Źródła świątecznych obrzędów :))

[halina501]

Choinka i Gwiazda

Do pogańskich rytuałów należalo wnoszenie do domostwa jemioły.
Ta magiczna roślina była symbolem płodności,dlatego w noc poślubną wieszano
ją nad łóżkiem.
I właśnie bożonarodzeniowy zwyczaj całowania się pod jemiołą ma tutaj swoje
źródło.
W starożytnym Egipcie choinkę i wszystkie drzewa pozostające zimą zielone
traktowano jako naturalny symbol płodności.
Dla Rzymian był znakiem nieśmiertelności.
Do czasu przesilenia zimowego zdobili swoje domy głązkami świerku.
Wiecznie zielone gałęzie były znakiem lojalności wśród przywódców
politycznych i wojskowych.
W gospodarstwach celtyckich wierzono,że przystrojona ostrokrzewem siedziba do
czasu przesilenia zimowego jest doskonałym schronieniem dla domowych gnomów.
A te z kolei wiernie służyły mieszkańcom.
Strzegły przed złem i uderzeniami piorunów oraz pomagały w tłumaczeniu
zawiłych snów.
Natomiast gwiazda, roztaczająca wokół silny blask ,prowadząca trzech mędrców
do narodzonego Jezusa,już w czasach pogańskich uosabiała czystość i pokój.
Na czubku światecznego świerka umieszczano ją znacznie wcześniej,zamin stała
się jednym z symboli Bożego Narodzenia.

("Czwarty Wymiar")

Dobrego dnia :))))

[halina501]

Szczęść Boże!

- Tymi słowami górnicy pozdrawiali Skarbnika, pojawiającego się w postaci
starego sztygara z długą, siwą brodą i z lampą o czerwonym świetle. Nieraz
pomagał im w ciężkiej pracy. Za swoją pomoc nie oczekiwał niczego, prócz
szacunku – wyjaśniali uczniowie SP 13 w Chorzowie, w trakcie biesiady śląskiej,
zorganizowanej z okazji górniczego święta, Barbórki.

Legenda mówi, że w okresie krwawych prześladowań chrześcijan, Barbara, córka
bogatego człowieka, potajemnie przyjęła chrześcijaństwo i złożyła ślub
dozgonnej czystości. Ojciec Jej obawiając się o swoją pozycję, majątek i życie,
głodząc ją w wieży swego zamku, próbował skłonić do zmiany decyzji. Gdy to
zawiodło, postawił ją przed sądem, a wydany wyrok śmierci przez ścięcie,
wykonał własnoręcznie. Niezłomność Barbary w wyznawaniu wiary i śmierć
poniesiona z ręki własnego rodzica przyczyniły się do upowszechnienia jej kultu
jako patronki ludzi narażonych na nagłą i niespodziewaną śmierć. Za swą
opiekunkę przyjęli ją: górnicy, hutnicy, marynarze, żołnierze, kamieniarze i
więźniowie.

Jej święto przypada na 4 grudnia. Do niedawna dzień ten obchodzono w sposób
szczególny na Górnym Śląsku. Któż z nas nie słyszał o tradycyjnych Barbórkach,
obchodzonych uroczyście na kopalniach i w górniczych rodzinach. – A jak to
piyrwy na Śląsku bywało? Wejrzyjmy do jednego starego familoka i bez kuklok
zoboczymy, jak to taki fajer wyglondoł w śląskiej familii – zachęcała do
poznania tradycji Barbórkowej Marysia Galus, uczennica IV klasy SP nr 13 w
Chorzowie.

Barbórki gromadziły niegdyś całe rodziny. Przy biesiadnym, świątecznym stole
wszyscy dobrze się bawili: ujki i ciotki “łosprawiali” wice, śpiewali,
wspominali dawne czasy. Humoru nie zabrakło też na szkolnej uroczystości: - Jak
nazywa się brytyjska flaga? – pytał Mateusz Borys, który wcielił się w rolę
starzika – Wiem, wiem! To brytfana – rozwiązała zagadkę Patrycja Kupiec, czyli
ciotka Marika. Prócz nich w śląskiej biesiadzie udział wzięli: starka Berta,
mamulka i tatulek, ujek Bercik i ich dzieci - Hażbitka i Józik. Nie zabrakło
także ciotki Rouzy i ujka Karlika, który był w Ameryce. Przyszła też stara
Kowoliczka, sąsiadka ze starego mieszkania.

Uroczystość była także okazją to wspólnego muzykowania: - Śląskie granie i
śpiewanie nie ustanie już - zapewniali uczniowie SP 13, wykonując popularne na
Śląsku pieśni, takie jak: "Pyk, pyk, pyk z fajeczki, duś, duś, duś
gołąbeczki..." czy "Karliku, Karliku, co tam niesiesz w koszyku?", do których
akompaniowała Gabriela Rajewska, inicjatorka i organizatorka Dnia Śląskiego w
szkole.

O tym, że tradycja barbórkowa nie zatraciła swego charakteru, pomimo tego, iż
kopalnie znikają już z map naszym miast, świadczyło wielkie zaangażowanie
uczniów włożone w odegranie swoich ról. Dziewczyny z gracją poruszały się w
śląskich strojach, a chłopcy doskonale prezentowali się w czarnych, odświętnych
mundurach. Przy okazji warto wspomnieć, że strój, który noszą współcześni
górnicy powstał w 1950 r. Nieodłącznym jego elementem jest czapka,
przyozdobiona barwnym pióropuszem. Pióropusz ten jest pamiątką odległych
czasów. Gdy górnik chciał urąbać skałę, musiał za pomocą dłuta i młotka
wywiercić głęboki otwór, by umieścić w nim materiał wybuchowy. Otwór trzeba
było wcześniej wyczyścić. Do tego górnicy używali właśnie twardych gęsich lub
kogucich piór, które nosili zatknięte za otok kapelusza.

Dzięki takim uroczystościom możemy być pewni, że nas, Ślązaków, łączyć będzie
specyficzna więź, wyznaczona przez język, historię i obyczaje.

Anna LEGOMIŃSKA

[urszulka_ma]

Piękna jest kaplica św. Barbary w kopalni..nie tej czarnej..tylko białej:)
wygląda przepięknie..
i...
wszystko tam można polizać..sprawdzając czy jest zrobione rzeczywiście z soli;)
nawet posadzkę..:)

no co ja tu.. napisałam?:)

[urszulka_ma]

urszulka_ma napisała:

> Piękna jest kaplica św. Barbary w kopalni..nie tej czarnej..tylko białej:)
> wygląda przepięknie..
> i...
> wszystko tam można polizać..sprawdzając czy jest zrobione rzeczywiście z
soli;)
> nawet posadzkę..:)

ojjj...ale tu pokręciłam..no!.. i nikt mnie nie poprawia?
tu oczywiście popełniłam błąd..pisząc o Wieliczce i św. Kindze
ech ..nie wiem..może dlatego, że..kopalnie tylko białe widziałam:)

oczywiście św. Barbara jest patronką.. tzw. czarnych górników
a jeden z jej wizerunków, znajduje się w kaplicy św. Kingi..patronki górników
białych..w Bochni

[yoanna]

pamiętam szkolną wycieczkę do Wieliczki... dzieciątka lizały bez opamiętania co
popadło :) Na finał grupka zaopatrzyła się w solne lizaczki, podlizywane bez
opamiętania jeszcze przez dłuuuugi czas :) Fajnie było....;)

"biali" górnicy..

[urszulka_ma]

tak.. teraz jest tam pięknie..:)
wszystkie rzeźby w soli, wykonali sami górnicy:)
a w jednej z sal, odbył się pierwszy lot na świecie pod ziemią..balonem:)


www.kopalnia.pl/fotogaleria.htm

[oldpiernik]

Obyczaje, mające długą tradycję, niosą w sobie symbole, których znaczenia
zapomniano już dawno. Dobrze przypomnieć czasem, że proste wytłumaczenie
tradycji, jest tylko naszą ułomnością. Dziękuję, Halino, za tę próbkę
przypomnienia odniesień, o których zwykle nie myślę, a nawet nie wiem.

:)

OLD

[wichrowe_wzgorza]

Old, archetypów nie da się "zapomnieć" - one są w nas...
:)

[urszulka_ma]

halina501 napisała:

> Choinka i Gwiazda

W niektórych domach Chinkę stroi się dopiero w wigilię..
Zwyczaj ten pochodzący być może od celtyckiego kultu drzew, znany był już w XV
wieku w Niemczech i Anglii..a do Polski przywędrował..pod koniec wieku XVIII...
Wcześniej w polskich domach królowała podłaźniczka.. jodełka podwieszona
wierzchołkiem w dół, u belki tragarzowej.. oraz "sad" czyli ażurowa kula
opleciona słomianym krążkiem....
Kiedyś izbę strojono snopkami zbóż.. ustawiano w rogach
W jednym zyto, w drugim owies, w trzecim pszenicę..a w ostatnim jęczmień..
Podłogi wykładano słomą, która miała być zwiastunem dobrych urodzajów..
Ziarnem obsypywano stół i kładziono na nim źdźbła słomy.. którymi rzucano po
wieczerzy w belki sufitowe..
..Gdy słoma do chaty, to bieda z chaty.. mówiono

Wczoraj jadąc przez kilka miejscowości.. już.. widziałam pojawiające się
dekoracje świąteczne.
..Zaczyna się wyścig.. na kolorowe lampiony?

[halina501]

urszulka_ma napisała:


> Podłogi wykładano słomą, która miała być zwiastunem dobrych urodzajów


Tak właśnie było w domu u mojego dziadka.
Starsi,siedząc przy stole , raczyli się wigilijnymi przysmakami, a dzieci
buszowały w słomie rozłożonej po całej izbie :)))

[yoanna]

Bliskość świąt wyczuwalna coraz bardziej... czegóż nie zrobią specjaliści od
marketingu i reklamy, żeby sformatować pierwszą, spadającą gwiazdkę do
rozmiarów upominkowej torby...albo sprzedać łososia norweskiego na wigilijny
polski stół...? Słusznie przypominać o zielonych choinach (koniecznie w tym
kolorze ) o łuskach rybich pod talerzem na świątecznym stole(podobno obfitość
zapewniających), o sianku pod obrusem (pewnie to ślad po wykładaniu podłóg
słomą?)czy dodatkowym nakryciu na stole dla gościa niespodziewanego...

[oldpiernik]

Podłaźniczki macie u siebie?
W moim domu tego nie kultywowano, jednak tu i ówdzie widuję...
Adwentowe świece zapalane na wieńcu, co niedziela, jedna więcej.
Tradycja, piękna tradycja.

OLDADWENTOWY

[halina501]

Według tradycji św. Mikołaj,biskup Miry, miasta w zachodniej Anatolii,gdzie
zmarł w roku 343,jest opiekunem ubogich,
Miał on uczestniczyć w soborze Nicejskim (325r) i przedstawić się heretykowi
Ariuszowi.

Jednak najbardziej znana dziś rola Mikołaja-rozdawanie prezentów w Wigilię-
wiąże się nie z faktami historycznymi,ale z opowieściami o jego
czynach ,spisanymi w XIII stuleciu przez Jacopo da Voragine w "Złotej
legendzie".
Mikołaj miał odziedziczyć spory majatek i wspomagać potrzebujących.Między
innymi ubogiemu sąsiadowi,który wysłał na ulice trzy córki,aby zarobiły na
utrzymanie,wrzucił potajemnie do domu bryłę złota.Uradowany sąsiad ,złożywszy
Bogu dzięki,wyprawił wesele swej najstarszej córce.Mikołaj podrzucał sąsiadowi
złoto,póki ten nie zapewnił przyszłości pozostałym córkom.
Wiele prezentów ofiarowywał anonimowo.Uratował wiele dusz i żywotów, a gdy
krainę,gdzie mieszkał,dotknęła klęska głodu,cudownie rozmnożył zboże,które
zakupił ze swej kiesy.Pożywienia starczylo aż na dwa lata.Nic więc dziwnego,że
gdy przyszło biskupowi Miry umierać,jak podaje "Złota legenda",Bóg przysłał
swych aniołów,by niebiańska muzyka towarzyszyła jego duszy do tronu Stwórcy.
Mikołaj już w XII wieku zaczął roznosić prezenty,Najpierw dzieciom z
Lotaryngii,Flandrii,Niemiec i Holandii.
Pięćset lat później wraz z Duńczykami dotarł do Ameryki jako Sint Nikolaas albo
Sinter Klaas,co anglojęzyczna ludność przekręciła rychło na Santa Claus,jak do
dziś nazywają go mali Amerykanie .
Dla Japończyków to Santa San,dla Rosjan- Died Moroz.
W Polsce najczęściej mówimy na niego Mikołaj,choć na Pomorzu i Kujawach znany
jest też jako Gwiazdor.
Święty Mikołaj zajmuje drugie miejsce (po św. Janie Chrzcicielu) na liście
patronów polskich parafi.
W Poznańskiem co siódmy kościół nosi imię tego świętego.
Szerzenie sie kultu św,Mikołaja w świecie przypisuje się temu,że żeglarze i
podróżnicy obrali go za swojego patrona.
Na pokładach statków imię świętego zawędrowało do najdalszych zakątków globu,w
tym na jego północne rubieże.
Przedstawiciele innych profesji,flisacy,aptekarze,handlarze, budowniczowie
mostów też wzywali Wielkiego Darczyńcę w chwilach nieszczęścia i stał się ich
patronem.
Kultem otaczali go również... kryminaliści..W latach 30 wielu więźniów
tatuowało sobie na ramieniu imię świętego i napis:
"Strzeż nas przed policją i kierowaniem do roboty"...;))))
W Turcji i na Bałkanach mówi się,że pewne cechy św,Mikołaja zapożyczono od Sari
Saltuka,muzułmaskiego derwisza i wędrownego kaznodziei .Mehmed Buchari,tak się
nazywał ów derwisz,żył w XIV wieku.
Pochodził z prowincji Chorasen w Azji Środkowej.
Z potrzeby serca żył w ubóstwie.Jeśli wierzyć jego hagiografom,w Dobrudży,na
dzisiejszym pograniczu Bułgarii i Rumunii,uzbrojony jedynie w drewniany
miecz,pokonał siedmiogłowego smoka,który uwięził i zamierzał pożreć piekną
księżniczkę.
Walcząc z potworem ,Saltuk wykonał akrobatyczny skok o tyczce,dzięki czemu
przemknął nad śmiercionośnymi jęzorami gada i zaatakował go z tyłu.
Przewędrował Bałkany i Kaukaz;był w Indiach,Egipcie,Etiopii,a nawet w Moskwie i
Gdańsku,głosząc swe mistyczne przesłanie -konglomerat elementów
chrześcijaństwa,islamu,i religii natury.
Sprowadzało się ono do stwierdzenia,że:

"Najważniejsza jest bezinteresowna miłość i szczodrość wobec dzieci i osób
potrzebujących".

Pod koniec swojego zycia Saltuk dosiadł skrzydlatego rumaka o imieniu Ankabil
(pierwowzór latającego renifera)? i udał sie do Laponii,gdzie jako duch
przebywa do dzisiaj.
Znany wszystkim wizerunek św,Mikołaja -zażywnego starca z białą brodą,ubranego
w czerwony kubrak i takąż czapkę,podróżującego saniami ciągnionymi przez
renifery-powstał w pierwszej polowie XIX wieku.
Złożyły się nań wiersz Clementa Clarka Moore'a "The Coming of Santa Claus" oraz
ilustracja Thomasa Nasta z roku 1836.
Bez tego wizerunku,jak się wydaje,trudno byloby sie obejść dzieciom ale również
dorosłym.

Za "Czwartym Wymiarem" :)))))

[halina501]

Każdy przedmiot ma duszę-piekną albo mroczną.Każdy jest zatem otoczony aurą
dobrą lub złą.Może nas uszczęśliwić bądź przynieść pecha.
Na tym właśnie polega magia przedmiotów.Pamietali o tym nasi przodkowie.Dlatego
nietaktem było ofiarować komuś bliskiemu np. przedmiot z ostrzem:ozdobny
kindżał czy nożyczki do manicure-bo to mogło przeciąć wzajemne uczucie.
Kłująca brosza,szpilka do krawata groziła obdarowanemu "sprowadzeniem cierni na
drogę życia"chusteczka do nosa-sprowokowaniem łez,a obuwie-nawet zwykle kapcie-
odejście ukochanej osoby w siną dal ...
Warto więc przed mikołajkami sprawdzić,jaka moc tkwi w rzeczach ,które
najchętniej dajemy w prezencie.

Szal-choć to prezent mało oryginalny,za to całkowicie bezpieczny.
Daj go komuś,z kim pragniesz nawiązać lub podtrzymać serdeczny kontakt.

Chustka na głowę ,szyję lub do zarzucenia na ramiona-bedzie gestem miłości i
przyjaźni.

Rękawiczki-czynią wprawdzie obdarowanego odwaznym,zdrowym i silnym,odganiaja
pokusy,słabości i złe myśli,ale sprawiaja też,że trudno potem czegokolwiek
odmówić darczyńcy.

Portmonetka-(portfel),ma moc przyciagania pieniedzy do kogoś,kto ją
otrzymał.Pod warunkiem,,że została ofiarowana ze szczerym zyczeniem
przysporzenia bogactw i darczyńca nie zapomniał włożyć weń symbolicznego
grosika.To doskonały prezent dla skapców,ciułaczy i kochających wszelakie dobra
materialne.

Koszula-to jakby "druga skóra".Wzmacnia więzi emocjonalne między dacą a
obdarowanym,jednak tylko wówczas,gdy już ich łaczyła wzajemna sympatia.Za
wyjatkowo cenny prezent uważa się tzw."koszulę świetego Jerzego",czyniącą jej
właściciela odpornym na kule i ciosy oraz pozwalająca wygrywać wszelkie sprawy
w sadzie.Tę magiczną moc mogła jej nadać tylko dziewica ,ukrywając w wigilię
św. Jerzego koszule pod obrusem kościelnym,by kapłan pobłogosławił ją
nieświadomie podczas mszy.

Majteczki posiadają wielki czar-pod warunkiem,ze sa czerwone.Obdarowana osobę
zmuszają do zachowania wierności wobec ofiarodawcy.
Trzeba tylko przypilnować,by zawsze miała je przy sobie,gdy gdzieś samotnie,bez
swej pary wyjeżdża.Wieke żon marynarzy jeszcze przed rejsem podrzuca do bagażu
czerwone gatki ,zeby nie ulegali urokowi panienek w obcych portach.

Biżuteria-zwłaszcza w kształcie okręgu,a więc
pierścień,bransoletka,medalion,naszyjnik,chronią przed złymi urokami .Jeżeli
dodamy do tego magię metalu i kamienia,taki klejnot moze stać się wyjatkowo
silnym amuletem.Np.spizowa bransoletka uchroni przed chorobami i doda
odwagi;srebrny naszyjnik czernieje,gdy jego wlaścicielowi zagraża
niebezpieczeństwo i broni go przed urokiem (srebro ma wielka siłę-przecież
tylko srebrną kula mozna zabić wilkołaka).
Zlota obracxzka lub pierśconek noszone na serdecznym palcu wzmacniaja
uczucia ,noe pozwalając im się ochlodzoć.
Ofiarowanie medalionu z puklem własnych włosów lub swoim wizerunkiem stanowi
dowód wielkiego zaufania i symbol całkowitego oddania.Mając czyjeś włosy i
podobiznę mozna przecież nad tą osobą calkowicie zapanować.W zamierzchłych
czasach korzystały z tego czarownice...

Perfumy,niegdyś zwane pachnidłami,przez wieki stanowiły wyjatkowo cenny dar.
Kiedyś ich wytwarzaniem zajmowali sie magowie i alchemicy,nadając im rozmaite
łaściwości-zależnie od potrzeb zamawiającego.Jedne nakłaniały do milości ,inne
ja zabijały,jeszcze inne sprowadzały prorocze sny,wyostrzały intuicję albo
mąciły w glowie.
Pachnidła chroniły tez przed chorobą i urokiem,albo sprowadzały zło...
Dziś perfumami chcemy zrobić przyjemność.
Warto jednak znać upodobania osoby,którą chcemy obdarować.
Trzeba więc kupawać powoli-nigdy nie wąchać więcej niz trzy rodzaje perfum-przy
czwartym nos na ogół traci juz wrażliwość.
Zamknij oczy i kieruj się szóstym zmysłem :))))

Radosnego obdarowywania :)))))

[yoanna]

halina501 napisała:

> Szal-choć to prezent mało oryginalny,za to całkowicie bezpieczny.
> Daj go komuś,z kim pragniesz nawiązać lub podtrzymać serdeczny kontakt.

Kiedy ostatatnio podarowałam szal mojemu Małżonkowi spojrzał na mnie jak na boa
dusiciela raczej... ;)

dziś 4 grudnia ...:)

[urszulka_ma]

..Barbórka:)))
dla wszystkich Barbar..dużo słonka..
a..dla Górników..może piosenka?:)



.."Karliku, Karliku, co tam niesiesz w koszyku ?
Karliku, Karliku co w koszyku masz ?
Mam gołąbków po parze, hej, po parze,
chcecie to wam pokarzę, hej, hej, pokarze.

Karliku, Karliku, co tam chowasz w kąciku ?
Karliku, Karliku, co ty chowasz tam ?
Mam tam pyrlik stalowy, hej stalowy,
do roboty gotowy, hej, hej gotowy.

Karliku, Karliku, co ci po tym pyrliku ?
Karliku, Karliku, na co tobie on ?
Jak min klupka o ściana, hej, o ściana,
tona węgla dostana, hej, hej, dostana.

Karliku, Karliku, coś ty robił w Rybniku ?
Karliku, Karliku, coś ty robił tam ?
On tam dziouche całował, hej, całował,
całą nocke tańcował, hej, hej, tańcował..."

"Na świętego Mikołaja czeka dzieci cała zgraja...

[urszulka_ma]

..Dla posłusznych ciasteczko, złych pokropi rózeczką"...


Żywot św. Mikołaja obrósł licznymi legendami...
A On sam wpisał się swoją szczodrością, w pamięć ludzką jako ten, który hojnie
obdarowuje wszystkie dzieci..

"Święty Mikołaj w niebie siedzi,
I w chwale boskiej jasno świeci;
Lecz siwą głową z dawna biedzi,
Z czem ma na ziemię zejść do dzieci,
Do których schodzi on czasami,
Z błogosławieństwem i z darami..

I tu do każdej puka chatki,
Bo mu do każdej znana droga!
I wkoło siebie zbiera dziatki,
Słucha Ojcze nasz, Wierzę w Boga,
I radość ze świętych lic mu świeci,
Gdy widzi dobre, grzeczne dzieci."

Władysław Bełza


często zapominamy o tym najważniejszym..
celu.. jaki propagował św. Mikołaj
cytat z Halinki wpisu:
"Najważniejsza jest bezinteresowna miłość i szczodrość wobec dzieci
i osób potrzebujących"

Pozdrawiam serdecznie..
życząc wiele uśmiechu i radości mikołajkowych:)))

Ps. Pozwoliłam sobie wysłać Wam, na skrzynkę zagadkę:
...kto siedzi w tej czerwonej czapce?:)

[oldpiernik]

Najbardziej w Mikoałju zadziwia mnie jego doskonała znajomość hmmm....
... rozmiarów :)
Prezent niewielki, ale bardzo szykowny. :)

OLDRADOSNY

[yoanna]

Stało się... moje Maleństwa przeżywają kryzys, wiara w Św.Mikołaja została
zachwiana. Pojawiły się trudne pytania :) a to o podejrzanie czerwony nos
Mikołaja, a to o jego brodę nieco odstającą... na dodatek zamiast podjechać
zaprzęgiem podjechał samochodem... i na dodatek ten w przedszkolu miał bardzo
kobiecy głos (a Mikołaj nie jest kobietą przecież? Mamo!) No i klops ...

[urszulka_ma]

yoanna napisała:

> Stało się... moje Maleństwa przeżywają kryzys, wiara w Św.Mikołaja została
> zachwiana.

dzieci są takie ufne..a jednocześnie bardzo dociekliwe..:)

[yoanna]

urszulka_ma napisała:

" dzieci są takie ufne..a jednocześnie bardzo dociekliwe..:)"

zaryzykuję i powiem ,że nawet bardzo za bardzo :))

muszę się przygotować do okołoMikołajkowej dyskusji z Maluszkami ;)

liczydełko pyta

[liczydelko]

reszta forumowiczów była niegrzeczna i Mikołaja nie dostała?

[halina501]

Dostała .
Chałwę waniliową :)))
Mikołaj zna nie tylko rozmiary,gusta również :))

[oldpiernik]

Niektórzy Mikołaje, nie sa niezawodni...
Niestety.

OLDZAWODZI

[halina501]

Póki życia,póty szans na niezawodność Oldpierniku :)))

[oldpiernik]

Niezawodnym jest sie tylko do pierwszej straconej szansy.
Po tym można być co najwyżej solidnym.

OLDSOLIDNY :)

uśmiechy od Mikołaja..

[urszulka_ma]

..dziękuję za wszystkie:)))

[oldpiernik]

Włosi usiłują wprowadzić nowy zwyczaj.
Weekend bez telewizji.
Mam inny pomysł.
Przedświąteczny weekend bez zakupów!
Co Wy na to?

OLDOCZADZIAŁ ;)

[urszulka_ma]

dlaczego nie..?
w sumie zwyczaje, tradycje gdzieś ulatują..
często stosowana jest..szalona "latanina sklepowa",
która zasłoniła tradycyjne zwyczaje
..i przeżywanie tego.. czym Narodzenie ma być

[oldpiernik]

Lata Nina, lata Fela
Lecą lata... i niedziela ;)

[urszulka_ma]

bieganina Feli.. dała początek handlowej niedzieli?:)

[oldpiernik]

Ot tradycja...
Zakładaowe spotkanie swiąteczne już we wtorek.
Coraz wcześniej, jak w handlu...

OLDWZDYCHACZ

[urszulka_ma]

zwyczaj wspólnych wigilii w pracy modnym się staje..
wszystko zależy jak i gdzie się takie wigilie zorganizuje...
u nas w pracy też istnieje...
każdy coś samodzielnie przygotowuje...jakieś potrawy
jeden ciasto, drugi śledziki, ...itd
zastawiamy wspólnie stół...
koleżanka już szykuje jakąś kulinarną niespodziankę..nie chce zdradzić co to w
tym roku będzie..kolega powiedział,że będzie rozdawał całuski, ale takie..
niepieczone..:)
siadamy sobie wspólnie..dzielimy się opłatkiem...
w pracy spędzamy wiele godzin...
takie spotkania wigilijne zbliżają..atmosfera rodzinna się staje..:)

[yoanna]

w mojej firmie bywało różnie...
Lepiej bywało i gorzej... z akcentem na gorzej...w tej chwili .
Jenak bez względu na zawirowania, z okazji świąt, zazwyczaj spotykaliśmy się w
kameralnej grupie, żeby przez chwilę nacieszyć się byciem razem .
Tak bywało.
Tegoroczne świąteczne spotkanie nie ma szans powodzenia, mam wrażenie, że
najwłasciwiej byłoby stąd umknąć i to od już.
Tak jest i źle się z tym czuję :(

"Świąt nie będzie"?

[urszulka_ma]

.."– Świąt nie będzie!
Kapelusznik chwycił się za głowę.
– Jak to? Jak to nie będzie?
– Normalnie!
Na przód wysunął się Dziadek do orzechów.
– Kochany Misiu. Widzę, że jesteś zdenerwowany. Papierowa Laleczka poda ci
zaraz krzesełko. Usiądź i mów.
– Pogoda paskudna. Śniegu nie widziałem od roku. Wszyscy chodzą zakutani w
ciepłe szaliki, czerwone nosy świecą zamiast lampek. Po supermarketach snują
się fałszywi Mikołaje z odklejonymi brodami. Wszędzie to, no… komercja.
– Taaak Misiu, masz rację. A co to ma do Świąt?
– Jak to co? Wszystko!
– O nie! O nie! Święta, moje kochane Święta! Gdzieś pod krzesłem rozległy się
rozpaczliwe krzyki Kapelusznika.
– Misiu, wytłumacz wszystko jaśniej. Co mają czerwone nosy wspólnego ze
Świętami? – dopytywał się zaniepokojony paniką w swoich szeregach Dziadek do
Orzechów.
– Bo jak ludzie biegają do sklepu, to im się czerwone nosy robią. O tak! –
tutaj Misiu przyłożył obie łapki do swojego pluszowego noska – I dużym, i
małym! Wszystkim! – dramatycznie zakończył.
Całkiem już zdezorientowana Papierowa Laleczka odezwała się wysokim głosem:
– Ale to chyba normalne, że ludziom czerwienieją nosy… – po czym sama się
zaczerwieniła, nabrała koloru wigilijnego barszczu.
– Tak, tak! Ale ludzie biegają po sklepach!
– To też, że tak powiem, wydaje mi się, że tak powiem, jak najbardziej
zwyczajne – po raz pierwszy odezwał się Pan Bąk, uważnie przysłuchujący się do
tej pory rozmowie.
– Ale oni nic innego nie robią! Kupują prezenty bo tak trzeba, ale nie wiedzą
dlaczego!
Siła tego argumentu sprawiła, że nawet Dziadek do Orzechów przez chwilę nie
wiedział co powiedzieć. W końcu zaczął powoli:
– Myślę, Misiu, że nie każdy…
– Aaaaaa! Moje Święta, moje Święta! Nie będzie Świąt! Buuu… – zawodzenie
rozległo się z nową siłą, wzmocnione akompaniamentem walenia rękami i nogami.
Nagle rozległ się jeszcze jeden hałas. Z pudła wypadł Goblin na Sprężynie:
– Ja tam wiele nie wiem. Mi tam prezenty – bum, bum – nie przeszkadzają! Sam
byłem prezentem dla Piotrusia! – i schował się z powrotem.
– On, że tak powiem, ma rację – powiedział stateczny Pan Bąk, chociaż
określenie „stateczny” chyba nie najlepiej do niego pasowało. Wszyscy chwilę
miczeli.
– Ciągle jednak uważam, że nie ma związku pomiędzy zakupami a Świętami –
powiedział w końcu Dziadek do Orzechów.
Wtedy zza Domku wyszedł Pajac. Do tej pory siedział tam i słuchał co inni mają
do powiedzenia. Teraz postanowił się odezwać. Wszyscy patrzyli na niego. Z
poważną miną oświadczył:
– Miś ma rację.
Podniosła się wielka wrzawa. Każda zabawka miała co innego do powiedzenia.
Dziadek do Orzechów musiał stuknąć kilkakrotnie swoją drewnianą nogą. Zapadła
grobowa cisza. Każde zabawkowe serce drżało ze zniecierpliwienia. Dziadek wbił
stanowcze lecz łagodne spojrzenie w Pajaca.
– Dlaczego tak mówisz?
Pajac podniósł głowę. On również miał niezwykle przejmujące spojrzenie.
– Słyszałem co mówił Miś. Ma rację. Ludzie zapominają czemu naprawdę są Święta.
Niewielu z nich zna prawdziwą historię Mikołaja i sens dawania prezentów. To
okropne. Bez zrozumienia nie ma Świąt. Wszystkie zabawki podniosły wielki
krzyk. Kapelusznik, który do tej pory uważnie nadstawiał uszu, żeby nie
przegapić okazji do nowych krzyków teraz wrzeszczał i użalał się co sił w
płucach nad „swoimi Świętami”. Z ogólnego chaosu zaczęła wyłaniać się jedna
myśl: „Przeprowadzić głosowanie!” Zabawki jak echo powtarzały to zawołanie.
Zorganizowano pospiesznie sędziego i podest, na którym miał stać. Sędzią został
Bębenek. Swoim donośnym głosem zawołał: „Kto twierdzi, że Świąt nie będzie,
niech stanie po stronie Pajaca. Kto twierdzi ta, no… ko- ko- komercja nie jest
wstanie zniszczyć Świąt, niech stanie po stronie Dziadka do Orzechów.”
Zabawki powoli, ale systematycznie przesuwały się w stronę Pajaca. Wszystkie.
Po środku stał tylko Pan Bąk, który wahał się pomiędzy dwoma grupami. Nie
wiadomo, czy dlatego, że jego okrągły brzuch utrudniał mu ruszanie się z
miejsca, czy dlatego, że nie mógł się zdecydować, po której stronie stanąć.
Jego głos uznano za nieważny. Dziadek do Orzechów stał całkiem samotnie.
Nagle wszystkie zabawki usłyszały przed domem motor silnika i po chwili
otworzyły się drzwi. W przedpokoju rozległy się szybkie kroki i krzyk chłopca:
– Mamo, spójrz jaką tatuś kupił wspaniałą choinkę! – Maluch wpadł w ramiona
mamy. W drzwiach stanął tata, niosąc wielkie drzewo. Na policzkach miał
rumieńce, a na ustach uśmiech. Jego wzrok był bardzo, bardzo radosny.
Dziadek do Orzechów spojrzał na Pajaca.
– Ja nigdy nie miałem wątpliwości..."

Inka Morro

wigilia pod gołym niebem...

[urszulka_ma]

"Rekordowa wigilia pod gołym niebem"
.."Od godziny 11 do zmroku na krakowskim Rynku Głównym trwała największa w
Polsce otwarta Wigilia dla bezdomnych i samotnych. Na stołach czekało 150 tys.
pierogów z kapustą i grzybami, 50 tys. ciepłych bułeczek, 6 tys. litrów zupy
grzybowej i 6 ton kapusty."..

czy to nowy zwyczaj świąteczny?

[oldpiernik]

Czy goście nie sprawili organizatorom zawodu?

[urszulka_ma]

nie spodziewano się..aż tylu gości..

.."[..]w tym roku było ich aż 150 tysięcy![..]
..[..]Smuci fakt, że z roku na rok przybywa uczestników krakowskiej Wigilii -
dodaje organizator imprezy. - Widzimy, że ludzi biednych jest coraz więcej.
Wieść o akcji, która początkowo miała wymiar lokalny, rozniosła się na cały
kraj, skąd przyjeżdżają bezdomni i potrzebujący.[..]"


serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34308,2453791.html

Bożonarodzeniowe obyczaje

[urszulka_ma]

choinka.interia.pl/zwyczaje/news?inf=574075

[urszulka_ma]

czas na..


choinkę

W dniu Szczepana rzucają owsem w kapłana

[urszulka_ma]

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia na św. Szczepana obsypywano się kiedyś
hojnie owsem, składano życzenia:
Na zdrowie!
Na szczęście, na to Boże Narodzenie, żeby się darzyło w komorze!:)
Służba zaś wadziła się z gospodarzem, którzy próbowali ugodzić parobków talarem
do pracy na kolejny rok..
Powiadano więc, że na św. Szczepana każdy sobie pan!

W tym dniu rozpoczynała się także kolęda,
..na którą dobrodziej wyruszał z ministrantami
Dziewczęta wyczekiwały z biciem serca na koniec kolędy..aby zając miejsce,
..na którym siedział kapłan. Jeśli się to udało, to mogła pannica stroić rutką
ślubny wianek.
Nieco mniej na przybycie kapłana czekały urwisy, które wcześniej rozrabiały
przed i po Pasterce i ci psotnicy, którzy nazbyt ochoczo wypełniali obyczaj
ciskania owsem w dobrodzieja.
Ale wszystko kończyło się zawsze dobrze, bo ksiądz nie był pamiętliwy..
a ojciec owego urwisa udobruchał wielebnego kokoszą, albo złocistym plastrem
miodu..

wieczór sylwestrowy..

[urszulka_ma]

Zabawy sylwestrowe znane są dopiero od XIX wieku, wcześniej ostatni wieczór w
roku spędzano na wróżbach i rozmaitych harcach..
Dopiero dziewiętnastowieczne bale znane są nam z opisów kronikarzy..

Zabawa sylwestrowa bierze podobno swój rodowód od pewnego wydarzenia...
Papież Sylwester I miał w 317 roku uwięzić w lochach Lateranu groźnego potwora..
lud wierzył..że w roku tysięcznym nastąpi koniec świata..kiedy potwór odzyska
wolność..
Ale około..1000 roku kiedy na tronie zasiadł...Sylwester II.. kiedy nadeszła
północ 31 grudnia i nic się nie wydarzyło..nastąpiła eksplozja radości ludzi a
żywiołowe tańce trwają do dzisiaj, ilekroć nadejdzie wieczór sylwestrowy..

Wspaniałej zabawy życzę:)))

[oldpiernik]

Bale sylwestrowe za nami.
Teraz krótki karnawał.
Króciutki wręcz.
Czy zdążymy pobalować?

[halina501]

Święto Objawienia Pańskiego
6 stycznia

Obok Wielkanocy jest to najstarsze chrześcijańskie święto. Od II w. 6 stycznia
uroczyście obchodzono pamiątkę Chrztu Pańskiego. Od IV w. w Tracji i Egipcie
dzień ten przeżywano jako Teofanię, Tyfanię czy też Epifanię. Słowa te
oznaczały świętowanie wydarzeń z życia Chrystusa, jak narodzenie, chrzest w
Jordanie, pokłon Mędrców, cud w Kanie. W V w. Epifania stała się świętem
ogólnokościelnym. Jednocześnie bardzo wzrosła popularność święta Bożego
Narodzenia. Stało się to za przyczyna podziału, w wyniku którego Epifanię 6
stycznia obchodzono w Kościele wschodnim na pamiątkę chrztu Jezusa w Jordanie,
zaś na Zachodzie - pokłonu Trzech Króli. Epifania oznacza objawienie Zbawiciela
świata.

Epifania 6 stycznia, w Polsce zwana świętem Trzech Króli, oznacza, że Jezus
Chrystus przyszedł na świat nie tylko dla wybranego przez Boga narodu, ale dla
wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli.

Długo czekała ludzkość na swojego Zbawiciela. Dwanaście wieków przed Jego
narodzeniem natchniony autor przepowiedział: “Widzę go, lecz jeszcze nie teraz,
dostrzegam go, ale nie z bliska: wschodzi gwiazda Jakuba, a z Izraela podnosi
się berło” (Lb 24, 17). Wielką chwałę Jezusa zapowiadał też prorok Izajasz
prawie osiemset lat przed Bożym Narodzeniem: “...do ciebie napłyną bogactwa
zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie.

Maleje cię mnogość wielbłądów, dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni
przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć
Jahwe” (Iz 60, 5-6). Złoto i kadzidło - jak Trzej Królowie. O darach, złocie i
hołdzie Królów mówi też Psalm 72:

Królowie Tarszyszu i wysp przyniosę Mu dary,
a królowie Szeby i Saby przyjdę z daniną.
Pokłon Mu złoża wszyscy królowie
i wszystkie ludy będą Mu służyć.

...Niechaj więc żyje
i niech otrzyma w darze złoto Szeby.

(Ps 72, 10-11.15)

Pierwszymi spoza Izraela, pierwszymi z tych licznych przepowiadanych rzesz,
które przybyły oddać Zbawicielowi cześć, byli Trzej Mędrcy. Ale Nowy Testament
nie wymienia liczby Mędrców ani nie nazywa ich królami. Przynieśli trzy dary,
więc może było ich trzech, a królami nazwano ich pod wpływem Psalmu
72: “Królowie Tarszyszu i wysp przyniosą Mu dary”. IX w. przydał Mędrcom
imiona: Kacper, Melchior i Baltazar.

Legenda głosi, że władcy owi, wróciwszy do swoich krajów, opowiadali, co
widzieli i głosili wiarę w Chrystusa. Zrzekli się nawet swych tronów, tak
wciągnęła ich praca apostolska. Wszyscy dożyli sędziwego wieku. Kiedy po
Wniebowstąpieniu Pana Jezusa św. Tomasz przyszedł w ich strony, zastał Mędrców
jeszcze przy życiu, wyuczył ich prawd wiary, ochrzcił, wybierzmował i wyświęcił
na kapłanów, a później na biskupów.

Wielka wymowę mają złożone przez Trzech Mędrców dary: złoto, kadzidło i mirra.

...W Trójcy jedynemu potrójne ofiary,
Bierz mirrę, żeś człowiek, złoto, żeś król wieczny,
Kadzidłem wyznawa Boga zmysł serdeczny.

Na pamiątkę tych darów od końca średniowiecza 6 stycznia święcono w kościołach
złote i srebrne pierścionki jako złoto, żywicę jako kadzidło oraz mirrę. Mirra,
która otrzymał Pan Jezus, była cennym balsamem z czerwonych jagód sprowadzanych
z Arabii. Takim balsamem namaszczano zmarłych. Mirra dodana do wina wzmacniała
oszałamiające właściwości tego trunku, dlatego wino z mirrą podawano skazańcom.
Polska mirra to ziarenka jałowca lub lekarstwa.

Oprócz tych trzech darów święcono także wodę, na pamiątkę chrztu Jezusa w
Jordanie oraz kredę.

Przed każdym kościołem już od świtu stały stragany, a na nich piętrzyły się
stosy kredowych ułomków, bibułkowe zawiniątka z kadzidłem i mirrą.

Po powrocie z kościoła święcona kredą wypisywano na drzwiach domostw K+M+B -
inicjały trzech Króli oraz cyfry danego roku, albo C+M+B wraz z cyframi roku.
Symbole te tłumaczy się następująco: C - cogito - dowiaduję się, poznaję, tak
jak dowiedzieli się o Zbawicielu, poznali Go, złożyli Mu hołd Trzej Królowie;
M - matrimonium - małżeństwo, gody w Kanie Galilejskiej, pierwszy cud Jezusa;
B - baptismus - chrzest Jezusa z rąk Jana Chrzciciela w wodach Jordanu.

W oparciu o św. Augustyna można znaleźć jeszcze jedną interpretację: Christus
Multorum Benefactor - Chrystus dobroczyńca wielu.

Ale najpiękniejszym i chyba najsłuszniejszym tłumaczeniem owych liter jest
odczytanie ich jako noworocznego błogosławieństwa udzielonego domowi przez
Kościół: Christus Mansioni Benedicat - Niech Chrystus błogosławi temu domowi.

Dawniej mało który chłop znał litery, a jeśli nawet potrafił je rozróżnić,
niewprawna, ciężka od pługa ręka nie chciała być posłuszna. “Jeśli gdzieś w
pobliżu mieszkał ktoś posiadający sztukę pisania, zapraszano go do chałupy i
suto goszczono, aby względnie kaligraficznie wypisał owe litery, oddzielając je
od siebie znakiem krzyża. Jeszcze przy końcu XIX w. w Rychłocicach w
Wieluńskiem młody praktykant rolny zapraszany był po kolei do wszystkich
chałup, aby wypisał te litery i tak szczodrze goszczony wódką i jadłem, że w
koń :u zasłabł i o mało nie przepłacił życiem swych umiejętności”.

Litery K+M+B na drzwiach świadczyły o tym, ze w tym domu mieszka rodzina
chrześcijańska. Zaś samo naznaczenie drzwi nawiązuje do zdarzenia opisanego w
Starym Testamencie: “Mojżesz zwołał wszystkich starszych Izraela i rzekł do
nich: Odłączcie i weźcie baranka dla waszych rodzin i zabijcie jako Paschę.
Weźcie gałązkę hizopu i zanurzcie ją we krwi, która jest w naczyniu, i krwią z
naczynia skropcie próg i oba odrzwia. Aż do rana nie powinien nikt z was
wychodzić przed drzwi swego domu. A gdy Jahwe będzie przechodził, aby porazić
Egipcjan, a zobaczy krew na progu i na odrzwiach, to ominie Jahwe takie drzwi i
nie pozwoli niszczycielowi wejść do tych domów, aby (was) zabijał.
Przestrzegajcie tego przykazania, jako na wieki ważnego prawa dla ciebie i dla
twych dzieci!” (Wj 12, 21-24).

Drzwi to granica domostwa. Krew baranka zatrzymała anioła zniszczenia na tej
granicy. Poświęcona kreda też ma taką moc, a każdy gospodarz chce, aby tylko
dobro przekraczało próg jego chaty.

Kredowe znaki krzyża czyniono też na drzwiach i słupach obory, na czołach krów
i byczków; obrysowywano rogi tych zwierząt. Niekiedy gospodarz obchodził
wszystkie granice swego obejścia ciągnąc święconą kredę po ziemi i murawie, a
wszystko po to, aby odgrodzić się od nikczemnych sił.

Temu też służyło okadzanie. W wigilię Trzech Króli, podobnie jak na św. Jana
Chrzciciela i w Wielką Sobotę, wygaszano stary ogień, by w dniu Objawienia
Pańskiego uroczyście wzniecić nowe płomienie. Często przenoszono je do domu ze
świec palących się w kościele podczas Mszy św. Odtąd, dopóki tlił się ten
ogień, nie wolno było przynosić żadnego innego zarzewia, gdyż stary błyskający
w piecu mógłby się zbuntować i spalić sadybę.

Iskrą tego nowego czystego płomienia rozżarzano proch kadzidła. Były w nim
kawałeczki żywicy, owoce jałowca świeżo poświęcone, a czasem jeszcze pokruszone
listki ziela z Bożego Ciała czy z Wniebowzięcia Matki Bożej. Cała rodzina małą
procesją, z zanurzonym w szarym dymie gospodarzem na czele, obchodziła izby,
sień, oborę, podwórzec. Złe boi się tego dymu jak wody święconej. Okadzano też
przychówek i ule, a czasem, dla wzmocnienia skutków tych zabiegów, jeszcze
kropiono wodą święconą.

Pozostałe resztki kadzidła starannie zawijano w białe płótno i chowano na
czarna godzinę, gdy kto zachoruje, a nic innego nie będzie w stanie mu pomóc.

Poświęcone jako złoto monety i pierścionki wrzucano noworodkom do pierwszej
kąpieli. Takie to małe i kruche istoty, ale, jak mówią matki córkom, a te
później powtarzają swoim dzieciom, pierwsza w życiu kąpiel ze złotem zapewni
siłę i bogactwo.

W wigilię Trzech Króli dziewczęta chodziły po kolędzie, podobnie jak chłopcy w
Boże Narodzenie i w Nowy Rok. Odwiedzały tylko t

[halina501]

Dalszy ciąg :)))


Odwiedzały tylko te domy, w których byli chłopcy, szczególnie ci wybrani,
upatrzeni. Tak jak “szczodrujacy” chłopcy śpiewały przed domem jakąś kolędę.
Kiedy zapraszano je do izby, improwizowały chłopcom “światówki”, np. taką:

Szeroka leszczyna nisko się kłaniała –
Z kimże ja se będę orzeszki zbierała?
Pogniewałam miłego
Przez słóweczka jednego.

Poszłam na muzyczkę, stanęłam przy progu:
Mój miły tańcuje, chwała Panu Bogu!
Koło mnie się ociera,
Inną w taniec zabiera.

Z togo frasunku poszłam do domeczku
I tak sobie myślę o swym kochaneczku...
A on idzie i budzi:
Moja luba, otwórz mi!

Ja ci nie otworzę, bo nie masz iść po co;
Gniewałeś się na mnie a nie miałeś o co.
Otwórz, otwórz jeszcze raz,
Jeszcze ze mną pogadasz.

Ja mu otworzyła, a on mi podaje
Jedwabną chusteczkę w wyszywane kraje.
Ja chusteczki nie chcę brać,
Ciebie, Jasiu, nie chcę znać.

Byś nie była taka, tę chusteczkę wzięła -
Ona jest ta sama, cożeś mi ją dała.
I ja jestem też ten sam,
Do ciebie się powracam.

Kolędniczki nie brały żadnej nagrody. Kiedy już “obleciały” wszystkie upatrzone
domy, na koniec szły do jednego, w którym zebrali się uraczeni “światówkami”
chłopcy. Zawsze znalazło się coś do jedzenia i do picia. Przychodziły też inne
panny, nie tylko te kolędujące. Śmiechy, żarty, radosne okrzyki rozchodziły się
z tej chaty długo w noc.

Za oknami mróz, że drzewa ze straszliwym hukiem pękają, śnieg skrzy się jak te
gwiazdy na niebie, starzy się do pieców tulą. Niedźwiedź w gawrze obraca się na
drugi bok, a sarny, jelenie i dziki, choć ledwie nie zamarzną, od jutra będą
bezpieczniejsze, bo łowiecką “sieć ostatnią Trzej Królowie rozpinają po
dąbrowie”.

A czasem, choć do wiosny jeszcze daleko, słońce świeci, mróz zelżeje i jakby
czuło się powiew przedwiośnia. Taka pogoda w tym dniu to najlepsza wróżba: “Na
Trzy Króle słońce świeci, wiosna do nas pędem leci”. Dzień coraz dłuższy,
bo “Na Trzech Króli noc się tuli”, a “Trzej' Królowie wichry ciszą i krzyżyki
na drzwiach piszą”.

6 stycznia w Kościele wschodnim obchodzono święto Chrztu Pańskiego. Nazwano je
Jordanem na pamiątkę, że Pan Jezus poddał się temu obrzędowi w wodach Jordanu.
Zofia Kossak tak opisuje Jordan na wschodnich ziemiach Polski: “Na zamarzniętej
tafli jeziora czy stawu rąbano szeroką przerębel. Wydobyte bryły lodu służyły
do budowy ołtarza, migocącego w słońcu, jakby był z kryształu, przystrojonego
zielenią świerczyny. Z cerkwi wychodziła procesja tłumna, chorągwiana, barwna.
Pop brodaty, w złotolitej kapie, diak z głębokim basem, białe kożuchy
przepasane krasnymi pasami, czerwone i żółte buty, jaskrawe chusteczki,
złociste ikony, iskrzący śnieg, trzaskający mróz, kolumny pary wznoszące się z
ust ku blademu błękitowi nieba. Kiedy święcenie wody zbliża się do końca, baby
poczynają chichotać, dziewczęta, niby to zawstydzone, zasłaniają twarze, lecz
spod zapasek ciekawie zerkają. Bo pop uczyni ostatni znak krzyża nad woda,
jeden parobek, drugi, trzeci, szósty, dziesiąty zrzucają odzienie, wyskakują z
butów i - buch! do przerębli. Pińska lodowata woda. Każdy z zuchów zanurza się
trzy razy z głową, po czym czerwony niby rak, dymiący jak zgoniony koń, wyłazi
na lód, narzuca kożuch na gołe ciało, wzuwa buty i - hajda, pędem do chaty. Za
nim zadowolona Frasyna czy Praska, matka lub żona, zbiera resztę odzienia i
biegnie, by junakowi już na piecu podać kwaterkę gorzałki.

Uroczystość na stawie trwa dość długo, choć zamilkły śpiewy, a batiuszka
asystuje już tylko w charakterze widza. Wyrostki tłuką wodę gałązkami, gdyż
mróz momentalnie ją ścina. Teraz starsi gospodarze, zachęceni przykładem
młodych, skaczą również w przerębel, rozumiejąc, że tą kąpielą osiągną cel
podwójny: uczczenie Chrystusa Pana i zapewnienie sobie na rok zdrowia. O zmroku
cała wieś podolska czy wołyńska trzęsła się od śpiewów, pohukiwań i radosnej
wrzawy. Radość częstokroć zmieniała się w kłótnię. Nazajutrz rano mawiano z
uznaniem, że udał się 'Jordan', bo tylu a tylu miało łby rozbite”.

W Kościele zachodnim uroczystość Chrztu Pańskiego obchodzona jest w pierwszą
niedzielę po Trzech Królach. Zamyka ona okres Bożego Narodzenia, po którym
następuje w Kościele czas zwykły.

W kalendarzu ludowym Trzech Króli kończyło czas godów, a otwierało zapusty
trwające do środy popielcowej.

Ewa Ferenc-Szydełkowa
Rok kościelny a polskie tradycje

[oldpiernik]

Pastuszkowie i królowie i kto bądź...
jest taka wesoła kolęda o samograjach i innych uciechach
".. na mrozie, na mrozie..."

hej kolęda, kolęda :0)

OLDKOLĘDNIK

[halina501]

MY TEŻ PASTUSZKOWIE

My też pastuszkowie,
nie tylko królowie,
na wozie, na wozie
jedziemy z kapelą,
niech nas rozweselą
na mrozie, na mrozie.


Graj, mówi Jezus, Bartku swoje;
stój Dziecię, tylko bas wystroję
i smyczek, i smyczek .

2. Bartek sobą troska,
że nie ma i włoska
na smyczku, na smyczku;
a nie myśląc wiele,
szast ogon kobyle
do szyku, do szyku.

Jak zarżnie w swoje szałamaje,
aż Jezus paluszkami łaje:
powoli, powoli.

7. Wach (Stach) do swoich basów
przypiął sześć kiełbasów,
wesoło, wesoło;
Woś (Jan) na swej oboi
wielkie figle stroi
nuż w koło, nuż w koło.

Ru ru ru, Wach (Stach) na swoim basie,
dyl dyl dyl, Krążel (Kuba) na kiełbasie
ha sa sa, ha sa sa.


Hej ,kolęda,kolęda.
:)))

[oldpiernik]

:0)

To moja ulubiona.
No i jeszcze "Pójdźmy wszyscy" ale po łacinie...

OLDRAODŚNIE :)

"Trzej Królowie wichry ciszą..

[urszulka_ma]

..i krzyżyki na drzwiach piszą"..

K+M+B
Mędrcy świata

Źródła świątecznych obrzędów :))

[urszulka_ma]

halina501 napisała:

> Choinka i Gwiazda

powoli nadchodzą
dziś 4 grudzień
śpiewamy - Sto lat - Barbórkowo:)

[halina501]

magia.onet.pl/1298603,poczytaj.html
Dzisiaj Święty Mikołaj hojną ręką rozdaje podarunki:)
Mam nadzieję,że pamięta o swoich "starych",wiernych dzieciach.:)
Może i dla mnie coś ma w swoim przepastnym worze ;))

[usmieszek_bez_noska]

już skarpety powieszone,
listy w oknie wystawione?
jak co roku o tej porze...
nasz Mikołaj rusza w drogę:)

[urszulka_ma]

halina501 napisała:

> Choinka i Gwiazda
>

..już nadchodzi..:)

i co z tym Mikołajem...

[urszulka_ma]

...który jest prawdziwy?

wiadomosci.onet.pl/1376136,240,kioskart.html

[oldpiernik]

Każdy, prócz tego, którego spotkasz w mieście... ;0)

[urszulka_ma]

w mieście, chodzą jego klony?:)

[oldpiernik]

przebierańcy i naganiacze
kilku zapaleńców
jednak głównie najemnicy
marność...

że zgryźliwy jestem?
być może prawda
jak co roku, handlowe igrzysko przykrywa pustkę
a jeśli nawet nie jest to pustka, i tak ginie pod stosem opakowań

OLDWGORĄCZCEZAKUPÓW
:-'

modne przebranie mikołajowe?:)

[urszulka_ma]

Czerwony to podobno...
"bardzo kobiecy, zmysłowy kolor. Superhitem są czerwone buty, skórzane
rękawiczki albo wełniany szalik. Nie naraz. Mimo tylu zalet wszystko w tym
kolorze wyglądać będzie dobrze tylko na Mikołaju"...
:)

mikołajowa inwazja?

[liczydelko]

wiadomosci.onet.pl/8742,21,0,0,1,pokaz.html

Źródła ...

[oldpiernik]

"Niebiosa rosę, spuszczajcie z góry.
Sprawiedliwego wylejcie chmury..."

Tak bardziej tradycyjnie-adwentowo.
:0)

z dziecinstwa odleglego...

[she_5]

oldpiernik napisał:

> "Niebiosa rosę, spuszczajcie z góry.
> Sprawiedliwego wylejcie chmury..."


spójście nam naziemskie niwy

[halina501]

"Chleba naszego -posnego-daj nam dzisiaj" :))

Źródła świątecznych obrzędów :))

[urszulka_ma]

"Na początku Adwentu obchodzimy uroczystość św. Mikołaja. Był to święty, który
w nocy przynosił biednym ludziom prezenty. W nocy, aby nikt nie wiedział, że to
on. A więc bezinteresownie. Nie po to, żeby go chwalili, albo mu się
odwdzięczali, czy przynajmniej dziękowali. Czynił tak, jak uczył Pan Jezus: że
należy być dobrym nie po to, aby nas ludzie widzieli i chwalili."

"Oto Pan Bóg przyjdzie,
z rzeszą świętych k'nam przybędzie,
wielka światłość w dzień ów będzie,
alleluja, alleluja."

"W okresie adwentu przy ołtarzu stoi nowa świeca przewiązana białą szarfą. To
symbol Matki Boskiej, która nosiła w swoim łonie Jezusa. W czasie Mszy świętej
roratniej śpiewane są przede wszystkim pieśni Maryjne.

Archanioł Boży, Gabriel,
posłan do Panny Maryi,
z Majestatu Trójcy Świętej
tak sprawował poselstwo k'Niej:
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna,
Pan jest z Tobą, to rzecz pewna."...

z historii adwentu:

"Początki adwentu należy łączyć z początkiem obchodzenia przez chrześcijan
świąt Bożego Narodzenia około II połowy IV wieku. Pierwsze ślady odkrywamy w
liturgii hiszpańskiej i galisyjskiej. Synod w Saragossie, który odbył się w 380
roku, polecał wiernym codzienną, gorliwą obecność w kościele, nie omijając ani
jednego dnia w okresie między 17 grudnia, a 6 stycznia. Adwent miał tu
charakter pokutny i ascetyczny. W V wieku podobne zalecania wydał biskup w
Galicji. Polecił on wiernym post trwający trzy dni każdego tygodnia przez trzy
tygodnie między wspomnieniem świętego Marcina (11 listopada), a świętami Bożego
Narodzenia. W Rzymie ten okres zaczął być obchodzony dopiero pod koniec VI
wieku. Adwent miał tu formę radosnego oczekiwania na przyjście Pana, brak
postów i innych praktyk pokutnych. Papież Grzegorz Wielki ujednolicił zalecenia
liturgiczne dotyczące adwentu. Od tego czasu adwent trwa cztery tygodnie i
staje się szczególnym okresem oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. Z czasem
przybiera również charakter eschatologiczny i staje się czasem oczekiwania na
przyjście Chrystusa na końcu czasów. Połączenie tradycji galicyjskich i
rzymskich zaowocowało współczesną oprawą liturgiczną adwentu. Rzymska liturgia
została uzupełniona o ascetyczny wydźwięk (fioletowe szaty, bez Gloria i Te
Deum)."

[julinka601]

Jestem zachwycona tym wątkiem.Cudownie ,żę piszecie o naszych tradycjach.
Bo w dobie globalizacji jest niezwykle ważne żebyśmy ,korzystając z
dobrodziejstwa otwartych granic ,nie zapomnieli o swoich korzeniach.
Wzorując sie na Zachodzie ,obchodzimy Walentynki ,Halloween.tylko patrzeć jak
zaczniemy świetowac Swięto Dziękczynienia a w Wigilję wcinac indyka...Kompleksy?
Szkoci,Bawarczycy ,Irlandczycy i wiele innych nacji z duma kultywuja swoje
tradycje,pielegnuja zwyczje,wkładaja w ważnych momentach stroje narodowe...A my
jakbysmy sie wstydzili tego co nasze,polskie.
Wzhodzimy do Europy, z gorliwoscią neofitów ,przyjmując cudze wzorce.Każdy
naród wnosi coś swojego i tak posługujac się kulinariami: czy my mamy do tego
europejskiego stołu podać pizzę ,lazanię,sushi?Jakbysmy nie mieli bigosu
np.,którym zajadaja się u nas obcokrajowcy...
I na koniec tak okazjonalnie,grudniowo...Jeśli kiedyś ,korzystajac z otwartych
granic,zabłąkany wędrowiec ,trafi ,w noc wigilijną pod okna domu,w którym
zobaczy na białym obrusie sianko,a na nim opłatek i 12 postnych potraw,a do
uszu dobiegną dżwięki kolędy "Lulajze Jezuniu..."to znaczy ,że jest w Polsce...

[oldpiernik]

Tradycja, osadzona w religijnej oprawie, wyrosła z potrzeby serca.
Z żalem obserwuję wśród zanjomych, bliższych i dalszych, przemilczanie
religijnego aspektu Bożego Narodzenia, w imię kroczenia "z duchem czasu".
W moich oczach to raczej marsz ku bezduszności i fasadowości obrzędów.

Pod presją zawodowej, finansowej, a może jeszcze innej aktywności, koniec roku
lata w szalonym pędzie to tu, to tam, zamiatając rozgorączkowanymi tłumami, w
których coraz trudniej dostrzec indywidualność.
Bezskutecznie wciskając mentalny hamulec, popadamy w ten dziki pęd i...
:0)
Życzę Wam skutecznego hamowania.
Z miękkim lądowaniem w objęciach rodzinnych tradycji.
Bez kaca nazajutrz.

OLDNARĘCZNYM ;0)

Źródła świątecznych obrzędów :))

[urszulka_ma]

kartki świąteczne już wysłane?;)

.."Pierwsza w historii pocztówka bożonarodzeniowa powstała w Anglii.
Pomysłodawcą tej idei był w roku 1846 Anglik John Horsley, który polecił
wydrukować 50 kartek świątecznych według swojego projektu z krótkim
życzeniem: "Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku"...

enzo-pocztowki.pl/nowe/index.php?strona=tradycja#8

[yoanna]

Tradycją jest wysyłanie świątecznych kartek...,
Zaburzyłam tradycję-zgubiłam notes z adresami znajomych,
nie wysłałam żadnej papierowej kartki...:(
Ze względu na czas już zupełnie przedświateczny, chyba pozostają mi e-życzenia i
telefoniczne westchnienia;)

[oldpiernik]

forma moze i ma znaczenie
najważniejsze, być razem
:0)

Życzenia.

[el_morfeusz]

Nie potrafię ubrać w słowa życzeń, ale wpis ten niech świadczy o moich
szczerych intencjach wobec gospodarza tego forum i jego miłych gości. Łamię się
z Wami wirtualnym opłatkiem – a tu na wschodzie, gdzie teraz mieszkam, po
złożeniu życzeń, spożywa się go z miodem.

Sylwester

[oldpiernik]

I wieczorem, zanurzając opłatek w miodzie, będziemy pamiętali o Tobie.
Będziecie Wszyscy w gościnnej pamięci... nie tylko tego wieczoru.

OLDRADOSNY :0)

[urszulka_ma]

uhm:)

zielonezero.blox.pl/html

Źródła świątecznych obrzędów :))

[urszulka_ma]

dziś życzymy Wesołych Świąt wyznawcom prawosławnym:)

.."Cały okres od Bożego Narodzenia do Chrztu Pańskiego nosi ludową nazwę
światki. Istnieje tradycja, aby unikać w te dni niekoniecznych ciężkich prac.
Po zapadnięciu zmroku zaś zaczynają się tak zwane święte wieczory, gdy wierni
spotykają się i śpiewają kolędy."...

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3833530.html

[urszulka_ma]

właściwie kiedy rozebrać należy choinki?:)