Veni

[braineater]

czyli wątek o miejscach ciekawych, które przyciągają mole ksiązkowe w
chwilach bezlekturnych, o wystawach koncertach, które były zachwyciły i z
których wrażeniami chcielibyście sie podzielić.

[staua]

Moge tak bez wprowadzenia?
Bo bylam ostatnio na spektaklu Gardzienic z Lublina w Nowym Jorku, wystawiali "Elektre", niesamowite
wrazenie. Jezyk ciala jest dla nich srodkiem wyrazu rownorzednym z mowa. Wspaniale, mysle, ze w
Polsce wystawiaja to rowniez...

[braineater]

Oj Gardzienice w ogóle super - raz ich widziałem na żywo i raz w TV - popoluj
może na Polonii dają ich interpretacje 'Złotego Osła' - coś tak totalnie obok
teatru do którego jesteśmy przyzwyczjeni, że po prostu szok - u nas było
całkiem niedawno a TVpolonia daje spektakle z dośc sporą obsuwą. A jak
korzystasz z p2p albo kupujesz płyty cd to poszukaj ich płyty 'Metamorfozy -
Music of ancient Greece' - pełna rewelacja łacznie z rekonstruowaniem całego
instrumentarium. Doskonali maniacy:)
Pozdrowienia:)

[staua]

Doskonali. Poszukam plyty.
Po tym przedstawieniu, jak wyszlismy na ulice, musialam przez dluzszy czas dostosowywac sie do
rzeczywistosci. Pan Staniewski poza tym dal slowo wprowadzenia...
Wszyscy aktorzy tam, mimo, ze tworza bardzo zgrany zespol, sa niesamowitymi indywidualnosciami.
Probki spiewow antycznych tez byly, a jakze. Szkoda, ze tylko "Elektre" wystawiali...

[daria13]

Właśnie przeczytałam w Co jest grane o nowej wystawie w Zachęcie poświęconej
twórczości Kantora: Tadeusz Kantor. Interior imaginacji. Zapowiada się
niezwykle ciekawie. Jak obejrzę obiecuję coś skrobnąć, choć chyba nie zdążę w
ten weekend, bo jestem czasowo pozbawiona środka lokomocji, a autobusem z mojej
wsi to cała wyprawa, zbyt ładna zapowiada się pogoda. Jeśli ktoś trafi więc na
tę wystawę w ten weekend to zachęcam do umieszczenia komentarza. A tak przy
okazji, czy jest tu ktoś, kto widział Replikę na żywo? Ja dwa razy i choć to
było sto lat temu, mam w pamięci bardzo żywe wspomnienia do dziś. To było
TO!!!!!!!!!!!!!

[daria13]

Sorry, sorry. To zmęczenie po całym tygodniu pracy i późna pora sprawiły, że
nałożył mi się Szajna na Kantora, głupia sprawa, ale to może dlatego, że obu
cholernie lubiłam i ceniłam i bardzo mi ich dzisiaj brakuje.

[daria13]

W sumie nie bardzo to będzie veni, bardziej Exaudio i vidi w jednym, ale
ponieważ ten wątek jakis taki smutnie krótki i zaczęła się tutaj rozmowa o
spektaklu, to postanowiłam napisać tutaj.
Pokój saren - opera Lecha Majewskiego z 1996 r. Opery nie widziałam, ale w TVP
kilka lat temu pokazywali spektakl telewizyjny zrobiony na podstwie tejże
opery. Wywarł na mnie ogromne wrażenie ten spektakl, było to coś zupełnie
innego od całej reszty spektakli, jakie mamy okazję oglądać czy to na żywo, czy
w tivi. NIe umiem tego opisać, ale najważniejszą chyba rolę odgrywała w tym
spektaklu muzyka Józefa Skrzeka. I tak jak za Skrzekiem nie przepadam, tak ta
muzyka rzuciła mnie na kolana. W 1997 Skrzek nagrał płytę pod tym samym
tytułem, zrobił to w jakimś holenderskim studiu nagraniowym, które mieści się w
kaplicy jakiegoś szpitala psychiatrycznego, a które ma ponoć nieprawdopodobna
akustykę. Na płycie słychać tylko Skrzeka grającego na fortepianie. I to jest
muzyka niewyobrażalnie dla mnie piękna, smutna, nastrojowa i w ogóle objawienie.
Czy ktoś z Was miał kiedyś styczność z któryms z tych przekazów ?
Czy kolega Braineater zna i przy okazji, co sądzi o Skrzeku?
Czy ja się za dużo nie produkuję? Ale mam taka cichą nadzieję, że moje wysiłki
kiedyś zaprocentują, jak się rozkręcicie albo jak może więcej osób tutaj trafi.
Pozdrowienia:)

"Kto sie boi Virginii Woolf"

[staua]

czy juz sie chwalilam? Jesli tak, to nie w odpowiednim watku. Bylam, widzialam (po raz pierwszy) ten
majstersztyk dialogu. Gwiazda byla Kathleen Turnerjak Martha oczywiscie, ktora byla... troche zbyt
"gwiazdowata" (choc nominowana do Tony Award). Duzo lepszy byl Bill Irwin, George (nie znalam go
wczesniej, tez nominowany). Obsade dopelniaja David Harbour i Mireille Enos (Nick and Honey, ten
pierwszy nieco nudny, Mireille znakomita). Zdecydowalam, ze wole chodzic na teatralne klasyki
dwudziestowieczne (a graja je ciagle - "Tramwaj zwany pozadaniem","Kotka na goracym blaszanym
dachu" nieodmiennie przyciagaja tlumy) na Broadway, skoro mam te mozliwosc, niz na musicale
(ktorych w zasadzie nie lubie, bo sa wybitnie rozrywkowe tylko).

Zawiść

[braineater]

bo katowickie teatry to porażka a i w Krakowie z rzadka cos się dzieje
konkretnego.
Ale jesli będą jeździć, a pewnie będą, bo koszą równo wszytskie nagrody,
wybierz się na "Made in Poland" z Erykiem Lubosem w roli głównej, z Teatru im.
Modrzejewskiej w Legnicy, bo to jest naprawdę porażający spektakl.
Pozdrowienia:)

[staua]

Nie badz zawistny. Ja teraz odrabiam lata w Szwajcarii, kiedy to niemieckiego uczylam sie od zera, a
tym samym nie mialam szans chodzic do teatru, uczeszczalam wylacznie do opery i na koncerty. Wtedy
tesknilam za Warszawa, za wchodzeniem samotnie na wejsciowki i siedzeniem na schodach, za moim
ulubionym Teatrem Wspolczesnym. A tutaj najpierw rzucilismy sie, jak wspomnialam, na musicale.
Mam wiec wielkie braki. Nadal tesknie za polskimi premierami, a bedac w Polsce tez chodze tylko do
Filharmonii, bo nigdy nie jestem bez meza, a jak go zostawic i isc do teatru?
"Made in Poland" zanotowalam :-)
Ale myslalam, ze Krakow jest dobry pod wzgledem teatralnym...

Vidi-veni

[nienietoperz]

Krotka relacja z poczatku najbardziej poruszajacego przedstawienia z
tegorocznego Edynburga:

pod teatrem, a raczej pod kosciolem pelniacym na czas festiwalu funkcje teatru,
wsiadasz do jednego z trzech busikow o zaciemnionych oknach...jeszcze trwaja
rozmowy, jeszcze ktos mowi o tym co wlasnie widzial, na co idzie jutro, ale juz
drzwi sie zamknely, i nie widac nic... slychac i czuc tylko, jak samochod rusza
z miejsca i odjezdza... przez pierwsze kilkadziesiat sekund odruchowo probujesz
kontrolowac kierunek - w lewo, prawo, na polnoc, pod gore, chyba swiatla, ale
juz wkrotce giniesz gdzies w zakretach, wymijaniu, przeoczyles jeden skret, i
juz nie myslisz o tym, gdzie jestes, ale o tym, gdzie bedziesz... po dziesieciu
minutach samochod sie zatrzymuje, jeszcze chwila w ciemnosci, otwieraja sie
drzwi i razem z innymi idziesz w strone drzwi fabrycznego magazynu, z ktorego
slychac juz muzyke, troche niepokojaca, troche industrialna... przy wejsciu mala
japonska plastikowa laleczka z wielkimi czarnymi oczami, strzalka wskazujaca
kierunek i usypana kupka prochu... wewnatrz dosc ciemno, tylko posrodku magazynu
stoi trojkatna klatka? wiezienie?, z jednej strony sciana ekranow telewizyjnych,
z dwoch pozostalych wiszace na rusztowaniach plotno, przez ktore przeswituje
pustka w srodku ... strzalki prowadza cie na drobny podest, stoisz prawie
dotykajac plociennych scian... resztki swiatel dookola gasna, muzyka sie wzmaga,
i po chwili z mroku w srodku wydobywa sie ksztalt dziecka?kobiety? w bialym
kimonie, ktora powoli zaczyna tanczyc posrod podlogi zasypanej
prochem?piaskiem?... obledny ruch uniemozliwia rozpoznanie dokladnych krawedzi,
widac tylko kiedy ksztalt kobiety zbliza sie do ciebie, kiedy jest bardzo
blisko... widac jeszcze cienie osob po drugiej stronie trojkata, innych widzow,
a raczej stojacych obserwatorow eksperymentu, obserwatorow uwiezionej postaci,
jej reakcji i pragnienia wydostania sie...wszystko po chwili uspokaja sie,
swiatla przygasaja, na ekranach pojawiaja sie jednak twarze-maski z dlugimi
czarnymi wlosami, patrzac na ciebie, a moze na postac, ktora zamarla zasypana na
srodku swojej klatki... muzyka znow rosnie, swiatlo nieco sie zmienia i widzisz,
ze w drugim koncu zamknietej przestrzeni pojawila sie kolejna, jeszcze
drobniejsza postac, stojaca bez ruchu i czekajaca na reakcje?rozkazy? swojej
pani... czy to my ja wezwalismy? czy to ciag dalszy eksperymentu?... na razie
powraca grozny rytm, rosnac do stref, ktore trudno zniesc uszom, i nowa lalka
rozpoczyna swoj piekny upiorny taniec... dzieli cie od niej tylko plotno...
to dopiero poczatek...

Ren-Sa,
choreografia, muzyka i rezyseria Darren Johnston

[daria13]

Dzięki za ten komentarz.Bardzo dawno nie byłam już na tego typu spektaklu i
dzięki Tobie mogłam sobie przynajmniej trochę powyobrażać, jak to musiało
wyglądać i jakie robić wrażenie. Strasznie Ci zazdroszczę.
Pozdr.:o)

[staua]

Twoj opis przypomina mi Ring... Obawiam sie, ze mialabym ochote stamtad uciec. Czy bylo strasznie?

[nienietoperz]

Strasznie?
Chwilami na pewno, ale jednoczesnie magnetyzujaco i przyciagajaco. Z wymiany
wrazen wynikalo (bylismy w czworke znajomych), ze o ile wszyscy polswiadomie
oczekiwali momentu, kiedy plotno opadnie, i wlaczymy sie w swiat wewnatrz, czesc
tego pragnela, a czesc byla tym przerazona.

Wyklady publiczne

[nienietoperz]

Istnieje jeszce w Waszych okolicach takie zjawisko? Na pobliskich uczelniach, w
domach kultury moze?
Tutejsze uniwersytety maja pierwszorzedny zwyczaj organizowania wykladow
inauguracyjnych - swiezo mianowany/przybyly profesor musi wykazac sie wykladem
zwiazanym ze swoja dziedzina, ale zrozumialym dla w miare szerokiej publicznosci.
I tak wczoraj sluchalem pani profesor literatury angielskiej opowiadajacej o
'The art of walking'.
Bylo o wloczeniu sie po pobliskich wzgorzach (lacznie z prezentacja
'autentycznie' ubloconych butow), o van Goghu, o Ianie Sinclairze (napisal
ksiazke o swojej wyprawie wzdluz calej londynskiej obwodnicy), o artystach
spacerujacych, o wspominanym tu juz parokrotnie, glownie przez Brocha, Sebaldzie
i jego 'Pierscieniach Saturna', o XVIIwiecznych poetach lazacych dla inspiracji
i zarobku, wszystko podane ciekawie i jednoczesnie rzeczowo.
A na zakonczenie lampka wina.
Baaardzo przyjemny zwyczaj.

Wasz
nienietoperz

[ash3]

nienietoperz napisał:

> Istnieje jeszce w Waszych okolicach takie zjawisko? Na pobliskich uczelniach, w
> domach kultury moze?

Owszem, można znaleźć takie propozycje, wykładów i dyskusji po nich, panelów
dyskusyjnych etc.
Dość regularnie (jeśli idzie o sztukę) organizuje je Zachęta. Pamiętam zeszłej
zimy (jak ten czas leci!!) b. ciekawe wykłady towarzyszace pokazom filmów z
początków kinematografii radzieckiej aż do lat 70, 80 ub. wieku. Albo "wykłady"
towarzyszace promocjom książek (Jan Gondowicz o leksykonie pojęć i nurtów
artystycznych XX w.!).
Muszę się rozejrzeć, co tam się teraz odbywa.
Ale to tylko jedno z takich miejsc w Warszawie...

> Tutejsze uniwersytety maja pierwszorzedny zwyczaj organizowania wykladow
> inauguracyjnych - swiezo mianowany/przybyly profesor musi wykazac sie wykladem
> zwiazanym ze swoja dziedzina, ale zrozumialym dla w miare szerokiej publicznosc
> i.
> I tak wczoraj sluchalem pani profesor literatury angielskiej opowiadajacej o
> 'The art of walking'.
> Bylo o wloczeniu sie po pobliskich wzgorzach (lacznie z prezentacja
> 'autentycznie' ubloconych butow), o van Goghu, o Ianie Sinclairze (napisal
> ksiazke o swojej wyprawie wzdluz calej londynskiej obwodnicy), o artystach
> spacerujacych, o wspominanym tu juz parokrotnie, glownie przez Brocha, Sebaldzi
> e
> i jego 'Pierscieniach Saturna', o XVIIwiecznych poetach lazacych dla inspiracji
> i zarobku, wszystko podane ciekawie i jednoczesnie rzeczowo.


To wszystko przypomniało mi, że muszę przeczytać eseje Stempowskiego o
archeologii krajobrazu. Wciąż nie znam, a to musi być ciekawa rzecz w tej tematyce.

[braineater]

Katowice również, choć z rzadka, aczkolwiek ostatnio pojawiają się jakies nowe
lokale gdzie takie rzeczy się organizuje, i tym samym miałem okazję wylądować w
wegańskiej knajpie na wykładzie Kazimiery Szczuki. Z głodu omal nie umarłem,
ale wykład dotyczacy 'Kobiety w współczesnej polskiej literaturze' nader
ciekawy.
A trochę obok topicu, bo tak mi sie z opowieścią Toperza skojarzyło, to z tego
typu rewelacyjnych wykładów (juz regularnych, bo w ramach kursów), łaczacych
całe mnóstwo dziedzin sztuki kultury słynie ex-rektor prof Tadeusz Sławek. I
jakbym miał wskazac najciekawiej przekazującego wiedzę naukowca w PL (z tych z
którymi miałem stycznośc)to zdecydowanie jest to mój numero uno, szczególnie po
dwu godzinnym wykładzie na temat historii cienia w kulturze - najczystszej wody
rewelacja po prostu. Generalnie dwa lata pracy pod jego nadzorem, to chyba
najfajniejszy i najbardziej konstruktywnie spędzony czas, w całych moich
studiach:)
A że proffesore wędrowny jest wielce, to polecam się wybrać, jak będzie w
okolicy - w Angli pewnie wkrótce w związku z kolejną cegłą o Blake'u, którą
popełnił:)

P:)

[crazy.berserker]

22 listopada - czyli dwa dni temu - absolutnie magiczny wieczór w Sali
Kongresowej - na scenie - Van Morrison, genialny irlandzki bard o głosie
ciemniejszym niż zimowe noce. Bałam sie że atmosfera Kongresowej może ubić
nastrój występu - nic z tych rzeczy - Morrison jest absolutnym mistrzem w
kreowaniu nastroju. Blues, blues i jeszcze raz blues - gitary, saksofon,
feeling, rozpłynięcie się w dźwiękach... - a wszystko to zdecydowanie za
krótko :(
Może wroci do nas za rok, mam nadzieję że tak