do kiełbasy. Pewnego dnia, ku naszemu ogromnemu zdziwieniu na trzepaku powstały prawdziwe ślady spawania. Moja Babcia powiedziała wtedy: - No, to już nie musicie spawać! Trzepak naprawiony!
Przeniosłem się zatem do starego, drewnianego garażu mojego dziadka. Pamiętam zapach drewna przesiąkniętego olejem i pełno śrubek porozrzucanych wszędzie. Koledzy przyjeżdżali do mnie i bawiliśmy się w sklep rowerowy, bo oprócz śrubek były tam różne inne rzeczy. Żadna z nich jednak nie pasowała do roweru, ale zabawa była przednia.
Przed domem, po drugiej stronie uliczki rosły słoneczniki. Wtedy wydawały mi się bardzo wysokie. Z balkonu mogłem obserwować jak na tych słonecznikach lądowały różnokolorowe motyle. Była ich masa. Wirowały w Blasku słońca…
Po prostu raj dla mojego kuzyna kolekcjonera.